လျူလီကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားခြင်း

ကြောင်လေးသည် လျူလီကမ္ဘာတွင် စတင်မွေးဖွားလာကတည်းက သူ့တွင် ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်အချို့ ရှိနေသည်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခင်ကမူ ၎င်း၏တာဝန်မှာ ကမ္ဘာ့အရှင် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သော်လည်း အသေးစိတ် ဘာလုပ်ရမည်ကိုမူ မသိခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ၎င်း၏မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံး ပြန်ပွင့်လာပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားပုံရသည်။

ထန်ထျန်း၏ မေးခွန်းကို ကြောင်လေးက ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖြေ၏။ "သဘာဝမျိုးစေ့ရဲ့ တာဝန်ကိုတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေချာပေါက် သတ္တဝါတွေ ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆက်စပ်နေမယ်လို့ ငါခန့်မှန်းမိတယ်"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့သခင်နဲ့ ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ အစီအစဉ်က အဓိကအားဖြင့် ဒီကမ္ဘာကြီးနဲ့ ကမ္ဘာပေါ်က သက်ရှိအားလုံးအတွက် ရည်ရွယ်ထားလို့ပဲ"

"အဲဒီလိုသာမဟုတ်ရင် ငါ့သခင်ကလည်း ဒီလိုမျိုး ရွေးချယ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကတော့..."

ကြောင်လေးက ခဏမျှ ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ "တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ အဲဒီကမ္ဘာလေးကို အာရုံစိုက်ပြီး ပျိုးထောင်ပေးဖို့ပဲ"

"သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်အရ အဲဒီကမ္ဘာကို သုံးပြီး တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ရှိတယ်"

"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် အဲဒီကမ္ဘာက ပိုကြီးပြီး ပိုပြည့်စုံလေလေ ပိုကောင်းလေလေပဲ ဖြစ်မှာပါ"

"ငါထင်တာကတော့... ဒီလိုပါပဲ"

ထန်ထျန်းက အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ကြောင်လေးက နတ်ဘုရားစောင့်ရှောက်ခံရသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းလုပ်နိုင်သည်မှာ ဤမျှသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

လျူလီကမ္ဘာကို နောင်တွင် မည်သို့အသုံးပြုမည်နည်းဟူသော အချက်ကိုမူ သဘာဝမိခင်နှင့် ကမ္ဘာ့အရှင်တို့က ၎င်းအား အမှန်အတိုင်း ပြောပြထားမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို အခု မင်းဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

ကြောင်လေးက အားတင်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ လျူလီကမ္ဘာဆီ ပြန်ပြီးတော့ပဲ အာရုံစိုက် ပျိုးထောင်ရတော့မှာပေါ့"

"အရင်က ဝါးမြိုခဲ့တဲ့ အဲဒီကမ္ဘာလေးကိုတောင် အခုထိ သေသေချာချာ မချေဖျက်ရသေးဘူး"

"အရင်က စားခဲ့တဲ့ အရာတွေ အများကြီးလည်း ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါတွေရဲ့ အာနိသင်ကို အမြင့်ဆုံးဖြစ်အောင် မလုပ်ရသေးဘူး"

"ဒီကိစ္စက ငါ့ရဲ့ တာဝန်ဖြစ်သလို... ငါ့သခင်က ငါ့အတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒလည်း ဖြစ်တယ်"

ထန်ထျန်းက စိတ်မကောင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ကြောင်လေးအတွက် ယခုပွင့်လာသော နောက်ဆုံးမှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစက တကယ့်ကို ရိုက်ခတ်မှု အကြီးအကျယ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ငါ့ဆီက အကူအညီ လိုလား"

"ငါ့ဆီမှာ ဟင်းလင်းပြင် မူလစွမ်းအား သုံးမျိုး အများကြီး ကျန်သေးတယ်၊ မင်း အဲဒါတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချေဖျက်နိုင်တယ်"

"ဒါမှမဟုတ် သင့်တော်မည့် ကမ္ဘာလေးအချို့ကို ရှာပြီး မင်းဆီ ပို့ပေးရမလား"

ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာမှာ လုံးဝ ပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အရွယ်ရောက်သွားသော ဂျင်ဂိုပင်ကြီးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားများကို ကမ္ဘာ့မူလစွမ်းအားများအဖြစ် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲပေးနေသည်။

ယခု စုပ်ယူနိုင်သော အရှိန်အဟုန်မှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရတော့ပေ။

ထန်ထျန်း၏ လက်ဝယ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် မူလစွမ်းအားများက ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာအတွက် ယခင်ကလောက် မလိုအပ်တော့သဖြင့် ကြောင်လေး၏ လျူလီကမ္ဘာအတွက် ပံ့ပိုးပေးနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ကြောင်လေးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လောလောဆယ်တော့ မလိုသေးပါဘူး"

"ငါ့ဘက်မှာ အသုံးမပြုရသေးဘဲ စုဆောင်းထားတဲ့ မူလစွမ်းအားတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ အဲဒါတွေက အချိန်အတော်ကြာ သုံးလို့ရပါတယ်"

"သင့်တော်တဲ့ ကမ္ဘာလေးတွေဆိုတာကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ကမ္ဘာမျိုးက ရှာရခက်တယ်လေ၊ မင်း ဘယ်လိုရှာမှာလဲ"

ထန်ထျန်းက ရယ်မောရင်း "ဒီလောကမှာ တာအိုအရှင်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ ဟုန်းယွင်တာအိုအရှင်လိုမျိုး ကမ္ဘာပိုင်တဲ့သူတွေ ရှိမှာပါ"

"သိပ်ခက်ရင် တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ဖမ်းပြီး ကြည့်ရုံပေါ့"

သူက သဘောကောင်းလှသော သူတော်စင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ကြောင်လေးသာ တကယ်လိုအပ်လျှင် သူ ဤသို့ လုပ်မည်မှာ အမှန်ပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု သူက ဝူရှန့်ကျိကျွင်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို ဘယ်သူမှ တားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထန်ထျန်း၏ ထိုရဲတင်းလှသော စကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်လေးက မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "နေပါစေ၊ ငါက သဘာဝမိခင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစောင့်ရှောက်ခံရသူ ပဲ၊ ကောင်းကင်နိယာမကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ မလုပ်ချင်ဘူး"

"ငါ့ကို အရင် လွှတ်ထားလိုက်ပါ၊ ငါ့ဆီက မူလစွမ်းအားတွေ မကုန်ခင်မှာပဲ သူက ငါ့ကို သုံးချင်ရင် သုံးလာမှာပါ"

ထန်ထျန်းက ကြောင်လေးကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ကမ္ဘာ့အရှင် ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲဆိုတာ မင်း သိနေတာလား"

ကြောင်လေးက မှင်သက်သွားပြီးမှ "မသိပါဘူး"

"ငါက... အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုး ရှိနေတာပါ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ကြောင်လေး၏ စိတ်ခံစားချက်က တည်ငြိမ်မှု မရှိသေးသဖြင့် ဤအကြောင်းကို ခေတ္တ ရပ်ထားလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ သုံးစွဲမှုအမှတ် တွေ အမြဲရှိနေသဖြင့် ကြောင်လေး လိုအပ်လာချိန်ကျမှ မူလစွမ်းအားတွေ လဲလှယ်ပေး၍ ရနိုင်သည်။

စနစ် သာ ပြဿနာမတက်လျှင်ပေါ့။

သို့သော် လက်ရှိအချိန်အထိ စနစ် နှစ်ခုလုံးမှာ မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေမှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝူရှန့်ကျိကျွင်း ဖြစ်လာသည့်တိုင်အောင် သူက စနစ် ၏ တည်ရှိမှု အထောက်အထားကို ရှာမတွေ့နိုင်သေးပေ။

၎င်းတို့မှာ ကောင်းကင်က ပေးသနားသော အထူးလက်ဆောင်များ သာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော အရာများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လောလောဆယ်တော့ ဤအတိုင်းပင် ထားလိုက်ပြီး နောင်မှ သဲလွန်စတွေ့လျှင် ရှာဖွေတော့မည်။

ယခု အရေးကြီးဆုံးမှာ ကုရှောင်းရွှယ်၏ သဘာဝမျိုးစေ့ ပြဿနာနှင့် ကြောင်လေး၏ ကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် ဖြစ်သည်။

ဤနှစ်ဦးစလုံးမှာ ထန်ထျန်းအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အဖော်များ ဖြစ်သဖြင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ထား၍မရပေ။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကြောင်လေးက ရုတ်တရက် ထလိုက်ကာ "ဒါဆို ငါ အရင် ပြန်တော့မယ်"

"သူ ဘယ်အချိန်မှာ ငါ့ကို သုံးမလဲ မသိဘူး၊ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားမှ ဖြစ်မယ်"

ထို့နောက် ၎င်းက ထန်ထျန်းကို အလွန် လေးနက်သော၊ တစ်ခုခုကို ဆိုလိုနေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထန်ထျန်း"

"ငါ့သခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို... ငါ သေချာပေါက် အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်"

ထန်ထျန်းက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "ဒါပေါ့၊ ငါလည်း မင်းကို ထောက်ခံပါတယ်"

"သွားလုပ်ပါ၊ လိုအပ်တာရှိရင် အချိန်မရွေး ငါ့ကိုခေါ်၊ ငါ ကူညီမယ်"

"အခု ငါ့မှာ မင်းကို ဒီလို ကတိပေးနိုင်တဲ့အထိ ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်"

သူက အခြေအနေကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကြောင်လေးမှာ ဝမ်းနည်းမှုထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးဘဲ ယခင်ကကဲ့သို့ ဖြူစင်ရိုးသားသော ပျော်ရွှင်မှု အငွေ့အသက်များကို မတွေ့ရတော့ပေ။

"ကျေးဇူးပဲ"

၎င်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ထို့နောက် ကြောင်လေးက လက်သည်းလေးကို ဝေ့ယမ်းကာ လျူလီကမ္ဘာသို့ သွားရာ လမ်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာ့ဝိညာဉ် တစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းတွင် ဤစွမ်းအား ရှိသည်။

သို့သော် လှည့်ထွက်သွားခါနီးတွင် ၎င်းက ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာပြီး "ငါ တစ်ခု သတိရလိုက်တယ်"

"အရင်က ငါ မင်းကိုပေးထားတဲ့ ကျောက်စိမ်း... မင်းဆီမှာ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား"

ထန်ထျန်းက မှင်သက်သွားပြီးမှ "ဒါပေါ့၊ ရှိတာပေါ့"

"ဒီမှာလေ"

သူက ထို သဘာဝ အကြွင်းအကျန်များ ကို နေရာလွတ် ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယခင်က လနတ်သမီး၏ ကျောက်စိမ်း တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို ကြုံတွေ့ရစဉ်က ဤအကြွင်းအကျန် ကိုပါ ပြဿနာမတက်စေရန် နေရာလွတ် ထဲတွင် ချိတ်ပိတ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို သဘာဝ အကြွင်းအကျန် ကို ကြည့်ကာ ကြောင်လေးက မေးလိုက်သည်။ "ငါ အဲဒါကို ပြန်ယူလို့ ရမလား"

"ငါ တခြား အရာတွေနဲ့ ပြန်ပေးပါ့မယ်"

"ဒါပေမဲ့... မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး ချမ်းသာနေတာပဲ..."

ထန်ထျန်းက ရယ်မောရင်း "ဒါက မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲလေ၊ မင်း မပြောရင်တောင် ငါ ပြန်ပေးမလို့ပါ"

သူက သဘာဝ အကြွင်းအကျန် ကို ကြောင်လေးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကြောင်လေးက ၎င်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်ပြော၏။

ထို့နောက်မှ ဟင်းလင်းပြင်တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

တံခါး ပိတ်ခါနီးတွင် ၎င်းက ခေါင်းပြန် ပြူထွက်လာကာ "မင်း လင်းယွင်တောင်တန်းကို ရောက်ရင် ငါ့ကို ပြောဦး"

"ငါ အဲဒီမှာ အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ဖူးတော့ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်"

"ငါ့သခင် သေဆုံး သွားတဲ့ နေရာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါသိတယ်၊ အဲဒီနေရာက သွားရတာ သိပ်မလွယ်ဘူး၊ အဲဒီကျရင် ငါ လမ်းပြပေးမယ်"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် "ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်း စကားကို တစ်ခါတည်း အကုန်ပြောလို့ မရဘူးလား"

"တခြား ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ"

ကြောင်လေးက ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းခါကာ ခေါင်းပြန်ဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်တံခါးမှာ လုံးဝ ပိတ်သွားတော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်တံခါး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကုရှောင်းရွှယ်က ပြောလိုက်သည်။ "ကြောင်လေးက တစ်မျိုးပဲနော်"

"တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားရတယ်"

ထန်ထျန်းက အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြ၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း သတိထားမိတယ်"

"ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတတ်ကြတာပဲလေ"

"သူက ကမ္ဘာ့အရှင်နဲ့ သဘာဝမိခင်ရဲ့ စီစဉ်မှုတွေထဲမှာ မလွဲမရှောင်သာ ပါဝင်ခဲ့ရပြီး စစ်တုရင်နယ်ရုပ် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်၊ ပခုံးပေါ်မှာ ထမ်းထားရတဲ့ တာဝန်တွေက အရမ်းများလွန်းနေတယ်"

"လောလောဆယ်တော့ သူ့ဘာသာသူ အေးအေးဆေးဆေး နေပါစေ"

"နောက်မှ အခွင့်အရေး ရရင် ငါ သူ့ကို သေသေချာချာ ထပ်မေးကြည့်ပါ့မယ်"

ကုရှောင်းရွှယ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။