အခန်း (၂၅၅-၂၅၆)

အခန်း ၂၅၅ ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီအစေခံမလေးက သခင်လေးအတွက် နှစ်တစ်ထောင် စောင့်ပေးပါ့မယ်

"သခင်လေး... ဒီအစေခံမလေးကို ဘာလို့ မြန်မြန် မကယ်သေးတာလဲ။"

စစ်လီက ရှောင်မိုကို မြူဆွယ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံတွင် နောက်ပြောင်ကျီစယ်ကာ အပြစ်တင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"ငါ မင်းကို ကယ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အရင် တောင်းပန်လိုက်လေ။" ရှောင်မိုက သစ်ပင်ကို မှီကာ ရင်ဘတ်တွင် လက်ပိုက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

စစ်လီက ခဏတာ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်မိုက ဤကဲ့သို့ နောက်ပြောင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

"ဒီအစေခံမလေးက သခင်လေးကို တောင်းပန်ပါတယ်။ သခင်လေး... ဒီအစေခံမလေးကို မြန်မြန် ကယ်ပါဦး..." သို့သော် ဤအချိန်တွင် စစ်လီက မည်သည့် ဒေါသမျှ မထွက်ခဲ့ဘဲ ရှောင်မို၏ အရှေ့တွင် အလွန်တရာ လိမ္မာကျိုးနွံနေပုံရသည်။

"ရှောင်မို... မင်း အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။ မင်းကို ငါ လိုက်ရှာနေရတာ အလဟဿ မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။"

ရောက်လာသူမှာ ရှောင်မိုဖြစ်ကြောင်း မြင်ပြီးနောက် ချန်ယွင်ရှန်းက အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့မနေခဲ့ပေ။ အမှန်တော့ အလှလေးကို ကယ်တင်ဖို့ရှေ့ထွက်လာရဲသည့် ရှောင်မိုကို သေလမ်းရှာနေသည်ဟုပင် သူက ခံစားနေခဲ့သည်။

ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင် တကယ်လို့ သူသာ ဟွန်တွန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်နေခဲ့ပါက ရှောင်မိုကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လှည့်၍ ထွက်ပြေးသွားလောက်သည်။

သို့သော် ဤဟွန်တွန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းတွင် လူတိုင်းက ရွှေအမြူတေအဆင့်မှာပဲ ရှိနေကြတာလေ။

ထို့အပြင် ချန်ယွင်ရှန်းက ယခင်က ချီလင်သွေး တစ်စက်ကို ရရှိခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ ရွှေအမြူတေကို ဖွဲ့စည်းရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်စေရန် ယင်းကို အသုံးပြုထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်ယွင်ရှန်းက သူ၏ ရွှေအမြူတေအဆင့်အပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်တောင်မှ သူ့ကို သသတ်ပစ်နိုင်မည်ဟု ခံစားနေခဲ့သည်။

သူ၏ ဘေးတွင် သူငယ်ချင်း အနည်းငယ် ရှိနေသေးပြီး သူတို့အားလုံးကလည်း ဂိုဏ်း၏ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြကာ သူတို့၏ ရွှေအမြူတေအဆင့် အရည်အသွေးကလည်း တန်းတူပင် ထူးကဲလှသည်။ မဟုတ်ပါက ဂိုဏ်းက သူတို့ကို ဟွန်တွန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆီသို့ စေလွှတ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

"တာအိုရောင်းရင်းတို့... ဒီမိစ္ဆာကောင်ကို ငါနဲ့အတူတူ သတ်ကြစမ်း။"

ချန်ယွင်ရှန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဧရာမ ပုဆိန်ကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခုန်တက်ကာ ရှောင်မို၏ ခေါင်းဆီသို့ ရွယ်၍ ခုတ်ချလိုက်သည်။

အခြားသူများကလည်း သူတို့၏ မွေးရာပါ မှော်ရတနာများကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ကြပြီး ရှောင်မိုကို မည်သည့် အခွင့်အရေးမျှ မပေးဘဲ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြတ်ရှင်းရန် ရည်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အခြေအနေက ဘယ်လိုပဲရှိနေပါစေ သူတို့အားလုံးက ရှောင်မို၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ရှောင်မိုက သူတို့ကို အရေးတယူ တစ်ချက်ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

လူငါးယောက်က ကြက်သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်မို၏ ခါးထက်ရှိ ဓားရှည်က အိမ်ထဲမှ ကျွတ်ထွက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့အားလုံး သွေးမြူတိမ်တိုက်အဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်များပါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

မြေကြီးပေါ်တွင် သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော စစ်လီက ဤမြင်ကွင်းကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မို၏ အင်အားကို သူမက အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားခဲ့သော်လည်း...

သူမကို သေလုမျောပါး ဖြစ်အောင် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သော ဤကျင့်ကြံသူများက ရှောင်မို၏ ခုတ်ချက်တစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အနည်းငယ် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။

"ချွင်... ချွင်..."

ရှောင်မိုက စစ်လီ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံကြိုးများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝင်္ကပါအလံများကို ခုတ်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူက စစ်လီကို အေးတိအေးစက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာလို့ အဲဒီမှာ ကြောင်ရပ်နေတာလဲ။ သွားကြစို့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး။" စစ်လီက မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခြေထောက်များက ခွေယိုင်သွားပြီး ရှောင်မိုထံသို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

စစ်လီ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်က ရှောင်မို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီခိုဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မို၏ ကျစ်လျစ်တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားမိပြီး သူ ဓားဆွဲထုတ်ခဲ့သည့် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ပုံစံကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသောအခါ ကျန်ရစ်နေသေးသော မြူဆွယ်လိုစိတ်များက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်း ဆူပွက်လာပြီး သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာစေခဲ့သည်။

"ထစမ်း" ရှောင်မိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး..." စစ်လီက ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရေများ ယိုဖိတ်ကျလာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ "သခင်လေးက ဒီအစေခံမလေးကို အလိုရှိလားဟင်။"

"ထွက်သွားစမ်း" ရှောင်မိုက မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက ဖြစ်နေပြီလေ..." စစ်လီက အောက်ဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် ပိုမို နီးကပ်စွာ ပူးကပ်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပို၍ မှုန်ဝါးလာခဲ့သည်။

"ဟွန့်" ဤမိန်းမက တကယ်ကို ဒုက္ခပေးတတ်သည်ဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက သူ၏ ဓားအိမ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အွန်း..."

သွေးချီများက စစ်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူမ၏ သွေးကြောများအတွင်း၌ ရိုင်းစိုင်းစွာ သောင်းကျန်းသွားခဲ့သည်။

စစ်လီက မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးထားကာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူမက ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ ပို၍ပို၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နှလုံးသားကို ဆုတ်ဖြဲမတတ် နာကျင်မှုက စစ်လီကို ချက်ချင်း သတိဝင်လာစေပြီး သူမ၏ ရင်ထဲရှိ မြူဆွယ်လိုစိတ်ကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်သည်။

သွေးချီများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားသောအခါ စစ်လီက လေကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်လိုက်ရသည်။ ချွေးများက သူမ၏ ပါးလွှာသော ပိုးသားဝတ်စုံကို စိုရွှဲသွားစေပြီး သူမ၏ ကျက်သရေရှိသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းတွင် တင်းကျပ်စွာ ကပ်တွယ်နေခဲ့သည်။

စစ်လီက ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်မိုကို နာကြည်းစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း စောစောကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ၏ မျက်လုံးများက များစွာ ပိုမို ကြည်လင်နေခဲ့သည်။

"သက်သာသွားပြီလား။" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"အများကြီးကို သက်သာသွားပြီ" စစ်လီက စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ခံစားချက် ကင်းမဲ့နိုင်ရတာလဲဆိုတာကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စောစောက အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူမက အသိတရားအများစုကို ဆုံးရှုံးနေခဲ့သည့်တိုင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကိုယ်လုံးပစ်ဝင်နေခဲ့တာကို သူက ငြင်းပယ်ရက်တယ်လေ။

"သက်သာသွားရင် မြန်မြန်သွား။ မဟုတ်ရင် မင်း တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။"

ရှောင်မိုက သူမနှင့် စကားပြောကာ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ လှည့်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဟင်... သခင်လေး... စောင့်ပါဦး" စစ်လီက အနောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်တာပဲ။" ရှောင်မို၏ လေသံက စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေးရယ်..." စစ်လီ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများက မှုန်ဝါးနေပြီး သူမကို အလွန် သနားစရာကောင်းကာ မတရားအလုပ်ခံထားရသည့်ပုံ ပေါက်သွားစေသည်။ "ဒီအစေခံမလေးရဲ့ ခြေထောက်က ဒဏ်ရာရထားလို့ အရွတ်တွေ ပြတ်နေတယ်။ တကယ် လမ်းလျှောက်လို့ မရလို့ပါ။"

ရှောင်မိုက ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ညာဘက်ဖနောင့်တွင် ပြတ်ရှရာတစ်ခု တကယ် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူမက သွေးတိတ်စေရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုသာ အသုံးပြုထားခဲ့သည်။

"ဆေးလူးလိုက်။" ရှောင်မိုက အရိုးဆက်ရန်နှင့် အရွတ်များကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေရန် အသုံးပြုသော ကျောက်စိမ်းနက် ဆေးဆီဘူးတစ်ဘူးကို ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။" စစ်လီက ဆေးဆီဘူးကို ပျော်ရွှင်စွာ ယူလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သခင်လေးကများ ဒီအစေခံမလေးကို ဆေးလူးပေးလို့ ရမလားဟင်..."

ထိုသို့ပြောရင်း စစ်လီက အနည်းငယ် လှည့်ကာ သူမ၏ စကတ်ကို အနည်းငယ် မ,တင်လိုက်ရာ သူမ၏ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ခြေထောက်လေးနှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နုနယ်သော ဖနောင့်လေးတို့ ပေါ်လွင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ ဓားရှည်က ဓားအိမ်ထဲမှ အနည်းငယ် ကျွတ်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စစ်လီက ချက်ချင်း လိမ္မာသွားကာ သူမ၏ စကတ်ကို အလျင်အမြန် ချလိုက်ပြီး ဆေးလူးကာ သူမဘာသာ ပတ်တီးစည်းလိုက်တော့သည်။

"သခင်လေး... ဒီအစေခံမလေး ပတ်တီးစည်းပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျောက်စိမ်းနက် ဆေးဆီက အာနိသင်ပြဖို့ နာရီဝက်လောက် အချိန်ယူရတယ်။ သခင်လေးကများ ဒီအစေခံမလေးကို ကျောပိုးသွားပေးလို့ ရမလား။" ဆေးလူးပြီးနောက် စစ်လီက ရှောင်မို ကျောပိုးမည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက အကြောင်းမပြန်ဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာပြီးနောက် စစ်လီထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဟင်"

သူက သူမကို ကျောပိုးတော့မည်ဟု ထင်ကာ စစ်လီက တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်နေချိန်လေးမှာပင်။

ရှောင်မို၏ လက်မောင်းက သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ရစ်ပတ်သွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စစ်လီက လေထဲသို့ ရုတ်တရက် မြှောက်တင်ခံလိုက်ရပြီး ရှောင်မို၏ ခါးဘေးတွင် ညှပ်ထားခံလိုက်ရသည်... ရှောင်မိုက လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး စစ်လီကို ချိုင်းကြားတွင် ညှပ်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"သခင်လေး။ ဒီအနေအထားက သက်တောင့်သက်သာ မရှိဘူး။ ဒီအစေခံမလေးကို ကျောပိုးပါနော်..." စစ်လီက ချွဲနွဲ့ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူမကိုယ်သူမ လိပ်ထားသော ဖျာတစ်ချပ်နှင့် တူနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ "စကားများမနေနဲ့။"

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက ဝမ်ရှင်းကို ကျောပိုးခဲ့ဖူးတာပဲ... ဒီအစေခံမလေးကိုကျတော့ ဘာလို့ ကျောပိုးမပေးနိုင်ရတာလဲ..." စစ်လီက ပါးလေးများကို ဖောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းလှည့်ကာ စစ်လီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်က "မင်းက ဝမ်ရှင်းနဲ့ ယှဉ်လို့ရလို့လား" ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။

စစ်လီ၏ ရင်အုပ်က ဒေါသကြောင့် ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမက အရှုံးပေးဖို့ အလွန် ဝန်လေးနေပြီး တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်နေသေးသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက သူမကို ဒီအတိုင်း ပစ်ချထားခဲ့နိုင်သည်ဟု တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် စစ်လီက လိမ္မာကျိုးနွံစွာ ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

"သခင်လေး..." အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် စစ်လီက မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ရှောင်မိုကို မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေးက ညီမလေးဝမ်ရှင်း တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကျောပိုးဖူးတာလား။"

"ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီမနဲ့ မူးနေတဲ့ ငါ့ဆရာကိုလည်း ပိုးဖူးတယ်။" ရှောင်မိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူတို့အပြင် တခြားသူ ရှိသေးလားဟင်။" စစ်လီက ယခုမှ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

သူ့ဆီက ကျောပိုးမခံရတာက အဲဒီလောက် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လူနည်းနည်းလေးကိုပဲ ကျောပိုးဖူးတာကိုး။

စစ်လီ၏ အမေးကို ကြားသောအခါ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးနှင့် အဖြူရောင် စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးတို့၏ ပုံရိပ်များက ရှောင်မို၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဆရာ…”

“ရှောင်မို…”

စိတ်ကူးထဲတွင် သူမတို့၏ အသံနှစ်သံကို သူပြန်ကြားလိုက်မိသည်။

"နောက်ထပ် နှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။" နူးညံ့ကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများတွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အဲဒီနှစ်ယောက်က မိန်းမတွေလားဟင်။" စစ်လီက ဆက်မေးလိုက်သည်။ "သူတို့က သခင်လေးအတွက် အရမ်း အရေးပါလို့လား။"

"မင်း စကားများလွန်းနေပြီ။" ရှောင်မိုက အကြောင်းမပြန်ခဲ့ပေ။

စစ်လီက လိမ္မာစွာ ပါးစပ်ပိတ်သွားသော်လည်း သူမက အလွန် စပ်စုချင်နေသေးသည်။

ဘယ်လို မိန်းမနှစ်ယောက်ကများ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အဲဒီလို နူးညံ့ကြင်နာတဲ့ အရိပ်အယောင်မျိုးကို ပေါ်လာစေနိုင်တာလဲ။

"ဟွန်တွန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ထွက်သွားပြီးရင် မင်းက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းကို ပြန်သွား၊ ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ကို သွားပြီးတော့ အခု မင်းက ငါ့လူဖြစ်နေပြီဆိုတာကို ငါ့ဆရာကို သွားပြောလိုက်။" သူတို့နှစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှောင်မိုက စကားစလိုက်သည်။ "ငါ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းကို တာဝန်ယူပြီးရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီမကို သေချာ ကူညီပေးရမယ်။"

"ဟင်။ ဘာလို့ သခင်လေးကို မကူညီရတာလဲ။" စစ်လီက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါက အရမ်းအလုပ်များပြီး ခရီးထွက်နေရတာ များလိမ့်မယ်။" ရှောင်မိုက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ ယွင်ဝေ့က ငါ့ကိုယ်စား ကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲပေးရမယ်။ နားလည်လား။"

"နားလည်ပါပြီ~" တကယ်လို့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကသာ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောခဲ့လျှင် သူတို့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်နေသည်ဟုသာ စစ်လီ ထင်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။ ဒီလိုနဲ့တင် အနန္တတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ချင်နေတာလားဆိုပြီးတော့လေ။

သို့သော် ရှောင်မို၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ ဒါက သဘာဝကျသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေး... တကယ်လို့ ဒီအစေခံမလေးက ကောင်းကောင်း လုပ်ကိုင်ပေးမယ်ဆိုရင် သခင်လေးက ဒီအစေခံမလေးကို ဆုချပေးလို့ ရမလားဟင်။" စစ်လီက ရှောင်မိုကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဆုလဲ။"

"ဒီအစေခံမလေးလည်း... သခင်လေး ကျောပိုးပေးတာကို တစ်ခါလောက် ခံချင်လို့ပါ။" ဤစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ စစ်လီက သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်။ မင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ပြီးမှ အဲဒီအကြောင်း ဆက်ပြောကြတာပေါ့။"

"အဲဒါ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ။"

"အရင်ဆုံး နှစ်တစ်ထောင်လောက် အလုပ်လုပ်လိုက်ဦး။"

လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးအတွက် မဖြစ်နိုင်သော ကတိအကြီးကြီးတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည့်အလား ရှောင်မိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းကို သူ အနည်းငယ်မျှပင် အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုမှစ၍ နှစ်တစ်ထောင်အကြာတွင် သူသည် ဤဘဝကို စွန့်ခွာသွားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"နှစ်တစ်ထောင်"

စစ်လီက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီအစေခံမလေးက သခင်လေးအတွက် နှစ်တစ်ထောင် စောင့်ပေးပါ့မယ်"

အခန်း ၂၅၆ သေချာမှတ်ထား... ဒါက မင်းရဲ့အမေပဲ၊ ဘယ်တော့မှ မမေ့စေနဲ့

"သိုးလေးက အော်တယ်... သိုးလေးက ဆော့ကစားတယ်... ကောင်းကင်ယံက ကြယ်လေးတွေ အိပ်ပျော်သွားပြီ..."

"ဆက်မဆိုနဲ့တော့။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်လေး။ ဒီအစေခံမလေးရဲ့ သီချင်းဆိုသံက နားထောင်လို့ မကောင်းလို့လား။"

"နားထောင်လို့ မကောင်းဘူး။"

"ဟွန့်။ ဒီအစေခံမလေးက တကယ်ကို သီချင်းဆိုကောင်းတာပါ။ သိုးလေးက အော်တယ်... သိုးလေးက ဆော့ကစားတယ်... ကောင်းကင်ယံက ကြယ်လေးတွေ အိပ်ပျော်သွားပြီ... မြေပြင်ပေါ်က ကြယ်လေးတွေကလည်း လိုက်ပါသွားတယ်..."

ရှောင်မို၏ ခါးဘေးတွင် ညှပ်ထားခံရသော စစ်လီက ဆက်လက် သီချင်းဆိုနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမက သီချင်းဆိုနေစဉ် ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာကို အဆက်မပြတ် အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက သူမကို ထပ်မတားတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ သီဆိုလိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်များကို အတူတကွ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် စစ်လီက ရှောင်မို၏ စိတ်နေသဘောထားကို ခပ်ရေးရေး နားလည်လာပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ရှောင်မိုကို စကားတစ်ခွန်းတည်း နှစ်ခါ ထပ်မပြောခိုင်းသရွေ့ သူက တကယ် ဒေါသမထွက်ပေ။

"ကလေးတစ်ယောက်က ဂျီကျနေတယ်... ဂျီကျနေတယ်... ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်က ပြေးလွှားနေတယ်... ပြေးလွှားနေတယ်..."

စစ်လီက ကလေးကဗျာလေးကို တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း သီဆိုနေပြီး သူမ၏ တွဲလောင်းကျနေသော ခြေထောက်လေးများက ရှေ့နောက် လွှဲယမ်းနေခဲ့သည်။

စစ်လီအတွက် ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ခါးဘေးတွင် ညှပ်ထားခံရခြင်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း ထိုခံစားချက်က သူမ စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပိုကောင်းနေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရှောင်မို၏ သံမဏိလို မာကျောသော လက်ဝါးကြီးများက စစ်လီကို အလွန်တရာ ငြိမ်းချမ်းလုံခြုံသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

ပါးလွှာသော ပိုးသားဝတ်စုံကို ဖြတ်သန်း၍ပင် စစ်လီက ရှောင်မို၏ လက်ဖဝါးများပေါ်ရှိ အသားမာများကို ခပ်ရေးရေး ခံစားနေရသည်။

ဤအရာက စစ်လီကို ရှောင်မို၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရင်နာသွားစေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုတွင် အံ့မခန်း ပါရမီရှိသော်လည်း ဤအသားမာများက သူ၏ ဓားကို မည်မျှ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်ခဲ့သည်ကို ပြသနေခဲ့သည်။

ဤကြိုးစားအားထုတ်မှုကပင် သူ၏ ပါရမီကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနိုင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ ခြေထောက် ဒဏ်ရာက သက်သာသွားပြီလား။" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ဟင်။" ရှောင်မို၏ အသံက စစ်လီ၏ ကလေးကဗျာကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

သူမက ခြေကျင်းဝတ်ကို လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်ပြီး "သက်သာသလောက် ဖြစ်နေပါပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

ရှောင်မို၏ စကားသံ အဆုံးတွင် သူက မည်သည့် သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ လွှတ်ချလိုက်ရာ စစ်လီက အ ခနဲ အော်လျက် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

"မင်းခြေထောက် သက်သာနေပြီဆိုရင် ကိုယ့်ဘာသာကို လမ်းလျှောက်တော့။" ရှောင်မိုက ခေါင်းပင်မလှည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကို မချစ်တတ်တဲ့သူပဲ။ ဒီလိုရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။" စစ်လီက နှုတ်ခမ်းစူကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ "သခင်လေး... ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ပါဦး။ ဒီအစေခံမလေးကို စောင့်ပါဦး..."

မသိမသာဖြင့် နောက်ထပ် နာရီသုံးဆယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

လူအများစု မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဟွန်တွန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ခေါင်းပုံဖြတ် အမြတ်ထုတ်မခံရသေးဘဲ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာများစွာ တကယ်ကို ရှိနေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုနှင့် စစ်လီတို့က ရတနာများအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် မကြာခဏ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အလောင်းများစွာကိုပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဝမ်ရှင်း၏ ဘေးကင်းမှုအတွက်မူ ရှောင်မိုက သိပ်မစိုးရိမ်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ရှင်းက ပုံမှန်အားဖြင့် သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံ ရသော်လည်း။

သို့သော် ဝမ်ရှင်းက မိုက်မဲသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားက လူတွေ၏ စိတ်နှလုံးထဲရှိ အကောင်းနှင့် အဆိုးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထို့အပြင် ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် ဝမ်ရှင်း၏ အင်အားက တကယ်ကို မဆိုးပေ။

သူမက အခြားသူများကို ဒုက္ခမပေးချင်သော်လည်း အခြားသူများက သူမကို ဒုက္ခပေးရန်လည်း အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

ရှောင်မိုနှင့် စစ်လီတို့ ဟွန်တွန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် နာရီငါးဆယ်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် အထက်ရှိ ကြက်သွေးရောင် ကောင်းကင်ယံတွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟွန်တွန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးက မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အနက်ရောင်နှင့် စိမ်းပြာရောင် ချီတန်းများက နေရာတစ်နေရာတည်းသို့ အဆက်မပြတ် စုစည်းလာနေကြသည်။

"သခင်လေး... ဒါက ဘာကြီးလဲ။" စစ်လီက ရှောင်မိုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟွန်တွန်းချီတွေပဲ..." ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ "ခပ်မြန်မြန် လျှောက်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး။"

စစ်လီက ရှောင်မို၏ နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် နောက်ပြောင်ကျီစယ်ဖို့ မဝံ့ရဲတော့ပေ။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ဟွန်တွန်းချီများ စုစည်းနေသော နေရာသို့ ရှောင်မို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အလားတူပင် အခြားဂိုဏ်းများမှ ကျင့်ကြံသူများလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဘုရားရေ..."

သူမရှေ့ရှိ လွင်ပြင်ကို ကြည့်ရင်း စစ်လီက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး မသိမသာပင် ရှောင်မိုနှင့် ပိုမို နီးကပ်စွာ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။

ဤလွင်ပြင်တွင် ကြက်သွေးရောင် မြေပြင်ပေါ်၌ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးများ၏ အရိုးစုများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လဲလျောင်းနေကြသည်။

အရိုးစုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နဂါးတစ်ကောင်၊ ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင်နှင့် ချီလင် တစ်ကောင်တို့၏ အရိုးများကို စစ်လီက မှတ်မိလိုက်သည်။

အတောင်ပံများ ပါရှိသော ဝေလငါးတစ်ကောင်နှင့် တူသည့် အရိုးတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။

၎င်းက အချိန်အတော်ကြာကတည်းက မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ခွန်းဖန်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အခြား ကျင့်ကြံသူများလည်း သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားခဲ့ကြသည်။

ကျင့်ကြံသူ အချို့က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ဤသားရဲဆိုးကြီးများ၏ အရိုးစုအချို့ကို သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းရန် ဆန္ဒရှိနေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤနတ်ဘုရားသားရဲများ၏ အရိုးစုများသည် မှော်ရတနာများနှင့် ဆေးလုံးများ ဖန်တီးရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ထိုကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်က ခွန်းဖန်ကြီး၏ အရိုးများကို အင်အားသုံး၍ ရိုက်ခတ်လိုက်သောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်ဖိအားကြီးတစ်ခုက အပြင်ဘက်သို့ တုန်ခါထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူ များစွာက သူတို့၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

အရိုးစုများကို ယူဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ထိုကျင့်ကြံသူများအားလုံးက လေနှင့် သဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်များပါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မည်သူမျှ မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲကြတော့ပေ။

အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားသားရဲများ၏ အရိုးစုများအပြင် ကြက်သွေးရောင် မြေကြီးထဲတွင် စိုက်ဝင်နေသော လက်နက်များကိုလည်း ရှောင်မို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤလက်နက်များ အားလုံးက သံချေးတက်နေပြီး အများစုမှာ ပျက်စီးနေကြသည်။ တကယ်လို့ မှော်လက်နက်ဝိညာဉ်များ ရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့က အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ဓားရှည်တစ်လက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသောအခါ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေခဲ့သည့်တိုင် ဤဓားရှည်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသေးသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို သူ ခံစားနေရဆဲပင်။

လွင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကြည့်လိုက်လျှင်။

ဤနေရာတွင် မည်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သလဲ ဆိုတာကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးစီတိုင်းက ဤသင်္ချိုင်းမြေတွင် အလွန် သတိထား၍ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ တားမြစ်ချက် တစ်ခုခုကို အသက်ဝင်သွားစေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသလို အခြား ကျင့်ကြံသူများက သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်လာမည်ကိုလည်း သတိထားနေကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုက နက်ရှိုင်းသော တွင်းကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တွင်းနက်ကြီး၏ အရွယ်အစားက ရေကန်တစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။

တွင်းနက်ကြီးထဲတွင် ပူပြင်းသော ချော်ရည်များ စီးဆင်းနေခဲ့သည်။

တွင်းနက်ကြီး၏ အစွန်းတွင် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူမက လိမ့်တက်နေသော ချော်ရည်ပူများကို ကြောင်ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

"ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ။"

ရှောင်မိုက အနားသို့ လျှောက်သွားကာ မိန်းကလေးကို ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှင်းက အ ခနဲ လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်မိုဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ "ရှောင်မို... နင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား..."

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ နင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဘာပြဿနာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသေးလဲ။" ရှောင်မိုက ဝမ်ရှင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။" ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လူနည်းနည်းက ငါ့ကို ကြိုးတုပ်ချင်နေလို့ ငါ သူတို့အားလုံးကို သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်ချလိုက်တာလောက်ပဲ ရှိတာပါ။"

"သူတို့ ရုပ်ရည်တွေ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ နင် မှတ်မိလား။" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှင်းက လန့်သွားပြီး ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို... ငါ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ရှောင်မို၏ ရင်တွင်းခံစားချက်များကို သူမ မဖတ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ရှောင်မိုက ထိုလူများကို သတ်ချင်နေသည်ဆိုတာကို ဝမ်ရှင်း သိနေခဲ့သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ။ နင် ဘာမှမဖြစ်ရင် ပြီးတာပါပဲ။" ရှောင်မိုက ဆက်မမေးတော့ပေ။ "ဒါနဲ့ နင် ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ။"

"ဒီချော်ရည်ပူတွေအောက်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်။" ဝမ်ရှင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာအရာလဲ။" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး။" ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အောက်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ပဲ ငါ ခံစားနေရတယ်။"

ဝမ်ရှင်း၏ စကားသံ အဆုံးမှာပင် မြေကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး တွင်းနက်ကြီးထဲရှိ ချော်ရည်ပူများက အဆက်မပြတ် လိမ့်တက်လာကာ မြေပြင်က အက်ကွဲကြောင်းများအဖြစ် ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။

"သွားမယ်။"

ရှောင်မိုက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ဝမ်ရှင်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အသက်ရှူကြိမ် တစ်ကြိမ်မျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် လွင်ပြင်တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားပြီး လူတိုင်းက အောက်သို့ ကျဆင်းသွားကာ ချော်ရည်ပူများထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြသည်။

သတိလစ်မေ့မြောမှုတစ်ခုနှင့်အတူ။

ရှောင်မို မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်က ကနဦးဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤခံစားချက်က အလွန်တရာ ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

သင်၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပြီး သင်၏ အမြင်အာရုံက အနည်းငယ်မျှပင် ပိတ်ဆို့မခံရသော်လည်း သင့်အရှေ့တွင်မူ ဘာမှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ဖြစ်နေသည်။

"ဝမ်ရှင်း။"

"စစ်လီ။"

ရှောင်မိုက သူတို့၏ နာမည်များကို ခေါ်ရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက မည်သူ့အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

"ရှောင်မို..." အချိန်မည်မျှ ကြာသွားမှန်း မသိပြီးနောက် ရှောင်မို၏ အနောက်မှ ဝမ်ရှင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ရှင်းက သူ့ထံသို့ အပြေးကလေး လာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မိုကို ထိတော့မည့်အချိန်လေးမှာပင် ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရှည်က အိမ်ထဲမှ ကျွတ်ထွက်လာကာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ရှောင်မို၏ အရှေ့ရှိ ထို ဝမ်ရှင်း က လေဟာနယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေနှင့်အတူ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒါက စိတ်ကူးယဉ် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပဲ။"

ရှောင်မိုက သူ၏ ဓားရှည်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"သခင်လေး... မြန်မြန်လာပြီး ဒီအစေခံမလေးကို ကယ်ပါဦး..."

မကြာမီမှာပင် စစ်လီက ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံနေရသည်ကို ရှောင်မို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်မိုက အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုကျင့်ကြံသူများကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။ သခင်လေးက ဒီအစေခံမလေးရဲ့ အသက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြန်ပြီ။"

စစ်လီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ လက်ထဲတွင် ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ရှောင်မို၏ အနားသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

စစ်လီက ရှောင်မိုကို ထိုးစိုက်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထို စစ်လီ သည်လည်း လေဟာနယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ဤဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် နောက်ထပ် နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ခန့် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် အချိန်ကြာကြာ နေလေလေ၊ ရှောင်မိုက သူ၏ သတိတရားများ မှုန်ဝါးလာပြီး သူ၏ အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးလာသည်ကို ပို၍ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ..."

ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှောင်မို ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းချင်ရီက သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချင်ရီ..." ရှောင်မိုက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... နောက်ဆုံးတော့ ဆရာ့ကို ကျွန်မ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပဲ..." ကျန်းချင်ရီက တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ဆရာ... ဆရာက ကျွန်မကို အချိန်အကြာကြီး လိုက်ရှာနေစေခဲ့တာပဲ..."

"ရှောင်မို..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ဘယ်တော့မှ မေ့မရနိုင်သော အခြားအသံတစ်ခုက ရှောင်မို၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရုရွှယ်က မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေလျက် သူ၏ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာနေခဲ့သည်။ "ရှောင်မို... နင့်ကို ငါ အရမ်း လွမ်းနေခဲ့တာ... နင် ဘာလို့ ငါ့ကို ထားခဲ့ရတာလဲ... ရှောင်မို... စကားတစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြောပါဦး..."

သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက သူ၏ ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဤအရာများ အားလုံးက အတုအယောင်များ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း သူ၏ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးလာသော အသိစိတ်က ၎င်းတို့အားလုံး အစစ်အမှန်များ ဖြစ်သည်ဟု သူ့ကို ပြောပြနေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက အရှုံးပေးတော့မည့်အချိန်လေးမှာပင် သူက သူ၏ နှလုံးသားကို ခိုင်မာအောင် လုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ရှောင်မိုက မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူက ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဝမ်ရှင်းက သူ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ရှောင်မို... နင် နိုးလာပြီလား။" ဝမ်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

"အင်း။"

ရှောင်မိုက ထိုင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးက မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤနေရာက ထုံးကျောက်ဂူကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် ကျောက်နံရံများ ရှိနေကာ ထွက်ပေါက်ကို မမြင်ရပေ။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချော်ရည်ပူများက တကယ်တော့ သူ၏ ခေါင်းအထက်တွင် ပေါလောပေါ်နေခဲ့သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။" ရှောင်မိုက မေးလိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းက အနည်းငယ် ကိုက်ခဲနေခဲ့သည်။

"ငါ မသိဘူး..." ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒီ ချော်ရည်ပူတွေက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပဲ။ နင် မြေပြင်ကနေ ပြုတ်ကျလာပြီးတဲ့နောက် တခြားသူတွေလိုပဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ ငါ တစ်ယောက်တည်း နိုးနေခဲ့တာ။"

"ဒီလိုကိုး..." ရှောင်မိုက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အတွေးများကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

သူသည် နှလုံးသားမိစ္ဆာထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ရှောင်မို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်ရှင်းက အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားက အတုမရှိ ကြည်လင်နေကာ သူမတွင် မည်သည့် နှလုံးသားမိစ္ဆာမျှ မရှိသောကြောင့် သဘာဝကျကျပင် သူမက နိုးကြားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး... သခင်လေး... တော်ပါတော့... ဒီအစေခံမလေး ရှက်လို့ပါ... အို... သခင်လေးရယ်~~"

ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်လေးမှာပင် ဘေးဘက်မှ စစ်လီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ကြည့်လိုက်ရာ သူမက သွားရည်များ ကျနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ကွေးတက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာထဲတွင် သူမ ဘာတွေ ကြုံတွေ့နေရသလဲဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ရှောင်မို၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ သူက ဓားအိမ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ စစ်လီကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ သွေးချီ၏ အရိုးထိခိုက်မတတ် နာကျင်မှုကြောင့် စစ်လီက ချက်ချင်း နိုးလာခဲ့သည်။

စစ်လီက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုကို မြင်သောအခါ သူမက မှင်တက်မသွားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "ဟင်။ သခင်လေး။ ငါ ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။ သခင်လေးက ငါနဲ့အတူတူ ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သခင်လေးက ငါ့ကို အခန်းထဲ ခေါ်သွားတော့မလို့လေ။"

"အိပ်မက်မက်မနေနဲ့။ မြန်မြန်ထစမ်း။" ရှောင်မိုက သူမကို ကန်လိုက်ပြီးနောက် လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

"ရှောင်မို... နင့်ဆီက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တချို့လောက် ငှားလို့ရမလား။ ငါ မှော်ဝင်္ကပါ တစ်ခုဖန်တီးပြီး တခြားသူတွေကို နိုးဖို့ နှလုံးသား ရှင်းလင်းခြင်း ကျမ်းစာကို သုံးလို့ရမလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ။" ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို၏ ဝတ်ရုံစွန်းကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ကျသွားပြီလို့ ထင်တယ်။" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကြည့်လိုက်။"

ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦးက သူတို့၏ အိပ်မက်များထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြောသွားကြပြီး သူတို့၏ သက်စောင့်မီးတောက်များ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်။

သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူများက ဝိညာဉ်အလင်းတန်း အစက်အပြောက်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂူ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ စုစည်းသွားကြကာ ထိုကျောက်တုံးကြီးအတွက် အာဟာရများ ဖြစ်သွားသည့်အလားပင်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စိတ်စွမ်းအားကို အားကိုး၍ နိုးလာသော ကျင့်ကြံသူများလည်း ရှိကြသော်လည်း သူတို့က လူနည်းစုသာ ဖြစ်သည်။

နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်ပင် မပြည့်မီမှာ မူလ ကျင့်ကြံသူ သုံးထောင်ခန့်ထဲမှ လူတစ်ရာအောက်သာ နိုးလာခဲ့ကြသည်။

"ဂျွတ်" ခနဲ ကျောက်တုံးအက်ကွဲသံ တစ်ခုက ဂူထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်ခုခုက အခွံထဲမှ ဖောက်ထွက်လာတော့မည့်အလားပင်။

"ဝေါင်း" ခနဲ တောင်များကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသော သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးက လုံးဝ ကြေမွသွားပြီး ထူးဆန်းသော သားရဲတစ်ကောင်က ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟွန်တွန်းလား။" စစ်လီက လန့်သွားခဲ့သည်။

၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်က ခွေးတစ်ကောင်နှင့် တူပြီး အမွေးရှည်များရှိကာ ခြေလေးချောင်း ပါရှိသည်။ ဝက်ဝံတစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း ခြေသည်းများ မပါရှိဘဲ မျက်လုံးများ ရှိသော်လည်း မမြင်နိုင်ပေ။ ၎င်းက ဒဏ္ဍာရီများထဲရှိ ဟွန်တွန်းနှင့် တစ်ထပ်တည်းနီးပါး တူနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤဟွန်တွန်း၏ အငွေ့အသက်က အလွန် အားနည်းနေပုံရသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်လွှတ်နေသော ဝိညာဉ်ဖိအားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်း၏ အင်အားက သာမန် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထက် ပိုမို ကြီးမားပုံ မရပေ။

"ဝေါင်း" ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံ နောက်တစ်ချက်နှင့်အတူ ဟွန်တွန်းက အနက်ရောင် ဟွန်တွန်းမီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကျင့်ကြံသူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟွန်တွန်းက ခြေဖြင့် နင်းချလိုက်သည်။ လူအနည်းငယ်က ဟွန်တွန်း၏ အငွေ့အသက်ကြောင့် ထိုနေရာတွင် အချုပ်ခံလိုက်ရပြီး လုံးဝ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ သွေးမြူတိမ်တိုက်အဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ကြသည်။

သဘာဝကျကျပင် ကျင့်ကြံသူများက ဒီအတိုင်း ထိုင်ပြီး သေမည့်အချိန်ကို စောင့်မနေနိုင်ကြပေ။ သူတို့က ဟွန်တွန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် သူတို့၏ အသက်ဝိညာဉ် မှော်ရတနာများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ဒါက ဟွန်တွန်းလေ။ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးက ရတနာတွေချည်းပဲ။ ယခု ၎င်း အားနည်းနေသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူတို့က ၎င်းကို တကယ် သတ်နိုင်ကောင်း သတ်နိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူတို့ မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ဟွန်တွန်းက အားနည်းနေလျှင်တောင်မှ သူတို့က ၎င်း၏ရှေ့တွင် လုံးဝ အားနည်းလွန်းနေခဲ့သည်။

သူတို့က ဟွန်တွန်း၏ စိတ်အလိုကျ နင်းခြေသတ်ဖြတ်ခံရနိုင်သော ပုရွက်ဆိတ်လေးများသာ ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

သို့သော် ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများက အလွန် တည်ငြိမ်နေကြပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ချန်ယွင်ရှီးက ဦးဆောင်ကာ ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှံ့တစ်မျိုးကို သုတ်လိမ်းလိုက်ကြသည်။

အခြား ကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်နေစဉ် ဟွန်တွန်းက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားပုံရသည်။ သူတို့ လုပ်ရမည့်အရာမှာ ဟွန်တွန်းက အခြား ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်သွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် သူတို့က ဟွန်တွန်းကို နှိမ်နင်းရန် ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ရတနာကို အသုံးပြုကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားရန် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဝူချင်းဖုန်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက ရှောင်မိုအပေါ်တွင် ပုံသေကျနေပြီး သူက လှောင်ပြုံးမပြုံးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရှောင်မိုက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ ဘာအရေးလဲ။ သူက ဒီနေ့ ဟွန်တွန်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေရမှာပဲလေ။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝူချင်းဖုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူ့ကို အိပ်မက်မက်နေသလားဟုပင် သံသယဝင်သွားစေခဲ့သည်။ ရှောင်မိုက ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဟွန်တွန်းထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။

ဟွန်တွန်းက ခြိမ်းခြောက်မှုကို အာရုံခံမိပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်မိုထံသို့ ဟွန်တွန်းမီးတောက် တစ်လုတ် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ရှောင်မိုက သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဟွန်တွန်းမီးတောက်ကို ထက်ပိုင်းခွဲပစ်လိုက်သည်။

ရှောင်မို ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏ ပတ်လည်ရှိ မိစ္ဆာချီများက ပိုမို သိပ်သည်းလာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း ကြက်သွေးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ရှောင်မိုကို ဗဟိုပြု၍ သွေးချီများက တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အသက်ရှူကြိမ် နှစ်ကြိမ်ပင် မပြည့်မီမှာ ထုံးကျောက်ဂူတစ်ခုလုံးက ကြက်သွေးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ သွေးရောင်ဟင်းလင်းပြင်။" စစ်လီ၏ နှလုံးသားက တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့သည်။ သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်း၏ ဤသတ်ဖြတ်ရေး ဓားကွက်အကြောင်းကို သူမ ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ ဓားကို စုတ်တံအဖြစ် အသုံးပြုပြီး သွေးချီကို မှင်အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်။ စုတ်တံကို ချလိုက်သည့်အလား သူက ဟွန်တွန်းကို သူ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

"ဝေါင်း" ဤခုတ်ချက်က ဟွန်တွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အတိအကျ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ဟွန်တွန်းက နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကျောပြင်က ရှောင်မို၏ ခုတ်ပိုင်းမှုကြောင့် ဟက်တက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ဟွန်တွန်းက ရှောင်မို၏ ပုံရိပ်ကို အသေအချာ မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက် ဤလူသားကို သွေးမြူတိမ်တိုက်အဖြစ် ကြေမွသွားစေရန် ရည်ရွယ်လျက် ရှောင်မို၏ အပေါ်သို့ ခြေလှမ်းမြှောက်ကာ နင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် ရှောင်မိုက သူ၏ ဓားရှည်ကို အလျားလိုက် ကိုင်ထားလိုက်ပြီး ဟွန်တွန်း၏ ဧရာမ ခြေသည်းကြီးကို တည့်မတ်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ရှောင်မိုက အင်အားသုံး၍ ပင့်တင်လိုက်သည်။ ဟွန်တွန်းက ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားခဲ့သည်။ ဟွန်တွန်းက ခြေကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ချိန်တွင် ရှောင်မိုက လေထဲသို့ ခုန်တက်နေပြီဖြစ်ပြီး သွေးဓားက နောက်တစ်ကြိမ် ခုတ်ပိုင်းလာခဲ့သည်။

"ဝေါင်း" ဟွန်တွန်းက လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ပတ်လည်ရှိ ဟွန်တွန်းချီများက နွယ်ပင် အနည်းငယ်အဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ရှောင်မိုထံသို့ ရိုက်ချလာခဲ့သည်။

ဤ နွယ်ပင် များက ဟွန်တွန်းမီးတောက်များဖြင့် စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က လေထုကို ဖြတ်သန်းခုတ်ပိုင်းသွားသောအခါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကိုပင် ကြေမွသွားစေပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ခဏတာမျှ ဖော်ပြသွားစေခဲ့သည်။

ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကွေးလိမ်လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဓားရှည်က နွယ်ပင်များ၏ ရိုက်ချက်ကို ခုခံလိုက်တိုင်း သူက ဓားသွားကို လှည့်ကာ ဟွန်တွန်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ကြက်သွေးရောင် ဓားချီများနှင့် အနက်ရောင် ဟွန်တွန်းနွယ်ပင်များက အနက်ရောင် မှင်ရည်နှင့် ဟင်္သာပြဒါးရည်တို့ အချင်းချင်း ပက်ဖျန်းနေသည့်အလား အဆုံးမရှိ ရိုက်ခတ်နေခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မို၏ ဓားရှည်က ဟွန်တွန်းအပေါ်သို့ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပန်းချီဆွဲ နေခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာအများအပြားကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

"ဘုန်း" ရှောင်မိုက ဟွန်တွန်း၏ ရိုက်ပုတ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကျောက်နံရံနှင့် သွားရောက် ရိုက်မိကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နံရံထဲ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှောင်မိုက ကျောက်နံရံထဲမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဟွန်တွန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ၎င်းကို မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားစေခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော သူအားလုံးက အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် အမြစ်တွယ်နေသည့်အလား ရပ်နေကြကာ အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူရဲကြပေ။ ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဟွန်တွန်းကို ဖိနှိပ်ပြီး ရိုက်နှက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။

ဤဟွန်တွန်းက လောလောဆယ်တွင် အားနည်းနေသော်လည်း ၎င်းက ကြီးမြတ်သော သားရဲဆိုးကြီး လေးကောင်အနက်မှ တစ်ကောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက သာမန် မိစ္ဆာသားရဲများထက် အတုမရှိအောင် ပိုမို သန်မာနေဆဲဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ရပ်လိုက်စမ်း။" ရုတ်တရက် ရှောင်မိုနှင့် ဟွန်တွန်းတို့ အချီရာပေါင်းများစွာ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ချန်ယွင်ရှီးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှောင်မိုက သူ၏ ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခုတ်ချလိုက်သည်။ သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်း - ကြက်သွေးရောင် တောက်ပခြင်း။

အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့် တူသော သွေးချီက ဟွန်တွန်းဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားခဲ့သည်။ "ဘုန်း" သွေးချီနှင့် ဟွန်တွန်းချီတို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး လူစုကွဲသွားကာ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

လူတိုင်းက သူတို့၏ စိတ်များကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟွန်တွန်းက ရှောင်မို၏ အရှေ့တွင် လဲကျနေပြီဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် ၎င်းက ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ထားဆဲပင်။

ချန်ယွင်ရှီးနှင့် အခြားသူများက ရှေ့သို့ တိုးရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းချင်လာတိုင်း ပြင်းထန်သော သွေးချီများက သူတို့၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ ထွက်လာစေပြီး သူတို့က နောက်သို့ မဆုတ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ရှောင်မိုက သူတို့ကို အနည်းငယ်မျှပင် အလေးအနက် မထားဟု သူတို့ ခံစားနေကြရသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူတို့သာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးရဲမည်ဆိုပါက သူတို့ သေချာပေါက် သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အဝေးတွင် ရှောင်မိုက ဟွန်တွန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေပြီး ဟွန်တွန်းကလည်း ရှောင်မိုကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းက တွားသွား၍ ထချင်နေသော်လည်း ၎င်း၌ ခွန်အား မကျန်တော့ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ စောစောက အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အချီရာပေါင်းများစွာမှတစ်ဆင့် ဤဟွန်တွန်းက အငွေ့အသက် အားနည်းနေရုံသာ မဟုတ်ကြောင်းကို ရှောင်မို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်း၏ သက်စောင့် မူလဇစ်မြစ်က ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကြိုးတန်းလန်းသာ ကျန်တော့ပြီး အတင်းအဓမ္မ တောင့်ခံနေခြင်းသာဖြစ်ကာ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းက အသက်ဆက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

တကယ်လို့ ထိုသို့သာ မဟုတ်ဘဲ သူက ၎င်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပါက နောက်ဆုံးရလဒ်က မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ အနိုင်ရခဲ့လျှင်တောင်မှ သူက အလွန် ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရလိမ့်မည်ဆိုတာကို ရှောင်မို သေချာပေါက် သိနေခဲ့သည်။

"ဝေါင်း" ဟွန်တွန်းက ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ ခြေသည်းများကို ဝမ်းဗိုက်မှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မိုက အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည့်အလား သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲချလိုက်သည်။

ဟွန်တွန်း၏ အသားစများထဲတွင် ဥတစ်လုံး၏ နူးညံ့သော အမြှေးပါးကဲ့သို့သော အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ရှောင်မိုက အပြင်ဘက် အမြှေးပါးကို ဖောက်ထွက်လိုက်ရာ နူးညံ့သော အမြှေးပါးအတွင်းတွင် အတောင်ပံများ ပါရှိသော ပန်းနုရောင် အသားလုံးလေး တစ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။

ဟွန်တွန်းက ခွေးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး အမွေးရှည်များရှိကာ ခြေလေးချောင်း ပါရှိသည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဟွန်တွန်းက အသားတောင်ပံများ ပါရှိသော အသားလုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟူသော ကောလာဟလများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။ ယခု ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအသားလုံးလေးက ဟွန်တွန်း၏ ငယ်ရွယ်စဉ် အသွင်အပြင်သာ ဖြစ်ပြီး ကြီးပြင်းလာပြီးနောက်မှသာ ခွေး သို့မဟုတ် ဝက်ဝံ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟွန်တွန်းလေး။" ရှောင်မို၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော အရာကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများက အရိုင်းစိုင်းဆုံး ခုန်ပေါက်သွားကြသည်။ ဒါက ဟွန်တွန်းလေးလေ။ ပြီးတော့ ၎င်းက မျက်လုံးတောင် မဖွင့်ရသေးဘူး။

သားရဲဆိုးကြီး ဖြစ်နေသရွေ့ အများသဘောတူ လက်ခံထားသော အချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်း မွေးဖွားလာချိန်တွင် ပထမဆုံး မြင်ရသော အရာကို ၎င်း၏ မိဘအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိမ့်မည်။ ဟွန်တွန်းက မျက်လုံးများ ရှိသော်လည်း မမြင်နိုင်၊ နားများ ရှိသော်လည်း မကြားနိုင် သော်လည်း။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူတို့ တကယ် မျက်ကန်းဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဟွန်တွန်းက ပျင်းရိသော စရိုက်လက္ခဏာရှိပြီး ကမ္ဘာကြီးကို မျက်လုံးမပါဘဲ အာရုံခံနိုင်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဂရုစိုက်သော အရာများကို ကြည့်ရန်အတွက်သာ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို အသုံးပြုကြလိမ့်မည်။

ရှောင်မိုက ဟွန်တွန်းလေးကို ဟွန်တွန်းကြီး၏ အရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်သည်။ ဟွန်တွန်းကြီးက ၎င်း၏ ဒဏ်ရာများမှ နာကျင်မှုကို မေ့သွားပုံရပြီး ၎င်း၏ လျှာကို ဆန့်ထုတ်ကာ ၎င်း၏ ကလေးကို အဆက်မပြတ် လျှာဖြင့်လျက်ပေးနေခဲ့သည်။

ဟွန်တွန်းက လိင်မဲ့ဖြစ်သော်လည်း ဟွန်တွန်း အားလုံးက မိခင်များဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။ သူတို့က မိတ်လိုက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သူတို့ အသက်အရွယ် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နောက်မျိုးဆက်ကို သဘာဝအတိုင်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်လာကြလိမ့်မည်။

ဟွန်တွန်းက ၎င်း၏ ကလေးကို လျှာဖြင့်လျက်၍ သန့်စင်ပေးပြီးနောက် ၎င်း၏ သက်စောင့်မီးတောက်ကလည်း ငြိမ်းသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကလေးကို မှီကာ ဟွန်တွန်းက ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း မှိတ်သွားကာ ၎င်း၏ အသက်ရှူသံများ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မိခင်ဖြစ်သူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်ခန့် ကြာသောအခါ ဟွန်တွန်းလေး၏ အတောင်ပံများက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ၎င်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်တော့မည့်အလားပင်။

"သခင်လေး... ဟွန်တွန်းလေးကို သခင်လေးကို အမြန် ကြည့်ခိုင်းလိုက်။ တကယ်လို့ ၎င်း မွေးဖွားလာလာချင်း ပထမဆုံး အချိန်လေးမှာ သခင်လေးကိုသာ မြင်လိုက်ရင် သခင်လေးက သူ့ရဲ့ မိဘ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။" စစ်လီက ရှောင်မိုကို အော်ပြောလိုက်သည်။

စစ်လီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှောင်မိုက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဟွန်တွန်းလေးထံသို့ လှမ်းလိုက်သည်။ ရှောင်မိုက ဟွန်တွန်းလေးကို သူ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်တော့မည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်နေချိန်လေးမှာပင် ရှောင်မိုက ဟွန်တွန်းလေးကို ၎င်း၏ မိခင်ဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ လှည့်ပေးလိုက်သည်။

ဟွန်တွန်းလေးက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားပြီဖြစ်သော ၎င်း၏ မိခင်ပင် ဖြစ်သည်။

"မိကူ... မိကူ..." ဟွန်တွန်းလေးက အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ၎င်း၏ မိခင်ကို နှိုးချင်နေသည့်အလား အဆက်မပြတ် သွားရောက် ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့အမေပဲ။" ရှောင်မိုက ဟွန်တွန်းလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူမကို သေချာ မှတ်ထား။ မင်းကို မွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး မင်းကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာက သူမပဲ။ ဘယ်တော့မှ မမေ့စေနဲ့။"