အခန်း (၁၂၅၈-၁၂၆၀)

အခန်း (၁၂၅၈) - လက်ဝါးတံဆိပ်များ ဖော်ဆောင်ခြင်း ကြာပွင့်များကဲ့သို့ ပွင့်လန်းလာသော မန္တာန်များ

ထိုအချိန်တွင် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီးဖြစ်သော ပိုင်လီရှောင်ကွမ်နှင့် သူ၏ မဟာမိတ်နှစ်ဦးတို့သည် ရှင်းယွီဟယ်ကို သေစေလောက်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် အချိန်မဆွဲတော့ချေ။

၎င်းတို့သုံးဦးကြားရှိ စွမ်းအား ကွာဟမှုမှာ ချက်ချင်းပင် သိသာထင်ရှားလာလေသည်

ကျင့်စဉ်အဆင့်အရပဲဖြစ်စေ ပိုင်လီရှောင်ကွမ်သည် ကျန်ကျားလျန်နှင့် ကျင်းဟောင်ရန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးထက် ခိုင်မာစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်နေလေသည်။

သို့သော် ထိုနှစ်ယောက်စလုံးသည် အားနည်းသည့် အရိပ်အယောင်ကို မပြသကြဘဲ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တစ်ခုလုံးကို လှုံ့ဆော်ကာ စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြလေသည်။ တစ္ဆေချီစွမ်းအင်များ ကြီးစိုးလာပြီး အမည်းရောင် အလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေလေသည်။

၎င်းတို့သုံးယောက်သည် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုတည်းတွင် ပူးပေါင်းလိုက်ကြပြီး အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ရှင်းယွီဟယ်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးဆင်းသွားကြလေသည်။

ရှင်းယွီဟယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး သူက အေးစက်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒီနေရာကို ထိန်းထား"

ထိုစကားနှင့်အတူ သူသည် မြို့ရိုးပေါ်မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားပြီး ရွှေရောင် အင်းကွက်၏ ကာကွယ်မှု နယ်ပယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"အဘိုး"

ရှင်းယွီရှူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သို့သော် သူ မလှုပ်ရဲချေ။ ခဲယဉ်းစွာ ပြုပြင်ထားရသော အင်းကွက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ရှင်းယွီဟယ်က မြို့ရိုး၏ ခံစစ်အသာစီးကို စွန့်လွှတ်ကာ ပြေးဝင်လာသော အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် ထွက်သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူ နားလည်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုမျှ ကြီးမားသော ကိုယ်ကျိုးစွန့်အနစ်နာခံမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် သူ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သူ၏ နေရာကို သေချာစွာ ထိန်းထားရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအကြောင်းပြချက်များ အားလုံးကို နားလည်ထားသော်လည်း ရှင်းယွီရှူမှာ အထိန်းအကွပ်မရှိ တုန်ယင်နေခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာလေသည်။

ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူသည် သူ၏ အဘိုးနှင့်အတူ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ရန်သူတစ်စုနှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ချင်မိလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုင်လီရှောင်ကွမ်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် ရှင်းယွီဟယ်က နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ တက်လာကာ ရွှေရောင် အင်းကွက်၏ ကာကွယ်မှုထဲမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။

"သေချင်နေတာပဲ"

ပိုင်လီရှောင်ကွမ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမည်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်ရှိ အမည်းရောင် ချီစွမ်းအင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပိုမို အားကောင်းလာလေသည်။

ကျန်ကျားလျန်နှင့် ကျင်းဟောင်ရန်တို့သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ပြုလုပ်ကြပြီး သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် အသီးသီးကို လှုံ့ဆော်လိုက်ကြလေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီး၏ အရွယ်အစားမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ဆ ကြီးမားသွားပြီး အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားဖြင့် ရှင်းယွီဟယ်ဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားလေတော့သည်။

သို့တိုင်အောင် ရှင်းယွီဟယ်သည် အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိချေ။ ထို့အစား သူသည် လေထဲတွင် ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီးနောက် သူ၏ လက်များကို ရင်ဘတ်ဆီသို့ မြှောက်ကာ လက်အုပ်ချီ သင်္ကေတများကို ရူးသွပ်စွာ စတင် ပြုလုပ်လေတော့သည်။

သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းများက လေထဲတွင် အရိပ်များပင် ထင်ကျန်ရစ်စေပြီး ကြာပန်းများ ပွင့်လန်းလာသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။

တောင်သုံးလုံး သင်္ကေတ၊ နူဇွန် သင်္ကေတ၊ ဖန်ထျန်း သင်္ကေတ၊ ပန်တန် အရာရှိ၏ လက်ညှိုး...

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော သင်္ကေတ မြောက်မြားစွာသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အတည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်သော တာအိုထိုက်ကျိ သင်္ကေတအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

လက်အုပ်ချီ သင်္ကေတများ ပြီးစီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးသည် အနီးကပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားကာ မိစ္ဆာချိတ်ပိတ် မြို့တော်ရှေ့ရှိ သစ်ပင်များကို မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားစေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ပိုင်လီရှောင်ကွမ်၊ ကျန်ကျားလျန်နှင့် ကျင်းဟောင်ရန်တို့ သုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညည်းတွားလိုက်ရပြီး ကိုက်တစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရှင်းယွီဟယ်ကမူ အနည်းငယ်သာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး နောက်သို့ သုံးလှမ်းသာ ဆုတ်လိုက်ရလေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

ပိုင်လီရှောင်ကွမ်နှင့် အခြားနှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သွားကြပြီး လေထဲတွင် ခွန်အားများ အပြည့်ဖြင့် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသော ရှင်းယွီဟယ်ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်နေကြလေသည်။

နှလုံးပေါက်ထွက်မတတ် စိုးရိမ်နေခဲ့ရသော ရှင်းယွီရှူသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အဘိုး"

သို့သော် ရှင်းယွီဟယ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူသုံးဦးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အခု ထွက်သွားကြ၊ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ငါ ချမ်းသာပေးနိုင်သေးတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်ကျားလျန်နှင့် ကျင်းဟောင်ရန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

အားအင်ကုန်ခမ်းနေသင့်ပြီဖြစ်သော ရှင်းယွီဟယ်က ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။ သူ၏ လက်ရှိ ခွန်အားအပြည့်ရှိနေသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် နောက်ဆုတ်ရန် စတင် ပြင်ဆင်လာကြလေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခွင့်အရေး တစ်ခုက ဘယ်လောက်ပဲ တန်ဖိုးရှိနေပါစေ၊ ကိုယ့်အသက်လောက်တော့ အရေးမကြီးဘူးလေ...

သို့တိုင်အောင် ပိုင်လီရှောင်ကွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ဆုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ရှင်းယွီဟယ်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ပိုင်လီရှောင်ကွမ်... မင်းက ထွက်မသွားဘူးလား"

ပိုင်လီရှောင်ကွမ်သည် ဒေါသကြောင့် နီရဲနေသော ရှင်းယွီဟယ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သော မဲ့ပြုံးတစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အကြီးအကဲရှင်း... အရမ်းကြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ စွမ်းရည်တွေက တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး လေးစားစရာကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားမိရုံပါ၊ ဒါပေမဲ့..."

ပိုင်လီရှောင်ကွမ်က လေသံကို ပြောင်းလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကိုရော ရှင် ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလားလို့ တွေးမိလို့ပါ"

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ရှင်းယွီဟယ်က ပြတ်သားစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ရိုးရှင်းပါတယ်၊ အကြီးအကဲရှင်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု နောက်တစ်ကြိမ်ကို ထပ်ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ သုံးယောက်က ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ထွက်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ ရှင့်ကို ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်အောင် တားဆီးပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

ပိုင်လီရှောင်ကွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်ကျားလျန်နှင့် ကျင်းဟောင်ရန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ရှင်းယွီဟယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ရှင်းယွီဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ရှေးဟောင်း ရေတွင်းတစ်တွင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် သူက အေးစက်စွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းတို့က ဒီလောက်တောင် လက်မလျှော့ချင်ဘူး ဆိုမှတော့ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းတို့နဲ့ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ကစားပေးရသေးတာပေါ့"

ပိုင်လီရှောင်ကွမ်က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ တိုက်မယ်"

ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ဆံပင်များသည် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် မြောက်တက်သွားပြီး ဆံပင်အပင်တိုင်းမှာ နွယ်ပင်များကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေလေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ရှေ့တွင် အမည်းရောင် အလင်းတန်းများ ချက်ချင်း စုစည်းသွားပြီး ဧရာမ ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော တစ္ဆေခေါင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

"ပိုင်လီရဲ့ အထွတ်အထိပ် ပညာရပ်... နတ်ဘုရား သတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအရင်"

ကျန်ကျားလျန်နှင့် ကျင်းဟောင်ရန်တို့သည် ပိုင်လီရှောင်ကွမ်၏ တိုက်ခိုက်မှု ဇာစ်မြစ်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြပြီး မှင်တက်သွားကြလေသည်။

နတ်ဘုရား သတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအရင် ဆိုသည်မှာ ပိုင်လီမျိုးနွယ်စု၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း အထွတ်အထိပ် ပညာရပ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်ကျားလျန်နှင့် ကျင်းဟောင်ရန်တို့ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တစ်ခုလုံးကို စုစည်းကာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက် အစွမ်းထက် ပညာရပ် အသီးသီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြလေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အလင်းတန်း သုံးခု ပေါင်းစပ်သွားပြီး ယခင်အကြိမ်ထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

၎င်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များမှာ ညှိုးနွမ်းသွားကြပြီး တိုက်ခိုက်မှု၏ ကြမ်းတမ်းရက်စက်မှုကြောင့် အသက်ဝင်မှုများ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ရှင်းယွီဟယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တည်ကြည်လေးနက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သူသည် တောင်ကြီးတစ်တောင်ကဲ့သို့ မယိမ်းမယိုင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်များသည် နောက်တစ်ကြိမ် လက် သင်္ကေတများ ပြုလုပ်ကာ ရန်လိုသော ကျားခုန် သင်္ကေတ တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီး တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်စေလိုက်လေသည်။

ကျားတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံသည် လွင်ပြင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ကြက်သီးထဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာလေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့ နှစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည့် နေရာတွင် လေဟာနယ် ကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ မိုင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အတွင်းရှိ အပင်များ အားလုံးကို တိုက်စား ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။

ကျန်ကျားလျန်နှင့် ကျင်းဟောင်ရန်တို့သည် နောက်ထပ် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြကာ နှစ်ယောက်စလုံး သွေးစိမ်းတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ကြရလေသည်။

ပိုင်လီရှောင်ကွမ်၏ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းသော်လည်း သူမသည်လည်း လုံးဝ သက်သာနေခြင်း မရှိချေ။

သူမသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဆုတ်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးမှာ ဖြူရော်သွားလေသည်။ ရှင်းယွီဟယ်ကမူ နောက်သို့ သုံးလှမ်းသာ ဆုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်မှုမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိချေ။ သူသည် နောက်ပစ်လက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထိုသုံးဦးကို အေးစက်စွာ အကဲခတ်နေလေသည်။

"ကဲ... အခုရော မင်းတို့ ကျေနပ်ပြီလား"

ဤမြင်ကွင်းနှင့်အတူ မိစ္ဆာချိတ်ပိတ် မြို့တော် တစ်ခုလုံးမှ အားပေးဟစ်ကြွေးသံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အထူးသဖြင့် ရှင်းယွီရှူမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။

"အကြီးအကဲရှင်းက ဒီလောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ"

"မှန်တယ်... အကြီးအကဲရှင်းက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"

လူအုပ်ကြီးက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ချီးကျူးထောပနာ ပြုလာကြလေသည်။

သို့သော် ဤရူးသွပ်လုမတတ် လေထုကြားတွင် ရွှယ်အန်း တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် တည်ငြိမ်နေပြီး လေထဲတွင် ရပ်နေသော ရှင်းယွီဟယ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်အရာ ဖြစ်နေသနည်းဆိုတာကို သူ တစ်ယောက်တည်းသာ သိရှိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤရှင်းယွီဟယ်သည် သူ၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်မဆုတ်ဘဲ လူသုံးဦးကို တိုက်ခိုက်ကာ ယခု သူပြသနေသော အနိုင်ယူ၍မရနိုင်သည့် စွမ်းအားများမှာ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း တစ်ခုခု သို့မဟုတ် သူ၏ အလားအလာများ အားလုံးကို အတင်းအဓမ္မ လှုံ့ဆော်ပေးထားသည့် ဆေးလုံးများကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလှပေသည်။

အခန်း (၁၂၅၉) - သစ်ပင်မိစ္ဆာ ဝိညာဉ်ဘုရင်၊ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေ

သို့သော် ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက တစ်ခုတည်းသော ရလဒ်ကိုသာ ဦးတည်စေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ ရုပ်ခန္ဓာရော ဝိညာဉ်ပါ ပြာဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာလည်း ရွှယ်အန်း ယခုထိ အဘယ်ကြောင့် ဝင်မပါသေးသနည်း ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှင်းယွီဟယ်မှာ သေဆုံးရန် ကံပါလာပြီးသားဖြစ်ကယ သူ မသေဆုံးမီ သူ၏တာဝန်ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းဖြင့် အဆုံးသတ်နိုင်ရန် ခွင့်ပြုပေးထားခြင်းကသာ ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ပိုင်လီရှောက်ကွမ်သည် အံ့ကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

"စီနီယာရဲ့ စွမ်းရည်က တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်၊ ကျွန်မ တကယ်ပဲ လေးစားမိပါတယ်၊ သွားကြစို့"

ရှင်းယွီရှူမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဝေးကွာလှသော ကောင်းကင်ယံထက်မှ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာကောင်းသော ရယ်မောသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာသည်။ ထိုရယ်သံမှာ အမျိုးသားအသံနှင့် အမျိုးသမီးအသံ ထူးဆန်းစွာ ရောထွေးနေပြီး ကြားရသူတိုင်း ကြက်သီးမွေးညင်း ထစရာပင်။ မိစ္ဆာချိတ်ပိတ်မြို့တော်၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော တောအုပ်ကြီးမှာ လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ခါလာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ပင်များမှာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ဧရာမ အနက်ရောင် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်တစ်ဝက်ခန့်ကို နေရာယူလျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အနက်ရောင်နွယ်ပင်များဖြင့် ယှက်နွယ်ကျစ်ထားသော ဧရာမ ရာဇပလ္လင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပလ္လင်ထက်တွင် သစ်သားချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ မတ်မတ်ထိုင်လျက် ရှိနေသည်။ ဝေဟင်အလယ်တွင် ရပ်နေသော ရှင်းယွီဟယ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ဘုရင်... ခင်ဗျားပါ တကယ် ရောက်လာတာလား"

ဤနေရာသို့ လာရောက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အဆုံးအစမဲ့သော ဝိညာဉ်တောအုပ်ကို အုပ်ချုပ်သူ သစ်ပင်မိစ္ဆာ ဝိညာဉ်ဘုရင်ပင် ဖြစ်သည်။

"ရှင်းယွီဟယ်... မင်း ငါ့ကို မြင်တာတောင် မကြောက်ဘူးလား"

ဝိညာဉ်ဘုရင်၏ အသံအတွင်း၌ လူသတ်လိုစိတ်များ သဲ့သဲ့မျှ ပါဝင်လာသည်။

"ကြောက်ရမယ် ဟုတ်လား၊ ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ နေလာခဲ့ကြတာပဲ၊ ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ"

"ဟွန့် အဘိုးကြီး... မင်း ငါ့ကို လူအထင်နဲ့ လာကစားနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ အင်အားက ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်တယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

ဝိညာဉ်ဘုရင်၏ အသံ ဟိန်းထွက်သွားသည်နှင့် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြေပြင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော နွယ်ပင်များမှာ မြွေပွေးများကဲ့သို့ ရုန်းကန် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုင်လီရှောက်ကွမ်သည် ရှေ့သို့တိုးလာကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျင့်နိုင်ငံ ပိုင်လီမျိုးနွယ်စုရဲ့ သမီးကြီး ပိုင်လီရှောက်ကွမ်က ဝိညာဉ်ဘုရင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဝိညာဉ်ဘုရင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျင်းနိုင်ငံက လူတွေက ငါ့နယ်မြေထဲကို ဘာလို့ လာနေကြတာလဲ၊ ငါ့ကို သုံးပြီး ဒီရှင်းယွီဟယ်ကို သတ်ခိုင်းချင်တာ မဟုတ်လား၊ အဲဒါက မခက်ပါဘူး၊ ငါ့ရှေ့မှာတော့ သူက ကြက်ကလေး၊ ငှက်ကလေး တစ်ကောင်လို အားနည်းတဲ့သူပါပဲ"

ရှင်းယွီရှူမှာ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ရှင်းယွီဟယ်က သူ၏ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှင်းယွီဟယ်က မြေးဖြစ်သူ၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ပြေးလို့ ပြောတဲ့အခါ... နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ အစွမ်းကုန် မြန်မြန် ပြေးတော့၊ နားလည်လား"

အဖိုးဖြစ်သူ၏ မှာကြားချက်ကြောင့် ရှင်းယွီရှူ၏ ဦးနှောက်မှာ ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီး ဘာမှ မတွေးနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

အခန်း (၁၂၆၀) - တိုက်ပွဲကို ရင်ဆိုင်မယ့် သူအားလုံး ရှေ့တန်းမှာ နေရာယူကြ

"ကြားလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ကို ပြန်မလှည့်ကြည့်နဲ့၊ မင်းက ရှင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်ဆိုတာကို အမြဲတမ်း မှတ်ထား"

ရှင်းယွီဟယ်က တိုးညင်းစွာ မှာကြားလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အေးချမ်းနေလေသည်။

ရှင်းယွီရှူ၏ နှလုံးသားမှာ ကြိုးတစ်ထုံးနှယ် တင်းကျပ်သွားပြီး ရှင်းယွီဟယ်ကို ငေးကြောင်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ပိုင်လီရှောက်ကွမ်သည် နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်၏ အကူအညီကို ရရှိရန်အတွက် အလွန်ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရန် သဘောတူလိုက်ရသည်။

"တစ္ဆေဘုရင်ကြီးရဲ့ အမိန့်တိုင်းကို ကျွန်မ လိုက်နာပါ့မယ်"

သူမသည် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သော်လည်း သူမ မျက်လုံးထဲ၌မူ ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... ငါ မင်းကို အခု နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မေးမယ်၊ ငါက မင်းကို ဘာလို့ သတ်ချင်လဲဆိုတာ မင်း သိလား၊ အဲဒီနေ့တုန်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကို ဘယ်သူ သတ်သွားတာလဲ"

ရှင်းယွီဟယ်က တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တစ္ဆေဘုရင်ကြီး... ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ရော၊ အဲဒီ နတ်ဆိုးတစ္ဆေပါ မိစ္ဆာချိတ်ပိတ်မြို့တော်ကလူတွေ သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ယောက်က သတ်သွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဖြတ်သွားဖြတ်လာ သိုင်းပညာရှင် ဟုတ်လား"

နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... မင်းက ဒီအချိန်ထိ ငါ့ကို လိမ်လို့ရမယ် ထင်နေတုန်းလား၊ ငါ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ခြင်တစ်ကောင် ဖြတ်ပျံရင်တောင် ငါ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဘယ်အစွမ်းထက်သူမှ ဖြတ်မသွားခဲ့တာ အသေအချာပဲ"

"ရှင်းပြချက်ဆိုတာက... ဒီနေ့ မင်းရော၊ ဒီမိစ္ဆာချိတ်ပိတ်မြို့တော်လေးထဲက လူတွေအကုန်လုံးပါ သေရမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် နွယ်ပင်များမှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော ရေစီးကြောင်းကြီးနှယ် ရှင်းယွီဟယ်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ရှင်းယွီဟယ်သည် လေထဲတွင် အစီအရင်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရေးဆွဲလိုက်သည်။

"ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေတဲ့ လောကကြီး၊ တောရိုင်းတွေ ပျံ့နှံ့လာသလို... ပျက်စီးစမ်း"

ဘုန်း!

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နွယ်ပင်ပင်လယ်ကြီးကို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤတိုက်ကွက်အပြီးတွင် ရှင်းယွီဟယ်၏ ဆံပင်များမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြူလွှသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ သူစားသုံးခဲ့သော ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကုန်ဆုံးကာ သူ၏ အသက်စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်လီရှောက်ကွမ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ နှမြောတသဖြစ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် အဘိုးအို၏ အရှိန်အဝါကို ကြောက်ရွံ့၍ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်ခဲ့မိသည့်အတွက် နောင်တရနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်ကမူ အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နေခဲ့သည်။

"ရှင်းယွီဟယ်... မင်းကို မင်းသွားရမယ့် လမ်းဆီ အခု ငါ ပို့ပေးမယ်"

နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် သစ်ပင်ကြီးများသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ် စစ်သည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။ ရှင်းယွီဟယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လဲကျလုနီးပါး တုန်ယင်နေသော်လည်း သူသည် နောက်ဆုံးသော အသက်သွေးကြောကို စုစည်းကာ လက်ဝါးတံဆိပ်များကို ဖော်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

"လင်း၊ ပင်း၊ တုံ၊ ကျဲ့၊ ကျင့်၊ ကျန်၊ လျဲ့၊ ယွီ၊ ချန်"

စကားလုံး ကိုးလုံးစလုံးကို ရွတ်ဆိုပြီးသွားချိန်တွင် ရှင်းယွီဟယ်၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်ဖဝါးကြားတွင်မူ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလွန်းလှသော တာအိုအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်း၍ ထုတ်လုပ်လိုက်သော နောက်ဆုံးစွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

ရှင်းယွီဟယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သက်သာရာရမှု အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ မှာကြားလိုက်လေသည်။

"ယွီရှူ... ပြေးတော့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှင်းယွီဟယ်သည် ပြေးဝင်လာသော နတ်ဆိုးတစ္ဆေ အလုံးအရင်းဆီသို့ နောက်မလှည့်ကြည့်ဘဲ တည့်မတ်စွာ ထိုးဆင်းသွားလေတော့သည်။