အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)

အခန်း ၁၁၃ - ရှောင်ပိုင်၏ ယခင်ဘဝ

"ရှောင်ပိုင်... မင်းတို့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေက အမြဲတမ်း မျက်နှာထား တင်းမာနေကြတာလား..."

"မင်းက ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်ချင်တာလား... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ငါက အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားသွန်းလုပ်သူ ဖြစ်ချင်တာ..."

"အို... ဓားအင်မော်တယ် ရဲ့ လက်တွေက တော်တော် ကျွမ်းကျင်တာပဲ... သစ်သား ဆံထိုး တွေကိုတောင် လုပ်နိုင်တယ်လား..."

"မင်းရဲ့ မွေးရာပါ ဓား ကျိုးသွားရင်တောင် နောက်တစ်ခါ ပြန်ရှာပေါ့... ငါ မင်းကို ယုံတယ်..."

သူ၏ ယခင်ဘဝက ရှုပ်ထွေးသော မှတ်ဉာဏ်များသည် ပိုင်ယွီ၏ မျက်လုံးများကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်လာခဲ့လေ၏။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် အမြဲတမ်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အမူအရာ ရှိပြီး အမြဲတမ်း ပြုံးနေကာ မြက်ပင်တစ်ပင်ကို နောက်ပြောင်စွာ ဝါးနေတတ်ပေသည်။

သူသည် ဤဘဝအတွက် သူ၏ စကားများ အားလုံးကို ကြိုတင် ပြောဆိုချင်နေသည့်အလား အလွန် စကားများသူ တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ လျော့ရဲပြီး ဖိုသီဖတ်သီ ဖြစ်နေကာ သူ၏ ဆံပင်များမှာလည်း ရှုပ်ပွနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ နက်ရှိုင်းပြီး ကြည်လင်သော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက သူ့ကို လီတိုက်ပိုင် ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြပြီး အမြဲတမ်း သူ၏ ဓားကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး သူ၏ တာအို ကို တွေးတောဆင်ခြင်နေလေ့ရှိစဉ် ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က သူ့ကို အမြဲတမ်း နောက်ပြောင်လေ့ ရှိပေသည်။

သူသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားကို သွန်းလုပ်ပေးချင်သည်ဟု ပြောဆိုကာ သူ့နောက်သို့ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လိုက်ပါလာခဲ့လေ၏။

သူသည် မည်သည့်နေရာကမှန်း မသိ ပေါ်လာပြီး ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် လီတိုက်ပိုင် ၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခွဲခွာ၍မရသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး အနှံ့ ခရီးသွားခဲ့ကြပြီး ပင်လယ်ရပ်ခြားရှိ အင်မော်တယ် ကျွန်းများ သို့ပင် သွားရောက်ခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့သည် နှင်းဖုံးနေသော တောင်ထိပ်များပေါ်တွင် အော်ဟစ်ခဲ့ကြပြီး နှင်းမုန်တိုင်းများ ပြိုကျလာသည်ကို ကြည့်ရှုခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့သည် ဝေလငါးများကို စီးနင်းကာ သမုဒ္ဒရာထဲရှိ လေနှင့် လှိုင်းတံပိုးများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြလေ၏။

မြက်ခင်းပြင်များပေါ်တွင် သူတို့သည် တစ်နေကုန် လှဲအိပ်ကာ မြက်ပင်များ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ဝေဝေဝါးဝါး အိပ်ပျော်သွားလေ့ ရှိကြသည်။

ကမ္ဘာလောက အနှံ့ ခရီးသွားခဲ့ကြသော ထိုနှစ်ဦးသည် ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်း တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြလေ၏။

အချို့က သူ့ကို ဓားအင်မော်တယ် ဟုပင် စတင် ခေါ်ဝေါ်လာခဲ့ကြပေသည်။

ဤသို့ ဖြစ်လာတိုင်း ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် အခြားသူကို အမြဲတမ်း ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ သူ့ကို မည်သို့ ခေါ်ဆိုသင့်သနည်း ဟု မေးမြန်းလေ့ ရှိလေ၏။

ထိုအချိန်က လီတိုက်ပိုင် သည် ဓားတာအို တွင် နစ်မွန်းနေပြီး စိတ်အားထက်သန်နေကာ ဤလူငယ်သည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းသည်ဟု မကြာခဏ ခံစားခဲ့ရပေသည်။

သူသည် သူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နက်နဲသော နည်းလမ်းများ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော တာအို ၏ တွေးတောဆင်ခြင်မှုကို နှောင့်နှေးစေခဲ့လေ၏။

ထို့ပြင် သူ မှတ်မိကတည်းက ဓားတစ်လက်နှင့်သာ အဖော်ပြုခဲ့ပြီး အထီးကျန်နေခြင်းကို အသားကျနေခဲ့သော သူသည် ရုတ်တရက် အဖော်တစ်ယောက် ရလာသောအခါ လီတိုက်ပိုင် သည် အနည်းငယ် အနေရခက်ခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် ထိုအခြေအနေနှင့် အသားကျလာပုံ ရလေ၏။ အဆက်မပြတ် စကားများနေခြင်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူသည် အနည်းငယ် အနေရခက်သလိုပင် ခံစားလာရပေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ထိုနှစ်ဦးသည် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီး တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး အနှံ့ ခရီးသွားခဲ့ကြလေ၏။

ထိုအချိန်က သူသည် သူ၏ တာအို ကို ရှာဖွေချင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဓား မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သင့်သည်ကို သိချင်ခဲ့ပေသည်။

ထိုအချိန်က ကောင်းကင်ကြီးသည် အလွန် နိမ့်ကျနေပြီး လူများသည် ကောင်းကင်ယံရှိ အင်မော်တယ် များကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ စကားမပြောရဲကြချေ။

ကောင်းကင်ဘုံက သက်ရှိများကို လန့်ဖြန့်သွားစေမည် စိုးသဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ စကားမပြောရဲကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုခေတ်သည် အင်မော်တယ် များ ရှိသော ခေတ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော သက်ရှိများ ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသော ခေတ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သွေးပူဇော်မှု့များသည် လီတိုက်ပိုင် ကို ရွံရှာသွားစေခဲ့လေ၏။

ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် သူသည် အင်မော်တယ် များကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ပေသည်။ ထို မြင့်မြတ်သော တည်ရှိမှုများသည် အမှန်တကယ်ပင် ထာဝရ မြင့်မြတ်နေရမည်လော။

လီတိုက်ပိုင် သည် ဤစကားများကို ထုတ်ဖော် မပြောခဲ့ချေ။

ထိုကဲ့သို့သော ခေတ်ကာလတွင် ထိုကဲ့သို့သော စကားများသည် တားမြစ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော စော်ကားမှု တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

သို့ရာတွင် ပုန်ကန်မှု မျိုးစေ့ တစ်စေ့သည် လီတိုက်ပိုင် ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုက်ပျိုးခံလိုက်ရပေသည်။

ဤအချိန်မှစ၍ သူနှင့် ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် တို့သည် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားခဲ့ကြလေ၏။

ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် အလွန် ကိုင်းရှိုင်းသော ယုံကြည်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ အင်မော်တယ် များအပေါ် တမ်းတမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှု တို့ကိုသာ ခံစားခဲ့ရပေသည်။

သူသည် တစ်ချိန်က လီတိုက်ပိုင် ကို သူ၏ မိသားစု ၏ အင်မော်တယ် များအပေါ် ယုံကြည်ရန်ပင် ကြိုးစား ဖျောင်းဖျခဲ့လေ၏။

လီတိုက်ပိုင် သည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွံရှာသွားပြီး အလိုအလျောက် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"အင်မော်တယ် တစ်ပါးက အမှား မလုပ်နိုင်ဘူးလား..."

"အင်မော်တယ် တစ်ပါးက ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်မှာလဲ... အဲဒါက အင်မော်တယ် လေ..." ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က သဘာဝကျကျပင် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့လေ၏။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ တာအို နှင့် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ၏ တာအို တို့သည် ထိုအချိန်မှစ၍ တူညီတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း လီတိုက်ပိုင် သိရှိသွားခဲ့ပေသည်။

များစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် လီတိုက်ပိုင် သည် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာ ဓားတာအို ကို ရှာဖွေရန် သူ တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်ခဲ့လေ၏။

ဤ ဓားတာအို သည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားတာအို ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားခဲ့ဖူးပြီး ဤကမ္ဘာကြီး စတင်ပေါ်ပေါက်လာကတည်းက မည်သူကမျှ ဤ ဓားတာအို ကို မကျွမ်းကျင်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

အင်မော်တယ် တစ်ပါးပင်လျှင် မကျွမ်းကျင်နိုင်ခဲ့ချေ။

လီတိုက်ပိုင် သည်လည်း မကျွမ်းကျင်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် ဤ ဓားတာအို ကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း ထိုအရာသည် နတ်ဘုရားတို့၏ ပြစ်ဒဏ် ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့လေ၏။

အင်မော်တယ် များသည် ဤ ပုရွက်ဆိတ် ၏ တည်ရှိမှုကို သတိပြုမိသွားကြပေသည်။ အထက်တွင် ရှိနေသော သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ကို ဤမျှ ကြီးမားသော စွမ်းအားမျိုး ကျွမ်းကျင်ခွင့် ပြုနိုင်ပါမည်လော။

လီတိုက်ပိုင် ကျရှုံးသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ မွေးရာပါ ဓား ကို အင်မော်တယ် က တိုက်ရိုက် ချိုးပစ်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ဒုက္ခိတ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့် ပါရမီ ရှိသော ပါရမီရှင် တစ်ဦးမှသည် ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကိုပင် မခံစားနိုင်တော့သော အသုံးမကျသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ မွေးကတည်းက အလွန် မာနကြီးခဲ့သော လီတိုက်ပိုင် အတွက် သေလုနီးပါး ထိုးနှက်ချက် တစ်ခု ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီတိုက်ပိုင် သည် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ နေ့ရက်များကို အရက်သောက်ရင်း ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဝေဝေဝါးဝါး ဘဝဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ရလေ၏။

အင်မော်တယ် တစ်ပါး၏ နတ်ဘုရားတို့၏ ပြစ်ဒဏ် ကို ခံရခြင်းသည် အင်မော်တယ် တစ်ပါး၏ အမုန်းခံရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုခေတ်ကာလတွင် ထိုကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်သည် အထင်သေးခံရမည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ပင် ဖြစ်လေ၏။

လီတိုက်ပိုင် သည် ကောင်းမွန်သော မိသားစု တစ်ခုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သဖြင့် သူ့ကို မည်သူကမျှ မသတ်ရဲကြချေ။

သို့ရာတွင် ကြမ်းတမ်းသော စကားများနှင့် ရံဖန်ရံခါ ရိုက်နှက်ခံရမှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

လီတိုက်ပိုင် သည် ခုခံခြင်း မပြုဘဲ အခြားသူများ၏ စော်ကားမှုနှင့် ရိုက်နှက်မှုများကို ခံယူခဲ့သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာဟောင်းများ မကျက်မီ ဒဏ်ရာသစ်များ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော နေ့ရက်များ မည်မျှ ကြာအောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်ကို သူ မသိတော့ချေ။

ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် သူ၏ အရှေ့တွင် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို တွဲကာ မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ကူညီပေးခဲ့လေ၏။

အဆက်မပြတ် စကားပြောသံများက လီတိုက်ပိုင် ၏ နားထဲတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြည့်နှက်လာခဲ့သော်လည်း အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သော လီတိုက်ပိုင် သည် လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်း တစ်လောင်းကဲ့သို့သာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သူသည် အစားစားရန် ပါးစပ် မဟသလို ရေလည်း မမျိုချဘဲ အသုံးမကျသူ တစ်ဦးကဲ့သို့သာ နေထိုင်ခဲ့လေ၏။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က ဓားရှည်တစ်လက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ချိန်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဖြစ်ခဲ့သော လီတိုက်ပိုင် သည် ဓားကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဤဘဝတွင် သူ ဓားကို ထပ်မံ မကိုင်ချင်တော့ချေ။

"ရှောင်ပိုင်... မင်းရဲ့ မွေးရာပါ ဓား ကို မင်း ပြန်ရှာတွေ့မှာပါ... ငါ မင်းကို ယုံတယ်..."

ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ဝါးနေပြီး သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့လေ၏။

"ပြန်ရှာမယ် ဟုတ်လား... ဘယ်လို ပြန်ရှာရမှာလဲ... ငါက အခု အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒီဘဝမှာ ဓားပညာ ကို ငါ ထပ်မလေ့ကျင့်ချင်တော့ဘူး..."

လီတိုက်ပိုင် သည် ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ကို ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် သူ၏ လက်များကို အင်္ကျီထဲတွင် ထည့်ကာ ပါးစပ်ထဲတွင် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုက်လျက် ပြုံးပြကာ သူ့ကို ကြည့်နေရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့ပေသည်။

.....

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ထပ်မံ၍ တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့လေ၏။

အဆုံးအစမရှိသော နေ့ရက်များနှင့် ညများသည် လီတိုက်ပိုင် ကို သေဆုံးရန် တွေးတောမိစေခဲ့ပေသည်။

တကယ်တော့ ထိုအရာမှာ သေဆုံးခြင်းနှင့် သိပ်မကွာခြားချေ။ သူသည် စဉ်းစားတွေးတောခြင်းပင် မပြုနိုင်တော့သော အသုံးမကျသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ဤသို့ အသက်ရှင်နေခြင်းနှင့် သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ဘာကွာခြားတော့မည်နည်း။

ရုတ်တရက် ပိုင်ယွီ၏ အမြင်အာရုံသည် မြင်ကွင်းတစ်ခုအပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ဧရာမ ဓားမီးဖို ကြီးတစ်ခု၏ အရှေ့တွင် ထို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ၏ ပုံရိပ်မှာ အထီးကျန်ဆန်သော်လည်း ပြတ်သားနေပြီး မီးဖိုအောက်တွင်မူ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များသည် အသက်များကို နှုတ်ယူသွားသော အဆိပ်ပြင်း မြွေများကဲ့သို့ မီးတောက်များကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။

သူ အမြဲတမ်း ဝါးလေ့ရှိသော မြက်ပင်မှာ နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားကာ မြက်ပင်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းကာ ပိုင်ယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

သူသည် ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် လူငယ်လေး၏ အပြုံးမှာ နှုတ်ဆက်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ပိုင်ယွီဆီသို့ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

အချိန်ကို ဖြတ်ကျော်လာသည့်အလား ပိုင်ယွီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားရရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့လေ၏။

သို့ရာတွင် လူငယ်လေးသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ဓားမီးဖို ထဲသို့ ခုန်ချသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ပိုင်ယွီ၏ အမြင်အာရုံကို မီးတောက်များက ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အချိန်များ အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပိုင်ယွီကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်သွားလေတော့၏။

သူ၏ လက်ထဲရှိ သစ်သား ဆံထိုး ပေါ်တွင် မီးလောင်ထားသော အရာများ ရှင်းလင်းစွာ ရှိနေပေသည်။

ဘယ်ဘက်လက်တွင် သစ်သား ဆံထိုး ကို ကိုင်ထားသော ပိုင်ယွီသည် ကောင်းကင်ကို အချိန်အကြာကြီး မော့ကြည့်နေခဲ့လေ၏။ ယနေ့ ကောင်းကင်ကြီးသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြာလဲ့နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ပင် ကျဆင်းလာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ရုတ်တရက် ပိုင်ယွီသည် သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်ကာ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အထီးကျန်ဆန်သော တိုးညှင်းသည့် လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"အိုးယဲ့ကျီ... မင်း သောက်ရူးကောင်..."

အခန်း ၁၁၄ - လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်

"ပိုင်ယွီ က အဲဒီမှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ဝက်အူချောင်းခွေး ကို ကိုင်ထားသော အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီ၏ ကျောပြင်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်ကာ ချန်ချန်ရှန်းကို တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ပိုင် ဂျူနီယာညီလေး က ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတဲ့ တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားတာ ဖြစ်မယ်..." ချန်ချန်ရှန်းက တိုးညှင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

"သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝက ကောင်မလေး ကိုများ သတိရသွားတာလား... သူက စိတ်ထိခိုက်နေတာလား..."

အိုးယန်က ပိုင်ယွီကို အတင်းအဖျင်း ပြောသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤလူငယ် ပိုင်ယွီ သည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး ရင့်ကျက်ပုံ ရလေသည်။

သို့ရာတွင် သူသည် တကယ်တော့ ဖိနှိပ်ခံထားရသော ရောဂါသည် တစ်ယောက် ဖြစ်နေမည်လော။

အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုင်ယွီသည် ထိုသုံးဦးကို ကျောခိုင်းလျက် ရပ်နေပြီး ဓားစိတ်ဆန္ဒ များ ပြည့်နှက်နေသော သောင်းနှင့်ချီသည့် ဓားပျံ များသည် ရေကန် အထက်တွင် လွင့်မျောနေကာ သူ၏ ရွေးချယ်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပေသည်။

ဓားတစ်သောင်း သည် လေဟာနယ် တွင် ရပ်တည်နေပြီး လူတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပေသည်။ ဤမြင်ကွင်းတွင် ပိုင်ယွီသည် သေချာပေါက် ဟန်ဆောင်မှု၏ ဘုရင် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါဟာ အင်မော်တယ်... အင်မော်တယ် ဟာ ငါပဲ... ငါဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပထမဆုံးသော အင်မော်တယ်... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး အင်မော်တယ်" ဆိုသည့် ကဗျာကို တွေးတောနေမိလေ၏။

သူ၏ စာပေ အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းပြီး သူ၏ လက်ရေးမှာ အတော်လေး ရုပ်ဆိုးနေသည်က နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ရုတ်တရက် ပိုင်ယွီသည် လှည့်ကာ အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့လေ၏။ သူ၏ အနောက် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော သောင်းနှင့်ချီသည့် ဓားရှည်များသည် ဝမ်းနည်းဖွယ် ငိုကြွေးသံ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြပြီးနောက် ဝမ်ကျန့် ရေကန် ထဲသို့ ပြန်ကျသွားလေတော့၏။

လူရှုပ် တစ်ယောက်၏ လှုံ့ဆော်မှု ခံရပြီးနောက် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသော ဓားပျံ များသည် သူတို့၏ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန် မြူခိုးများ အမြောက်အမြားကို ဖန်တီးလိုက်ကြပေသည်။

ပိုင်ယွီသည် အိုးယန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး အိုးယန်၏ ခေါင်းကို ကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေ၏။

အိုးယန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝက်အူချောင်းခွေး ကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပိုင်ယွီသည် အိုးယန်၏ ဆံပင်ထဲမှ တာအိုရတနာ ဆံထိုး ကို ညင်သာစွာ ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်လေ၏။

အိုးယန်၏ ဆံပင်များ ပြုတ်ကျတော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်ယွီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သစ်သား ဆံထိုး ကို အိုးယန်၏ ဆံပင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပေသည်။

"တကယ်ကို မဟုတ်ဘူးပဲ..."

ပိုင်ယွီက တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အိုးယန်၏ ဆံပင်ထဲမှ သစ်သား ဆံထုံး ကို ပြန်ဆွဲနှုတ်လိုက်ရာ အိုးယန်မှာ ချက်ချင်းပင် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များဖြင့် ရပ်နေရလေတော့၏။

"မင်း ရူးနေလား ကောင်လေး..."

ဆံပင်များ ရုတ်တရက် ရှုပ်ပွသွားသော အိုးယန်သည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားလေ၏။ သူက သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝက်အူချောင်းခွေး ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လျန်ကျိုက် ကို ပိုင်ယွီအား ကိုက်ခိုင်းရန် ပြင်လိုက်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ပိုင်ယွီက လှည့်ကာ သစ်သား ဆံထိုး ကို လန်ချင်းဆုန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒီ သစ်သား ဆံထိုး နဲ့ အဲဒီ စက္ကူ နှစ်ခုလုံးက အစ်ကို လိုအပ်တဲ့ အရာတွေပါ... အဲဒါတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်အောင် ကြိုးစားကြည့်ပါ..."

လန်ချင်းဆုန်းက သစ်သား ဆံထိုး ကို ယူကာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။ သာမန် သစ်သား ဆံထိုး ပေါ်တွင် သူ့ကို ရင်းနှီးမှု ခံစားရစေသော တာအိုစည်းချက် သဲလွန်စတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

"ကောင်းပြီ..."

လန်ချင်းဆုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။ လန်ချင်းဆုန်းသည် သူ၏ ဂျူနီယာညီလေး များ၏ စေတနာကို ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်သလို သူတို့အပေါ်တွင်လည်း ကပ်စေးနှဲမည် မဟုတ်ချေ။

ပိုင်ယွီသည် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို ရှာတွေ့ကာ တစ်ယောက်တည်း လှဲအိပ်လိုက်ပြီး ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်နှင့် ရေကန်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ခေါင်းများ မူးဝေနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူ၏ သင်္ချိုင်းဂူကို တူးဖော်ခံလိုက်ရချိန်မှစ၍ သူ သေဆုံးခဲ့ရသည့် မှတ်ဉာဏ်များသည် သူ့ကို အညှာအတာ ကင်းမဲ့စွာ စတင် တိုက်ခိုက်လာခဲ့ပေသည်။

ဤသည်က ပိုင်ယွီကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပြီး အနည်းငယ် ရွံရှာသလိုပင် ခံစားလာရစေလေ၏။

သူသည် ပိုင်ယွီ ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းခေတ်က လီတိုက်ပိုင် မဟုတ်ချေ။ ထိုလူနှင့် သူ့တွင် မည်သည့် ပတ်သက်မှုမျှ မရှိချေ။

ပိုင်ယွီသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြေတွေးခဲ့သော်လည်း ထိုအရာက သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်လက်ခံအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားလေ၏။

အချို့သောအရာများကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မေ့ပစ်လိုက်ရုံဖြင့် မကျော်လွှားနိုင်ချေ။ သူ တင်နေသော အကြွေးမှာ ပြန်ဆပ်၍ မရနိုင်ပုံ ရလေသည်။

ဓားမီးဖို ထဲသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပစ်ချကာ ဓားအတွက် အသက်စွန့်ခဲ့သော ထိုလူသည် သူ၏ ကံကြမ္မာဓား ကို ပြန်လည် ရရှိရန် ကူညီပေးခဲ့ရုံသာမက သူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓားတာအို ဆီသို့ တံခါးကိုလည်း ဖွင့်ပေးခဲ့လေ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဓားအင်မော်တယ် လီတိုက်ပိုင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဟု ထိုသူမှာလည်း မရှိတော့ချေ။

"ဒီလောက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ရအောင် ဘယ်လောက်တောင် အရူးကျလိုက်သလဲ... သူက ငါ့သဘောထားကိုရော မေးခဲ့လို့လား..."

ပိုင်ယွီသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော အထုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ချန်ရှန်း... ငါ မင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားဖို့ ပြောထားတယ်လေ... မင်း ခွန်အား နည်းနည်းလောက် ပိုသုံးလို့ မရဘူးလား..."

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် မကိုင်ထားနိုင်ဘူး... နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်..."

"မလှုပ်နဲ့... မလှုပ်နဲ့... ခဏလေး... ခဏလေးပဲ..."

"စီနီယာအစ်ကို... ဒီခွေးက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... အဆင်မပြေရင် ငါ အခု ဘာလုပ်နေမလဲ..."

.....

သူ၏ နားထဲတွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ အိုးယန်နှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့ အော်ဟစ်နေကြသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ပိုင်ယွီသည် မတ်တတ်ထိုင်ကာ အိုးယန်တို့ ရှိရာဘက်သို့ မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

အိုးယန်နှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့သည် တစ်ယောက်က ဝက်အူချောင်းခွေး ၏ ရှေ့ခြေများကို ကိုင်ထားပြီး အခြားတစ်ယောက်က နောက်ခြေများကို ကိုင်ထားကာ အိုးယန်မှာ ဝက်အူချောင်းခွေး ပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေလေ၏။

ဝက်အူချောင်းခွေး လျန်ကျိုက် သည် အရူးအမူး ရုန်းကန်နေပြီး ဤမျှ ထင်တိုင်းကြဲ ကစားခံရခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံနေပေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အဲဒီလောက်တောင် အားနေကြတာလား... ခွေးတစ်ကောင်ကို အဲဒီလောက်တောင် ကာမရာဂ ရူးသွပ်ဖို့ လိုလို့လား..."

ပိုင်ယွီက အိုးယန်ကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စတုတ္ထ ညီငယ်... ဒီခွေးက တကယ်ကို နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်... သူ့မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ရှိတာ ရှင်းနေပေမယ့် သူက မရှိတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းက ခွေး၏ ရှေ့ခြေများကို ကိုင်ထားရန် ရုန်းကန်နေရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

သူသည် ခွေး၏ ရှေ့ခြေများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ကိုင်ထားသော်လည်း လေကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ မည်သည့်အရာကိုမျှ မကိုင်ထားရသလို ခံစားရလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် စွမ်းအားကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ပေသည်။ အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာသော်လည်း ထိုအရာကို ကိုင်ထားရချိန်တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန် အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဤ ဝက်အူချောင်းခွေး ထံမှ ခွေးမွေး အနည်းငယ် နှုတ်ရန် သူ၏ အကြံအစည်မှာလည်း လုံးဝ အောင်မြင်မှု မရှိခဲ့ချေ။

ချန်ချန်ရှန်းက ဤခွေးထံမှ ခွေးမွေးကို နှုတ်လိုက်တိုင်း ခွေးမွေးမှာ သူ၏ မူလ နေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားလေ၏။ သူသည် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် နှုတ်ခဲ့သော်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ချန်ချန်ရှန်းအတွက် အနည်းငယ် မျှော်လင့်မထားသောအရာ ဖြစ်လေ၏။ ဤခွေး၏ ဇာစ်မြစ်မှာ အတိအကျ မည်သည့်အရာနည်း။ ထိုအရာမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် လည်း မဟုတ်သလို နတ်ဘုရားဝိညာဉ် လည်း မဟုတ်ချေ။ ဤခွေးကို မည်သည့်ပစ္စည်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသနည်း။

အိုးယန်မှာမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားရဘဲ ဤ ဝက်အူချောင်းခွေး တွင် စွန့်ပစ်စနစ် မရှိခြင်းကို အံ့သြနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆိုလိုသည်မှာ ဤ ဝက်အူချောင်းခွေး သည် အထီးလည်း မဟုတ် အမလည်း မဟုတ်ဘဲ စားရန် သို့မဟုတ် သောက်ရန် မလိုအပ်ကြောင်းကို အံ့သြနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"ငါက အင်မော်တယ် တစ်ပါး ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ တာအိုရတနာ တစ်ခုကွ... ဒါက မင်းတို့ တာအိုရတနာ တစ်ခုကို ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံလား..."

ဝက်အူချောင်းခွေး က လူနှစ်ယောက်၏ မိစ္ဆာ လက်များကို အရူးအမူး ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး မှော်ရတနာ များထဲမှ တစ်ခုအနေဖြင့် ထိုအရာသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံနေရပြီး တစ်နေ့တည်းတွင် နှစ်ကြိမ်တောင် အရှက်ခွဲခံနေရသနည်း။

ပထမအကြိမ်တွင် အိုးယန်က ထိုအရာသည် အထီးခွေး လား အမခွေး လား ဆိုတာကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဒုတိယအကြိမ်တွင် သေချာစွာ ထပ်မံ အတည်ပြုခံရလေ၏။

ထို့ပြင် ထိုအရာ၏ ရှေ့ခြေများကို ကိုင်ထားသော လူငယ်မှာ ပို၍ပင် ပြဿနာ ရှိလေသည်။ အသက်ရှူကြိမ် ဒါဇင်အနည်းငယ် အတွင်းတွင် သူသည် ခွေးမွေးများကို အကြိမ်ရာပေါင်းများစွာ နှုတ်ခဲ့လေသည်။

တာအိုရတနာ တစ်ခုအနေဖြင့် မျက်နှာ မလိုဘူးလော။

တာအိုရတနာ...

ချန်ချန်ရှန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေ၏။ တာအိုရတနာ များနှင့် ပတ်သက်၍ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ၏ တားမြစ်နယ်မြေ ၏ တစ်နေရာတွင် တာအိုရတနာ တစ်ခုကို လေ့လာနေဆဲဖြစ်သော ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခု သူ့ထံတွင် ရှိနေသေးလေ၏။

အကယ်၍ ဤခွေးသည် အမှန်တကယ်ပင် တာအိုရတနာ တစ်ခု ဖြစ်ပါက ဤခွေး၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြနိုင်ပေမည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး မှော်ရတနာ တစ်ခုအနေဖြင့် ထူးဆန်းပြီး မှန်းဆ၍မရနိုင်သော စွမ်းရည်များ ရှိနေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် စီနီယာအစ်ကို သည် ယခုလေးတင် အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သို့ အမှန်တကယ် သွားခဲ့ပြီး အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှ ခွေးတစ်ကောင်ကိုပင် ဆယ်ယူလာခဲ့သည်လော။

ခွေး၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော အိုးယန်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ချန်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားပေသည်။ သူ၏ စီနီယာအစ်ကို တွင် အမှန်တကယ်ပင် နက်ရှိုင်းသော ကောင်းချီးများ ရှိနေလေသည်။

ပိုင်ယွီ၏ နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားလေ၏။ သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ဝက်အူချောင်းခွေး ၏ အရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်ပေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီးနောက် သူက ညာလက်ကို အလျင်အမြန် ဆန့်ထုတ်ကာ ဝက်အူချောင်းခွေး ၏ အမြီးကို ဖမ်းဆွဲပြီး တိုက်ရိုက် မြှောက်ကိုင်လိုက်လေ၏။

"တော်လောက်ပြီ မင်းတို့ နှစ်ယောက်..." မြှောက်ကိုင်ခံလိုက်ရသော ဝက်အူချောင်းခွေး သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး ထိုအရာ၏ အမြီးကို ကိုင်ထားသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ဝက်အူချောင်းခွေး က ယခုလေးတင် အလင်းရောင် တစ်ချက် တောက်ပသွားသော ထိုမျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး ဝက်အူချောင်းခွေး ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း အလင်းတန်း တစ်ခု တောက်ပသွားလေ၏။

ပိုင်ယွီနှင့် ဝက်အူချောင်းခွေး တို့သည် ထိုနေရာတွင်ပင် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြလေသည်။ လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်တို့သည် ထိုကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေတော့၏။