ဝူရှန့်ကျိကျွင်း အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်း

ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ကုရှောင်းရွှယ်ထံမှ တိကျသော အဖြေတစ်ခုကို မရရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အဖြေရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စစ်တုရင်ခုံ၊ ကမ္ဘာကြီး၏ ကံကြမ္မာ၊ သဘာဝမျိုးစေ့ ဆိုသည်များအားလုံးကို ဂရုစိုက်မနေတော့ဘဲ လွှတ်ပစ်လိုက်ရုံသာ။

သူ့အတွက်တော့ အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ဤလူများသာ ဖြစ်သည်။

ကုရှောင်းရွှယ်အနေဖြင့် အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် သဘာဝမျိုးစေ့ ဆိုသည့် အထောက်အထား မလိုသလို ထန်ထျန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း သူမကို သဘာဝမျိုးစေ့ ဖြစ်လာရန် မလိုအပ်ပေ။

သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခြင်းကလည်း မကောင်းသော အရာတော့ မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိသွားပြီ"

ထန်ထျန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ရင်း "အရင် ပြန်ကြစို့၊ ဒီနေ့ နောက်ဆုံး တာအိုအသီး မွေးဖွားလာတော့မှာ"

"သွားစို့... ငါတို့အားလုံး ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ နောက်ဆုံး ကွင်းဆက် ပြည့်စုံသွားတာကို အတူတူ သက်သေခံကြတာပေါ့"

ထို့နောက် ထန်ထျန်းက ကုရှောင်းရွှယ်နှင့် ဂန်ဂန်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ နဂါးတောင်တန်း ကိုးသွယ် ဆုံစည်းရာနေရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကြောင်လေးမှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်း၏ အရိပ်အယောင် ပြလိုက်သည်နှင့် နှစ်ယောက်သား ဂျင်ဂိုပင်ကြီးကို စတင် ရေလောင်းကြတော့သည်။

များပြားလှသော ဟင်းလင်းပြင် မူလစွမ်းအား သုံးမျိုး၏ လောင်းရိပ်အောက်တွင် နောက်ဆုံး တာအိုအသီးမှာ စိမ်းရောင်မှ ဖျော့တော့သော ရွှေဝါရောင်သို့ မျက်ဝါးထင်ထင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သက်ရှိတစ်ခု၏ လှုပ်ရှားမှု ရိုက်ခတ်သံများမှာလည်း တာအိုအသီးအတွင်းမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး စွမ်းအားမှာ ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံး တာအိုအသီးမှာ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် မင်္ဂလာရှိသော ရောင်စုံအလင်းတန်းများမှာ အက်ကြောင်းများကြားမှ ဖြာထွက်လာတော့သည်။

ထိုအလင်းတန်းများ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်နှင့်အမျှ ခမ်းနားသော ငှက်တစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ကြားတွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂန်ဂန်၊ ဘိုးဘေးနဂါး၊ ဘိုးဘေးဖီးနစ်နှင့် အခြား နှစ်ထောင်ကျော်သော မူလဝိညာဉ်များသည်လည်း ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ကိုယ်ထင်ပြလာကြကာ နောက်ဆုံးမှ မွေးဖွားလာသော ညီလေးကို ကြိုဆိုကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး အဆုံးမဲ့သော တာအိုနိယာမများ စတင် စုစည်းလာကာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာကြီး၏ တာအိုနိယာမများ ပြည့်စုံသွားသည်နှင့်အမျှ ရှေ့မှ ဂျင်ဂိုပင်ကြီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။

၎င်း၏ ပင်စည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။

မကြာမီမှာပင် မူလကထက် အဆပေါင်း ရာချီ မြင့်မားသွားကာ ပေပေါင်း သောင်းချီအထိ ရှိလာပြီး ပင်စည်မှာလည်း လူပေါင်း ဒါဇင်ချီ ဖက်ရသည်အထိ တုတ်ခိုင်လာခဲ့သည်။

ကြီးမားလှသော သစ်ကိုင်းအုပ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ နဂါးတောင်တန်း ကိုးသွယ် တစ်ခုလုံးကိုပင် ဖုံးအုပ်ထားတော့သည်။

ယခုအခါတွင် ဂျင်ဂိုပင်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထောက်မ ထားသော စစ်မှန်သည့် ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ကြီးနှင့် တူနေပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်ပန်းမှ မမြင်ရသော နေရာများတွင်လည်း ဂျင်ဂိုပင်၏ အမြစ်များမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲအထိ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ပြောင်းလဲမှုမှာ ပင်စည်နှင့် သစ်ကိုင်းများထက်ပင် ပို၍ သိသာထင်ရှားသည်။

အဆုံးမဲ့သော အမြစ်များမှာ ဟင်းလင်းပြင် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများတွင် အမြစ်တွယ်သွားကာ အမြစ်တစ်ခုချင်းစီက စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပြီး ကမ္ဘာ့မူလစွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို ပြန်လည် ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။

ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ၏ အကျယ်အဝန်းနှင့် ထုထည်မှာလည်း သိသိသာသာ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် တိုးချဲ့လာခဲ့သည်။

ထန်ထျန်းက ကမ္ဘာ့သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေရင်း ကမ္ဘာ့အရှင်သခင် တစ်ဦးအနေဖြင့် ပြောင်းလဲမှုအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရသည်။

ဤကမ္ဘာကြီးမှာ နောက်ဆုံး အဆင့်အထိ ကြီးထွားမှု ပြီးဆုံးသွားပြီး မည်သည့် ချို့ယွင်းချက်မျှ မရှိတော့သည်ကိုလည်း သိလိုက်ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သက်ရှိများ၏ ရှည်လျားသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု သာ ကျန်တော့ပေသည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် မဟာကမ္ဘာကြီးအတွင်းရှိ သက်ရှိများကိုလည်း ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးနိုင်ပြီဖြစ်ကာ ဤနေရာတွင်ပင် အမြစ်တွယ် ရှင်သန်စေနိုင်သည်။

အရာအားလုံးက အဆင်ပြေချောမွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော စွမ်းအားများမှာ ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာအတွင်းမှ လွင့်ပျံလာပြီး ကမ္ဘာ့အရှင်သခင် ဖြစ်သော ထန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် စီးဝင်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားလာကာ အထွတ်အထိပ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ထန်ထျန်း၏ စိတ်အာရုံမှာ ပွင့်လင်းသွားပြီး ဝူရှန့်ကျိကျွင်း အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟင်းလင်းပြင် စကြဝဠာနှင့် အနန္တ ကမ္ဘာတို့မှာ သူ၏ ကမ္ဘာအတွင်း၌ ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက မဟာကမ္ဘာကြီးတွင် ရှိမနေသော်လည်း သီးခြားနေရာတစ်ခုခုတွင် မရှိနေသော်လည်း အနန္တ ကမ္ဘာ၏ အခြေအနေအားလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။

ကြည့်လိုက်လေရာ နေရာတိုင်းတွင် ပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာငယ်လေးများကို တွေ့ရသည်။ အချို့ကမ္ဘာများမှာ သက်ရှိများဖြင့် စည်ကားနေသော်လည်း များစွာသော ကမ္ဘာများမှာမူ ညှိုးနွမ်းနေပြီဖြစ်ကာ အချို့မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးတစ်လုံး ရှာရမည်ဆိုလျှင် "ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ" ဟုသာ ဆိုရပေလိမ့်မည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကမ္ဘာကြီးများမှာ မူလဇစ်မြစ် တူညီပုံရသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော စွမ်းအားတစ်ခုခုကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖျက်ဆီး ခံလိုက်ရသလိုပင်၊ အပိုင်းအစများမှာ ဟင်းလင်းပြင်၏ ထောင့်အသီးသီးတွင် လွင့်စင်နေကြသည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မှာ အကြီးဆုံးနှင့် အပြည့်စုံဆုံး အပိုင်းအစ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည်လည်း အင်အားကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ကာ နောက်ဆုံး အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက မဟာကောင်းကင်အရှင် ၏ လက်နက်ဟု ဆိုသော အရာကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

တွင်းနက် ကြီးမှာ ထိတွေ့၍မရသော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေပြီး သက်ရှိရှိသည့် ကမ္ဘာတိုင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် အရိပ်ထင်ဟပ်နေကာ ကြောက်စရာကောင်းသော ဟင်းလင်းပြင် သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကမ္ဘာ့မူလစွမ်းအားများကို တိတ်တဆိတ် ဝါးမြိုနေသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက ထိုတွင်းနက်ကြီး မည်သည့်ပုံစံဖြင့် တည်ရှိနေသည်ကိုမူ အာရုံမခံနိုင်သေးပေ။

ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုက ၎င်း၏ တည်နေရာအစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားရာ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း ပင်လျှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စုံစမ်း၍ မရနိုင်ပေ။

၎င်းမှာ ကမ္ဘာ့စွမ်းအားထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။

သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် မူလဝိညာဉ် ငါးပါး ထံမှ အော်ရာအချို့နှင့် ဆက်စပ်နေသလို ခံစားရသည်။

သို့သော် ဝေဝါးလွန်းလှသဖြင့် ထန်ထျန်းကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။

တွင်းနက်ကြီးအပြင် ထန်ထျန်းက မဟာကမ္ဘာကြီး၏ ကမ္ဘာ့ဝိညာဉ် သို့မဟုတ် ကမ္ဘာ့စိတ်ဆန္ဒ ကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။

၎င်းမှာ အလင်းမရှိသော မှောင်မိုက်သည့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှိနေပြီး မဟာကမ္ဘာကြီး၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားအချို့ကို အသုံးပြုကာ သူ့ကိုယ်သူ ချိတ်ပိတ်ထားသည်။

၎င်းမှာ ပြင်ပမှ ဖျက်ဆီးမှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ချိတ်ပိတ် ကာ အိပ်စက်နေခြင်း ဖြစ်သင့်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့မလုပ်ပါက ပြင်ပကမ္ဘာမှာ ဟိုးကတည်းက ပြိုကွဲပျက်စီးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

မှောင်မိုက်သော နေရာ၏ အပြင်ဘက်တွင် မဟာကမ္ဘာကြီး၏ စွမ်းအားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အကာအကွယ် အလွှာများ ရှိနေပြီး ထိုအကာအကွယ်က ၎င်း၏ ပင်မကိုယ်ထည်ကို ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် ဝူရှန့်ကျိကျွင်း ပင်လျှင် စိတ်ကြိုက် ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် ၎င်းက သူ့၏ ပင်မကိုယ်ထည်ကိုသာ ကာကွယ်နိုင်ပြီး ပြင်ပရှိ မဟာကမ္ဘာကြီးကိုမူ မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ၊ ထို့ကြောင့်လည်း မဟာကောင်းကင်အရှင်က မဟာကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟာကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်နှင့် မှောင်မိုက်သော နေရာပြင်ပရှိ အကာအကွယ်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါတွင် ကမ္ဘာ့စိတ်ဆန္ဒ မှာ စိတ်ကြိုက် စီရင်ခံရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

"တကယ်ကို သနားစရာကောင်းလိုက်တာ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လတ်တလော အခြေအနေအရ ကမ္ဘာ့စိတ်ဆန္ဒ က မည်သည့်အရာကို အားကိုးပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည်ကို သူ လုံးဝ စဉ်းစား၍ မရပေ။

ကမ္ဘာ့အရှင်နှင့် သဘာဝမိခင်တို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်လာနိုင်ပြီး မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ မဟာကမ္ဘာကြီးမှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားရန်မှာ အချိန်စောင့်ရုံသာ လိုတော့သည်၊ သူတို့ မည်သို့ ကယ်တင်နိုင်မည်နည်း။

ထန်ထျန်းအနေဖြင့်လည်း ဤသေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ရန် ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း မတွေ့သေးပေ။

မူလဝိညာဉ် ငါးပါးသာ ရှိနေသေးလျှင် တစ်စုံတစ်ရာသော နည်းလမ်း ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော တုန်လှုပ်ဖွယ် စစ်ပွဲကြီးများအတွင်း ပုန်းကွယ်သွားခြင်း၊ ထွက်ပြေးသွားခြင်း သို့မဟုတ် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖျက်ဆီး ခံလိုက်ရခြင်းများ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခင်က ဂုဏ်သရေ မျိုး မရှိတော့ပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ထန်ထျန်း၏ လက်ထဲရှိ ကျန်းရှီ ကျောက်စာတိုင် နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ခေါင်းလောင်း အပိုင်းအစများကဲ့သို့ပင်၊ ထိုအပိုင်းအစများအားလုံးကို ရှာဖွေစုဆောင်းနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်တီးခဲ့သော ထိုတည်ရှိမှုကြီးများမှာ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ထိုမူလဝိညာဉ် ငါးပါးနှင့် ပတ်သက်သော စစ်ပွဲကြီးကြောင့်ပင် မဟာကမ္ဘာကြီးမှာ ယခုကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထန်ထျန်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် သံသယဝင်နေသည်။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ မဟာကမ္ဘာကြီးအပေါ်သို့ ပြန် ကြည့် လိုက်သည်။