အခန်း (၃၁၀-၃၁၂)
Vol. 21 Ch. 310-312
အခန်း ၃၁၀
“အစ်ကိုကျန်းက ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။”
အန်းရန်က မထောင်လွှားမနှိမ့်ကျသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဥ် အန်းယွဲ့က ကြောင်အ,နေရာမှ ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။
“မနေ့က သူမကို အထူးလေ့ကျင့်ဖို့အတွက် ခေါ်သွားမယ်ဆိုလို့ မင်းပြောခဲ့တာက ရုတ်တရက်တိုးလာတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ နေသားကျအောင်လုပ်ပေးဖို့ပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယခုအချိန်၌ အန်းရန်က S အဆင့်ကိုရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ထံ၌ ကန့်ကွက်စရာမရှိတော့ပေ။ နောက်ဆုံးအနေနှင့် ဆရာကြီးတစ်ယောက်ထပ်ရှိခြင်းမှာ ရတနားနယ်မြေ၌ ပို၍လုံခြုံမှုရှိစေမည်ဖြစ်သည်။
ရတနာများကို သိမ်းယူနိုင်ခြေလည်း ပိုများလာပေလိမ့်မည်။
ရတနာသိုဝှက်ထားသည့်နေရာသို့ လိုက်ပါမည့်သူများကို အတည်ပြုပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ချင်းလုံနှင့် ခွန်းယွီတို့ကို သွားရှာကာ ကျွန်းကို အထူးစောင့်ရှောက်ကာကွယ်ရန် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် အိပ်ခန်းထဲရှိ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ဆီ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်းယီသည် သူအခုချိန်ထိ လက်မှတ်ထိုးမဝင်ရသေးကြောင်း သတိရသွားခဲ့သည်။
“စနစ် လက်မှတ်ထိုးဝင်မယ်!”
“လက်မှတ်ထိုးဝင်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ ရရှိသောဆုလာဘ် - ကျောက်တုံးအိမ်ပုံစံကွက်”
“ကျောက်တုံးအိမ်ပုံစံကွက် - ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်တိုင်တွင် အသုံးပြုပြီးနောက် ကျောက်တုံးအိမ်ဆောက်လုပ်ရေးပုံစံကို ရရှိနိုင်သည်။ ကျောက်တုံးအိမ်ဆောက်လုပ်ရေးပုံကြမ်းမရှိဘဲ ကျောက်တုံးအိမ်များကို အကန့်အသတ်မရှိဆောက်လုပ်နိုင်သည်။”
ရှောင်းယီ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။
“ဘာလို့ အဲ့ဒီဒေသခံတွေအတွက်ပဲ ပေးနေရတာလဲ။ ငါ့ကိုရော တစ်ခုခုကောင်းတာလေးများ မပေးနိုင်တော့ဘူးလား။”
သို့သော်လည်း နောက်အခိုက်တွင် ရှောင်းယီသည် ရုတ်တရတ်စိတ်ကူးဝင်သွားပြီး ကျောက်အိမ်ပုံစံကွက်ကို အံ့အားသင့်စွာကြည့်လိုက်မိလေသည်။
“စနစ်က ငါ့အပေါ်မှာ အခုထိကောင်းနေတုန်းပဲ။”
ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသူသည် စနစ်၏အာကာသထဲမှ ထိုဆောက်လုပ်ရေးပုံစံကွက်ကို ထုတ်ယူကာ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တွင် အသုံးပြုလိုက်သည်။
“ကျောက်တုံးအိမ်ပုံစံကွက်ကို ရရှိခြင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ သင်သည် ၎င်းကို အောင်မြင်စွာ အသုံးပြုပြီးပါပြီ။ ဆောက်လုပ်ရေးစာမျက်နှာတွင် ကျောက်တုံးအိမ်များ စတင်ဆောက်နိုင်ပါပြီ။”
ကျောက်တုံးအိမ်ဆောက်လုပ်ရန် လိုအပ်သည့် အရင်းအမြစ်တွေကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းယီ ပြုံးလိုက်မိ၏။
“ငါက ဒီကမ္ဘာမှာ အကြီးစားအိမ်ခြံမြေပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မယ်။ မဟုတ်သေးဘူး တိတိကျကျပြောရရင် ငါက တကယ်ကို စစ်မှန်တဲ့ အကြီးစားအိမ်ခြံမြေပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ပဲ။”
အတိတ်တုန်းက ရှားနိုင်ငံ၏ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းများမှာ အလွန်စည်ကားလှပြီး ပူဖောင်းစက်မှာထွက်လာသော ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ကောင်းကင်တစ်ခွင်တွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။
ဒီမှာ Xiao Yi က မြေယာဝယ်စရာမလိုဘူး၊ အိမ်ကိုတိုက်ရိုက်ရောင်းလို့ရတယ်။
ဤလက်မှတ်ထိုးဝင်ခြင်းဆုလာဘ်က ရှောင်းယီကို အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းထဲသို့ အပြည့်အဝ ထိုးပို့ပေးလိုက်၏။
“ဒီကျောက်တုံးအိမ်ကို နှစ်ဆရတဲ့နေ့မှာ စချလိုက်မယ်။”
ရှောင်းယီ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ရှောင်းယီ ငါပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်ကို ဝါးမြှားအချောင်းနှစ်ထောင် ရွှေ့ထားတယ်။ အစားအစာအချို့ ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုသေးလား။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက အင်တာကွန်(intercom)မှတစ်ဆင့် မေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို အချိန်မရွေး လဲလှယ်၍ရသော်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းမှာ မှားမရှိပေ။ လူတိုင်းတွင် လုပ်စရာတစ်ခုခုပေါ်လာပြီး ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ အဝေးအအဝေးရောက်နေသည့်အချိန်၌ အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။
“နည်းနည်းလောက်တော့ ယူသွားရမယ်။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေသည်။
“ကောင်းပြီ”
ထို့နောက် ရှောင်းယီသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်အင်တာဖေ့စ်ကို ယီထျန်းဂရုသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။
“မနေ့က ရတနာမြေပုံက လူတွေကို ရတနာသိုဝှက်ထားတဲ့နေရာကို တစ်ခါတည်းတည်နေရာကူးပြောင်းပေးမယ်လို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ။”
“ငါပြောတာလေ ပြဿနာရှိလို့လား။”
“မင်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ။မင်း ဒီတိုင်းလှောက်ပြောနေလို့မရဘူးကွ။”
“ငါ့လက်ထဲမှာ ရတနာမြေပုံရှိတယ်လို့ပြောတာပေါ့ကွ။ ဒါက မနေ့ညနေက ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေးတဲ့ အသိပေးချက်ပဲ။ အဲ့ဒါက ပြဿနာတစ်ခုခုရှိမှာတဲ့လား။”
“ချီးဘဲ! ဒါက တကယ်ကိုကြီးမားတဲ့ဆုံးရှုံးမှုပဲ။ ငါတကယ်ပဲ ရတနာမြေပုံအကျိုးခံစားခွင့်ရခဲ့တာ။ ငါသာအဲ့လိုမလုပ်ခဲ့ရင် ရတနာဝှက်ထားတဲ့နေရာကိုသွားပြီး အပျော်ရှာလို့ရမှာပဲ။”
“ပျော်စရာလား။ အဲ့မှာ စုစုပေါင်း ရတနာမြေပုံရှစ်ခုရှိတယ်။ ဆိုလိုတာက အနည်းဆုံး လူရှစ်ယောက်က အတူတူ ရတနာရှာကြမှာ။ မင်းတို့ချင်းချင်း တွေ့ကြရင် အေးအေးဆေးဆေးနေမယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား “
“ငါရတနာတစ်ခုမှမလိုချင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့မျက်လုံးတွေဖွင့်ချင်ရုံပဲ။ ငါလုပ်လို့မရဘူးလား။”
“သူတို့ယုံမယုံပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုကိစ္စကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သောကြောင့် ရှောင်းယီ အနည်းငယ်အံ့သြသွား၏။
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့ဆီတွင်လည်း ရတနာမြေပုံတစ်ခုရှိပြီး သူသည်လည်း သဘာဝအတိုင်း ထိုအသိပေးချက်ကို ရရှိခဲ့ပေသည်။
“ဦးလေးခန်း ဒီသတိပေးချက်က ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။ ဦးလေးချန်း ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
“ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတည်း တည်နေရာကူးပြောင်းလို့ရတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ လမ်းခရီးမှာ ဘေးအန္တရာယ်တွေအများကြီး မတွေ့ရတော့ဘူးပေါ့။”
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် အခုအခြေအနေက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်။ ကျူးချန်းကလန်က လာမယ့်နှစ်ရက်ကြာမှ ငါတို့ကျွန်းကို လူတွေ အရောက်ပို့လာမှာ။ ဆိုလိုတာက ငါတို့နှစ်ယောက်လု တစ်ချိန်တည်းမှာ ကျွန်းကနေ ထွက်သွားလို့မရဘူး။”
ဦးလေးချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီညနေမှာ လူတစ်စုရောက်လာလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ လူစုခွဲသွားလို့ပါတယ်။ ဒီရတနာရှာဖွေရေးအလုပ်ကို ကျွန်တော့်ဆီအပ်လိုက်ပါ။”
တစ်စုံတစ်ယောက်ရောက်လာပြီး စာချုပ်ချုပ်ဆိုမှုပြီးဆုံးသွားပါက ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့အား ကူညီပြီး ကျွန်းကိုစောင့်ကြည့်ပေးနိုင်ပေသည်။
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့သည် သူကိုယ်တိုင်သွားချင်သော်လည်း အခုအချိန်၌ ဦးလေးချန်း၏ အဆိုကိုကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။
“ဒီခရီးက တကယ်ကို အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဘေးကင်းဖို့သေချာအောင်လုပ်ပါ။”
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က ပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေး စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ရတနာတွေနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့ပါမယ်။”
ဦးလေးချန်းက ပြန်ဖြေ၏။
“ငါ မင်းကိုယုံပါတယ် မင်းရဲ့လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်သူတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ။”
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် အရာရာတိုင်းမှာ ဘေးကင်းရေးက အဓိကပဲ။”
“နားလည်ပါပြီ။”
ဦးလေးချန်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဤသို့ဖြင့် နေ့ခင်းမှာ ညအချိန်သို့ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျူးချန်းကလန်သည် ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့ဆီသို့ စုစုပေါင်း လူဆယ့်နှစ်ယောက်စေလွှတ်လိုက်ပေသည်။
သဘာဝအတိုင်းပင် သူတို့သည် ထိုလူများကို ကမ်းစပ်သို့ သစ်သားလှေငယ်ဖြင့် ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့သည် ကျူးချန်းကလန်၏ သင်္ဘောကြီးကို ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“ကျူးချန်းကလန် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မင်းတို့ ဘာလို့ ကျွန်းပေါ်တက်ပြီး ခဏလောက် မထိုင်တာလဲ။”
ချူရှန်းက ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကိုကြားသောအခါ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သခင်လေးရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်တို့မှာ ခရီးသည်ပို့ဆောင်ရမယ့် တာဝန်တွေအများကြီး ရှိသေးတယ်။ နှောင့်နှေးလို့မဖြစ်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးရရင် ကျွန်တော်လာလည်ပါမယ်။”
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က သူ၏မျက်ခုံးများကို ပင့်တင်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အနာဂတ်မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီးရှိလာမှာပါ။ မင်းလမ်းကြောင်းကို အရမ်းကျဉ်းမနေဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။”
“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီမှာပင်လယ်က အရမ်းကျယ်ပါတယ်။”
ချူရှန်းကပြန်ဖြေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျူးချန်းကလန်၏ သင်္ဘောကြီးဘေးတွင် ရုတ်တရက် ငါးမန်းတစ်ကောင်ပေါ်လာပြီး သင်္ဘောကို တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
ထိုအခါ သင်္ဘောကြီးဘေးရှိ လှေငယ်လေးသည် ချက်ချင်းပင် ငါးမန်းဆီသို့ ရွက်လွှင့်သွား၏။ ထို့နောက် လှေငယ်ပေါ်က လူအချို့က ထိုငါးမန်းကို သေသေသပ်သပ် လက်စသပ်လိုက်လေသည်။
သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဦးလေးချန်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့သည်။
ငါးမန်း၏အရွယ်အစားအရ ထိုငါးမန်းမှာ အနည်းဆုံးတော့ သာမနိယ်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သည်မှာ သေချာပေသည်။ သို့သော်လည်း ကျူးချန်းကလန်၏လူများက ထိုအရာကို အလွယ်တကူဖြေရှင်းလိုက်၏။
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့၏မျက်ဝန်းများသည်လည်း အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီ ကျူပ်တို့မှာအခြားကိစ္စတွေရှိသေးတယ်။ ထွက်သွားကြရအောင်။”
ချူရှန်းသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အနည်းငယ်မြှင့်တင်လိုက်ကာ အနည်းငယ်ပြုံးရိပ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျူးချန်းကလန်၏လှေများ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့ ထွက်ခွာသွားသော လှေများ၏ နောက်ကျောကို နက်ရှိုင်းသည့်မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။
“သခင်လေး ဒီကျူးချန်ကလန်က မရိုးရှင်းဘူး။”
ဦးလေးချန်းက ပြောလိုက်သည်။
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မောက်မာမှုများ ရှိမနေတော့ပေ။
“အင်း ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွယ်ကူနိုင်မှာလဲ။”
သူက အနည်းငယ် လေးလံနေသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ခုနကငါးမန်းက မင်းဆိုရင်ရော ဖြစ်နိုင်မလား။”
ဦးလေးချန်းက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အားတော့စိုက်ထုတ်ရမယ်။”
“သူတို့လှေငယ်ပေါ်က ငါးယောက်စလုံးက ထူးခြားနေပုံရတယ်။”
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ဒီလိုမဟုတ်ရင် ငါးမန်းကို အလွယ်တကူဖြေရှင်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”
ဦးလေးချန်းက သဘောတူလိုက်သည်။
“ငါတို့မှာ အဆင့်မြင့်ရေသန့်ရှိသလို သူတို့မှာလည်း ရှိနေလောက်မလား။”
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က မျက်မှောက်ကြုံ့လိုက်၏။
“မသိဘူး။ ဒီတစ်ခါလိုပဲ သူတို့က အဆင့်မြင့်ပင်လယ်သတ္တဝါတွေကို သတ်ဖြတ််ပြီး အဲ့ဒီကနေ အဆင့်မြင့်အသားတွေရတာဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလိုမျိုး မြန်မြန်ဆန်ဆန်တိုးတက်လာတာ။”
ဦးလေးချန်းက ပြောလိုက်သည်။
“တိုက်ပွဲဝင်စွမ်းအားအရဆိုရင် ယန်ကျန်းက အမြန်ဆုံးတိုးတက်တဲ့သူဖြစ်သင့်တယ်။”
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က အနည်းငယ်တွေးတောလိုက်သည်။
“ငါတို့လည်း စလှုပ်ရှားသင့်ပြီထင်တယ်။”
ထွက်ခွာသွားသည့် ကျူးချန်းကလန်ဘက်တွင်မူ ချူဖုန်းသည် သစ်သားလှေငယ်ပေါ်မှ သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
“ဟားဟားဟား အရမ်းမိုက်တယ်။ ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့နဲ့ ဦးလေးချန်းရဲ့မျက်လုံးထဲက အံ့ဩနေတဲ့အကြည့်တွေကို မင်းတို့မြင်လိုက်ကြလား။”
ချူဖုန်းက အော်ဟစ်ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။
အခန်း ၃၁၁
ချူရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဒီရွှမ်းယွမ်ဝေ့ ခေါင်းမာတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ရှေ့မှာ ငါတို့ဘာမှထုတ်မပြဘူးဆိုရင် သူက ငါတို့ကို ဘာလုပ်မယ်မှန်းတောင်မသိဘူး။”
အဖြစ်မှန်မှာ ကျူးချန်းကလန်သည် ထိုငါးမန်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် ချူရှန်းသည် ရှောင်းယီဆီမှ သွေးစိုနေသော အသားစိမ်းတစ်ချို့ကို တမင်တကာ တောင်းယူထားခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့ကို စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ရဲရန် သတိပေးချက်ပေးလိုခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ယခု ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားပုံပင်။
ချူရှန်း၏ ဤလုပ်ရပ်သည် ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးနိုင်ငံများ၏ ယခင် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများမှ သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
စစ်ရေးပြပွဲများတွင် ဤကဲ့သို့အလွန်များပြားသော တပ်ဖွဲ့များကို စုစည်းခြင်း၊ လူအင်အားနှင့် ပစ္စည်းအင်အားများ သုံးစွဲခြင်းသည် မိမိ၏ လက်သီးကို ပြသကာ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းပင်မဟုတ်ပါလော။
သတိပေးချက်မှာ - နိုင်ငံငယ်လေးတွေ မင်းတို့သတိထားနေကြ မဟုတ်ရင် ဒီလက်သီးက ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုပြီး ခွဲခြားနေမဟုတ်ဘူး။
ထို့နောက် ချူရှန်းသည် သစ်သားပြားကို ကောက်ယူကာ ထိုအပေါ်၌ စာသားအချို့ ချရေးလိုက်လေတော့သည်။
“ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့ ၈၀၀”
သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့၏ ကျွန်း၏ဧရိယာသည် ၈၀၀ စတုရန်းမီတာခန့်ရှိပြီး သူမြင်ဖူးသော ကျွန်းများထဲတွင် ပထမနေရာတွင်ရှိပေသည်။
အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် ချူရှန်းက ရှောင်းယီထံ သတင်းပို့လိုက်သည်။
“သူဌေး ကျွန်တော် ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့ရဲ့ ကျွန်းကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်။ သူ့ကျွန်းက အနည်းဆုံး ၈၀၀ စတုရန်းမီတာလောက်ရှိတယ်။ ဒီလူ တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူး။”
“အို! မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကို လန့်သွားစေလားဆိုတာ သိချင်မိသား။”
ရှောင်းယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ချူရှန်း၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်းယီ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေံ၏ ကျွန်းအရွယ်အစားကို အံ့ဩပုံမရပေ။
“အမှန်ပဲ သူနဲ့ ဦးလေးချန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့ဩသွားကြတယ်။”
ချူရှန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အပတ်တိုင်း ခင်ဗျားကပေးတဲ့ အဆင့်မြင့်အစားအစာတွေအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ရပါတယ် ဒါက သာမန်လဲလှယ်မှုတစ်ခုပါပဲ။”
ရှောင်းယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စကားမစပ် မင်းက ရတနာမြေပုံရှာဖွေဖို့ သွားနေတာလား။”
ချူရှန်းက မေးလိုက်သည်။
“ဘာရတနာတွေပါလဲဆိုတာ သွားကြည့်ချင်ရုံပါပဲ”
ရှောင်းယီက ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။
“နောက်ပိုင်း သတင်းအချက်အလက်တွေရခဲ့ရင် မျှဝေဖို့ မမေ့နဲ့နော်။”
ချူရှန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေသည်။
ကျူးချန်းကလန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့သည် ချက်ချင်းပင် လူ ၁၂ ဦးအား စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့သည်။
ထိုလူများသည် အစကတည်းက ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့၏ အင်အားစုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။ သူတို့ဘယ်လောက်သစ္စာရှိအကြောင်း ထုတ်မပြောလျှင်ပင် အနည်းဆုံး ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့အား စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လက်အောက်ခံခဲ့ကြပေသည်။
စာချုပ်ချုပ်ဆိုမှုသည် အလွန်ချောမွေ့စွာပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းသည် ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့၏ စာချုပ်ချုပ်ဆိုသူများဖြစ်လာကြသည်။
“မင်းတို့ ခြောက်ယောက်က ဦးလေးချန်းနဲ့အတူ လျို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားကြရမယ်။”
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က သူတို့ထဲမှ အားကောင်းသည့်လူခြောက်ဦးကို ရွေးချယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ထိုလူခြောက်ဦးသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမိန့်ကို မနာခံဘဲ မနေရဲကြပေ။
“အရင်ဆုံး ညစာစားကြရအောင်။”
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်းယီတို့အုပ်စုသည်လည်း ညစာစားနေကြပေသည်။ ထိုစဉ် ယွမ်ရှီသည် အပြင်မှ ဝင်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်၏။
“အရှင် ကျွန်တော်တို့ စပြီးလေ့လာနိုင်သွားပါပြီ။”
ယွမ်ရှီ၏ပါးစပ်ထဲမှ ထွက်လာသော တောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်နေသည့် ရှားဘာသာစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။
“သုံးရက်ပဲရှိသေးတာကို သူတို့ ငါတို့ဘာသာစကားကို ပြောတတ်သွားပြီလား။”
အန်းယွဲ့က မျက်လုံးအဝိုင်းကြီးများဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့ ရှားနိုင်ငံသားတွေရဲ့ ဘာသာစကားက သင်ရအခက်ဆုံးလို့ ပြောကြတယ်မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဟုတ်တယ် ဒါက အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။”
လီယန်က ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့တွေက ဘာသာစကားပါရမီရှင်တွေများလား။”
“ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းတွေက သူတို့ကို ကူညီနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ သင်ယူနိုင်စွမ်းကပဲ အရမ်းမြန်နေတာလားဆိုတာ ဘုရားပဲသိလိမ့်မယ်။”
ရှောင်းယီက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှောင်းယီက အနည်းငယ်စဉ်းစားမိကာ ထပ်ပြောလိုက်၏။
“ကျန်းယွင်ထျန်းနဲ့ ငါ အပြင်ကို ခရီးထွက်ရမယ်။ မင်းတို့လေ့ကျင့်ရေးအတွက် အခြားလူတွေနဲ့အတူ အရင်ဆုံးပြေးကြည့်လိုက်ပေါ့။ ကျန်းယွင်ထျန်းပြန်လာရင် ငါတခြားအရာတွေသင်ပေးမယ်။ အချိန်ရတဲ့အခါ လယ်သမားနဲ့အတူ သွားဝိုင်းလုပ်လိုက်။ သူဆီကနေ သီးနှံတွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အသိပညာတချို့လာ်း သင်ယူထားကြ။ မင်းတို့ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးတတ်ဖို့လည်း လိုတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ အရှင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ယွမ်ရှီက ဒူးထောက်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ထရပ်ပြီး ထမင်းသွားစားတော့။”
“ဟုတ်ကဲ့”
ယွမ်ရှီက တုံ့ပြန်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။
“လယ်သမား သူတို့ကို သင်ကြားပေးဖို့ ဦးလေးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။”
ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
ယွမ်နွန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ပြဿနာမရှိဘူး၊ ငါ့ကိုသာ စိတ်ချလက်ချအပ်ခဲ့လိုက်ပါ။”
“ကျွန်တော် အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်ကကျွန်း အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတစ်ယောက်စီစဉ်ထားပေးမယ်။ အရေးပေါ်အခြေအနေတွေရှိလာရင် အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်က ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို ဆက်သွယ်နိုင်တယ်။”
ရှောင်းယီက အားလုံးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ညစာစားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ကျန်းယွင်ထျန်းနှင့် အန်းရန်အား အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ရတနာမြေပုံ၏ ပို့ဆောင်ရေးယန္တရားကို မသိရှိရသောကြောင့် ရှောင်းယီသည် သူတို့ထွက်ခွာသွားသည့်ပုံစံ ဟန်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
သူတို့နှင့်အတူရှိသော လူနှစ်ဦးမှာ ဒေသခံများဖြစ်ပြီး တစ်ဦးမှာ ကျောက်စရစ်ခဲဖြစ်သည်။
ယွမ်နွန်နှင့် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှောင်းယီက ရှောင်ယောက်အား ညွှန်ကြားချက်တစ်ခု ပေးလိုက်၏။
“ရှောင်ယောက် ဆိပ်ကမ်းကနေ ငါးကီလိုမီတာအကွာလောက်ထိ မောင်းသွားပြီးရင် ရပ်ထားလိုက်။”
“ဟုတ်ကဲ့”
အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်ရှိ ဉာဏ်ရည်တုလက်ထောက်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ မောင်းနှင်ခြင်းမရှိဘဲ သင်္ဘောသည် ဆိပ်ကမ်းမှ အလိုအလျောက် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
ယွမ်ရှီတို့နှစ်ယောက်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ရသည့်အခါ ဒူးထောက်လုနီးပါးဖြစ်သွားသောကြောင့် ရှောင်းယီက အချိန်မီရှင်းပြလိုက်ရ၏။
“ဒါကနည်းပညာပဲ။”
သူတို့နှစ်ယောက်လည်း အံ့သြစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် နည်းပညာဆိုသော စကားလုံးကို သိပုံရပြီး အပျော်စီးသင်္ဘော၏ မောင်းနှင်ခန်းရှိ စခရင်ကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။
“ပင်လယ်နတ်ဘုရားရုပ်ထုကို တပ်ဆင်ပြီးပြီလား။”
ရှောင်းယီက နောက်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။
“အင်း ပင်လယ်နတ်ဘုရားရုပ်ထုတင်မကဘူး ငါးမောင်းထုတ်စက်၊ မြားလှည်းနှင့် အခြားအသုံးဝင်နိုင်တဲ့ပစ္စည်းတွေပါ တပ်ဆင်ထားတယ်။”
“မင်းက ကောင်းကောငပြင်ဆင်ထားတာပဲ။”
ရှောင်းယီက ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့...ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတာဆိုတော့ လုံးဝကျရှုံးလို့မဖြစ်ဘူး။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေ၏။
“သတ်မှတ်ထားတဲ့နေရာသို့ရောက်ရှိပါပြီ။ နေရာတကျရှိနေပါပြီ။”
ထိုစဉ် ရှောင်ယောက်ဆီမှ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် အခန်းထဲမှာ အနားသွားယူထားကြ။ ညသန်းခေါင်ကျရင် ဂျူတီစောင့်ရမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့”
ယွမ်ရှီနှင့် အခြားသူများက တုံ့ပြန်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် အိပ်ရာခင်းများကို ကောက်ယူကာ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပြေးသွားပြီး ဖြန့်ခင်းလိုက်ကြသည်။
“ဒီကျောက်စရစ်ခဲက ဘယ်ချိန်မှာရှေ့တိုးပြီး ဘယ်ချိန်နောက်ဆုတ်ရမယ်ဆိုတာ တကယ်သိတာပဲ။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
“အခုချိန်မှာ ကုန်းပတ်ပေါ်မှာက ပိုအေးနေလိမ့်မယ်။”
ရှောင်းယီက ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပြီး အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်ရှိ လက်အောက်ခံကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယီထျန်းဂရုထဲတွင်လည်း ယခုအခြေအနေနှင့်ပတ်သက်၍ စကားစမြည်ပြောနေကြလေသည်။
“ဒီအပတ်အပူချိန်တက်လာပုံမရဘူးနော်။ မင်းတို့သတိထားမိကြလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒုတိယပတ်အစတုန်းကဆိုရင် အပူချိန်က သိသိသာသာတက်လာတာ။”
“နောက်ကွယ်ကကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နေတဲ့လူက နောက်ဆုံးမှာ အသိတရားရသွားတာဖြစ်မယ်။”
“အဲ့အကြောင်း မပြောနဲ့တော့။ နောက်ကွယ်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကြားသွားပြီး အပူချိန်မြှင့်လိုက်မှ ငိုနေရဦးမယ်။”
“အဲ့ဒါက အဲကွန်းနဲ့တူတယ်လို့ မင်းတို့မထင်မိဘူးလား။ ပြောလိုက်ရုံနဲ့တင် အပူအအေးချိန်လို့ရတယ်။”
“တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဒီနေရာရဲ့ အပူချိန်က နောက်ကွယ်က နတ်ဘုရားတွေရဲ့လက်ထဲမှာရှိတယ်။ အဲ့ဒါက တကယ်ကို အဲကွန်းချိန်နေသလိုပဲ။”
“ညည်းညူနေတာကို ရပ်လိုက်ကြတော့။ အပူချိန်ကို ဒီတိုင်းပဲထားလိုက်ကြပါ။ ပူလို့သေတာက အေးလို့သေတာထက် ပိုနွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိတယ်မဟုတ်ဘူးလား။”
ရှောင်းယီ အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ စနစ်က “အပြင်ဘက်အပူချိန်က ၁၆ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်။” ဟု အသိပေးလာခဲ့သည်။
“ပူလာပုံတော့မရပါဘူး။”
ရှောင်းယီက ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် သူ၏ဘေးနားတွင်ထိုင်နေသော ကျန်းယွင်ထျန်းသည်လည်း ဂရုထဲက စကားပြောခန်းကို တွေ့လိုက်ရပြီးဖြစ်၏။
“ပထမလကတော့ အစပျိုးသူကာလဖြစ်နိုင်တယ်။ လူတိုင်းကို ဒီနေရာရဲ့ ရာသီလေးပါးကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းခံစားခွင့်ပေးတာပဲ။ အခုဆို တကယ်ပဲ ဒီကမ္ဘာနဲ့ ချိတ်ဆက်သွားပုံရတယ်။ နွေဦး၊ နွေရာသီ၊ ဆောင်းဦး၊ ဆောင်းရာသီတွေ ဘယ်လောက်ကြာလဲဆိုတာ သိချင်ရင် သူတို့ကိုမေးလို့ရတယ်။”
ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းယွင်ထျန်းက ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ ကျောင်စရစ်ခဲတို့နှစ်ယောက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အင်း ဒါက တကယ်ကို ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့နိုးတဲ့လာအချိန်ထိ စောင့်လိုက်ကြတာပေါ့။”
ရှောင်းယီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
အခန်း ၃၁၂
“စုစုပေါင်းပုန်းအောင်းမြေပုံရှစ်ခုရှိတယ်။ ကျန်တဲ့ခြောက်ခုဘယ်သူ့ဆီမှာရှိလဲမသိဘူး။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့၊ တိလင်းထျန်းရှားတို့ဆီမှာ တစ်ခုစီရှိလောက်တယ်။ ကျန်တဲ့အဖွဲ့တွေကတော့ တစ်ကိုယ်ရေရှင်ကျန်သူတွေပဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ရှောင်းယီက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
ရွှမ်းယွမ်မိသားစုနှင့် တိလင်းအင်ပါယာတပ်ဖွဲ့များသည် တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ အချိန်ကြာနေပြီဖြစ်ပြီး အခြေခိုင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ထိုအင်အားစုများတွင် လူအင်အားများစွာရှိသောကြောင့် ရတနာမြေပုံစုဆောင်းရန်မှာ ခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆို ငါတို့တခြားလူတွေနဲ့တွေ့ရင် တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်မှာလား။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
“အဲလောက်ကြီး ပြင်းထန်နေစရာမလိုပါဘူး။ ပစ္စည်းကောင်းတွေမတွေ့မှ တစ်ချက်လောက်ကြည့်ပြီး လုပ်လိုက်။ မင်း အဲ့ဒါကို ပြဿနာတစ်ခုလို တွေးမနေနဲ့။”
ရှောင်းယီကပြော၏။
“အေးပါ”
ကျန်းယွင်ထျန်းက သူ၏ခေါင်းကိုကုတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အရင်က ကြေးစားစစ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းဘယ်လိုတာဝန်တွေယူခဲ့ရလဲ။ လူတွေကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်ရတာလား။”
ရှောင်းယီက စပ်စုလိုက်သည်။
“အခြေခံအားဖြင့်တော့ သတ်ဖြတ်မှုတာဝန်တွေမရှိပါဘူး။ အများစုက ကိုယ်ရံတော်လုပ်ရတာပဲ။ လူတွေကိုတစ်နေရာရာကို ပို့ဆောင်ပေးရတာမျိုးပေါ့။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အထူးသဖြင့် မင်းကိုစိတ်ထဲစွဲစေတဲ့ တာဝန်တစ်ခုခုရှိလား။”
“ရှိတယ်။ အဲဒီတစ်ခါတုန်းကတော့ သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တာ...”
သူတို့ ဤသို့စကားစမြည်ပြောနေကြရင်းဖြင့် အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာပြီး ည ၂၃:၅၅ သို့ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို နှိုးလိုက်တော့။”
ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
“အင်း”
ထို့နောက် ကျန်းယွင်ထျန်း ထထွက်သွားပြီး ယွမ်ရှီနှင့် အခြားသူများကို နှိုးလိုက်၏။
“ခဏနေရင် မင်းတို့အားလုံး ငါ့နားလာခဲ့။ သူတို့က ဘယ်လိုပို့ဆောင်မှုယန္တရားကို သုံးမလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ အပျော်စီးသင်္ဘောကို ငါတို့နဲ့ ယူသွားနိုင်ပါ့မလားလည်း မသေချာဘူး။”
ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ငါတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ တည်နေရာကူးပြောင်းပေးလို့ရှိရင် မင်းတို့ ကျွန်းပေါ်ပြန်သွားလို့ရတယ်။”
ကျန်သည့်သူများက ခေါင်းညိမ့်လိုက်ကြသည်။
ညဉ့်သန်းခေါင်အချိန်သို့ရောက်သောအခါ ရှောင်းယီလက်ထဲရှိ ကျောက်ပြားမှ မျက်စိစူးစေသည့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အပျော်စီးသင်္ဘောတစ်စင်းလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်အခိုက်တန့်တွင် အပျော်စီးသင်္ဘောအပါအဝင် ရှောင်းယီတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သေမင်းနတ်ဘုရားသည် သူ၏သဲသင်္ဘောကို တိုက်ခိုက်နေသောပင်လယ်ငါးတစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူနှင့်သဲသင်္ဘောကိုခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ပင်လယ်ငါးကို ထိုနေရာတွင်ပင် လှည့်ပတ်နေစေခဲ့သည်။
ဦးလေးချန်းသည် ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့ကျွန်းပေါ်တွင် သူ၏ဘေးတွင် လက်ထောက်ခြောက်ယောက်နှင့်အတူရပ်နေခဲ့ကြသည်။ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားပြီးနောက် သူတို့ခုနစ်ယောက်လုံး အတူတကွပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြလေသည်။
ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့သည် သူတို့နှင့် ပေ ၃၀ အကွာမှ ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်နေခဲ့၏။
“ဒီဟာက ပိုပိုပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လာပြီ။”
အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် သူတို့အားလုံး ကျွန်းတစ်ခုနားတွင်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
လပြည့်ည၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ကျွန်းသည် စိမ်းလန်းစိုပြေနေပြီး အလယ်တွင် မြင့်မားသည့်တောင်တစ်လုံးက မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရတနာမြေပုံကျောက်ပြားသည် အသိပေးချက်တစ်ခုနှင့်အတူ အလင်းရောင်ခြည်များ ဖြာထွက်လာလေသည်။
“ရတနာရှာဖွေရန်လာရောက်ကြသည့်အတွက် ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျောက်ပြားတစ်ချပ်စီက သင့်ရှေ့မှာရှိတဲ့ လမ်းတစ်ခုစီနှင့် ကိုက်ညီပါတယ်။ ဒီလမ်းအတိုင်းတောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြပါ။ နောက်ဆုံးရတနာကိုဖွင့်ဖို့ ကျောက်ပြားအားလုံး စုစည်းရပါမယ်။ အားတင်းထားကြပါ။”
ဤအသိပေးချက် ဖတ်လိုက်ရပြီးနောက် ရှောင်းယီက ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဒါက တောင်ပေါ်အတူတူတက်ရတာပဲ။”
“အဲ့ဒါမကောင်းဘူးလား။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ စထွက်ကြတော့မလား။”
ရှောင်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သေမင်းနတ်ဘုရားကို အရင်စကားပြောလိုက်ဦးမယ်”
“သေမင်းနတ်ဘုရား ငါတို့ ရတနာဝှက်ထားတဲ့ ကျွန်းကိုရောက်နေပြီ။ တောင်ထိပ်မှာတွေ့မလား။”
ရှောင်းယီက သေမင်းနတ်ဘုရားကို သီးသန့်စာပို့လိုက်သည်။
သေမင်းနတ်ဘုရားသည် ရှောင်းယီ၏စာကိုမြင်သောအခါ သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
‘သူ့မှာလည်း ရတနာမြေပုံရှိတာပဲ’
“ကောင်းပြီ တောင်ထိပ်မှာတွေ့ကြမယ်။ ခင်ဗျားမှာလည်း ရတနာမြေပုံရှိတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့တစ်ယောက်ချင်းစီ ကိုယ့်စွမ်းရည်နဲ့ကိုယ်ပဲ လှုပ်ရှားကြတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က မဟာမိတ်တွေပဲ။”
သေမင်းနတ်ဘုရားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ရှောင်းယီက တုံ့ပြန်လိုက်၏။ သူတို့မထွက်ခွာမီ ရှောင်းယီက အခြားသူများကို သတိပေးလိုက်သည်။
“ယွမ်ရှီ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်နားမှာပဲ နေရမယ်။ ငါတို့ကျွန်းက အရေးပေါ်သတင်းတွေရရင် ဝေါ်ကီတော်ကီနဲ့ချက်ချင်းဆက်သွယ်လိုက်။ တစ်ယောက်ယောက်တိုက်ခိုက်လာရင် အတွင်းခန်းထဲမှာပုန်းနေပြီး လျစ်လျူရှုထားလိုက်။”
“ဟုတ်ကဲ့”
ယွမ်ရှီက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်။ ဒီမှာ ဘာရတနာတွေရှိလဲဆိုတာသွားကြည့်ကြမယ်။”
ရှောင်းယီ ရွှမ်းယွမ်ဓားကိုကိုင်ဆောင်ပြီး ကျောတွင်ကျောပိုးအိတ်ကြီးတစ်လုံးကိုသယ်ကာ ထွက်သွားလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းနှင့် အန်းရန်တို့သည် လေးတစ်လက်ကို ကိုယ်စီသယ်ဆောင်ထားသည်မှလွဲ၍ သူတို့၏အဝတ်အစားများမှာ အခြေခံအားဖြင့် ရှောင်းယီနှင့်အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သုံးယောက်သား ကျွန်းဆီသို့ ချီတက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။
လပြည့်ည၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ရှောင်းယီသည် ဤကျွန်းရှိအပင်များအားလုံးမှာ သူတို့၏ကျွန်းပေါ်တွင် ပထမဆုံး အသစ်ပြန်လည်မွမ်းမံထားသော သစ်ပင်များသာဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။
“အချိန်ရရင် ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို ခုတ်လှဲလိုက်ရင် သစ်သားတွေအများကြီးရနိုင်တယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ရှင်ပဲပြန်ပို့ရမှာပေါ့။ ဒါကအများကြီးပဲနော်။”
အန်းရန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို လက်ဖြင့်အုက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ဝှစ်ရှ်！
ထိုစဉ် မဲမှောင်နေသောအရိပ်တစ်ခုသည် ဘေးတစ်ဖက်မှ ပြေးထွက်လာ၏။
ထို့နောက် တချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်းယီ သူ၏ဓားဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တပြိုင်နက် ဝံပုလွေခေါင်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်သွားခဲ့သည်။
“ဒီနေရာမှာ C အဆင့်ဝံပုလွေက သိပ်ပြီးရာထူးကြီးပုံမရဘူး။”
ရှောင်းယီ ရေရွတ်မိလိုက်သည်။
“အဆင့်မြင့်တဲ့ဟာတွေမဟုတ်ရင် ငါ့ကိုအတွက်ချန်ထားလိုက်ပါလား။ ငါ မင်းနောက်ကိုလိုက်ရတာ အကျိုးမရှိသလိုခံစားလာရပြီ။”
ကျန်းယွင်ထျန်း ပြောစရာစကားများ ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။
ထိုဝံပုလွေပေါ်လာသောအခါက သူ၏တုံ့ပြန်မှုသည် ရှောင်းယီနှင့် အန်းရန်တို့ထက် တစ်ဝက်လောက်နှေးကွေးသွားခဲ့၏။
အန်းရန်မှာ ဝါးမြားကို လေးကြိုးပေါ်သို့ပင် တင််ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ မင်းရှေ့ကသွားလိုက် ငါလည်း လှုပ်ရှားရမှာပျင်းနေတယ်။”
ရှောင်းယီက ပြုံးရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် သူ၏ဓားမြှောင်ကိုထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုစဥ် ဦးလေးချန်းသည်လည်း လူခြောက်ယောက်နှင့်အတူ ကျွန်းသို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရ၏။ ရတနာမြေပုံပေါ်ရှိ နောက်ဆုံးအသိပေးချက်ကို ဖတ်လိုက်ရပြီးနောက် သူသည် လူအားလုံးကို တောအုပ်ထဲသို့ဝင်ရောက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
“မင်းတို့လက်ထဲကသံလှံတွေအားလုံးကို မြှောက်ထားကြ။”
ဦးလေးချန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
အားလုံးက တုံ့ပြန်လိုက်ကြ၏။
သူတို့တောအုပ်ထဲဝင်လိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဝက်ရိုင်းတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာလေသည်။ ထိုလူများသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့လက်ထဲရှိ သံလှံများဖြင့် ဝက်ဝံကို ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။
ဝက်ရိုင်းသည် ရူးသွပ်နေသည့်ပုံရပြီး ထိုလူများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်ဟုတ်ထိုး ထိုးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။
ကလစ်! ကလစ်！
ဝက်ရိုင်းကို ပထမဆုံးထိုးမိသွားသော သံလှံနှစ်ချောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကျိုးပဲ့သွားလေသည်။
ဝှစ်ရှ်！
ထိုစဥ် ဝါးမြားတစ်ချောင်းသည် အဝေးမှပျံသန်းလာပြီး ဝက်ရိုင်း၏မျက်နှာကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။
ကလစ်！
ဝါးမြားသာ ကျိုးပဲ့သွားသော်လည်း ဝက်ရိုင်း၏ကာကွယ်မှုကို မချိုးနှိမ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ဒီဝက်ရိုင်းမှာ အဆင့်ရှိရမယ်။ မင်းတို့ ကျိုးသွားတဲ့လှံတွေကို အမြန်လဲတော့!”
ဦးလေးချန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရတနာရှာဖွေရေးအတွက် ဦးလေးချန်းနှင့် အခြားသူများသည် လှံတံများကို အနည်းဆုံး တစ်ယောက်ငါးချောင်းစီ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
လှံတံသည် ဝက်ရိုင်း၏အရေပြားကို မထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အနာတရဖြစ်စေခဲ့ပြီး ဝက်ရိုင်း၏တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်ကို လျှော့ချပေးနိုင်ခဲ့သည်။
နောက်တန်းရှိ ကျန်လူလေးယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ခုန်တက်လာ၏။
တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်မရှိတော့သော ဝက်ရိုင်းသည် နောက်ဆုတ်ရန်လွဲ၍ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ လေးယောက်ရောက်လာပြီးနောက် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ရတော့သည်။
ထို့နောက် ဦးလေးချန်းသည် ဝါးမြားတစ်ချောင်းထုတ်ကာ ဝက်ရိုင်း၏မျက်လုံးသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။
ဖြူး！
ဝက်ရိုင်းသည် လူလေးယောက်နှင့် ရုန်းကန်နေရကာ သူ၏ဦးခေါင်းမှာ ယမ်းခါနေသောကြောင့် ဝါးမြားမှာ ဝက်ရိုင်း၏မျက်ခွံကိုသာ ထိမှန်သွားလေသည်။
ထိုဝါးမြားသည် ဝက်ရိုင်း၏ဦးနှောက်ကို မပျက်စီးစေဘဲ မျက်ခွံကိုဖောက်ထွင်းကာ ဘေးတစ်ဖက်မှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
“အူးးး！”
ဝက်ရိုင်းသည် စူးစူစဝါးဝါးအော်လိုက်ပြီးနောက် ပိုပြင်းထန်လာတော့သည်။
ကျန်လူနှစ်ယောက်သည်လည်း လှံများလဲလှယ်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင်ရှေ့တက်ကာ ထိုးစိုက်တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။
လူခြောက်ယောက်၏ခွန်အားသည် ဝက်ရိုင်းကိုလုံးဝဖိနှိပ်ပစ်လိုက်နိုင်၏။ ထိုစဉ် ဦးလေးချန်းသည် ထန်ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ ဝက်ရိုင်း၏အခြားမျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။
သူဆီသို့ ဓားတစ်လက်ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝက်ရိုင်းသည် ခြောက်ယောက်နှင့် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေခြင်းကို ချက်ချင်းရပ်တန့်ကာ အရူးအမူးနောက်ပြန်ဆုတ်တော့သည်။
ဝက်ရိုင်းသည် သူ၏ခွန်အားကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်သောကြောင့် လူခြောက်ယောက်လုံး မြေကြီးပေါ်သို့ ခွေယိုင်ကာ လဲကျသွားကြလေတော့သည်။
ဦးလေးချန်း၏ ထန်ဓားပင် သူ့ကိုမထိခဲ့နိုင်ပေ။
ဝက်ရိုင်းသည် မျက်လုံးတွင် ဝါးမြားတစ်ချောင်းစိုက်နေသည့်အတိုင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ခြောက်ယောက်လုံး ဟောဟဲလိုက်နေကြပြီး သူတို့စိတ်ထဲ၌လည်း အကြောက်တရားများ စွဲကျန်နေခဲ့၏။
“ဒီဝက်ရိုင်းက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ သူပြေးလာတဲ့အချိန်တုန်းက ငါ့မှာ သူ့အစွယ်တွေနဲ့ အပေါက်နှစ်ပေါက်ဖြစ်အောင် အထိုးခံရတော့မယ်လို့ ထင်နေတာ။”
“ငါတို့ လူအများကြီးပါလာတာ ကံကောင်းတယ်။ ဒီလိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ဝက်ရိုင်းကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။”