မသေမျိုးနိယာမ ပြည့်စုံခြင်းနှင့် အမဲလိုက်ရန် ဂိုဏ်းမှထွက်ခွာခြင်း ၃

ရန်သူဘက်မှ လှုပ်ရှားလာခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ထိအရာက ၎င်းတို့၏ အသက်အန္တရာယ်ကျရောက်နေပြီဟု ခံစားမိသောကြောင့်သာဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရွှမ်ချင်း လုံးဝ သံသယမရှိပေ။

ထို့အတွက်ကြောင့် သူတို့သည် တောင်ပိုင်းဟုန်မှ ကျင့်ကြံသူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ရန်ဝန်လေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤအတွေးဖြင့် ရွှမ်ချင်းသည် အစီအရင်အပြင်ဘက်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဘိုးဘေးသခင်ခန်းမဆီသို့ ဦးတည်သွားလေ၏။

...

[နှစ် ၇၃၀၀၀၀ မြောက်တွင်၊ သင်တို့ သုံးဦး၏ အလှည့်ကျရုန်းကန်ကြိုးပမ်းမှုများမှတစ်ဆင့်၊ ဤမိုးပြာကောင်းကင်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုချလိုက်လေသည်။ သင်သည် ရှန်းယွဲ့၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး၊ သင်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဤစစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက် အလင်းတန်းသည် သိပ်သည်းစွာယက်လုပ်ထားသောပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားကာ ကောင်းကင်ယံ နေရာယူသွားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်ကြီးတစ်တောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ်တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ယံကို လုံဝဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။]

[တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း (မသေမျိုး)။ ရှန်းယွဲ့ မိုးပြာကောင်းကင်ဖိနှိပ်ခြင်း(ရှန်းယွဲ့ကျန်းချင်ထျန်း) - ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်]

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၃၄၃၀၀၀၀၀]

"ဟူး" ရှန်းယီ တစ်ကိုယ်လုံးချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး၊ မြေပြင်မှနေ၍ သူ့ကိုယ်သူထောက်ကာထလိုက်စဉ် သူ၏ လက်မောင်းများမှာ ရပ်တန့်မရအောင်တုန်ယင်နေကာ၊ စိုရွှဲနေသော သူ၏ ဆံပင်များကိုညှစ်ချလိုက်လျှင် ရေများပင် ထွက်ကျလာနိုင်မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံများသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ခန်းမကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့၏။

ခယ်ရှစ်စန်း နှင့် ယွဲ့ထျန်ကျီ တို့သည် ပို၍ပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ အရပ်ရှည်ရှည် တောင့်တောင့်တင်းတင်းခန္ဓာကိုယ်ကြီးများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လန်နေကာ၊ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်ပြီးလည်ပင်းကြောများ ထောင်ထနေကြသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှမဟနိုင်ဘဲ သဲ့သဲ့လေးတုန်ယင်နေသောအသံကိုသာ ကြားနိုင်လေ၏။

အချိန်နှင့် စိတ်ရှည်သည်းခံမှုသာ လိုအပ်ခဲ့သော ယခင်က မိုးပြာကောင်းကင်ကို ရှန်းယွဲ့နှင့် အကျွမ်းတဝင်ရှိစေရန် ပြုလုပ်ရသည့်အလုပ်နှင့် မတူပေ။

ဤတစ်ကြိမ် သရုပ်ဖော်ထုတ်မှုတွင် ၎င်းတို့သုံးဦးသည် ရတနာတောင်ငယ်ကို အသုံးပြု၍ ဤကောင်းကင်နှင့် နှစ်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ၍ အတင်းအဓမ္မတိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို အောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအတူ အဓိက အင်အားမှာ ထိုတောင်ငယ်လေး ဖြစ်နေဆဲပင်။

မသေမျိုးများ ချန်ရစ်ခဲ့သော မှော်ရတနာ မရှိဘဲ၊ မည်သည့် မိုးမြေရတနာများကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ တရားထိုင်နေရုံသက်သက်ဖြင့်၊ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ဆိုသည်ကို ထားလိုက်ပါ သူတို့၏ ကျန်ရှိနေသော သက်တမ်းနှစ်များ အားလုံးကို ပုံအောလိုက်လျှင်ပင် ကြီးမားသောလှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ပင်ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ အန်ချင်သလိုဖြစ်နေပြီးနောက်၊ ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ကြည်လင်လာခဲ့၏။

သူသည် ယိမ်းယိုင်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ အနည်းငယ်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူလုပ်လိုက်သည့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက လောကကြီး၏ ဖွဲ့စည်းပုံကိုပင် သက်ရောက်မှု ရှိနေလေသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှနေ၍ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် ရေးဆွဲထားခဲ့သောတောင်ပုံသဏ္ဌာန်ကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ၊ သူ၏ ကိုယ်စား လှုပ်ရှားပေးမည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ကိုယ်ပွားတစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေလေသည်။

ထိုသို့ဆိုမှသာ ခွန်အားကို ငှားယူရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ မိုးပြာကောင်းကင်ကို အောင်နိုင်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ် တိုးတက်လာမှုနှင့်အတူ၊ ရှန်းယီ သည် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး၊ ကပ်ဘေးတစ်သောင်းသွေးနတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်တွင် ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် အဆင့်များ မရှိတော့သည်ကို သတိရကာ၊ ခန်းမသခင် နှစ်ဦးမှာလည်း ဆက်လက် တွက်ချက်ဖော်ထုတ်နိုင်မည့် အခြေအနေတွင် အမှန်တကယ် မရှိတော့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမ အတွင်းသို့ ပြတ်သားစွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

"ဟူး။" ရှန်းယီ သည် မသေမျိုးနိယာမကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။ များပြားလှသော အစီအရင်များ၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် နန်ယန်၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံမှာ မညစ်ပေသွားသော်လည်း၊ သူ၏ ကျင့်ကြံသည့် အချိန်တိုတောင်းမှုကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ အလေ့အကျင့်များကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။

ချွေးထွက်လာလျှင် အဝတ်အစား လဲရမည်မဟုတ်လော။

သူ၏ သန့်ရှင်းသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို အနည်းငယ်သပ်ရပ်အောင် လုပ်ပြီးနောက်၊ ရှန်းယီ သည် ဘိုးဘေးသခင် ခန်းမဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်၊ သူသည် ဤရတနာနယ်မြေ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရာ၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် လေပြေလေးများကဲ့သို့ လွင့်မျောနေပြီး၊ သူ၏ ဖိနပ်များ မြေပြင်နှင့် ထိလိုက်ချိန်တွင်၊ သူသည် ခန်းမကြီး၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

"ဟင်" ရှန်းယီ ခန်းမထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရွှမ်ချင်း တစ်ယောက်ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တစ်ခုခုကို အလုပ်ရှုပ်စွာရေးသားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

တမင်တကာ သတိပေးလိုက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ ရွှမ်ချင်း လက်ပူးလက်ကြပ်မိသွားရာ တစ်ကိုယ်လုံးတုန်လှုပ်သွားပြီး စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း သည် သူ၏ နာမည်ပြောင်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ မည်သို့ လှောင်ပြောင်ဝေဖန်ခဲ့ဖူးသည်ကို သူ မမေ့သေးချေ။

"ရတနာပန်းပွင့် ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ စာရေးနေတာလား။" ရှန်းယီက အတင်းပြောတတ်သူမဟုတ်ရာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းချုပ် တွေးတာလွန်နေပါပြီ။" ရွှမ်ချင်း၏ အမူအရာမှာ တင်းမာသွားပြီး၊ စာသည် ရတနာပန်းပွင့် ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် မဟုတ်သော်လည်း၊ စာရေးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမနှင့် အနည်းငယ် သက်ဆိုင်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ယခင် ယောက္ခမဟောင်းထံ စာရေးရသည်မှာ၊ ဟုန်သားတော်ခုနစ်ပါးကို ကူညီပေးရန် အခြားမိန်းမတစ်ယောက်အတွက် အကူအညီတောင်းရသည်ဖြစ်ရာ မလွှဲမရှောင်သာ အနည်းငယ်အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရ၏။

ရှန်းယီ၏ တိတ်ဆိတ်သော အကြည့်အောက်တွင်၊ ရွှမ်ချင်း သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီစာကို ပို့ဖို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဒုက္ခပေးရဦးမှာပါ။"

သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ၊ သူသည် တောင်ပိုင်းဟုန်မှ လုံးဝ ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်ချေ။

ရှန်းယီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စာကို ယူ၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ၊ စာသားများကို မြင်သောအခါ ရွှမ်ချင်းကို မတတ်နိုင်သလိုကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ "သိမ်းလိုက်ပြီ။"

အရှေ့ပိုင်း နဂါးနန်းတော်ကို ပါဝင်ပတ်သက်စေမှာလား၊ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။

ထို ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်ဖြူ နဂါးများ၏ အရွယ်အစားဖြင့်ဆိုလျှင်၊ အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၊ ယွဲ့ မိသားစု နှင့် မသေမျိုးများ၊ မြောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်စသည့် အင်အားစုများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူလုပ်ခဲ့သော အရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက၊ တစ်ခုခုပေါက်ကြားသွားပါက အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်၏ ပြဿနာများထက်များစွာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြဿနာများကို ဖန်တီးနိုင်ပေသည်။

"စုတ်တံ ပေး။" ရှန်းယီ သည် စုတ်တံကို လုယူရန်လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ချင်းဖုန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ "သူ့ကို ငါ့အတွက်စောင့်ကြည့်ထား၊ နောက်ထပ် စာတွေ မရေးခိုင်းနဲ့။"

"ဂိုဏ်းချုပ် " ရွှမ်ချင်း သည် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း စကားပြော၍မရနိုင်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူ ဘာကို စိုးရိမ်နေသည်ကို ရှန်းယီ အတိအကျ သိလေသည်။ ၎င်းမှာ ရတနာပန်းပွင့် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

"ဘာတွေ လောနေတာလဲ။" ရှန်းယီ သည် လှည့်၍ ခန်းမထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ငါ အရင် စမ်းကြည့်ရမယ်။ တကယ်လို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်၊ အချိန်တန်တဲ့အခါ မင်း မရေးချင်ရင်တောင် ငါ အတင်းအကျပ် ရေးခိုင်းရမှာပဲ။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ရွှမ်ချင်းမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရပ်နေမိပြီး၊ သူ့ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းချင်သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ရတနာနယ်မြေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

မဟုတ်ဘူး... သူက ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်း အပေါ် အနည်းငယ် ဂရုစိုက်မိတာ မှန်ပေမယ့်၊ အဲဒါက ရတနာပန်းပွင့် ဂိုဏ်းချုပ်က နန်ယန် ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့လို့ပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်း အတွက်နဲ့ နန်ယန်ဂိုဏ်းကို ခုခံကာကွယ်မှု ကင်းမဲ့နေတဲ့ အရှက်ရစရာအခြေအနေမျိုးထဲ ဘယ်လိုလုပ် ကျဆင်းခံနိုင်မှာလဲ။

ထို့အပြင်၊ သူသည် လက်ရှိ အခြေအနေကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။

တကယ်လို့ ဤအရာက ဂိုဏ်းချုပ်များကို ပိတ်လှောင်ထားရန် တမင်ရည်ရွယ်ထားသည့် တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်၏ အကြံအစည်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူက အတွင်းသစ္စာဖောက် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတော့မည်မဟုတ်လော။

"..." လီချင်းဖုန်း သည် နေရာတွင်တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီးနောက်၊ ရှေ့သို့ တက်ကာ စီနီယာ ရွှမ်ချင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။ "စီနီယာ၊ အခုလောက်ဆို ခင်ဗျား အသားကျနေလောက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။"

"ဂိုဏ်းချုပ်က သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေနဲ့ ဘယ်တုန်းကများ တစ်ယောက်ယောက်ကို စိတ်ပျက်အောင်လုပ်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။"