အခန်း (၈၉-၉၀)

မဟာယာနအဆင့်ရောက်မှ စနစ်က ပေါ်လာသတဲ့

Mahayana 89

အခန်း ၈၉ ။ အပိုင်းအစဖြစ်နေသော ဓာတ်တော်

ဘုန်းကြီးအိုသည် ကျန်းလီကို အလွန်အထင်ကြီးထားသဖြင့် သူနှင့် ထိပ်တိုက် မတိုက်ခိုက်လိုပေ။ ကျန်းလီက ဟင်းလင်းပြင်တာအိုကို မကျွမ်းကျင်သဖြင့် အဆုံးအစမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ဖြင့် သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

ဘယ်သူ သိပါ့မလဲ။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကိုပင် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်သော အဆုံးအစမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျန်းလီက အလွန် ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ ပထမကွက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ထက်ပင် အချိန် ပိုမြန်နေသေးသည်။

မဟာယာနအဆင့် တစ်ဦးနှင့် နတ်ဘုရား တစ်ပါးတို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုပါက ရွှေမီတောင်သာမက ကျိုကျိုးတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးပင် ပြိုပျက်သွားမည်ကို ကျန်းလီ သိရှိထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လက်ဝါးပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်၏ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခုတ်ဖြဲပြီးနောက်၊ ကျိုကျိုး၏ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပါ ထပ်မံခုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုကိုဆွဲကာ ဗလာနယ်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးမှ အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအို၏ ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောက်ပနေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း ကရုဏာတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓတရားတော်၏ နက်နဲမှုကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ကုသိုလ်တော်စွမ်းအားများကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုမူ... ယခုအခါ ကျန်းလီ ခွဲခြား၍မရတော့သလို၊ ဘုန်းကြီးအို ကိုယ်တိုင်လည်း ခွဲခြား၍ ရမည်မထင်တော့ပေ။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ '၁၆ ပေ ရွှေကိုယ်ထည်' ကို ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုက အထွတ်အထိပ်အထိ ကျင့်ကြံထားသဖြင့် အလွန်ခိုင်မာလှသည်။ ယုတ္တိအရဆိုလျှင် အဆင့်တူ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် သူ၏ ရွှေကိုယ်ထည်ကို ခွဲဖျက်ရန် အချိန်အတော်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းလီ၏ တာအိုမန္တန်များမှာ အလွန်နက်နဲလှသည်။ သူသည် 'ကျောက်တုံးမှ ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း' မန္တန်ကို ပြောင်းပြန်အသုံးပြုကာ၊ လက်ညှိုးတစ်ချက်တည်းနှင့် ဘုန်းကြီးအိုကို ပေ ၁၆ မြင့်သော ကျောက်ဆင်းတုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များပင် 'သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း' အစွမ်း ရှိနေလျှင်၊ နတ်ဘုရားဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ဘုန်းကြီးအိုဆိုလျှင် ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ အမှုန့်တိုင်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်သွားကာ ဗလာနယ်ကိုပင် လင်းထိန်သွားစေသည်။ သန်းပေါင်းများစွာသော ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုများသည် ကျန်းလီကို ပြိုင်တူတိုက်ခိုက်လာကြသည်။

တာအိုဂိုဏ်း၏ 'ရိချီဟွာစန်းချင်း' အတတ်သည် မိမိနှင့် တူညီသော ကိုယ်ပွား နှစ်ခုကိုသာ ဖန်တီးနိုင်ပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင် အပါအဝင် သုံးယောက် တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်သည်။ ကျန်းလီသည် တကယ်တမ်း သန်းပေါင်းများစွာသော ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုများ ရှိနေမည်မဟုတ်ဘဲ၊ အများဆုံး ဘုန်းကြီးအိုအစစ် သုံးပါးသာ ရှိမည်ကို သိထားသည်။

သူသည် တိမ်များကို မျိုချကာ မိုးရွာသွန်းစေပြီး၊ မိုးရေပေါက်များကို စစ်သည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သန်းပေါင်းများစွာသော ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုများနှင့် တိုက်ခိုက်စေလိုက်သည်။

၎င်းမှာ 'ပဲစေ့ကို စစ်သည်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း' အတတ်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော 'မိုးရေကို စစ်သည်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း' အတတ်ပင်ဖြစ်သည်။

တာအိုဂိုဏ်းသည် ကျန်းလီ တာအိုမန္တန်များ လာရောက်သင်ယူခြင်းကို အလွန်ကြိုဆိုကြသည်။ သူက မန္တန်တစ်ခုသင်ယူသွားလျှင် တာအိုဂိုဏ်းကို မန္တန်နှစ်ခု ပြန်ပေးလေ့ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဘုန်းကြီးအိုနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံလိုက်သည်နှင့် အတုနှင့် အစစ်ကို ချက်ချင်း ခွဲခြားနိုင်သဖြင့်၊ ဘုန်းကြီးအို အစစ်သုံးပါးကို ကျန်းလီက အလျင်အမြန် ရှာတွေ့သွားသည်။

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "ကျန်းလီ... မင်း သိလား။ မင်းရဲ့ပါရမီက ငါ့ကို ကြောက်လန့်စေတယ်။"

ဘုန်းကြီးအိုသည် မန္တန်များကို အသုံးပြု၍ ကျန်းလီနှင့် တိုက်ခိုက်နေရင်း စကားပြောနေသည် - "ငါ အသက် ၉,၇၀၀ ရှင်သန်ခဲ့တယ်။ ပထမ နှစ် ၇၀၀ မှာ နတ်ဘုရားတွေကို မြင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလောက် သန်မာတဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါးမှ မရှိခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်း နှစ် ၉,၀၀၀ အတွင်းမှာလည်း ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မပေါ်ခဲ့ဘူး။ ငါလည်း အတူတူပဲ။"

"မင်း သိလား... မင်း မဟာယာနအဆင့်ဆိုတာ ဘာလဲသိ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မဟာယာနအဆင့် ဖြစ်လာတာလဲ ဆိုတာတွေကို ရှင်းပြတဲ့ အချိန်တိုင်း ငါ သွားနားထောင်ခဲ့တယ်။ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ကော၊ တိတ်တဆိတ်ကောပေါ့။" ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ အရှိန်အဝါများ ပြန်လည်မြင့်တက်လာပြီး မျက်နှာမှာ ကြမ်းကြုတ်သွားကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် -

"ဒါပေမဲ့ ငါ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ မင်း ဘာတွေ ပြောနေလဲဆိုတာ ငါ လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ အကယ်၍ ငါသာ မဟာယာနအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... ငါ ဘာလို့ လူသတ်စရာ လိုတော့မှာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းလီကလည်း ပြန်လည် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် - "ငါက ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ။ အကုန်လုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပြီးသားလေ။ မင်းတို့ကို ဘယ်လို ထပ်ရှင်းပြရဦးမှာလဲ။"

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် 'သမာဓိမီးတောက်' တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ကျန်းလီ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်းလီ၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ ထုရိုက်ခံထားရသော သံမဏိအလား ပူလောင်ပြီး နာကျင်လှသည်။

သမာဓိ မီးတောက်သည် နှလုံးသားတွင်းမှ စတင်ကာ တာအိုနှလုံးသားထားကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ပြာကျသည်အထိ လောင်ကျွမ်းစေသည်။ အချို့သော တာအိုနှလုံးသားထား ခိုင်မာသူများဆိုလျှင် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ် ပြာကျသွားပြီးနောက်၌ပင်၊ သမာဓိ မီးတောက်က ၎င်းတို့၏ တာအိုနှလုံးသားထားကို ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေသေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ကျန်းလီသည် 'နှလုံးသားဓား' ကို အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် တစ်ချက်ခုတ်လိုက်ရာ၊ ဓားရည်ရွယ်ချက်က သမာဓိ မီးတောက်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခြေမွပစ်လိုက်သည်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် 'လက်ဝါးပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်' ကို ထပ်မံ အသုံးပြုကာ ကျန်းလီကို သံသရာထဲတွင် ပိတ်လှောင်ရန် ကြိုးစားပြန်သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းလီသည် လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ သံသရာထဲမှ တိုက်ရိုက် ရုန်းထွက်လာကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

နှစ်ဦးစလုံးသည် မန္တန်များကို ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ကျန်းလီက တစ်ပန်းသာနေသဖြင့် ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်ထားလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖောက်ခွဲပစ်ရန် အသင့်ပင်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်နေပြီး၊ သူ အန်ထုတ်လိုက်သော သွေးများမှာ ရွှေရောင်များ ဖြစ်နေသည်။ ဗလာနယ်အတွင်း၌ မတည်ငြိမ်သဖြင့် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

သူက သနားစရာကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "မင်း အစတုန်းက သံသရာထဲကို ဝင်သွားတာ တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ တကယ်တော့ မင်းက အဲ့ဒီစကားတွေကို ငါ့ကို ကြားစေချင်လို့ ပြောခဲ့တာမလား။"

ကျန်းလီသည် ဘာမှပြန်မဖြေဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အသက်ရှူမှန်အောင် ခဲယဉ်းစွာ ကြိုးစားရင်း ဆက်ပြောသည် - "မင်း ငါ့ကို အလျှော့ပေးနေတာပဲ။ နယ်ပယ်ပြင်ပနတ်ဆိုးတွေရဲ့ အစွမ်းက ငါနဲ့ အဆင့်တူတူလောက်ပဲ ရှိတာကို၊ မင်းက သူတို့ကို သတ်ဖို့ လွယ်လွယ်လေး လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ငါနဲ့ကျမှ အပြန်အလှန် တိုက်နေတာကိုး။"

"ဒါဆို ခင်ဗျား နတ်ဘုရားဖြစ်သွားပြီးတဲ့နောက် ဘာဖြစ်လို့ ကျိုကျိုးကနေ ထွက်ပြီး တခြားကမ္ဘာတွေကို မသွားခဲ့တာလဲ။"

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် နတ်ဘုရားဖြစ်သွားပြီးနောက်၊ ဗလာနယ်အတွင်းရှိ လေစီးကြောင်းများမှာ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းအပြင် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်တာအိုကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ အခြားနေရာများသို့ သွားရောက်ရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူလှသည်။

သို့သော် သူသည် ကျိုကျိုးတွင်သာ ဆက်နေပြီး ရွှေမီတောင်ပေါ်၌ ကျန်းလီ လာရောက်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"... အင်းလေ... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ... ငါလည်း မသိပါဘူး။ တခြားကမ္ဘာကို သွားလိုက်ရင်... မင်း ငါ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိရက်နဲ့။ ဖြစ်နိုင်တာက... ငါ လုပ်ခဲ့တာတွေက မှားယွင်းမှု မရှိဘူးလို့ ခံစားနေရလို့ နေမှာပေါ့... မင်း နားလည်ပေးနိုင်မယ်... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့လို့ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ ကျိုကျိုးကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးတယ်လေ..."

ကျန်းလီ ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှ မေးလိုက်သည် - "နတ်ဘုရားသိုက်ဆရာတော်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ နယ်ပယ်ပြင်ပနတ်ဆိုးတွေက ဘယ်မှာလဲ။"

ဘုန်းကြီးအိုက ခေါင်းခါလိုက်သည် - "မင်း နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်းထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတာတွေက... ငါ သိထားတဲ့ အချက်အလက် အကုန်လုံးပါပဲ... နတ်ဆိုးက ငါ့ကို ပြောခဲ့တာက နတ်ဘုရားသိုက် ဆရာတော်ကို ယုံကြည်ပြီး လူသတ်ရင်... ကုသိုလ်တော်စွမ်းအား ရနိုင်တယ်ဆိုတာလောက်ပဲ... နတ်ဘုရားသိုက်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုလည်း သူ ပြောတဲ့ နာမည်ကို အခြေခံပြီး ငါ လျှောက်ဖန်တီးထားတာပါ... အဲ့ဒီ ဆရာတော်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ... ငါလည်း မသိဘူး... နယ်ပယ်ပြင်ပနတ်ဆိုးတွေရဲ့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု တစ်ခုခုများ ဖြစ်မလားပဲ..."

"နယ်ပယ်ပြင်ပနတ်ဆိုးတွေ အကြောင်းကိုတော့..." ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် သူ၏လည်ပင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည် - "ငါလည်း 'အာရုံခြောက်ပါး ပိတ်လှောင်ကျိန်စာ' အတိုက်ခံထားရလို့... ပြောပြလို့ မရဘူး... အခု ငါ နတ်ဘုရား ဖြစ်နေပြီ ဆိုပေမဲ့လည်း..."

အာရုံခြောက်ပါး ပိတ်လှောင်ကျိန်စာကို ချေဖျက်ရန် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ ကျိန်စာတိုက်ခံရသူသည် ကျိန်စာတိုက်သူနှင့် တူညီသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ကျိန်စာမှာ အလိုလို ပျက်ပြယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

"... မင်း သဘောပေါက်လား... တစ်ဖက်လူက ငါ့ထက် အဆင့်တစ်ဆင့်အပြည့် မြင့်နေတာတောင်... ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ပဲ လုပ်ရဲတယ်... ကျန်းလီ... သူ မင်းကို ကြောက်နေတာ..."

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် မြေနတ်ဘုရားအဆင့်ဖြစ်ပြီး၊ ကျိုကျိုးသို့ ခိုးဝင်လာသော နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးမှာ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးက မဟာယာနအဆင့် တစ်ဦးကို ကြောက်လန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုက မိမိကိုယ်မိမိ လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ သူခိုးတစ်ယောက်လို သတိကြီးစွာဖြင့် လှုပ်ရှားနေသော နယ်ပယ်ပြင်ပနတ်ဆိုး၏ ပုံစံကို ပြန်တွေးမိပြီးနောက်၊ သူ ဆက်၍ မရယ်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းလီ မသိအောင် နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ပြီး ကုသိုလ်တော်စွမ်းအားများကို ခိုးယူစုဆောင်းနေခဲ့သော မိမိ၏ပုံစံမှာ ထိုနယ်ပယ်ပြင်ပနတ်ဆိုးနှင့် အလွန် ဆင်တူနေသည် မဟုတ်လား။

နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးသည် မိမိက ကုသိုလ်တော်စွမ်းအား အကြောင်းကို ကျန်းလီအား ပြောပြမည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာတွက်ချက်ထားပြီးမှသာ မိမိကို ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏အမြင်တွင် မိမိသည် ထိုမျှအထိ သေရမည်ကို ကြောက်လန့်နေသူ ဖြစ်နေသလား?

"..."

"... ကျန်းယီရှင်းကို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်အကြောင်း ဘယ်သူပြောပြလဲဆိုတာ မင်း စုံစမ်းနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်... အဲ့ဒါ ကျိုကျိုးကို ခိုးဝင်လာတဲ့ နယ်ပယ်ပြင်ပနတ်ဆိုးပဲ..."

"... နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတွေဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲလို့... မင်း စဉ်းစားဖူးလား... ကျန်းလီ... ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်က လိမ်နေတာ... သူက နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကို... သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားတယ်..."

"... မင်း သူ့ကို ယုံချင်ယုံလိမ့်မယ်... ငါကတော့ မယုံဘူး..."

"... ကျန်းလီ... မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ကောင်းကင်ကြီးက ပြောင်းလဲသွားပြီ... ကောင်းကင်ကြီးက ငါတို့ကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာ... မင်း တစ်ယောက်တည်းကသာ ကျိုကျိုးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ..."

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်သည့် ပုံစံဖြစ်အောင် ခဲယဉ်းစွာ ပြင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ လက်အုပ်ချီကာ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်တိုင် မီးရှို့လိုက်ရာ... အပိုင်းအစဖြစ်နေသော ဓာတ်တော်တစ်ဆူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

... ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းသွားလို့ ကျန်းလီက နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်းကို သိသွားရတာလဲ... ဟုတ်ပြီ... ထျန်းရှားဂိုဏ်းကို သွားပြီး... သူ့ကိုယ်သူ လူသတ်သမားတွေကို သတ်ခိုင်းတဲ့ အချိန်ကစတာပဲ... ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ... သူ ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ ၁၅ ကြိမ်မြောက် ဖြတ်ကျော်ပြီးကတည်းက... သူရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ...

... ဒီအပြောင်းအလဲက... ကောင်းတာလား... ဒါမှမဟုတ်...

ကျန်းလီသည် အပိုင်းအစဖြစ်နေသော ဓာတ်တော်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ ကျိုကျိုးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေတော့သည်။

***

မဟာယာနအဆင့်ရောက်မှ စနစ်က ပေါ်လာသတဲ့

Mahayana 90

အခန်း ၉၀ ။ မဟာယာနအဆင့်က အဆင့်ကျော်ပြီး တိုက်နိုင်သေးတာလား?

နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်း မသိရသော်လည်း အလွန်ပြင်းထန်သော ဖျက်ဆီးလိုစိတ် ရှိကြသည်။ နတ်ဘုရားဘုံနှင့် နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများမှာ ခေတ်အဆက်ဆက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြပြီး၊ နတ်ဆိုးများဘက်မှ အားနည်းသော်လည်း သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းမှာ ဖြိုခွဲ၍မရအောင် ခိုင်မာလွန်းသဖြင့်သာ နတ်ဘုရားဘုံက သူတို့ကို အမြစ်မပြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ် ၉,၀၀၀ က နတ်ဘုရားဘုံလှေကား ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်က ၎င်းမှာ နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများ၏ လက်ချက်ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးများသည် နတ်ဘုရားဘုံကို တိုက်ရိုက်မယှဉ်နိုင်သဖြင့် အောက်ကမ္ဘာများကို အရင်ပစ်မှတ်ထားကာ နတ်ဘုရားဘုံကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဗလာနယ်ဆိုသည်မှာ သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုနှင့် တူပြီး၊ ကမ္ဘာများသည် ထိုသမုဒ္ဒရာထဲမှ ငါးများနှင့် တူကာ အမြဲတမ်း ရွေ့လျားနေကြသည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားဘုံဟူသော ငါးကြီးမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှရာ သာမန်ငါးများထက်စာလျှင် ခွန်ငါးနှင့် ပို၍ တူပြီး၊ ကျိုကျိုးကမ္ဘာမှာမူ ဝေလငါးတစ်ကောင်ခန့် ရှိသည်။

နတ်ဘုရားဘုံလှေကားသည် နတ်ဘုရားဘုံနှင့် အခြားကမ္ဘာများကို ဆက်သွယ်ပေးသည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးများက ထိုလှေကားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သောအခါ၊ နှစ်ဖက်စလုံးက အခြားကမ္ဘာများကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများတွင်မူ ကျိုကျိုးကမ္ဘာ၏ တည်နေရာကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိနိုင်သည့် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေပုံရပြီး၊ ရာစုနှစ် အနည်းငယ်ကြာတိုင်း နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က ကျိုကျိုးကို ရှာတွေ့လာတတ်သည်။

မြေနတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသော နတ်ဆိုးများ ကျိုကျိုးသို့ ရောက်လာတိုင်း၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အသိလွတ် သတ်ဖြတ်လေ့ရှိသည်။ ကျိုကျိုးအနေဖြင့် ထိုသို့သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံရန် အလွန် ခက်ခဲလှပြီး၊ လူသားဧကရာဇ်က ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ အခြားသော အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း နှင့် ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်များက ဝိုင်းဝန်းကူညီကြရသည်။ ၎င်းအပြင် နတ်ဘုရားလက်နက်များ၊ နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာစွမ်းအားများ စသည့် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုပြီးမှသာ ခဲယဉ်းစွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

ကျိုကျိုး၏ အခြေခံအင်အားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြုန်းတီးလာပြီး အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများလည်း အဆက်မပြတ် ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၉,၀၀၀ က ကျိုကျိုးတွင် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ၂၀ ဦးအထိ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ပိုင်ဟုန်ထူ၊ ယွီယင်၊ ဖာရှန်းဂိုဏ်းချုပ်နှင့် လူသားဧကရာဇ်နန်းဆောင်မှ တပ်မှူးလျို အပါအဝင် လေးဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

...

ကျန်းလီ ရွှေမီတောင်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ ယခင်က သူနှင့် ဘုန်းကြီးအို ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့မှုကြောင့် ရဟန်းများအားလုံး စုရုံးနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦး ဗလာနယ်ထဲသို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းလီ တစ်ယောက်တည်းသာ ပြန်လာခဲ့ပြီး၊ သူ့လက်ထဲတွင်လည်း ဓာတ်တော်တစ်ဆူ ပါလာသဖြင့် ဘုန်းကြီးအို၏ကံကြမ္မာမှာ မည်သို့ဖြစ်သွားပြီဆိုသည်ကို အားလုံး ခန့်မှန်းမိလိုက်ကြသည်။

ကျန်းလီ ဘာကြောင့် ဘုန်းကြီးအိုကို သတ်ခဲ့သလဲဟု မည်သည့် ရဟန်းကမျှ ထွက်၍ မမေးဝံ့ကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားစစ်ထိုးမှုကို ရဟန်းများ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ဘုန်းကြီးအိုသည် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် လူသတ်ခဲ့သဖြင့် ကျန်းလီက လာရောက် အပြစ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းလီ၏လုပ်ရပ်ကို မည်သူကမျှ အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။ အကြောင်းနှင့် အကျိုး ဟူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အခြေခံယုံကြည်ချက်ပင်ဖြစ်ပြီး၊ လူသတ်လျှင် အတိဒုက္ခကို ပြန်လည်ခံစားရမည်မှာ သဘာဝပင်။

ကျန်းလီသည် အပိုင်းအစဖြစ်နေသော ဓာတ်တော်ကို ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ်ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ဗုဒ္ဓသားတော်သည် ဤအရာအားလုံးကို ကြိုတင်သိရှိနေခဲ့သည့်အလား၊ သုဂတိဘုံသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ဂါထာကို ဆက်မရွတ်တော့ဘဲ ဓာတ်တော်ကို လှမ်းယူကာ ကျန်းလီအား ရိုသေစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"လူသားဧကရာဇ်... ဆရာတော်က မိန့်ကြားခဲ့ပါတယ်။ အကယ်၍ သင် လာရှာတဲ့အချိန် သူ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်... ကြာပန်းခုံအောက်က ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူသွားပါတဲ့။"

ကျန်းလီ အံ့ဩသွားပြီးနောက်၊ ဘုန်းကြီးအို၏ ကြာပန်းခုံအောက်မှ စာရင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။

၎င်းမှာ နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းဝင်များအားလုံး၏ အမည်စာရင်း ဖြစ်သည်။

စာရင်း၏ ပထမဆုံးစာကြောင်းတွင် ရေးသားထားသည်မှာ - ဂိုဏ်းချုပ် ချင်ရှီး၊ ခုံချွဲနိုင်ငံမှ။

ချင်ရှီး ဆိုသည်မှာ ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအို၏ လူဝတ်ကြောင်ဘဝက အမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမည်တွင် "အနောက်" (ရှီး) ဟူသော စကားလုံး ပါဝင်နေသဖြင့် သူသည် 'အနောက်ဘက် သုဂတိဘုံ' နှင့် ရေစက်ပါသူဖြစ်ကြောင်း ဘုန်းကြီးအိုက ကျန်းလီအား ရယ်မော၍ ပြောပြဖူးသည်။

ခုံချွဲနိုင်ငံဆိုသည်မှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်သည်။

စာရင်း၏အောက်တွင် ဒု-ဂိုဏ်းချုပ်များ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ စသည်ဖြင့် အစဉ်လိုက် ရေးသားထားပြီး၊ အများစုမှာ အနီရောင်ဖြင့် ခြစ်ထားသဖြင့် ထိုသူများ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ယုတ္တိအရဆိုလျှင် ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် ဂိုဏ်းဝင်အားလုံး၏ အမည်များကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် ဤစာရင်းကို သိမ်းထားရန် မလိုအပ်ပေ။

ကျန်းလီသည် ဘုန်းကြီးအိုက ဤစာရင်းကို ဘာကြောင့် ချန်ထားခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မသိသလို၊ သိလည်း မသိချင်တော့ပေ။

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် ရွှေမီတောင်၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဗုဒ္ဓတရားတော်အပေါ် သူ့နားလည်မှုမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်သာဖြစ်သည်။

ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် အဆင့်အတန်း မခွဲခြားဘဲ ဗုဒ္ဓတရားအပေါ် နားလည်မှုဖြင့်သာ အဆင့်သတ်မှတ်လေ့ရှိရာ၊ ရွှေမီတောင်၏ နောက်ဆုံး အရှင်သခင်မှာ ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ် ဖြစ်လာမည်ကို ကျန်းလီ ကြိုတင်မြင်ယောင်နေမိသည်။

...

"ရှန်းဝမ် ဘယ်မှာလဲ။ မေးစရာကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့။"

"ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်၊ ရွှေမီဘုန်းကြီးအိုလို့တောင် ထင်လိုက်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပျောက်သွားပြန်ပြီ။" ကျန်းလီနှင့် ပိုင်ဟုန်ထူတို့ တွေ့ဆုံသည်နှင့် တစ်ယောက်တစ်ခွန်း ပြိုင်တူ မေးလိုက်ကြသည်။

"... ဘုန်းကြီးအိုက သူ့ရဲ့ ပါဏာတိပါတကံ (လူသတ်ခြင်း) ကို ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။" ကျန်းလီက ဤစကားတစ်ခွန်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်ထူသည် ကျန်းလီနှင့် ခင်မင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ် ၅၀၀ နီးပါး ရှိပြီဖြစ်ရာ၊ ကျန်းလီ၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော ပုံစံနှင့် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဘာဖြစ်သွားမှန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဘုန်းကြီးအို ကျူးလွန်ခဲ့သော လူသတ်မှုမှာ အနည်းအကျဉ်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျန်းလီသည် သူ လေးစားရသော ဘုန်းကြီးအိုကို သတ်မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ် ရှိရာနေရာကို ပြောပြလိုက်ပြီးနောက်၊ ကျန်းလီ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ - "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်ပြီး ဖိအားမပေးပါနဲ့ကွာ။ အေးအေးဆေးဆေး နားလိုက်ပါဦး။"

ကျန်းလီက ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည် - "ကျိုကျိုးမှာ အနည်းဆုံး နှစ် ၃၈၀ လောက် ပုန်းအောင်းနေခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ရှိနေတယ်ဆိုတာ မင်း သိရင်... အေးအေးဆေးဆေး နားနိုင်ဦးမလား။"

ပိုင်ဟုန်ထူ လန့်ဖြန့်သွားသည်။

ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုး? ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ ကျိုကျိုးကို ရောက်လာတဲ့ နတ်ဆိုးတွေက မြေနတ်ဘုရားအဆင့်ပဲ ရှိတယ်လို့ ဆရာဘိုးဘေးကြီး (ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်) က ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ပြီးတော့ နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတွေက ကျိုကျိုးကို ရောက်လာတာနဲ့ အသိလွတ်ကာ သတ်ဖြတ်တတ်ကြတာပဲလေ။ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ နတ်ဆိုးဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၃၈၀ ကတည်းက ရောက်နေတယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျန်းလီတောင် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် မရောက်သေးဘူးလေ။ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် နတ်ဆိုးက ဘာလို့ ချက်ချင်း မသတ်ဖြတ်ခဲ့တာလဲ။ အဲ့ဒီအချိန်က ဘယ်သူကများ သူ့ကို တားနိုင်မှာမို့လို့လဲ။

အခုအချိန်က ကျန်းလီတောင်မှ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် နတ်ဆိုးကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား?

ကျိုကျိုးမှာ နတ်ဆိုးတွေကို ကြောက်လန့်စေမယ့် တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား?

"တကယ်လား? သတင်းက သေချာရဲ့လား။" ပိုင်ဟုန်ထူက ကျန်းလီကို မယုံကြည်၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ဤသတင်းမှာ ယုတ္တိမတန်လွန်းပြီး ရှေ့နောက် မညီညွတ်မှုများ များပြားလွန်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဘုန်းကြီးအိုကြီး မသေခင် ငါ့ကို ပြောသွားခဲ့တာ။"

"လာ... ဆရာဘိုးဘေးကြီးဆီ သွားပြီး အတူတူ သွားမေးကြတာပေါ့။"

ဤမျှ ကြီးမားသော ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပွားနေသဖြင့်၊ ပိုင်ဟုန်ထူသည် ကျန်းလီနှင့်အတူ ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်ကို သွားရောက်မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်မှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ ကျမ်းစာတိုက် အပေါ်ဆုံးထပ်၌ ရှိနေပြီး၊ သူ၏ အသက်လောက်ပင် မရှေးကျသော ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုနေသည်။

ကျန်းလီ ရောက်သည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည် - "ရှန်းဝမ်... နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတွေက မြေနတ်ဘုရားအဆင့်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား။"

"ဘာလို့ အဲ့ဒီလို မေးရတာလဲ။" ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်က နားမလည်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည် - "နတ်ဆိုးတွေက မြေနတ်ဘုရားအဆင့်ပဲ ရှိတာပါ။ ငါ နတ်ဘုရားဘုံမှာ ရှိနေတုန်းက ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် နတ်ဆိုးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ သူတို့ရဲ့ အားသာချက်က အရေအတွက်များတာနဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ဖျက်ဆီးရ ခက်တာပဲ ရှိတယ်။ သူတို့မှာ ဦးနှောက် မရှိဘူး၊ ခွန်အားပဲ ရှိတာ။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဉာဏ်ရည်အရမ်းမြင့်တဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် နတ်ဆိုးနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ။" ကျန်းလီက အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်ရာ၊ လေသံတွင် စစ်ဆေးမေးမြန်းနေသည့် သဘောများ ပါဝင်နေသည်။

ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်သည် အတွင်းရေးအချို့ကို သေချာပေါက် သိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် နတ်ဆိုးများ လူသတ်ရသည့် အကြောင်းရင်း၊ နတ်ဘုရားသိုက်ဆရာတော်ဆိုတာ ဘာလဲ စသဖြင့်ပေါ့…။

ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်သည် ကျန်းလီ၏ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်သလို၊ ပိုင်ဟုန်ထူကလည်း အဖြေတစ်ခု တောင်းခံနေသည့် ပုံစံပေါက်နေသဖြင့် ဤကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့မှန်း သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ကို ငါ လိမ်ခဲ့မိတယ်။ တကယ်တော့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် နတ်ဆိုးတွေ ရှိတယ်။" ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်က သက်ပြင်းချကာ ရှင်းပြလိုက်သည် - "နတ်ဆိုးတွေက မြေနတ်ဘုရားအဆင့်ပဲ ရှိတယ်လို့ ငါ ဘာလို့ လိမ်ပြောခဲ့လဲဆိုရင်... အကယ်၍ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် နတ်ဆိုးတွေ လာနိုင်သေးတယ်ဆိုတာကိုသာ အရင်က ကျိုကျိုးလူတွေ သိသွားရင်၊ သူတို့က တွေးကြလိမ့်မယ်လေ။ 'အခု မြေနတ်ဘုရားအဆင့် နတ်ဆိုးတွေကို အနိုင်တိုက်နိုင်ရင်တောင် ဘာထူးမှာလဲ၊ နောက်ကနေ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် နတ်ဆိုးတွေ လာဦးမှာပဲ' လို့ပေါ့။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် သူတို့ တစ်သက်လုံး ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ရှင်သန်သွားရလိမ့်မယ်လေ။"

"မင်းက မဟာယာနအဆင့် ဖြစ်နေရင်တောင် ဒီကိစ္စကို မပြောပြချင်ခဲ့ဘူး။ မင်းက အခုမှ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ တောက်ပနေရမယ့် အချိန်လေ။ 'မင်း လုံးဝ မနိုင်နိုင်တဲ့ ပိုသန်မာတဲ့ ရန်သူကြီး ရှိနေသေးတယ်' လို့ ပြောပြီး မင်းကို ဘာလို့ စိတ်ဓာတ်ကျအောင် လုပ်ရမှာလဲ။"

"မြေနတ်ဘုရားအဆင့် နတ်ဆိုးတွေက ဉာဏ်ရည်နိမ့်တာ မှန်ပေမဲ့၊ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် ရောက်သွားရင်တော့ သူတို့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်က အများကြီး မြင့်တက်သွားပြီး ပိုပြီး ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲသွားတယ်။ မင်းက ဒီလို နတ်ဆိုးမျိုးကို အနိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး။"

ကျန်းလီ ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အမှန်တိုင်း ပြောလိုက်သည် - "အဲ့ဒီ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် နတ်ဆိုးက ကျွန်တော့်ကို ကြောက်နေပုံရတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ထိပ်တိုက် မတိုက်ရဲဘူး။"

"အဟွတ်—" ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်သည် ကိုယ့်တံတွေး ကိုယ်သီးသွားကာ ချောင်းဆိုးသွားတော့သည်။

ဟေ့ကောင်... သီအိုရီအရ မြေနတ်ဘုရားအဆင့်နဲ့ပဲ ညီမျှရမယ့် မင်းရဲ့ မဟာယာနအဆင့်က ဒီလောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိအောင် သန်မာနေတာလား။

မင်းက အဆင့်ကျော်ပြီး တိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟာယာနအဆင့် ရောက်နေတာတောင် အဆင့်ကျော်ပြီး တိုက်နိုင်သေးတယ်ဆိုတာကတော့ လွန်လွန်းနေပြီလေ။

***