ဝူယွဲ့ချောက်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိခြင်း

ဝေ့ချန်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေစဉ်အတွင်း နေမင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်းယွင်တောင်တန်းသို့ သွားမည့်သူများမှာ အကုန်နီးပါး စုံလင်နေပြီဖြစ်ရာ ခဏအကြာတွင် ချန်ဝူဟွေ့နှင့် နောက်ထပ် တာအိုအရှင်တစ်ဦးတို့မှာ လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

ဤတာအိုအရှင်မှာ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်မည့်သူဖြစ်ပြီး သူမ၏အမည်မှာ ကျွင်းယာ တာအိုအရှင် ဖြစ်သည်။

ကျွင်းယာ တာအိုအရှင်က ဟုန်းယွင်နှင့် တစ်ခေတ်တည်းသားဖြစ်သော ဝါရင့်တာအိုအရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တာအိုအရှင်အဆင့်၏ အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်ရာ ခွန်အားမှာ အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းလှသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီကတည်းက သူမသည် အဖွဲ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးဆောင်ဖူးသဖြင့် အတွေ့အကြုံ အလွန်ရင့်ကျက်သူလည်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တာအိုအရှင်နှစ်ဦးက ခရီးစဉ်အတွက် တိုတိုတုတ်တုတ် မိန့်ခွန်းပြောကြားခဲ့ကြသည်။

မိန့်ခွန်းပြောနေစဉ်အတွင်း ကျွင်းယာ တာအိုအရှင်က ထန်ထျန်းရှိရာဘက်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်အထိ ထန်ထျန်း၏ တကယ့်ခွန်အားအစစ်အမှန်ကို ချန်ဝူဟွေ့တစ်ဦးတည်းသာ သိပြီး ကျန်လူများမှာမူ ထန်ထျန်းက လုံကျိုကျိုး၏ တိုက်ရိုက်စောင့်ရှောက်မှုကို ခံထားရသဖြင့် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူဟုသာ သိထားကြသည်။

မိန့်ခွန်းပြောပြီးနောက် ထိပ်တန်း တာအိုအရှင်နှစ်ဦးက ကြီးမားလှသော တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်တစ်ခုကို ပူးပေါင်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။

ပြင်းထန်လှသော အစီအရင်လှိုင်းများကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤအရာမှာ ကမ္ဘာကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ သွားနိုင်သော တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကြီးဖြစ်ကြောင်း ထန်ထျန်း တစ်ချက်တည်းနှင့် သိလိုက်သည်။

အစီအရင်၏ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ဒဏ္ဍာရီ ဝူယွဲ့ချောက်ကမ်းပါးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ထွက်ခွာမယ်"

အစီအရင် ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူအားလုံးကို အလင်းတန်းများက လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

တောက်ပသော အလင်းရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် လူတိုင်း၏ ပုံရိပ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

.....

ကြီးမားလှသော ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားများကြောင့် ခွန်အားနည်းပါးသည့် တပည့်အများစုမှာ ပြင်းထန်စွာ မူးဝေနောက်ကျိမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အချို့မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် မေ့လဲသွားကြသည်။

တာအိုအရှင် အဆင့်ရှိသူများပင်လျှင် အနည်းနှင့်အများ ထိခိုက်မှုရှိသဖြင့် စိတ်ကို အစွမ်းကုန် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားကြရသည်။

လူပေါင်းရာချီထဲတွင် ကျွင်းယာ တာအိုအရှင် တစ်ဦးတည်းသာ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေနိုင်သည်။

ထန်ထျန်းမှာလည်း ဘာမှမဖြစ်ပေ။ အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး ၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ရင်နာစရာကောင်းလှသည်။

ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး မှာ ဟင်းလင်းပြင် ထဲတွင် ပေါ်နေပြီး ကြွေလွင့်တော့မည့် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ကမ္ဘာကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသော အလွန်ကြီးမားသည့် "တွင်းနက်" ကြီးတစ်ခုမှာ ငရဲနတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပျက်စီးနေသော ဤတိုက် ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်မရွေး ဝါးမျိုပစ်မည့်ပုံပေါ်နေသည်။

၎င်းမှာ ထန်ထျန်းအနေဖြင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် တွင်းနက်တစ်ခုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

တိမ်တိုက်ကမ္ဘာမှ ထွက်လာစဉ်ကလည်း အပြင်ဘက်တွင် ဤကဲ့သို့သော တွင်းနက်တစ်ခု ရှိနေနိုင်သော်လည်း ထိုစဉ်က သူသည် ကျိကျွင်းအဆင့်သို့ အမှန်တကယ် မရောက်သေးသဖြင့် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မမြင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ခြေဖဝါးအောက်ရှိ တိုက် ကြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းက သက်ပြင်းအသာ ချလိုက်သည်။

မဟာကောင်းကင်အရှင် ၏ ဤလက်နက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

အကယ်၍ ဖြေရှင်းမရပါက ဤကမ္ဘာမှာ မကြာမီ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ဝူယွဲ့ချောက်ကမ်းပါးမှာ ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး နှင့် အလွန်ဝေးကွာသဖြင့် တည်နေရာကူးပြောင်းမှုမှာ အချိန်အတန်ကြာ မြင့်ခဲ့သည်။

ဤအတောအတွင်း ကျွင်းယာ တာအိုအရှင်မှာ ထန်ထျန်းကို "မသိမသာ" အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှတော့ မပြောခဲ့ပေ။

ထန်ထျန်းအပေါ် ဟင်းလင်းပြင်ဖိအားများက သက်ရောက်မှုမရှိခြင်းကို သူမအနေဖြင့် မထူးဆန်းသလို သဘောထားလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တာအိုအရှင် အဆင့်ရှိသူ အများအပြားကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် လွင့်ထွက်အောင် လုပ်နိုင်သူအဖို့ ဤမျှဖိအားက ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

ထူးဆန်းသမျှ ကိစ္စအားလုံးကို ဝူရှန့်ကျိကျွင်းနှင့်သာ ပတ်သက်နေသည်ဟု သူမ မှတ်ယူလိုက်သည်။

ကမ္ဘာအချင်းချင်း ကူးပြောင်းမှုမှာ ဆယ့်ငါးမိနစ် ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ မှ ဝေ့ချန်ပင်လျှင် ဤမျှကြာရှည်လှသော ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ ရှေ့တွင် ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ထန်ထျန်း မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုကျောက်တုံးမှာ မည်သည့် တောင်ထိပ်ထက်မဆို ကြီးမားလှပြီး အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသည့် ကြယ်တစ်လုံးနှင့် တူလှသည်။

ကျောက်တုံးကြီး၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်မှာ လခြမ်းကွေးကဲ့သို့ ချောမွေ့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှာမူ တစ်ခုခုဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံထားရသကဲ့သို့ ကြီးမားသော အကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူတို့၏ ဦးတည်ရာမှာ ထိုအကွက်ကြီး၏ အပေါ်ဘက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဝူယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး (လ မဲ့ ချောက်ကမ်းပါး) ဟု အမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

၎င်းမှာ အဆုံးမရှိသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု၏ အပေါ်ဘက်နှင့် တူလှသည်။

ထိုကျောက်တုံးကြီးကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းမှာ တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ရင်းနှီးသော ခံစားချက်ကို ရရှိနေသည်။

သို့သော် ခဏကြာ စဉ်းစားသော်လည်း မမှတ်မိသဖြင့် ထန်ထျန်း လက်လျှော့လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူများမှာ ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် အစီအရင်စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ်လာကြသည်။

ဤနေရာမှာ တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်၏ အခြားတစ်ဖက်ပင် ဖြစ်သည်။

အပြင်သို့ ရောက်လာသောအခါ ဟင်းလင်းပြင်ဖိအားဒဏ်ကို ခံခဲ့ရသော မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူများမှာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချနိုင်ကြတော့သည်။

သို့သော် တပည့်ထက်ဝက်ခန့်မှာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ပုံလဲနေကြသည်။ ဤမျှကြာရှည်သော ခရီးမှာ သူတို့အတွက် နှိပ်စက်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ကျွင်းယာ တာအိုအရှင်က လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သန့်စင် သော အော်ရာ များက လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူတို့၏ မအီမသာဖြစ်မှုများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်တွင် ကြယ်တာရာ များအပြင် နီမှောင်သော နေမင်းတစ်စင်းမှာ အလွန်ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အပူချိန်တော့ မရှိပေ။

လမင်းမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် မရှိချေ။

ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရင်က သိထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့် အင်မော်တယ် စွမ်းအား သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှ မရှိဘဲ ကမ္ဘာကြီး၏ နိယာမများမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။ နိယာမ အတော်များများမှာ ဤကမ္ဘာကြီးနှင့် မသက်ဆိုင်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူများကိုတော့ ဖိနှိပ်ခြင်း မရှိပေ၊ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။

၎င်းအပြင် ထန်ထျန်းက ထူးခြားဆန်းပြားသော အော်ရာ တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယိုယွင်း နေသလိုလို ရှိသော်လည်း ယိုယွင်း ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ၎င်းက ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သည်။

ဤအော်ရာ ကြောင့်ပင် ဝူယွဲ့ချောက်ကမ်းပါးတွင် အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ပါက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များ လျော့ကျသွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအော်ရာ ကိုလည်း ထန်ထျန်း ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရခြင်းပင်။

သို့သော် စောစောကကဲ့သို့ပင် ဘာမှမမှတ်မိသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ရပြန်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အစီအရင်စင်မြင့် ဘေးတွင် လူ အတော်များများ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူများ ပေါ်လာသောအခါ ထိုသူများက လှည့်ကြည့်ကြသည်။ အချို့က အားတက်သရော၊ အချို့က အေးစက်စက်နှင့် အချို့ကတော့ လျစ်လျူရှုထားကြသည်။

ထိုသူများမှာ ဝူယွဲ့ချောက်ကမ်းပါးတွင် စီးပွားရှာနေသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် အခြားသော မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူများပင် ဖြစ်သည်။

"ဝူယွဲ့မြို့တော်ကို သွားကြမယ်"

ကျွင်းယာ တာအိုအရှင်က ထိုသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လူတိုင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် စင်မြင့်ထက်မှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့က မြို့တစ်မြို့အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

မြို့မှာ မကြီးလှဘဲ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကိုပင် မမီပေ။

မြို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အထူးအစီအရင် အလွှာပေါင်းသောင်းချီ ထပ် ထားပြီး ပြင်ပမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများကို ကာကွယ်ထားသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများ ခေတ္တနားခိုရန် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စောစောက တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း စင်မြင့်မှာလည်း အစီအရင်များ၏ စောင့်ရှောက်မှုအတွင်းတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက ခွန်အားနည်းပါးသူများမှာ ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှုများကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။

ဝူယွဲ့မြို့တော်အတွင်းတွင် လူသိပ်မများလှဘဲ အများစုမှာ မြို့လယ်ခေါင်တွင် စုဝေးနေကြသည်။

ကျွင်းယာ တာအိုအရှင်က ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူများကို ခေါ်ဆောင်၍ မြို့လယ်အနီးသို့ သွားခဲ့သည်။

သူတို့တွင် သီးသန့် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ရှိပြီး နှစ်အနည်းငယ်တိုင်း လူလွှတ်၍ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုများ ပြုလုပ်ထားသဖြင့် တည်းခိုရန်နေရာ ရှာစရာ မလိုပေ။

သူတို့ရောက်လာချိန်တွင် အခြေစိုက်စခန်းမှ လူများမှာ အပြင်ဘက်တွင် ကြိုဆိုနေကြပြီဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။