မှတ်ဉာဏ်များ ပေါ် လာခြင်း

လေပြင်းမုန်တိုင်းဒဏ်ကြောင့် အဖတ်မတင်အောင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် မြင်ကွင်း

၎င်းမှာ မဟာကမ္ဘာကြီး၏ သရုပ်မှန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ထန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသော မှတ်ချက်အချို့ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထန်ထျန်း၏ ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာမှာ အခုမှ ထွက်လာစ သစ်ပင်အညွန့်လေး တစ်ခုဆိုလျှင် ယခု မြင်နေရသည့် မဟာကမ္ဘာကြီးမှာမူ ရွှံ့နွံတောထဲတွင် လဲကျနေသည့် ကြီးမားသော သစ်တုံးကြီး တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

သစ်လုံးမှာ ပိုးကောင်များ ကိုက်စားထားသဖြင့် အခေါင်းပွကြီး ဖြစ်နေပြီး လက်နှင့် အသာအယာ ညှစ်ကြည့်ရုံဖြင့် အမှုန့်ဖြစ်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

သစ်ရွက်အများစုမှာလည်း ခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်ကာ ကျန်ရှိနေသော သစ်ကိုင်းအနည်းငယ်ပေါ်တွင်သာ ဝါကျင့်ကျင့် သစ်ရွက်အချို့ ကပ်နေပြီး လေတိုက်လျှင်ပင် ကြွေကျတော့မည့်အတိုင်း တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေသည်။

၎င်းမှာ ၎င်း၏ သက်တမ်း နောက်ဆုံးအချိန်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ထန်ထျန်းက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သဘာဝမိခင်မှာ မဟာကမ္ဘာကြီးအတွင်း တည်ရှိခြင်း မရှိတော့သည်ကိုလည်း အထင်အရှား ခံစားမိလိုက်သည်။

သဘာဝမိခင်၏ အကာအကွယ် မရှိတော့သဖြင့် သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ ပုံမှန် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ မျိုးဆက်ပြန့်ပွားရန်ပင် အခက်အခဲ ဖြစ်နေကြသည်။ ဤနှစ်များအတွင်း မည်မျှသော သက်ရှိမျိုးနွယ်စုများ လုံးဝ မျိုးသုဉ်းသွားခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ထို့နောက် မူလဝိညာဉ် ငါးပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သော ကောင်းကင်တာအို အကြောင်းပင်။

ကောင်းကင်တာအိုတွင် ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဆန္ဒ မရှိဘဲ နိယာမစည်းမျဉ်းများ စုစည်းထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မဟာကမ္ဘာကြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခြင်းနှင့် ကမ္ဘာ့စိတ်ဆန္ဒ သူ့ကိုယ်သူ ချိတ်ပိတ်ကာ အိပ်စက်သွားခြင်းတို့ကြောင့် ကောင်းကင်တာအိုမှာလည်း အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ခဲ့ရသည်။

ကောင်းကင်တာအို အတွင်းတွင်သာ အတန်အသင့် ပြည့်စုံသေးသော်လည်း အခြားကမ္ဘာများရှိ ကောင်းကင်တာအိုမှာမူ ဆိုးဆိုးရွားရွား ချို့ယွင်းနေပြီဖြစ်ကာ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးနေသည်။

တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် ရှိသည့် ကမ္ဘာကို ကြည့်လျှင်ပင် ကောင်းကင်တာအို ချို့ယွင်းနေမှုကြောင့် ကျင့်ကြံသူများက တာအိုနယ်ပယ်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ဘဲ အင်မော်တယ်နယ်ပယ် ထဲတွင်သာ ထာဝရ ပိတ်မိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤနယ်ပယ်ကန့်သတ်ချက်မှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာမည်ဖြစ်ကာ လောကအတွင်းရှိ အင်မော်တယ်စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ခမ်းခြောက်သွားပေလိမ့်မည်။ ကျင့်ကြံရန် သင့်တော်သော နေရာများမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ နည်းပါးလာမည် ဖြစ်သည်။

နောင်နှစ်ပေါင်း များစွာကြာလျှင် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် ရှိသည့် ထိုကမ္ဘာတွင် ကျင့်ကြံခြင်း မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပြီး သက်ရှိအားလုံးမှာ လူသားနယ်ပယ် ထဲ၌သာ ပိတ်မိနေကာ တိုတောင်းလှသော ဘဝသက်တမ်းကို မောမောပန်းပန်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးကြရပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်မှာ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံခြင်း နိဂုံးချုပ်ခေတ် ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေများကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ထန်ထျန်းက အလိုမကျစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူသည် မူလက ဤကမ္ဘာမှလူ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ လုံးဝ ခြားနားသော အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာပြီးနောက် သူသည်လည်း ဤကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာထဲသို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင် သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မဟာကမ္ဘာကြီး၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပုံကို မြင်ရသောအခါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပြီး အပြင်လောကရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ၏ အနာဂတ်မှာ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ဦးတည်သွားမည်ကို တွေးတောရင်း ရင်မောနေ မိသည်။

သို့သော် သူက ဤအရာအားလုံးကို တားဆီးရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။

မဟာကမ္ဘာကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကုမရနိုင်လောက်အောင် ရောဂါကျွမ်းနေပြီဖြစ်ရာ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း တစ်ဦးတည်းနှင့် ဖြေရှင်းနိုင်သည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ ကမ္ဘာ့အရှင်နှင့် သဘာဝမိခင်တို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်လာနိုင်မလား၊ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုရော ယူဆောင်လာနိုင်မလား ဆိုသည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်ရပေတော့မည်။

ထန်ထျန်း သေချာပေါက် သိထားသည်မှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး မသေဆုံးခင်က ပြုလုပ်ခဲ့သော စီစဉ်မှုများမှာ မဟာကမ္ဘာကြီးနှင့် သက်ရှိအားလုံးကို ကယ်တင်ရန်နှင့်သာ သက်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက မဟာကောင်းကင်အရှင်ကို ရင်ဆိုင်ရန်သက်သက်ဖြင့် ဤသို့ အသက်စွန့်ကာ စီစဉ်စရာ မလိုပေ။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ အခြေအနေမှာ အကောင်းမြင်စရာ မရှိပေ။

၎င်းတို့က ပြန်မလာနိုင်သေးသည့်အပြင် မဟာကောင်းကင်အရှင်မှာလည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်လည် အသက်ရှင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာကြီးမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းအနေဖြင့်လည်း ဤအရာကို ဟန့်တားနိုင်စွမ်း မရှိဟု သူ့ကိုယ်သူ ယူဆထားသည်။ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းနေသေးသည်။ လက်ရှိ ရှိနေသေးသည့် မူလ တည်ရှိမှာ ငါးပါးထဲမှ နှစ်ပါးဖြစ်သော နေနတ်ဘုရားနှင့် လနတ်သမီးတို့၏ စွမ်းအားကို ပေါင်းထည့်လျှင်ပင် လုံလောက်ရန် ဝေးစွ။

ထိုစဉ်က ကမ္ဘာ့အရှင်နှင့် အဖွဲ့သားများပင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သော ကိစ္စကို ၎င်းတို့မျှနှင့် လုပ်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ထို့ကြောင့် ထန်ထျန်းက သူ အလေးအနက်ဆုံး ထားသော အရာများအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အဆုံးမဲ့သော အကွာအဝေးကို ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်ကာ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူကမ္ဘာ တည်ရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့နောက် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူကမ္ဘာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားတစ်ခုကို ခတ်နှိပ်လိုက်သည်။

ဤအမှတ်အသား ရှိနေခြင်းကြောင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသော ကိစ္စများ ဖြစ်လာလျှင် သို့မဟုတ် မဟာကမ္ဘာကြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားလျှင် သူ၏ စိတ်ကူး တစ်ချက်တည်းဖြင့် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ ဆီသို့ ဆွဲခေါ်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးမှာလည်း သူ၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ဘေးကင်းစွာ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူကတော့ ချီယွမ်၊ မိုရှောင်းရှောင်း၊ မင်ရွှမ်အင်မော်တယ် အရှင် တို့ကို သူတို့ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေတုန်း ဟင်းလင်းပြင် မိုးကြိုးတစ်ချက်ကြောင့် ပြာဖြစ်သွားမည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို မတွေ့ချင်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ ယခုပင် သူက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူကမ္ဘာကို ဆွဲခေါ်လာနိုင်သော်လည်း ထိုသို့ လုပ်ပါက အခြားသော ဝူရှန့်ကျိကျွင်း တည်ရှိမှုကြီးများမှာ ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ၏ တည်နေရာကို ရှာတွေ့သွားနိုင်သည်။

ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာမှာ ထန်ထျန်း၏ လက်ရှိ အခြေခံ အုတ်မြစ်ဖြစ်သဖြင့် သူက တည်နေရာကို မဖော်ပြလိုသလို သူ၏ ခွန်အားကိုလည်း စောစောစီးစီး မထုတ်ပြလိုသေးပေ။

ထို့ကြောင့် အမှတ်အသား တစ်ခုသာ လုပ်ထားပြီး သင့်တော်သော အခွင့်အရေး ရမှသာ လုပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သူသာ ဘာမှမဖြစ်သရွေ့ ၎င်းတို့ကို အချိန်မီ ပြောင်းရွှေ့ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလျှင်မူ ၎င်းတို့ ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာထဲ ရောက်နေ၊ မနေမှာ ဘာမှ ထူးခြားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအရာများကို လုပ်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ကျန်းဖုန်း၊ လျိုထျန်းဟုန် တို့ကဲ့သို့ ထိုက်ယိနယ်မြေမှ နတ်ဘုရားသားတော် များ၊ မြို့တော်မှ မန်ရှီး၊ အပြင်လောကမှ မြောင်ယွမ် အစရှိသည့် ထျန်းရှထုန် အဖွဲ့ဝင်များ၊ ဝမ့်ချွမ်းမြို့မှ ဝမ်မိသားစုများ

သေချာပေါက် ဝမ်ကျိယွီ ကိုလည်း မေ့ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဝူဟွေ့ ကိုပင် ထန်ထျန်းက အမှတ်အသားတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။

ဤသူများမှာ သူ သိကျွမ်းသော လူများဖြစ်ရာ ထန်ထျန်းက သူတို့ကို မသိမသာသော ဘေးဒုက္ခများ မကြုံတွေ့စေချင်ပေ။

ထို့နောက်တွင် ထန်ထျန်းက ကောင်းကင်တာအို အပေါ်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်ပြန်သည်။

ဝမ်ကျိယွီ၏ ကံကြမ္မာ လမ်းကြောင်းမှာ သူ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း ဖြစ်လာချိန်တွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ၎င်းကို ပြန်ပြင်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ခေတ္တ စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျိယွီ၏ ကံကြမ္မာ လမ်းကြောင်းကို သူတစ်ယောက်တည်း မြင်နိုင်သည် မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ လုံကျိုကျိုးနှင့် ထိုကံကြမ္မာကို စတင် ပြောင်းလဲခဲ့သူ နှစ်ဦးမှာ သိနေကြသည်။

အကယ်၍ သူက တိုက်ရိုက် ပြန်ပြင်လိုက်လျှင် ထိုနှစ်ဦးမှာ သေချာပေါက် သတိပြုမိသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူ့အပေါ် သံသယ ဝင်လာပေလိမ့်မည်။

ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ယခုအချိန်မှာ သူ့၏ ခွန်အားအစစ်ကို ထုတ်ပြရမည့် အချိန်မဟုတ်သေးပေ။

အနည်းဆုံး လင်းယွင်တောင်တန်း ကိစ္စ ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ လုပ်၊ မလုပ် ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ လိမ်လည် ပြောင်းလဲထားသော ကောင်းကင်တာအိုကို ကြည့်နေစဉ် ထန်ထျန်းက ကောင်းကင်တာအိုကို ပြင်ဆင်ခဲ့သူမှာ အတွေ့အကြုံ အလွန်ရင့်ကျက်သော ဝါရင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ မဟာကောင်းကင်အရှင်၏ ဘက်တော်သားများထဲတွင် ဤအဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ် များ ရှိနေလျှင် ကမ္ဘာ့အရှင်နှင့် သဘာဝမိခင်တို့ ပြန်မလာနိုင်ခင်အထိ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနိုင်ပေသည်။

၎င်းတို့ဘက်တွင်မူ မူလ တည်ရှိမှု ငါးပါးထဲမှ နေနတ်ဘုရားနှင့် လနတ်သမီး နှစ်ပါးသာ ကျန်ရှိတော့ရာ မဟာကောင်းကင်အရှင်ကို တားဆီးနိုင်မလား ဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရ ခက်လှသည်။

ခေတ္တမျှ ကြည့်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက သူ၏ အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဟင်းလင်းပြင် စကြဝဠာထဲသို့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ လွှင့်ပျံခဲ့စဉ်က ကိစ္စများစွာ လုပ်ခဲ့သဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်ပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း ဟူသော အရာရာ၏ အထက်တွင် တည်ရှိသည့် တည်ရှိမှုမျိုးပင်။

ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကြီးမားလှသော ဂျင်ဂိုပင်မှာ ဆက်လက် ကြီးထွားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အသစ်မွေးဖွားလာသော မူလဝိညာဉ် သုံးထောင်မှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် သူတို့နှင့် သင့်တော်မည့် အသိုက်အမြုံများကို ရှာဖွေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် ဂန်ဂန် ကတော့ ချွင်းချက် ဖြစ်ကာ ၎င်းမှာ ထိုသို့သော စိတ်ကူးမျိုး မရှိပေ။

ကြောင်လေးနှင့် ကုရှောင်းရွှယ်တို့မှာမူ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ပို၍ ပို၍ ကောင်းမွန်လာနေသည်ကို ၎င်းတို့ ခံစားမိကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကြောင်လေးမှာ ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားသည်။

ထို့နောက် ၎င်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှ နက်နဲသော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် လွမ်းဆွေးမှုများအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကာ ဖုံးကွယ်၍ မရသော ပူဆွေးမှုများပင် ပေါ်လာသည်။

"ကြောင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

ကြောင်လေးက ခေါင်းမော့ကြည့်လာရာ ကျောက်စိမ်းရောင် မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။

"ငါ... ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသလိုပဲ"

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီ၊ ငါ့သခင်က ဘယ်သူလဲ ဆိုတာလည်း သိပြီ"

"ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကိုလည်း သိသွားပြီ"

"ပြီးတော့... ငါ့သခင် သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရတယ်..."