အခန်း (၈၇-၈၈)

မဟာယာနအဆင့်ရောက်မှ စနစ်က ပေါ်လာသတဲ့

Mahayana 87

အခန်း ၈၇ ။ ကောင်းကင်တာအိုသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ဖြစ်သည်

နတ်ဘုရားဖြစ်လာရန်အတွက် အဆင့်သုံးဆင့် ရှိသည်။ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ကျင့်ကြံရမည်၊ နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်း အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်ရမည်၊ ထို့နောက် ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို နတ်ဘုရားချီအဖြစ် ပြောင်းလဲရမည်။

နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်း အတိဒုက္ခကို တိတ်တဆိတ် ဖြတ်ကျော်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုအတွင်း၌ အတိဒုက္ခကျော်ဖြတ်မည်ဆိုလျှင်လည်း၊ ထိုနယ်မြေ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မလုံလောက်သဖြင့် ကောင်းကင်အတိဒုက္ခက ကျဆင်းလာမည် မဟုတ်ပေ။

နတ်ဘုရားချီဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပြုပြင်မွမ်းမံထားခြင်းဖြစ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း၊ မည်သို့ ပြုပြင်ရမည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဘုံ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်ရာ ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်ပင်လျှင် သိရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"ဘုန်းကြီးအိုကြီး... ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ။"

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအို၏ ကိုယ်တွင်းမှ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလွန်ပြည့်ဖြိုးနေသည်။ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သက်တမ်းမှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းဖြစ်ရာ သူသည် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ သက်တမ်းများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသကဲ့သို့ အလွန်တက်ကြွလန်းဆန်းနေသည်။

ကျန်းလီသည် ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများစွာရှိ နတ်ဘုရားများအကြောင်း ဖော်ပြချက်များကို ဖတ်ဖူးသလို၊ ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်နှင့် ဟုန်ချန်းနတ်သမီးစသည့် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား နှစ်ပါးကိုလည်း မြင်ဖူးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားဘုံသို့ မသွားရသေးဘဲ ကျိုကျိုးတွင် နတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့သူပင်။

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအို နတ်ဘုရားဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မမြင်ရခင်ကတည်းက၊ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူမှာ ဘုန်းကြီးအို ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျန်းလီ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် သေချာနေခဲ့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ရှိ နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်းမှ အဘိုးအိုနှင့် စတင် တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်တွင်၊ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည် အခြေအနေ မကောင်းတော့သည်ကို မြင်ကာ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာသို့ သွားရောက်ပြီး စစ်သူကြီး ချယ်ဝူကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ကျန်းလီ၏အနားတွင်ရှိနေပြီး ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ကာ ကျန်းလီ မသိအောင် ပုန်းကွယ်နေနိုင်သည်ဆိုကတည်းက၊ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည် ဟင်းလင်းပြင်တာအိုကို အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ရမည်။

ကျီခုံးခုံး ပြောပြချက်အရ လူသတ်သမားသည် စစ်သူကြီး ချယ်ဝူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ချယ်ဝူကို တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟုဆိုရာ၊ ထိုလူသတ်သမားမှာ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်၊ သို့မဟုတ် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ဖြစ်ရမည်။

ထို့နောက် နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည် ကျန်းလီအား ကျီခုံးခုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ လာရောက်ရန် အကွက်ဆင်ခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖြိုခွဲပစ်ခဲ့သည်။ သူ၏တွက်ချက်မှုမှာ အလွန်တိကျလွန်းလှရာ ကျန်းလီကို သေချာသိရှိသူမှသာ ဤကဲ့သို့ တွက်ချက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် ကျိုကျိုးတွင် ဒုတိယမြောက် ရှေးအကျဆုံးသူ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းလီကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ထံတွင် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာပြဿနာများကို အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက် မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ အရင်ခေတ်က လူသားဧကရာဇ်များ မည်သို့ရှိခဲ့ကြောင်း မေးမြန်းခဲ့သလို၊ နတ်ဘုရားဘုံကို ရှာဖွေပေးရန်နှင့် စနစ်က ဖန်တီးပေးသော အခြားကမ္ဘာများသို့ သွားသည့် လမ်းကြောင်းများကိုပါ ပြသပေးခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ပြင် နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်း၏ တရားဟောသည့် ပုံစံများမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်လွန်းနေသဖြင့်၊ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည် ဘာသာရေး လှုပ်ရှားမှုများကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသူဖြစ်ရမည်။

ကျန်းလီသည် ဆွန်းယွမ်နှင့်လည်း တွေ့ခဲ့ဖူးသလို၊ စစ်သူကြီး ရှန်ဝူနှင့် ယွီယင်၏ တိုက်ပွဲအကြောင်းကိုလည်း ကြားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုသူ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဟင်းလင်းပြင် အတတ်ပညာများကို မသုံးတတ်ကြပေ။ သို့ဆိုလျှင် 'ဝိညာဉ်ဖြတ်အစီအရင်' တည်ရှိနေသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျိုကျိုးကမ္ဘာနှင့် အပြိုင်ဖြစ်နေအောင် ဘယ်လိုလုပ်ဆောင်ခဲ့တာလဲ။

ဤကိစ္စရပ်များ အားလုံးကို ခြုံငုံသုံးသပ်ကြည့်ပါက၊ ကျန်းလီ မသိသော ဟင်းလင်းပြင်တာအိုကို ကျွမ်းကျင်သည့် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး သို့မဟုတ် ကျိုကျိုးသို့ ခိုးဝင်လာသော နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတစ်ပါး၏ လက်ချက်ဟု ယူဆ၍ ရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းလီက ဘုန်းကြီးအိုအပေါ် သံသယ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ထားရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဘုန်းကြီးအိုကြီး နတ်ဘုရားဖြစ်နေပြီကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထို ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းလီသည် နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်း၏ ဒုတိယအဆင့် အခမ်းအနားတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်အချို့ ပူးပေါင်းကာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို သတ်ဖြတ်ပြီး ကုသိုလ်တော်များကို မျှဝေယူကြသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က သူ စဉ်းစားခဲ့သည်မှာ - လူသတ်ရာတွင် ကူညီပေးရုံဖြင့် ကုသိုလ်တော် ရနိုင်သလား။ သို့မဟုတ် အခြားရှုထောင့်မှ တွေးကြည့်လျှင် ဂိုဏ်းဝင်များက လူသတ်လိုက်တိုင်း၊ နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့သော ဂိုဏ်းချုပ်သည်လည်း ကုသိုလ်တော် ခွဲဝေရရှိနိုင်သလား ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဆွန်းယွမ်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုကိုပါ ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အရာအားလုံးကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဂိုဏ်းဝင်များထံမှ ကုသိုလ်တော်များကို ခွဲဝေရရှိနိုင်ရုံသာမက၊ ဂိုဏ်းဝင်များရရှိသည်မှာ အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ပြီး အများစုမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ကုသိုလ်တော်စွမ်းအားသည် မဖြစ်နိုင်သောအရာများကို ဖြစ်လာစေနိုင်သလို၊ ယုတ္တိမတန်စွာဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို နတ်ဘုရားချီအဖြစ်သို့ပါ ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။

"ဒကာကျန်း... နောက်နေပြန်ပါပြီ။ ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား တရားမျှတမှုကို ကျင့်သုံးပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေလုပ်ရင် သဘာဝအလျောက် နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတာပါပဲ။" ဘုန်းကြီးအိုက ပြုံးလျက် မိမိ နတ်ဘုရားဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရာ၊ တပည့်များအားလုံး အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူ အမျှော်လင့်ဆုံးဖြစ်သော 'ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်' ပင်လျှင် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းလီသည် ဘုန်းကြီးအိုထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး ကောင်းကင်ကိုပင် ထိုးဖောက်တော့မည့် လှံတစ်လက်အလား ထက်မြက် ပြင်းထန်လာသည်။

"ဘုန်းကြီးအိုကြီး... ခင်ဗျား နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတွေကို အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ပြီး ကြီးမားတဲ့ စစ်မှုရေးရာ ကုသိုလ်တွေ ယူခဲ့တာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ အများကြီးလုပ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ကောင်းမှုတွေလုပ်လို့ ကုသိုလ်တော်စွမ်းအား တစ်စက်လေးများ ကျလာတာ မြင်ဖူးလို့လား။"

ကျန်းလီ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့်များအားလုံး ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း ယခုထိ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ ဘုန်းကြီးအိုက ဘယ်တုန်းက နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားတာလဲ။ လူသားဧကရာဇ်ကကော ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။

"လူတွေ အများကြီး သတ်ရင်၊ ကုသိုလ်တော်တွေလည်း အများကြီး ရတာပဲလေ။ ဒကာကျန်း... ဘာလို့ သိရက်နဲ့ မေးနေရတာလဲ။" ဘုန်းကြီးအိုက လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"ဒကာလည်း ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ ကိုယ်တော့်ဆီမှာ အကုသိုလ်ကံ နည်းနည်းလေးများ ရှိနေသလား ကြည့်ကြည့်ပါဦးလား။" ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေပြီး၊ ပြုံးနေသကဲ့သို့ ရှိသလို ငိုနေသကဲ့သို့လည်း ရှိနေသည်။

ဗုဒ္ဓတရားကို နားလည်သူတိုင်း သိကြသည် - ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ကျင့်ကြံရာတွင် ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုလုပ်ရန်မှာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်ကင်းသူများကို မှားယွင်းစွာ သတ်ဖြတ်ခြင်း လုံးဝ မပြုလုပ်ရပေ။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ပါက ကြီးမားလှသော အကုသိုလ်ကံများ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး ငရဲမီးများက နှလုံးသားကို လောင်ကျွမ်းစေကာ နာကျင်မှုများကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအကုသိုလ်ကို ချေဖျက်ရန်အတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ်များစွာ ပြန်လည်ပြုလုပ်ရလိမ့်မည်။

ယခင် 'ဗုဒ္ဓသားတော်' သည် မတော်တဆ လူများစွာကို သတ်ဖြတ်မိခဲ့သဖြင့် အကုသိုလ်ကံများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရာ၊ တစ်သက်လုံး အချိန်ပေး၍ ကုစားလျှင်ပင် ပြန်လည်ပေးဆပ်နိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာမှ မိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။

"ဒကာ... ကောင်းကင်ကြီးက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကောင်းကင်တာအိုဆိုတာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ပဲ။"

ကျန်းလီ ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ဘုန်းကြီးအိုကို ပြန်လည်ချေပချင်သော်လည်း မည်သို့ ချေပရမည်ကို မသိတော့ပေ။

"ဘာလို့ နတ်ဘုရား ဖြစ်ချင်ရတာလဲ။"

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းလီကို အသံတိတ် လှောင်ပြောင်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိသလို၊ မိမိကိုယ်မိမိ လှောင်ပြောင်လိုက်သကဲ့သို့လည်း ရှိနေသည် - "ဒကာကျန်း... ငါသာ နတ်ဘုရားမဖြစ်ရင် သက်တမ်း ၃ နှစ်ပဲ ကျန်တော့တာလေ။ ငါ မသေချင်ဘူး။"

"ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုတာ အတိတ်ဘဝနဲ့ ယခုဘဝ၊ အကြောင်းနဲ့ အကျိုးကို ယုံကြည်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီဘဝမှာ ကောင်းမှုလုပ်ရင် နောက်ဘဝမှာ နတ်ပြည်ရောက်မယ်ဆိုတာကိုရော။ ဘုန်းကြီးအိုကြီး... ခင်ဗျား သေခြင်းတရားကို မကျော်လွှားနိုင်သေးဘူးလား။"

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး တရားထိုင်နေသော ပုံစံမှ ဝုန်းခနဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အရပ်အမောင်းမှာ မီတာနှစ်ကျော်ခန့်ရှိပြီး အလွန်ထွားကျိုင်းလှသည်။

"နောက်ဘဝ... နောက်ဘဝ... နောက်ဘဝ။ ငါ သေခြင်းတရားကို မကျော်လွှားနိုင်တာ သေချာတာပေါ့။"

"နောက်ဘဝရောက်ရင် ငါက အရာအားလုံးကို မေ့သွားပြီပဲ။ နတ်ပြည်မှာ ပြန်ဝင်စားလည်း ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ခံစားရလည်း ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ ဒီဘဝမှာ ငါ သေသွားပြီလေ။ သေသွားပြီ။"

"ဘာဖြစ်လို့ ငါက နောက်ဘဝအတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ လုပ်ပေးနေရမှာလဲ။ ဒါဆို ဒီဘဝက ငါကကော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ငါ့ရဲ့ ဒီဘဝအဓိပ္ပာယ်က နောက်ဘဝအတွက်ပဲလား။"

"ကျန်းလီ... မင်း ငါ့ကို ဖြေစမ်း။"

တပည့်များအားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ ဘုန်းကြီးအို ဤမျှအထိ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားသည်ကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။ မဟုတ်ဘူး... ၎င်းမှာ ရူးသွပ်သွားသည်ဟုပင် ခေါ်ဆို၍ ရနေပြီ။

ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်သည် လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် တစ်ခုခုကို ရွတ်ဆိုနေသည်။ သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် နားစွင့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ ရွတ်ဆိုနေသည်မှာ 'သုဂတိဘုံသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ဂါထာ' ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျားက ဒီဘဝအတွက်ပဲ အသက်ရှင်မယ်ဆိုရင်လည်း... အဲ့ဒီ လူ ၉ သန်းရဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခင်ဗျား ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်။"

ကျန်းလီသည် ဘုန်းကြီးအိုက ဆွန်းယွမ်ကို 'ဝိညာဉ်ဖြတ်အစီအရင်' စတင်နိုင်ရန် အဘယ်ကြောင့် အတင်းအကျပ် ကူညီပေးခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို ယခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ယုတ္တိအရဆိုလျှင် သူသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းကာ နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး အစကနေ ပြန်စ၍ ရသေးသည်။

သို့သော် သူ့မှာ အချိန်မရှိတော့ပေ။

ကျန်းလီသည် စကားပြောနေရင်း ခြေလှမ်းများကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဘုန်းကြီးအို၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ တစ်ချိန်က သူ လေးစားခဲ့ရသော စီနီယာကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘုန်းကြီးအို... ဘယ်သူမှ မသေချင်ကြပါဘူး။ ခင်ဗျားလည်း မသေချင်သလို၊ ထျန်းယွမ်က ပြည်သူ ၉ သန်းလည်း မသေချင်ကြဘူး။"

"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။" ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "ကျန်းလီ... နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးဆီကနေ ကုသိုလ်တော်စွမ်းအားရမယ့် နည်းလမ်းကို သိလိုက်ရတုန်းက၊ မင်းကို ဘာလို့ မပြောပြခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား။ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက တကယ်ပဲ မတူညီလို့ပဲ။"

"စစ်မှန်တဲ့ ဗုဒ္ဓဆိုတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်ပြီး သတ္တဝါတွေကို ကယ်တင်ရမယ်လို့ ဟောထားတယ်။ အဲ့ဒါကို ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး။ မင်းတို့လို လူသားဧကရာဇ်တွေမှပဲ အဲ့ဒါကို လုပ်နိုင်တာ။"

လဲ့ရှန်းနိုင်ငံ၏ မြေအောက်ရှိ "卍" သင်္ကေတကြီးမှာ ရွှေရောင်များ တောက်ပလာပြီး အလွန် စူးရှလာသည်။

လဲ့ရှန်းနိုင်ငံကြီးမှာ ရုတ်တရက် သေးငယ်သွားပြီး ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအို၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ၊ နိုင်ငံအတွင်းရှိ ပြည်သူများမှာလည်း အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ တာ့မုန့်ကျွီးရှီ သေသည်အထိ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်သည်။

လဲ့ရှန်းနိုင်ငံဆိုတာ မူလကတည်းက တည်ရှိမနေခဲ့ဘူး။ ပြည်သူတွေဆိုတာလည်း ပုံရိပ်ယောင်တွေချည်းပဲ။ သို့သော် ထိုပုံရိပ်ယောင်များမှာ အလွန် အစစ်အမှန်နှင့် တူလွန်းလှပြီး၊ ကိုင်တွယ်ထိတွေ့၍ရကာ အစစ်အမှန်များကဲ့သို့ပင် အသုံးပြုနိုင်သည်။

ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ပင် မသိနိုင်သော ပုံရိပ်ယောင်။

၎င်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်တာအိုနှင့် ဟင်းလင်းပြင်တာအိုတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မဟာမန္တန် - လက်ဝါးပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်။

***

မဟာယာနအဆင့်ရောက်မှ စနစ်က ပေါ်လာသတဲ့

Mahayana 88

အခန်း ၈၈ ။ လက်ဝါးပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်

လဲ့ရှန်းနိုင်ငံရှိ ပြည်သူအားလုံးသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်ကြပြီး ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းကို အကာအကွယ်ပေးသော ပထမတန်းစား နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း လောကလူသားများအားလုံး သိရှိထားကြသည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်း ၉၀၀၀ သက်တမ်းရှိသော ဤနိုင်ငံကြီးမှာ မန္တန်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နိုင်ငံအတွင်းရှိ ပြည်သူများ ကိုယ်တိုင်ပင် မိမိတို့မှာ အစစ်အမှန် မဟုတ်ကြောင်း မသိရှိကြပေ။

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအို၏ လက်ဝါးကြီးမှာ အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားလှပြီး၊ လက်ဝါးပြင်ပေါ်ရှိ မျဉ်းကြောင်းများမှာ ချောက်ကမ်းပါးကြီးများအလား နက်ရှိုင်းလှသည်။ ကျန်းလီပင်လျှင် ထိုလက်ဝါး၏ အဆုံးကို မမြင်နိုင်ပေ။ ရွှေရောင် "卍" သင်္ကေတကြီးမှာ မျက်နှာမူကာ ကျဆင်းလာပြီး ကျန်းလီကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

လက်ဝါးပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်၏ ပထမကွက် - သံသရာ။

ကျန်းလီသည် လဲ့ရှန်းနိုင်ငံ၏ ဘုရင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် သံသရာကို ဖြတ်သန်းကာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို မေ့လျော့သွားပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါး၏ တာဝန်များကိုသာ အစွမ်းကုန် ထမ်းဆောင်နေခဲ့သည်။ သူသည် အဂတိလိုက်စားမှုများကို နှိမ်နင်းကာ အာဏာခွဲဝေပေးပြီး၊ ကိုယ်တိုင် စံပြအဖြစ်နေထိုင်ကာ အရည်အချင်းရှိသူများကို ရွေးချယ်ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပြည်သူများ၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံတော်၏အင်အားမှာလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက်လာကာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများကပင် လာရောက် ခစားရသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် လူ့သက်တမ်းမှာ ကုန်ဆုံးချိန်ရှိစမြဲပင်။ သူလည်း အိုမင်းလာပြီး ဖျားနာကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲနေပြီး အသက်ငင်နေပြီဖြစ်သည်။

အမတ်တစ်ဦးက ဆေးသွားရှာပြီးနောက် ကျန်းလီအား ဝမ်းသာအားရ လာရောက်တင်ပြခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းကနေ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းတစ်ခု ရလာခဲ့ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးသာ လူတစ်သောင်းကို သတ်လိုက်ရင် သေခြင်းတရားကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး သက်တမ်းကို ရှည်စေနိုင်ပါတယ်။"

ကျန်းလီ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် လဲ့ရှန်းနိုင်ငံသည် ညဘက်၌ တံခါးပိတ်စရာမလိုလောက်အောင် အေးချမ်းပြီး၊ လူတိုင်းက ကောင်းမှုကုသိုလ်များသာ ပြုလုပ်ကြသဖြင့် သေဒဏ်ကျ အကျဉ်းထောင်များမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ဘယ်သူ့ကို သွားသတ်ရမလဲ။

"အရှင်မင်းကြီး... ပြည်သူတွေကို သတ်လို့ ရပါတယ်။ လူတစ်သောင်း သေဆုံးတာက နိုင်ငံကို ပိုမို အင်အားကြီးမားစေမယ့် တရားမျှတတဲ့ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ပါးကို ပြန်ရစေမှာပါ။"

"လူတစ်သောင်းကို သတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင်... ငါဟာ မင်းကောင်းမင်းမြတ် မဟုတ်တော့ပါဘူး။"

ကျန်းလီသည် အမတ်၏အကြံပြုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး၊ ဤလျှို့ဝှက်ဆေးနည်းကို အပြင်သို့ လုံးဝ မပေါက်ကြားစေရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နတ်ရွာစံသွားခဲ့ပြီး နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံး ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ငိုကြွေးခဲ့ကြသည်။

ကျန်းလီသည် လဲ့ရှန်းနိုင်ငံမှ သာမန်ပြည်သူတစ်ဦးအဖြစ် ထပ်မံဝင်စားခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် လူသားဧကရာဇ်ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို မမှတ်မိတော့ဘဲ၊ ယခင်ဘဝက ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကိုသာ မှတ်မိနေသည်။

သူ အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ လဲ့ရှန်းနိုင်ငံသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ လူများမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ချင်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအမတ်သည် ကျန်းလီ၏အမိန့်ကို မနာခံဘဲ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းကို ဖြန့်ဝေလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ရှိဘုရင်သည် သေခါနီးတွင် ထိုဆေးနည်းကို ယုံကြည်ကာ လူတစ်သောင်းကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရာ တကယ်ပင် လူငယ်ဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ပြည်သူများသည်လည်း ဘုရင်ကြီးအပေါ် ထိုဆေးနည်း အလုပ်ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ မိမိတို့လည်း မသေချင်ကြတော့သဖြင့် အသက်ရှည်ရန် လူသတ်လိုစိတ် ပေါက်လာကြပြီး လဲ့ရှန်းနိုင်ငံကြီးမှာ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဘုရင်သည် ရာထူးအာဏာကြီးမားသဖြင့် လူတစ်သောင်း သတ်မှသာ သေခြင်းတရားကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သော်လည်း၊ သာမန် ပြည်သူများမှာမူ လူတစ်ယောက် သတ်ရုံဖြင့် သက်တမ်း အနှစ်တစ်ရာ ပိုနေရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းလီသည် လဲ့ရှန်းနိုင်ငံအတွင်း လမ်းလျှောက်နေရင်း... ဖခင်က သားကို သတ်ခြင်း၊ သားက မိခင်ကို သတ်ခြင်း၊ လင်မယား အချင်းချင်း ရန်သူဖြစ်ခြင်း၊ အိမ်နီးချင်းများ အချင်းချင်း သံသယဝင်ခြင်းများကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့နေရသည်။

သူသည် ဘာမှမပြောသလို ဘာကိုမှလည်း မလုပ်ဆောင်ဘဲ လမ်းသာ ဆက်လျှောက်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ကျန်းလီ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သက်ကြီးရွယ်အို ဖြစ်နေသဖြင့် လက်ထဲတွင် ဝက်သတ်ဓားကို တုန်တုန်ရင်ရင် ကိုင်ထားကာ အသနားခံလိုက်သည် - "လူငယ်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မင်းရဲ့ အသက် ပေးပါလား။"

ထိုအဘိုးအိုမှာ အသက်အရမ်းကြီးနေသဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မသတ်နိုင်ဘဲ၊ အသတ်ခံရမည့် အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေသည်။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေရင်း ကျန်းလီ၏မျက်နှာမှာ ကြင်နာတတ်ပုံပေါ်သဖြင့် အကူအညီ တောင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"အဘိုး... ဘာဖြစ်လို့ အသက်ရှည်ချင်ရတာလဲ။"

အဘိုးအိုသည် ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မတွေးဖူးသဖြင့် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

အဘိုးအို မဖြေနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလီက ကိုယ်တိုင် ဖြေကြားလိုက်သည် - "လောကကြီးမှာ လှပတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ... မိသားစုမေတ္တာ၊ အချစ်၊ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်၊ ငွေကြေး၊ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေ၊ အာဏာတွေ... တစ်သက်လုံး ခံစားလို့တောင် ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဲ့ဒါကြောင့် ငါက အဲ့ဒီအရာတွေကို ခံစားချင်လို့ အသက်ရှည်ချင်တာပေါ့။ လူငယ်လေး... မင်းကို ငါ သတ်လိုက်လို့ ရမလား။"

ကျန်းလီ ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည် - "ဒါဆို အဲ့ဒီအရာတွေကို အဘိုး ဘယ်နေရာမှာ ခံစားမှာလဲ။"

အဘိုးအို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ယခင် ဘုရင်ကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ထိုလှပသော အရာများကို နေရာတိုင်း၌ မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း၊ လက်ရှိ ဘုရင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင်မူ ဤနေရာ၌ သေခြင်းတရားနှင့် သစ္စာဖောက်မှုများသာ ရှိနေသည်။

ဟုတ်သားပဲ... သူ အသက်ဆက်ရှင်နေရင်ကော ဘာလုပ်ရမှာလဲ။

အသက်ရှင်ပြီးရင်ကော... ဘာဆက်လုပ်မလဲ?

ကျန်းလီ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "အသက်ရှည်ဖို့အတွက် လူသတ်ရမယ်ဆိုကတည်းက... ဒီလောကကြီးက ပျက်စီးနေပြီပဲ။"

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။"

အဘိုးအိုသည်လည်း လက်ရှိ လဲ့ရှန်းနိုင်ငံကို မနှစ်သက်ပေ။ အသက်ရှင်နေရသည်ထက် သေသွားတာကမှ ပိုပြီး စိတ်အေးရဦးမည်။

"ကောင်းကင်တာအိုက လူ့လောကကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေချင်နေတာ၊ အထက်ပိုင်းကလည်း ဘာမှ မလုပ်ဘူးဆိုတော့ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ဘူး။" ကျန်းလီ ခေါင်းခါလိုက်သည် - "အကယ်၍ ငါသာ အင်အားကြီးတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရင်... အာဏာရှင်စနစ်၊ သံမဏိလက်သီးတွေနဲ့ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ပြီး စည်းကမ်းတွေကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါကတော့ စကားပဲ ပြောနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။"

"မင်း သေရတော့မယ့် အချိန်ရောက်ရင်ကော... အသက်ရှင်ဖို့အတွက် လူသတ်မယ့်လမ်းကို ရွေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းက အင်အားအကြီးဆုံးသူ၊ လောကမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု ဖြစ်နေရင်ကော... သေရမှာကို မနှမြောဘူးလား။"

"မနှမြောဘူးလား ဟုတ်လား။" ကျန်းလီက ပြန်မေးလိုက်သည် - "ငါ အင်အားကြီးတဲ့သူ ဖြစ်လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။"

"စည်းကမ်းတွေကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းဖို့ပေါ့။"

"ဒါဆို ငါ အသက်ရှင်ဖို့ လူသတ်တာကကော ဘာလဲ။"

"... စည်းကမ်းတွေကို ဖျက်ဆီးတာပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်။ ငါသာ လူသတ်လိုက်ရင်... အဲ့ဒါဟာ ငါက စည်းကမ်းတွေကို ပြောင်းလဲလိုက်တာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ စည်းကမ်းတွေက ငါ့ကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။"

အဘိုးအိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလီအား ဦးညွှတ်လိုက်သည် - "သင်ခန်းစာ ရပါပြီ။"

"ငါ့အတွက် အလုပ်တစ်ခုလောက် လုပ်ပေးပါလား။" ကျန်းလီက ပြောသည်။

"ဆရာ... ပြောပါ။" အဘိုးအို၏ ကျန်းလီအပေါ် ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန် ရိုသေလေးစားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"လူသတ်ရင် အသက်ရှည်နိုင်တယ်ဆိုတော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရင်ကော ဘယ်လို ရလဒ်ထွက်မလဲ။ ရှင်သန်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးသွားမလား။"

"... မသိဘူး။"

ကျန်းလီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - "ငါလည်း မသိဘူး။ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။ အကယ်၍ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပြီးရင် ဆက်အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုရင်... မင်း ဘာမှ လုပ်ပေးစရာ မလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ် သေသွားတယ်ဆိုရင်တော့... ဒီကိစ္စကို လူတိုင်းကို ပြောပြပေးပါ။ ပြီးတော့... 'ကောင်းကင်ကြီးက လူသားတွေကို အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ပြီး မျိုးတုန်းသွားစေချင်နေတယ်' လို့လည်း ပြောပေးပါ။"

အဘိုးအို ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင်၊ ကျန်းလီသည် အဘိုးအို၏လက်ထဲမှ ဝက်သတ်ဓားကို ယူကာ မိမိ၏ရင်ဘတ်ကို မဆိုင်းမတွပင် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သူ၏အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းလီ လဲကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အဘိုးအိုမှာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသော်လည်း ကျန်းလီ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ထိုကိစ္စကို ဖြန့်ဝေပေးခဲ့သည်။

အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသော အဘိုးအိုမှာ မကြာမီမှာပင် အခြားသူများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရပြီး အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် အဘိုးအို သေဆုံးသွားသော်လည်း၊ ဤကိစ္စမှာ တောမီးအလား လဲ့ရှန်းနိုင်ငံ တစ်ဝန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ပညာရှိများက သဘောပေါက်သွားကြသည်။ လူသားများသည် မျိုးဆက်ပွားနိုင်စွမ်းရှိသဖြင့်၊ လူအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ရုံဖြင့် ကောင်းကင်ကြီးက လူသားများကို မျိုးတုန်းစေချင်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သို့သော် မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေသူများမှာ ပြန်လည် မရှင်သန်လာခြင်းကမူ... ကောင်းကင်ကြီးသည် လူသားများကို ရူးသွပ်သွားစေပြီးမှ မျိုးတုန်းသွားစေချင်နေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ကောင်းကင်က လူသားတွေကို မျိုးတုန်းစေချင်နေတယ်ဆိုတာက... လူသားတွေက လက်ပိုက်ပြီး အသေခံနေမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။

အချို့က သူပုန်တပ်ဖွဲ့များကို ဖွဲ့စည်းကာ၊ လောကကြီးကို ပြန်လည်သန့်စင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သူပုန်တပ်ဖွဲ့များသည် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အောင်ပွဲခံ စားသောက်ပွဲ ကျင်းပကာ၊ နွားများကို သတ်၍ အသားစားကြပြီး အရက်သောက်ကာ ရဲဆေးတင်ကြသည်။ လက်ရှိဘုရင်ကို ဖြုတ်ချပြီး စည်းကမ်းများကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းရန် ထွက်ခွာကြတော့သည်။

သူပုန်တပ်ဖွဲ့များ သတ်ဖြတ်လိုက်သော နွားများထဲတွင်၊ ကျန်းလီ ဝင်စားသော နွားတစ်ကောင်လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ကျန်းလီသည် နွားအဖြစ် ပြန်လည်ဝင်စားခဲ့ပြီး၊ ဘာကိုမျှ မသိတော့ဘဲ ဗီဇစိတ်ဖြင့်သာ နေထိုင်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

"အထက်တန်းလွှာတွေကို နတ်ပြည်၊ သာမန် ပြည်သူတွေကို လူ့ပြည်၊ နွားနဲ့ သိုးတွေကို တိရစ္ဆာန်ပြည်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဒီသုံးခုနဲ့ သံသရာ အသေးစားလေးတစ်ခု ဖန်တီးထားတာပဲ။"

ကျန်းလီသည် ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအို၏ လက်ဝါးထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏စိတ်အာရုံမှာ လုံးဝ ကြည်လင်နေခဲ့သည်။

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် သံသရာကို အသုံးပြု၍ ကျန်းလီကို စိတ်အာရုံ လမ်းလွဲသွားစေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျရှုံးသွားခဲ့သည်။

သူသည် ကျန်းလီအား သံသရာထဲတွင် ကိုယ်တိုင် လူသတ်စေပြီး၊ အသက်ရှင်ရန် လူသတ်ခြင်းမှာ မှန်ကန်ကြောင်း ဝန်ခံစေချင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျန်းလီသည် သံသရာမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ့ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်တော့မည် မဟုတ်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏အကြံအစည်မှာ ကျရှုံးသွားရုံသာမက၊ ကျန်းလီ၏ သင်ခန်းစာပေးခြင်းကိုပင် ခံလိုက်ရသေးသည်။

"ငါ လက်ဝါးပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်ကို ကျင့်ကြံလာခဲ့တာ အနှစ် ၉,၀၀၀ ရှိပြီ။ တစ်ခါမှ မသုံးခဲ့ဖူးဘူး။ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ဝင်လာရင်တောင် ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေ့သွားမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ အခု ငါက နတ်ဘုရားတောင် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အစွမ်းက ပိုပြီးတောင် ကြီးမားနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းအပေါ်မှာတော့ အသုံးမဝင်သေးဘူးပဲ။ သံသရာကို တစ်ခေါက်ပဲ ဖြတ်သန်းရသေးတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရှာတွေ့သွားပြီ။"

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် သူ၏ ဒုတိယမြောက် ရည်ရွယ်ချက်ကိုမူ ဝန်မခံခဲ့ပေ။

သူသည် ကျန်းလီ၏ တာအိုနှလုံးသားထားကို ချိုးဖျက်၍မရမှန်း သိသောအခါ၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ကြီးမားလာစေပြီး ကျန်းလီထံသို့ ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။ ထိုလက်နှစ်ဖက်မှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ဝန်းလှသည်။

ကျန်းလီသည် လဲ့ရှန်းနိုင်ငံအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို သံသရာထဲသို့ မပို့တော့ဘဲ လဲ့ရှန်းနိုင်ငံ၏ အဆုံးအစမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ရင်ဆိုင်စေလိုက်သည်။

လက်ဝါးပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော် ဒုတိယကွက် - အဆုံးအစမဲ့ခြင်း။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းလီသည် ကျင့်ကြံမှုများကို မဆုံးရှုံးတော့ပေ။ သူသည် အဆုံးအထိ မပျံသန်းနိုင်ကြောင်း သိသောအခါ အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်ပြီး၊ လက်ကို ပုဆိန်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ကြမ်းတမ်းသော အင်အားဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

***