အခန်း (၈၂-၈၄)
Vol. 6 Ch. 82-84
အခန်း ၈၂ - ဓားဘုရင်ကျောက်တုံးနှင့် ဓားရာနှစ်ခု
ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်၊ အန်းရှန့်နိုင်ငံ။
အနက်ရောင် ရထားလုံးတစ်စီးသည် တဟုန်ထိုး စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်း၏ ဘေးရှိ ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်နေ၏။ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့သည် ရထားလုံး၏ ရှေ့ပိုင်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။ အတွင်းဘက်တွင်မူ သူတို့၏ စီနီယာအစ်မကြီး စုဝမ်ယီသည် နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးကို စုပ်ယူသန့်စင်နေသည်။
“ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော့်တွက်ချက်မှုအရဆိုရင် နောက်သုံးရက်မပြည့်ခင်မှာပဲ အန်းရှန့်နိုင်ငံထဲကနေ ထွက်နိုင်တော့မှာပါ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က မြေပုံကို ကိုင်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကို အကဲခတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤမြေပုံမှာ ယွီမိုဂိုဏ်း တပည့်များ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များထဲမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရှန်ဖုန်းမင်းဆက် တစ်ခုလုံး၏ ပထဝီဝင်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုများကိုပါ ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြထားသည်။
“အင်း...”
ရီယွင်က သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ချန်းလန်မြစ်မှ ထွက်ခွာလာကတည်းက ရီယွင်သည် အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုကို လေ့လာဆင်ခြင်နေခဲ့ရာ ယခုအခါတွင်တော့ ကျွမ်းကျင်လုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီပင်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာလည်း တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းမှာ နတ်ဘုရားဘုရင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန်ပင်။ ရီယွင်သည် တကူးတက ကျင့်ကြံနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားမှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဟုန်နှင့် ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ရထားလုံးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် ထွက်ခွာနေသည်။
“ဝှစ်... ဝှစ်...”
ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဓားစီး၍ ပျံသန်းနေသော ပုံရိပ်များမှာ အလင်းတန်းများပမာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလာ နေကြသည်။
အစပိုင်းတွင် ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့က များစွာ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ရာသော ဘက်ဆီသို့ လူအများအပြား အလျင်အမြန် သွားနေကြသည်ကို သူတို့ သတိထားမိလိုက်ကြသည်။
“စီနီယာအစ်မ... ရှေ့မှာ ရတနာတစ်ခုခု ပေါ်လာတာများလား...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က လော့လီဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။
လော့လီက ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ဒါမျိုးမဟုတ်ရင် လူတွေ ဒီလောက် စုရုံးနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”
“မင်းတို့နှစ်ယောက် သွားပြီးတော့ ကြည့်လိုက်ကြပါလား...”
ဘိုးဘေးကြီး၏ အသံမှာ ရထားလုံးအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရီယွင်သည် ရှေ့တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြိုတင် သိမြင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ဖော်ပြမရနိုင်သော နာကျင်ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ခဏမျှ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေးကြီး...”
ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့သည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ကြပြီး ဘိုးဘေးကြီးကို နှုတ်ဆက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး အရှေ့တောင်ဘက်ဆီသို့ ဓားစီးလျက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
အနက်ရောင် ရထားလုံးမှာမူ မြစ်ကမ်းဘေးအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် မောင်းနှင်နေသည်။ ရီယွင်သည် ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းက အရာအချို့မှာ သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက သူ၏နှလုံးသားကို နာကျင်စေဆဲပင်။ သူသည် ရထားလုံးအတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့ပြီး ကြောင်နက်ကြီး၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ တဟုန်ထိုး စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးများအတွင်း နစ်မျောနေခဲ့သည်။ မြစ်ရေများ စီးဆင်းနေသည်နှင့်အမျှ သူ၏အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးလာခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းက အချိန်များဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေး... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး... အဝေးမှာ လူတွေ အများကြီး စုဝေးနေကြတယ်...”
လော့လီက ပျံသန်းနေရင်း လှမ်းပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဧရာမ ကမ်းပါးယံကြီး တစ်ခုနှင့် ၎င်း၏ အောက်ခြေတွင် စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“တကယ်ပဲ ရတနာရှိနေတာ ထင်တယ်...”
ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့အား လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ဤနေရာသို့ လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ရတနာရရှိမည့် အခွင့်အရေးများကို အရယူရန်လည်း ရည်ရွယ်ပုံ ရသည်။ ထိုရတနာများမှာ အလွန်အမင်း ထူးခြားနေမည် မဟုတ်သော်လည်း ဘာမျှမရှိသည်ထက်စာလျှင် ပိုကောင်းပေသည်။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို နောင်တစ်ချိန် ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန်အတွက် အရင်းအမြစ်များ ပိုမို စုဆောင်းထားရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း ဓားဘုရင်ကျောက်တုံးဆီ သွားနေကြတာလား...”
အနားမှ အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
လော့လီက လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အနီရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဆိုပါတော့...”
လော့လီက တစ်ချက် ဝေခွဲမရဖြစ်လျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
‘ဓားဘုရင်ကျောက်တုံး ဆိုတာ ဘာလဲ...’
ကျွင်းမော့ရှောင်သည် သူ၏စီနီယာအစ်မ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် လူငယ်ဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။ “ဒီကမိတ်ဆွေ... ကျွန်တော်တို့က နယ်ဝေးက လာတာဆိုတော့ ဒီနေရာနဲ့ မရင်းနှီးဘူးဗျ... အဲ့ဒီ ဓားဘုရင်ကျောက်တုံး ဆိုတာက ဘာလဲဆိုတာကို ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား...”
“ဪ... နယ်ဝေးက လာတာကိုး...”
လူငယ်၏မျက်နှာတွင် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဓားဘုရင်ကျောက်တုံး ဆိုတာ ရှေးဟောင်းကာလက ကျန်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ကာလတွေတုန်းက တာအိုနယ်ပယ်က သန်မာသူ နှစ်ယောက်ဟာ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုပေါ်မှာ အနှိုင်းမဲ့ ဓားဆန္ဒတွေ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ ဓားရာနှစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီထဲက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာဟာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာလိမ့်မယ်... ကံကောင်းရင်တော့ အနှိုင်းမဲ့ ဓားသိုင်းကျမ်းတွေကိုတောင် ရရှိနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်လေ...”
“ဒါဆို ဒီဓားရာတွေကို တာအိုနယ်ပယ် သန်မာသူတွေက ချန်ထားခဲ့တာပေါ့...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ အလွန် ထူးခြားသည့် ရတနာတစ်ခု ပေါ်လာတော့မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ဤသည်က သူထင်သလို မဟုတ်ခဲ့ပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤဓားရာနှစ်ခုမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို မိမိ နားလည်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ကံကောင်းပါက အနှိုင်းမဲ့ ဓားသိုင်း တစ်ကျမ်းကိုပင် ရနိုင်သည်ပင်။ ဤသည်ကို တွေးလိုက်မိသည့်အခါ ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ ပြန်လည် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။
“ဓားဘုရင်ကျောက်တုံးက ဆယ်နှစ်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ လောကမှာ ပေါ်လာတာ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ...”
လူငယ်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ကံကောင်းတာပဲဗျာ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က သူ့ခေါင်းကို သပ်ရင်း အော်လိုက်သည်။ သူသည် လူငယ်အား ကြည့်ကာ လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ရှင်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ...”
“မလိုပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ကျင့်ကြံဖော်တွေပဲလေ... ကျွန်တော့်နာမည်က လီရှောင်ပိုင် ပါ... မင်းတို့ရဲ့ နာမည်တွေကိုရော သိခွင့်ရှိမလား...”
လီရှောင်ပိုင်က သူ့ရှေ့က လူငယ်နှင့် အမျိုးသမီးအား ကြည့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ သူ့ထက် တစ်ဆင့် မြင့်နေသဖြင့် သူသည် အထူးပင် ယဉ်ကျေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလပင်လယ်နယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူတို့မှာမူ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်းလန်မြစ်မှ ထွက်ခွာလာကတည်းက ရီယွင်သည် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။ သူတို့၏ လေ့ကျင့်မှုမှာ ဆက်လက် ရှိနေရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။ အထူးသဖြင့် ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်တွင် သူတို့သည် ပို၍ သန်မာသော ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အတွက် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်နှင့် ခရီးသွားရန်မှာ မသင့်တော်သေးပေ။
“ကျွန်တော်က ကျွင်းမော့ရှောင် ပါ...”
“လော့လီ ပါ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်တွင် သူတို့အား သိသူ မရှိသလို နောက်ကွယ်တွင်လည်း ဘိုးဘေးကြီး ရှိနေသဖြင့် သူတို့၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ပြောခြင်းမှာ ကိစ္စမရှိနိုင်ပေ။
မိတ်ဆွေဖွဲ့ပြီးနောက်တွင် သူတို့သုံးဦးမှာ အတူတူ ခရီးဆက်ခဲ့ကြပြီး မကြာမီမှာပင် ကမ်းပါးယံကြီး၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ကမ်းပါးယံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အပေါ်မှအောက်သို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိစပ်နေသော ဓားရာကြီးနှစ်ခုမှာ ကမ်းပါးယံ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“တကယ့်ကို အားကောင်းလှတဲ့ ဓားဆန္ဒ ပါလား...”
ကျွင်းမော့ရှောင်သည် ထိုဧရာမ ဓားရာကြီးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။ ထိုဓားရာများမှာ ပေရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးနေသော်လည်း ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည့် ဓားဆန္ဒများကို သူ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက သူ့အား ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိလောက်သော ဖိအားများကို ပေးစွမ်းနေသည်။
“မြန်မြန်... ကျွန်တော်တို့ မြေပြင်ပေါ် ဆင်းရမယ်... ဒီထက် ပိုပြီးတော့ ပျံသန်းလို့မရတော့ဘူး...”
လီရှောင်ပိုင်က ကျွင်းမော့ရှောင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲချရင်း သတိပေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ရင်တော့ အားကောင်းလှတဲ့ ဓားဆန္ဒတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ဖိနှိပ်ပြီး သတ်ပစ်လိမ့်မယ်...”
လော့လီသည်လည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
ဓားဘုရင်ကျောက်တုံး၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ကျယ်ပြန့်သော မြေပြန့်ကွင်းပြင်ကြီး ရှိနေပြီး ထိုနေရာတွင် လူပေါင်း ထောင်ချီ၍ စုရုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် ရပ်နေကြသည်။ တချို့လည်း ထိုင်နေကြပြီး ဓားရာနှစ်ခုကိုသာ အာရုံစိုက်၍ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သုံးဦးမှာ အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ရာ ရှေ့ဆုံးနေရာများကို လူဦးနေပြီဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးဘက်တွင်သာ ရပ်နေကြရသည်။
“ဒီမြေပြန့်ကွင်းပြင်ကို အသိဉာဏ်ပွင့်ရင်ပြင်လို့ ခေါ်တယ်ဗျ...”
လီရှောင်ပိုင်က သူတို့ခြေထောက်အောက်က မြေပြင်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီတဲ့ ကာလအတွင်းမှာ မရေတွက်နိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ဒီနေရာမှာ အနှိုင်းမဲ့ ဓားတာအိုကို အောင်မြင်စွာ နားလည်ခဲ့ကြပြီးတော့ ကျော်ကြားတဲ့ ဆရာကြီးတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတယ်လေ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟား... ကျွန်တော်တို့လည်း တစ်ခုခု ရရှိဖို့ မျှော်လင့်ရမှာပဲ...”
လော့လီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အသိဉာဏ်ပွင့်ရင်ပြင်ပေါ်က ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် သို့မဟုတ် မူလပင်လယ်နယ်ပယ်တွင်သာ ရှိကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်က သန်မာသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် မရှိပေ။ ဤသည်က သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေသည်။
လီရှောင်ပိုင်က လော့လီအား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဓားဘုရင်ကျောက်တုံးက ရှေးဟောင်းကာလကတည်းက ဆင်းသက်လာတာပါ... ဓားရာနှစ်ခုရဲ့ စွမ်းအားတွေဟာ အချိန်အတော်ကြာလာတဲ့အတွက် သိသိသာသာ အားနည်းသွားခဲ့ပြီလေ... အခုဆိုရင် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်က သန်မာသူတွေအတွက်တော့ ကိုးကားလောက်စရာ တန်ဖိုး မရှိသလောက်ပါပဲ... ဒါကြောင့်လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာချီကတည်းက အဲ့ဒီနယ်ပယ်က သန်မာသူတွေ လာရောက်တာမျိုး မရှိတော့ဘူးပေါ့...”
“ဪ... ဒီလိုကိုး နားလည်ပါပြီ... ရှင်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို လီ...”
လော့လီက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဝှစ်...”
ထိုစဉ်မှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဝေးမှနေ၍ ဓားအလင်းတန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ ဒါဇင်နှင့်ချီသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့ ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ အနီးနားရှိ လူတိုင်းမှာ သူတို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသော လူငယ်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးအား မထီမဲ့မြင် ပြုသည့် အကြည့်များနှင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အသိဉာဏ်ပွင့်ရင်ပြင်၏ ရှေ့ဆုံးနေရာဆီသို့ ဦးတည်ကာ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများနှင့် လျှောက်သွားလေတော့သည်။
အခန်း ၈၂ ပြီးပါပြီ။
အခန်း ၈၃ - ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းကို စိန်ခေါ်ခြင်း
“ဒီကောင်ကတော့ တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတာပဲ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်သည် ထိုလူငယ်၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ မကျေမနပ်နှင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
အခြားသူအားလုံးမှာ တန်းစီနေကြသော်လည်း ဤလူငယ်မှာမူ သူ၏အရှိန်အဝါကို သုံး၍ ရမ်းကားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် သူသည် လူအင်အား တောင့်တင်းသလို အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူပေါင်း ထောင်ချီထဲတွင် သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် သန်မာသူ တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။
ကျွင်းမော့ရှောင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီရှောင်ပိုင်က ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“ဒါက အသိဉာဏ်ပွင့်ရင်ပြင်ရဲ့ ရေးသားမထားတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခုပဲဗျ... သန်မာတဲ့သူက အသိဉာဏ်ပွင့်ဖို့အတွက် ပိုကောင်းတဲ့နေရာကို ရတာပေါ့... အဲ့ဒီလူက ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းက ပါရမီရှင်တပည့် လင်းယဲ့ ပဲ... သူက တကယ်ကို သန်မာသလို လူအတော်များများကလည်း သူတို့ကို မထိရဲကြဘူးလေ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်မှာ ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး သုံးခု ရှိတာ မဟုတ်လား... အဲ့ဒီဂိုဏ်း သုံးခုက တပည့်တွေကရော သူတို့ကို မထိရဲကြဘူးလား...”
“ထိပ်သီးဂိုဏ်း သုံးခုက လာမှာ မဟုတ်ဘူးဗျ...” လီရှောင်ပိုင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမွေအနှစ်တွေက အလွန်ကို အားကောင်းလှတာ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီတုန်းကတော့ သူတို့ ဒီကို လာခဲ့ကြဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဓားဘုရင်ကျောက်တုံးပေါ်က ဓားရာတွေ အားနည်းလာတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့ လာတာကို ရပ်လိုက်ကြတာပဲ...”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒီထိပ်သီးဂိုဏ်း သုံးခုမှာ မူလပင်လယ်နယ်ပယ်နဲ့ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်က တပည့်တွေ မရှိကြလို့လား...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က သူ၏မျက်ခုံးကို မြှင့်လျက် မေးလိုက်သည်။ လီရှောင်ပိုင်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။
“အဲ့ဒါကတော့ ထိပ်သီးဂိုဏ်း သုံးခုက လူတွေက သူတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကြတာလေ... သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေကို ဒီလို အသိဉာဏ်ပွင့်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေအတွက် ဒုတိယတန်းစား၊ တတိယတန်းစား ဂိုဏ်းတွေ၊ အင်အားစုတွေနဲ့ လာပြီး ပြိုင်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”
“ဪ... နားလည်ပါပြီ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိပ်သီးဂိုဏ်း သုံးခု။ သူသည် ယွီမိုဂိုဏ်းက ပါရမီရှင်တပည့် တစ်ဦးနှင့် လက်ရည်စမ်းခဲ့ဖူးပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုပြိုင်ဘက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သန်မာသော်လည်း အနိုင်မတိုက်နိုင်လောက်သည့် အခြေအနေမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူနှင့် စီနီယာအစ်မ လော့လီတို့သည် နဂါးနောက်ပြန်ကျင့်စဉ်ကို သုံးပြီး ထိုသူကို သတ်နိုင်ပေသည်။
ကျွင်းမော့ရှောင်သည် လော့လီအား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ လော့လီ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌လည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သူက ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေး... ငါတို့လည်း ရှေ့ကို တိုးသွားကြမလား...”
“ကောင်းပြီ စီနီယာအစ်မ... ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ တွေးနေတာ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ရဲတင်းသော အလင်းတန်းများ လက်သွားပေသည်။ ဤစီနီယာအစ်မနှင့် ဂျူနီယာမောင်လေး အတွဲအဖက်သည် ကူယွဲ့မင်းဆက်မှ စတင်ခဲ့သည့် အချိန်မှ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်သို့ ခရီးနှင်လာသည့် တစ်လျှောက်လုံး အမြဲတမ်း အတွဲအဖက် ညီခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်လည်း သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြည့်အဝ နားလည်နေကြပေသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်မလို့လဲ... ရှေ့ကို တိုးပြီး နေရာလုဖို့များ ကြံနေတာလား...”
လီရှောင်ပိုင်မှာ မှင်တက်မိသွားရ၏။ ဤနှစ်ယောက်မှာ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁ မျှသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤကဲ့သို့ ရှေ့ကို တိုးသွားခြင်းသည် သေတွင်းထဲ ဆင်းသည်နှင့် အတူတူပင် မဟုတ်ပါလား။ ကျွင်းမော့ရှောင်က လီရှောင်ပိုင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ရဲတင်းစွာ လျှောက်သွားလေတော့သည်။
“ဖယ်ကြစမ်း...”
ကျွင်းမော့ရှောင်သည် သူ၏ကျောပေါ်က မူလစကြဝဠာအကန့်အသတ်မဲ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလျှင် သူသည် ဓားပြားနှင့် အသာအယာသာ ပုတ်ထုတ်လိုက်ပေသည်။ နောက်ဆုံးဘက်တွင် ရှိနေသူများမှာ မူလပင်လယ်နယ်ပယ်တွင်သာ ရှိကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ဓားနှင့် အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူတို့မှာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ နောက်သို့ ယိုင်နဲ့၍ လွင့်ထွက်သွားကြတော့သည်။ ကျွင်းမော့ရှောင်၏ ဓားမှာ လေအဟုန်ပမာ မြန်ဆန်လှပေသည်။ သူ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်နှင့်အမျှ လူအတော်များများမှာ သူ၏နတ်ဘုရားဓားကြောင့် လွင့်ထွက်သွားကြရပေသည်။
လော့လီကလည်း သူမ၏ဓားကို ကိုင်ဆွဲလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိရှိရှိ အကဲခတ်ရင်း နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွင်းမော့ရှောင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်လျှင် သူမသည် တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။ အားကောင်းလှသော အရှိန်အဝါများနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လူအုပ်ကြီးကို လျင်မြန်စွာ ဖောက်ထွက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။
လီရှောင်ပိုင်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်လျက် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်နေရပေသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် အကြံတစ်ခု ရလိုက်၏။ သူသည် လူအုပ်ကြီး ပြန်မပိတ်ခင်မှာပင် သူတို့နောက်မှ အလျင်အမြန် ကပ်လိုက်သွားလေတော့သည်။
‘နယ်ဝေးက လာတဲ့ ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်က တကယ်ကို သန်မာတာပဲ... ငါက သူတို့နဲ့ သိနေတာပဲ၊ ဒီလို ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ရှေ့ဆုံးကို ဘာလို့ လိုက်မသွားရမှာလဲ...’
ဓားဘုရင်ကျောက်တုံးနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လေလေ ဓားရာများထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဓားဆန္ဒများမှာ ပိုမို အံ့ဩစရာ ကောင်းလေဖြစ်ပြီး အသိဉာဏ်ပွင့်ခြင်း ရလဒ်များမှာလည်း ပိုမို ကောင်းမွန်လေ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အသိဉာဏ်ပွင့်ရင်ပြင် တစ်ခုလုံးတွင် ရှေ့ဆုံးနေရာများမှာ အများအားဖြင့် အင်အားအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်းများ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံသူများသာ နေရာယူထားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဆူညံသွားလေသည်။ အစပိုင်းတွင် ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့မှာ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့မှာ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်တွင် ရှိကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် မူလပင်လယ်နယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူများမှာ သူတို့ကို မဖက်ပြိုင်ရဲကြပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့ တစ်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင်တော့ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူများနှင့် စတင် ရင်ဆိုင်ရတော့သည်။ ထိုသူတို့မှာ ဤနှစ်ယောက်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မမြင့်မားလှသလို မျက်နှာစိမ်းများ ဖြစ်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။ သို့သော်လည်း လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁၊ ၂ သို့မဟုတ် ၃ က ကျင့်ကြံသူများကို ဘာကြောင့် ဂရုစိုက်ရပါမည်နည်း။
“ဝှစ်... ဝှစ်...”
သူတို့သည် သူတို့၏ ဓားသိုင်းပညာကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းများမှာ ပြိုင်ဘက်များထံသို့ လှိုင်းလုံးပမာ ပြေးဝင်သွားပြီး သူတို့ကို ခဏချင်းမှာပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေသည်။ ဤမျှ သန်မာလှသော စွမ်းအားများနှင့် တိုးဝင်လာသည့် လူငယ်နှင့် အမျိုးသမီးကို မြင်ရသည့်အခါ လူအတော်များများမှာ ခေတ္တမျှ သူတို့ကို မထိရဲဘဲ ရှိနေကြပေသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ ရှေ့ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အသိဉာဏ်ပွင့်ရင်ပြင်၏ ရှေ့ဆုံးနေရာကို ကဏ္ဍရာပေါင်းများစွာ ပိုင်းခြားထားပြီး အင်အားစုပေါင်း တစ်ရာကျော်ခန့် နေရာယူထားကြသည်။ အချို့သော ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ကိုယ်တည်း လာကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ မြင့်မားလှသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကြောင့် အခြားသူများမှာ သူတို့ကို မထိပါးရဲကြပေ။ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်း နေရာယူထားသည့် နေရာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားကြလေသည်။
လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြပေသည်။ ဤလူငယ်နှင့် အမျိုးသမီးမှာ ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ အခြားသူများမှာမူ အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများဖြင့် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနှစ်ယောက်မှာ သူတို့၏ နယ်မြေကို ကျူးကျော်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူတို့မှာ နှစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ရာ နေရာအများကြီးလည်း လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဖယ်ကြစမ်း... ငါတို့ ဒီနေရာကို ယူမယ်...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားနှင့် ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းက ပါရမီရှင်တပည့်ကို ချိန်ရွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မျက်ခုံးကို မြှင့်လျက်၊ ရဲတင်းသော အကြည့်များနှင့် အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းသော အမူအရာကို ပြုမူနေပေရာ ၎င်းမှာ ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းက ပါရမီရှင်တပည့် အစောပိုင်းက ပြုမူခဲ့သော အမူအရာအတိုင်း တမင်တကာ ပုံတူကူးချထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။ လီရှောင်ပိုင်မှာ နောက်မှ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်၏ နောက်တွင် ရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“ညီလေး... သူတို့မှာ လူအင်အား ပိုများတယ်ဗျ... ဒီနေရာကို လွှတ်လိုက်ပြီး ပိုပြီး အားနည်းတဲ့ အုပ်စုကို ရှာကြရင် မကောင်းဘူးလား...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က အေးစက်စွာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူသည် ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်း၏ အနိုင်ကျင့်တတ်သော အမူအရာကို အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမိသဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးရန်နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိမိအတွက် ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုကို ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝှစ်ခနဲအသံနှင့်အတူ ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းက လူတစ်အုပ်လုံးမှာ ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်ကို ဝိုင်းရံကာ သူတို့၏ ဓားများနှင့် ချိန်ရွယ်လိုက်ကြလေသည်။ ပါရမီရှင်တပည့် လူငယ်သည် ကျွင်းမော့ရှောင်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်က မျက်နှာစိမ်းတွေပဲ... နယ်ဝေးက လာတာထင်တယ်... ငါတို့ ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်ကြီးမှုကို မကြားဖူးဘူးလား...”
“တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က ဂရုမစိုက်ဟန်နှင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဓားနှင့် လူငယ်ကို ချိန်ရွယ်ကာ မထီမဲ့မြင် ပြုသည့် လေသံနှင့် ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့ ဒီနေရာကို ယူမယ်... တကယ်လို့ မင်းတို့ မကျေနပ်ရင် ငါတို့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့...”
လင်းယဲ့မှာ ဒေါသလည်းထွက်၊ ရယ်လည်းရယ်ချင် ဖြစ်သွားရပေသည်။ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်မှာ သူတို့ ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းကို ဒီလောက်အထိ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံဝံ့သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁ မျှသာ ရှိသေးသည့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်ကပေါ့...။
“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မင်းနဲ့ ကစားပေးရတာပေါ့...”
လင်းယဲ့သည် သူ၏ဓားကို ကိုင်ဆွဲလျက် ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းလာပြီး နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ၏ အားကောင်းလှသော မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပေသည်။ တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ ဘာဖြစ်မည်ကို သိချင်စိတ်နှင့် လည်ပင်းရှည်အောင် စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။
စကားပုံတစ်ခု ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။
‘အားကောင်းလှသော နဂါးတစ်ကောင်သည်ပင် ဒေသခံ မြွေတစ်ကောင်ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ပေ...’ တဲ့။
ဤ မျက်နှာစိမ်းလူငယ်နှင့် အမျိုးသမီးမှာ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်ရှိ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သည့် ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းက ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တပည့် တစ်ဦးကို အမှန်တကယ်ပင် စိန်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
‘တကယ့်ကို ကျားမကြောက်တဲ့ သားကောင်ငယ်လေးတွေပါပဲ...’
အားလုံးက ထိုသို့ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။
ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းမှာ ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး သုံးခုနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ပင် သန်မာလှသော ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ လင်းယဲ့မှာလည်း နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်၏ ပါရမီရှင်တပည့်များ စာရင်းတွင် ထိပ်တန်း အယောက် ၂၀ အတွင်း၌ ပါဝင်နေသူ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း နယ်ဝေးက လာသည့် လူငယ်ထက် အဆင့်ငယ် ၉ ဆင့်မျှ ပို၍ မြင့်မားနေပေသည်။ သူသည် အချိန်အခါ၊ နေရာဒေသနှင့် လူအင်အား အစရှိသည့် အသာစီးရမှု အားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဘေးမှ ကြည့်နေသူများအကြား ဆွေးနွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်ဘက်က အသာရလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ကြပေ။
အခန်း ၈၃ ပြီးပါပြီ။
အခန်း ၈၄ - လင်းယဲ့ ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် ဓားကြာပန်း တစ်ပွင့်
“ဒီ နယ်ဝေးက လူနှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို လူမိုက်တွေပဲ... နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁ နဲ့တင် နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ က တစ်ယောက်ကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့... သူတို့တွေ တကယ်ပဲ ရူးသွားကြတာ ဖြစ်ရမယ်...”
“ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းက လင်းယဲ့ဆိုတာ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် ပါရမီရှင်စာရင်းမှာ ထိပ်တန်း အယောက် ၂၀ ထဲက တစ်ယောက်ပဲ... သူနဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တူတဲ့ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ထဲမှာတောင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ ရှားတယ်... အဲ့ဒါကို သူ့ထက် အဆင့်ငယ် ၉ ဆင့်လောက် နိမ့်တဲ့ ပြိုင်ဘက်က ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေး ရှိမှာလဲ...”
“အဲ့ဒီ နယ်ဝေးက လူငယ်ကတော့ သေချာပေါက် ရှုံးမှာပဲ...”
“...”
ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် ဆွေးနွေးငြင်းခုံသံများ ပျံ့လွင့်နေပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်ဘက်က အသာရမည်ဟု ထင်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
ကျွင်းမော့ရှောင်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော လီရှောင်ပိုင်သည်လည်း ထိုသို့ပင် ထင်မြင်ထားသည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ဘာပြောရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေသည်။
ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းမှာ အလွန်ပင် သန်မာလှသဖြင့် ကျွင်းမော့ရှောင်၏ လုပ်ရပ်မှာ ပညာရှိရာ မရောက်ဟု သူ ယူဆထားသည်။
အကယ်၍ သူ ရှုံးနိမ့်သွားပါက လူတိုင်း၏ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ကျွင်းမော့ရှောင်သည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ခြေနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ဓားနှင့် လင်းယဲ့ကို ချိန်ရွယ်ကာ တည်ငြိမ်သော အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“လာလေ... မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြစမ်းပါ...”
လင်းယဲ့သည်လည်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ လူအတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
သူသည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ကျွင်းမော့ရှောင်ထံသို့ သူ၏ဓားကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
ထိုဓားချက်မှာ လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ကျင့်ကြံမှု အားနည်းသူများမှာ ဓား၏ အလင်းရောင်ကိုပင် မနည်း ကြည့်လိုက်ရပေသည်။
ကျွင်းမော့ရှောင်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူလနေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ပေအနည်းငယ် အကွာအဝေး၌ ပြန်လည် ပေါ်လာပြီး နဂါးနတ်ဘုရား ဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ဧရာမ ရွှေရောင် နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏နောက်ကျောတွင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဤသည်က ကျွင်းမော့ရှောင်အား အားကောင်းလှသော အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ဘေးမှ ကြည့်နေသူများထံမှ လှောင်ပြောင်သံများသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒီဓားသိုင်းက ကြည့်ရတာတော့ အထင်ကြီးစရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အသုံးမကျတာကတော့ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်... ဒါနဲ့တော့ ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းက လင်းယဲ့ကို ဘယ်လိုမှ မနိုင်နိုင်ဘူး...”
လူအုပ်ကြီးထံမှ ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်းယဲ့သည် သူ၏ဓားချက် ကျွင်းမော့ရှောင်ကို လွဲချော်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခဏမျှ မှင်တက်မိသွားသည်။
သူ့ရှေ့က ဤလူမှာ သာမန် နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဟုတ်ပုံမရဘဲ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားပုံ ရပေသည်။
“ဝှစ်...”
သူသည် ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်း၏ ရှောက်ယန်ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်းဓားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ဤသည်မှာ မီးဓာတ် ဓားသိုင်းပညာ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ပေရာချီ ပတ်လည်တွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး စွမ်းအားမှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။
အဆုံးမရှိသော ဓားအလင်းတန်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး၌ တောက်လောင်နေသော မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ဖူး...”
ကျွင်းမော့ရှောင်သည် ထိုမီးတံတိုင်းကို ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အထွတ်အထိပ် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးနှင့် တူနေပေသည်။ သူ၏ဓားထံမှ နဂါးနတ်ဘုရား အများအပြား ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းယဲ့ထံသို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
‘ဒီကောင်က တကယ်ကို သန်မာတာပဲ...’
လင်းယဲ့မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူ၏ ရှောက်ယန်ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်းဓားမှာ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် အဖျက်ဆီး ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ပြိုင်ဘက်၏ အစစ်အမှန် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သူ့ထက် မနိမ့်ကျကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
“ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း သုံးထောင်...”
လင်းယဲ့သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရှောက်ယန်ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်းဓား၏ အစွမ်းထက်ဆုံး နည်းလမ်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသော ဓားအလင်းတန်း သုံးထောင်မှာ နဂါးနတ်ဘုရားများထံသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကျယ်လောင်လှသော ဘုန်းခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
တိုက်ပွဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရိုက်ခတ်မှုများမှာ မီးပွားများနှင့်အတူ အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားရာ အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြားနှင့် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် ကာကွယ်လိုက်ကြရသည်။
ဓားအလင်းတန်းများနှင့် နဂါးနတ်ဘုရားများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွင်းမော့ရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
‘ဒီ ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းက လင်းယဲ့က အရည်အချင်း အနည်းငယ် ရှိပေမဲ့လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက သူ ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သေးတာပဲ...’
ဤသို့ တွေးလိုက်ရင်း ကျွင်းမော့ရှောင်သည် မီးတောက်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ မီးတောက်များ ဝန်းရံထားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာသည်။
“ဝှစ်...”
သူ၏ဓားကို တစ်ချက် အောက်သို့ လွှဲလိုက်သည့်အခါ နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင် ရာပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဂီး...”
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော နဂါးနတ်ဘုရားများမှာ ကျယ်လောင်စွာဟိန်းဟောက်ကာ လင်းယဲ့ထံသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
ဤတိုက်ခိုက်မှု၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်းယဲ့မှာ ပျာယာခတ်သွားရသည်။ သူသည် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ဓားသိုင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အလျင်အမြန် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ ကံမကောင်းခဲ့ပေ။ သူ၏ဓားသိုင်းမှာ နဂါးနတ်ဘုရားများ၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။ နဂါးနတ်ဘုရားများသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လျက် လင်းယဲ့ထံသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။
ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် လင်းယဲ့၏နောက်တွင် ရပ်နေသော သူ၏ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူတို့၏ဓားများကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး ပြေးဝင်လာသော နဂါးနတ်ဘုရားများကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။
“ဘာလဲ... မင်းတို့က အခု ငါ့ကို လူစုနဲ့ ဝိုင်းတိုက်ဖို့ ကြံနေတာလား...”
ကျွင်းမော့ရှောင်သည် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး ရှောက်ယန်ဓားဂိုဏ်းက တပည့်များကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
လင်းယဲ့မှာ ဒဏ်ရာမရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာမူ ဖြူလျော့လိုက် နီမြန်းလိုက်နှင့် အမူအရာများ ခဏချင်း ပြောင်းလဲနေသည်။ သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူ၏လက်ကို ပြတ်သားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့ သွားကြမယ်...”
ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ဂျူနီယာတပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ အခြားတစ်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ပို၍ အားနည်းသော ဂိုဏ်းတစ်ခုမှာ လင်းယဲ့တို့အုပ်စု လာနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ သူတို့အတွက် နေရာကို အလျင်အမြန် ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
လင်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ ဂျူနီယာတပည့်များနှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် နေရာယူလိုက်သည်။
သူတို့အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာမူ အလွန်ပင် ခက်ထန်နေကြသည်။
‘ဒီလူငယ်က ဒီလောက်အထိ သန်မာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ... သူ့ရဲ့ဓားသိုင်းပညာက နက်နဲသလို တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကလည်း အံ့ဩစရာပဲ...’
ကျွင်းမော့ရှောင်၏ အောင်မြင်မှုကို မြင်လိုက်ရသော ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် အံ့ဩမှုများ အထင်အရှား ပေါ်နေကြသည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေး... မင်း တကယ်ကို တော်တယ်...”
လော့လီက ရယ်မောလျက် သူ၏ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
“ညီလေးကျွင်း... မင်းက ဒီလောက်အထိ သန်မာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး...”
လီရှောင်ပိုင်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အံ့ဩမှုများမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွင်းမော့ရှောင်က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“အဆင်ပြေပါတယ်... ဒီလောက်ပါပဲ...”
ဓားဘုရင်ကျောက်တုံး ကမ်းပါးယံအတွင်း၌ ဆန်းကြယ်သော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။
ဤဟင်းလင်းပြင်ကို အစီအရင်တစ်ခုနှင့် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် အပြင်ကလူများမှာ အတွင်းကို မမြင်နိုင်သော်လည်း အတွင်းကလူများမှာမူ အပြင်ဘက်ကို အကဲခတ်နိုင်ပေသည်။
ငွေရောင်မျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဤဟင်းလင်းပြင်၏ အဝင်ဝတွင် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး အောက်ဘက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကြေးဝါမျက်နှာဖုံးများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားအချို့မှာလည်း သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။
အသိဉာဏ်ပွင့်ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဆူညံမှုများမှာ မကြာမီမှာပင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
အချို့သောလူများမှာ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသော်လည်း အများစုမှာမူ ဓားဘုရင်ကျောက်တုံးပေါ်က ဓားရာနှစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ အာရုံစိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤဓားရာနှစ်ခုမှာ အချိန်အကန့်အသတ်နှင့်သာ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး သုံးရက်သာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ဤသုံးရက်အတွင်း အသိဉာဏ် မရရှိနိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့အနေနှင့် နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ရပေလိမ့်မည်။
အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် အသိဉာဏ်ပွင့်ရင်ပြင်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ထိုင်နေသည်။ ရုတ်တရက် ရွှေရောင်ကြာပန်းတစ်ခုမှာ သူ၏ဦးခေါင်းအထက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
အလွန်သေးငယ်လှသော ဓားချီများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဤကြာပန်းမှာ သူ၏ဦးခေါင်းအထက်တွင် ဝဲပျံကာ လည်ပတ်နေပြီး အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ အနီးနားရှိ လူအများအပြားမှာ ချက်ချင်းပင် မနာလိုသည့် အကြည့်များနှင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
၎င်းမှာ ဓားကြာပန်း တစ်ပွင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ရှေးဟောင်းကာလမှ ယခုအထိ ဤဓားဘုရင်ကျောက်တုံးတွင် အသိဉာဏ် ရှာဖွေရင်း ဓားကြာပန်း ကိုးပွင့်အထိ ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည့် အထွတ်အထိပ် ပါရမီရှင်များ ရှိခဲ့ဖူးပေသည်။ နောင်တွင် ထိုသို့သော ပါရမီရှင်မှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်က သန်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ကျွင်းမော့ရှောင်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် အသိဉာဏ်ကို စတင် ရှာဖွေတော့မည့်အချိန်တွင် ထိုလူငယ်၏ ဦးခေါင်းအထက်က ရွှေရောင် ဓားကြာပန်းကို သတိထားမိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် လီရှောင်ပိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။
“အဲ့ဒီ ကြာပန်းက ဘာလဲ...”
“အဲ့ဒါက ဓားကြာပန်းပဲ... တစ်ယောက်ယောက်က အများဆုံး ကိုးပွင့်အထိ နားလည်နိုင်တယ်...”
လီရှောင်ပိုင်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် သူသည်လည်း တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကာ သူ့ရှေ့က ဓားရာနှစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွင်းမော့ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကာ ဓားဘုရင်ကျောက်တုံးကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရင်း အသိဉာဏ် ရှာဖွေတော့သည်။
လော့လီသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ပြုလုပ်လိုက်၏။
သူတို့၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော်လည်း ထိုဓားရာနှစ်ခုမှာမူ သူတို့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အဆုံးမဲ့သော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်နေသော ဓားဆန္ဒများကို အစဉ်တစိုက် ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။
အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ဓားနှလုံးသားမှာ မခိုင်မာခဲ့လျှင် တောင့်ခံထားရန်မှာ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
‘ဒီဓားဆန္ဒက... တစ်နေရာရာမှာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ...’
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤခံစားချက်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများမှာ ရင်းနှီးနေသော်လည်း အခြားသော ရှုထောင့်များမှာမူ လုံးဝကို အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေပေသည်။
အထူးသဖြင့် ဒုတိယမြောက် ဓားရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဓားဆန္ဒမှာ လုံးဝကို အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။
သူတို့သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသိဉာဏ် ရှာဖွေသည်မှာ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလောက်သည့် အချိန်ပင် မရှိသေးသော်လည်း ရွှေရောင် ဓားကြာပန်းများမှာ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင် နှစ်ဦးစလုံး၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။
အခန်း ၈၄ ပြီးပါပြီ။