အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

အခန်း (၁၈၃): နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူအစစ်အမှန် ( ၂ )

ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ ရှိ ဖြစ်ရပ်သည် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တွင် အလျင်အမြန် လူပြောများသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။ ထိုနေ့က ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ တွင် သိုင်းပညာရှင် အများအပြား ရှိနေခြင်းကြောင့် သတင်းမှာ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောက၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကိစ္စက အတော်လေး ကြီးမားလှပေသည်: ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ပေါ်ထွက်လာခြင်း၊ ခယ်ဝမ်ရွှေ အသတ်ခံရခြင်း နှင့် ကျင်းချီ သီလရှင်ဆရာမကြီး၊ မာချင်းရှုန်း၊ ယွီချီဖုန်း နှင့် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ယူဆရသော ချုံးဆန်းဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ပိုင်ချီလျောင် တို့၏ အတည်ပြု သေဆုံးမှုများ ...ဤအရာများ အားလုံးမှာ ဒေသတွင်း အဓိက ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပေ၏။

ဖုတ်ကောင်များကို ရှာဖွေ သတ်ဖြတ်ရန် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုကြီး တစ်ခုက သိုင်းလောက တစ်ခွင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရက်ပိုင်းအတွင်း ချုံးဆန်းဂိုဏ်း က ၎င်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ပိုင်ချီလျောင် အတွက် အုတ်ဂူ တစ်ခု တည်ဆောက်ရန်နှင့် ဈာပန ကျင်းပရန် သိုင်းဂိုဏ်းအသီးသီးသို့ ဖိတ်စာများ ပေးပို့ခဲ့၏။

ချင်းယန် ရှေးဟောင်း စာပို့စခန်း၊ ချုံးဆန်းတောင် ။

လင်းသွမ့်ယွင် က ပိုင်ချီလျောင် သေဆုံးသွားပြီဆိုသည့် သတင်းကို ချုံးဆန်းဂိုဏ်း သို့ ပြန်လည် ယူဆောင်လာသောအခါ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် မှိုင်းညို့သော လေထုကြီး လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။ ဈာပန အစီအစဉ်များ စတင်လာပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး အလုပ်များနေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း၏ ဈာပနဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တစ်ခွင်မှ ဂိုဏ်းအသီးသီး လာရောက် ဂါရဝပြုကြမည် ဖြစ်ပေ၏။ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း အနေဖြင့် အပေါစားဆန်အောင် လုပ်ပြီး လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်ခံ၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ချုံးဆန်းဂိုဏ်း မှ အဖွဲ့ဝင် ရာပေါင်းများစွာသည် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား စတင်ခဲ့ကြသည်။

ညအမှောင်ကျလာပြီး ချုံးဆန်းဂိုဏ်း မှာ လင်းထိန်နေခဲ့သည်။

လင်းသွမ့်ယွင် သည် တောင်အနောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မည်သူမျှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ပေတစ်ရာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ချလိုက်၏။ ပေအတော်များများ ကျဆင်းပြီးနောက် သူသည် နွယ်ပင်တစ်ခုကို ဖမ်းဆွဲကာ ညင်သာစွာ လွှဲ၍ လျှို့ဝှက် ဂူတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အချင်း ခုနစ်ပေ ရှစ်ပေခန့်ရှိသော ရှည်လျားပြီး မှောင်မိုက်သည့် ဂူပေါက်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် သူသည် နံရံမှ မီးတုတ် တစ်ခုကို ယူကာ မီးညှိလိုက်၏။ မီးတုတ်အလင်းရောင်က ဂူကို လင်းထိန်သွားစေပြီး အထဲတွင် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဓိက သွေးကြောမှတ် အများအပြားမှတစ်ဆင့် သံကြိုး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဖောက်ထွင်းထားပေသည်။ သံကြိုးများ၏ အခြား အစွန်းများကို ကျောက်နံရံတွင် မြှုပ်နှံထားသည်။

အဘိုးအိုသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ရာ ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ သေဆုံးသွားပြီဟု ကောလာဟလ ထွက်နေသော ချုံးဆန်းဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ပိုင်ချီလျောင် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လင်းသွမ့်ယွင် သည် မီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပိုင်ချီလျောင် ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လှောင်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ဆရာ... ကျွန်တော် အောင်မြင်သွားပြီ... ကျွန်တော့်အဖေကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ ရန်သူ အားလုံးနီးပါးကို ကျွန်တော် သတ်ပြီးသွားပြီ... ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ကို သံသယမဝင်ရုံတင် မကဘူး... ထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ လေးစားမှုကို ခံရတဲ့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ သိုင်းလောက ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတော့မယ်..."

ဂူထဲတွင် ဆီးနှင့် မစင် အနံ့ဆိုးများ ရောနှောနေသော စိုစွတ်ပြီး ပုပ်ဟောင်နေသည့် အနံ့ဆိုးကြီး လွှမ်းမိုးနေ၏။ ပိုင်ချီလျောင် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ရှေ့တွင် သစ်သားပုံး နှစ်လုံး ရှိကာ တစ်လုံးတွင် ရေနှင့် နောက်တစ်လုံးတွင် အစားအစာများ ထည့်ထားသည်။ ရေပုံးမှာ ရေတစ်စက်မျှ မကျန်တော့ဘဲ ခြောက်သွေ့နေပြီး အစားအစာပုံးထဲရှိ အစားအစာများမှာလည်း လုံးဝနီးပါး ကုန်နေပြီဖြစ်ကာ ပုပ်သိုးနေပြီး လောက်ကောင်များပင် တွားသွားနေကြ၏။

သူသည် အသက်ကို မနည်း ရှူနေရပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ပျက်စီးနေသော လေမှုတ်တံတစ်ခုကဲ့သို့ အားနည်းပြီး ပင်ပန်းနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်ဖြူများမှာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး ညှိုးနွမ်းနေသော မြက်ပင်များကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေကာ ညစ်ပေပြီး သွေးကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆံပင်အနည်းငယ် ကပ်နေ၏။ သူသည် လင်းသွမ့်ယွင် ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ လည်ချောင်းမှ အက်ကွဲပြီး အားနည်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရေ... ရေ..."

လင်းသွမ့်ယွင် က သူ၏ ခါးရှိ ရေဘူးကို ဖွင့်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ အထဲမှ ရေများ စီးကျလာခဲ့၏။

ပိုင်ချီလျောင် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အလျင်အမြန် လဲလျောင်းလိုက်ပြီး ရေဘူးကို ကောက်ယူရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သံကြိုးများဖြင့် ဖောက်ထွင်းထားသဖြင့် လှုပ်ရှားရန် အလွန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မျက်လုံးများတွင် ရေကို တပ်မက်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ရေဘူးကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

လင်းသွမ့်ယွင် က ပိုင်ချီလျောင် ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ

ပြောလိုက်သည်

"ခင်ဗျားကို ခင်ဗျား ပြန်ကြည့်ပါဦး... ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ..."

ပိုင်ချီလျောင် သည် ရေဘူးထဲမှ ရေကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ရာ ခွန်အား အနည်းငယ် ပြန်ရလာခဲ့၏။ သူက လင်းသွမ့်ယွင် ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်

"မင်း... ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ..."

လင်းသွမ့်ယွင် က အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ငါ ခင်ဗျားကို သတ်မှာပါ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး... ခင်ဗျားကို အခု မသတ်ရုံတင် မကဘူး... ခင်ဗျားဆီ မကြာခဏ လာလည်ဦးမှာ... ငါ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ခင်ဗျားကို ပြောပြမယ်... ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က ယုတ်မာတဲ့ သိုင်းပညာ တစ်ခုလို့ ခင်ဗျား မပြောခဲ့ဘူးလား... ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က လောကမှာ ဆက်ရှိမနေသင့်ဘူးလို့ ခင်ဗျား မပြောခဲ့ဘူးလား... ငါက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ရုံတင်မကဘူး... ထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ လေးစားမှုကို ခံရတဲ့ သိုင်းလောက ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ငါ ပြမယ်... ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို မေးခွန်းထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို မေးခွန်းထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...

ယုတ်မာတဲ့ သိုင်းပညာ... ရေခဲဝိညာဉ် ရွှေခန္ဓာကိုယ် က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယုတ်မာတဲ့ သိုင်းပညာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"သာမန် ပြည်သူ အနည်းငယ် သေသွားတာ ဘာအရေးကြီးလို့လဲ... ငါက သိုင်းလောက ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမယ်... ငါက လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမယ်... လူပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ငါ အကျိုးပြုနိုင်တယ်... သွေးနည်းနည်း စုပ်တာ ဘာမှားနေလို့လဲ... ငါ မိစ္ဆာတွေနဲ့ လမ်းလွဲနေတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေ အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်... လူတစ်သောင်း... တစ်သိန်း... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေကို ငါ ကယ်တင်မယ်... ငါ လူအများကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့တာ... သွေးနည်းနည်း စုပ်တာ ဘာမှားနေလို့လဲ... သူတို့က ငါ့ကို ပူဇော်သက္ကာရ ပြုသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"အဲဒီတုန်းက ဘာလို့... ငါ့အဖေကို ဘာလို့ သတ်ခဲ့တာလဲ... သူ ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ လူတွေ မလုံလောက်သေးလို့လား... သူက လူပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်... လူပေါင်းများစွာကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်... လူအနည်းငယ်ကို သတ်ပြီး သွေးနည်းနည်း စုပ်တာ ဘာမှားနေလို့လဲ... အဲဒါက ကြီးလေးတဲ့ ရာဇဝတ်မှု တစ်ခုလား... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက သူ့ကို သတ်ခဲ့တယ်... ခင်ဗျား တကယ်ပဲ သေသင့်တယ်... အဲဒီတုန်းက ငါ့အဖေက ခင်ဗျားအပေါ် ကောင်းခဲ့တာပဲ..."

ပိုင်ချီလျောင် က မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"လမ်းမတူရင် အတူတူ အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူးလေ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ..."

လင်းသွမ့်ယွင် က ပြောသည်

"ခင်ဗျားက အရေခြုံ တစ်ယောက်ပဲ... ခင်ဗျားက အဲဒီတုန်းက နံပါတ်တစ် သိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ငါ့အဖေရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို မနာလိုဖြစ်နေတာပဲ... သူ ရှိနေသရွေ့ ခင်ဗျားက ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... သူ အောင်မြင်တော့မလို့ ဖြစ်နေပြီ... နောက်ဆုံး ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းတည်းပဲ လိုတော့တာ... သူ သူ့ရဲ့ ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကို ရတော့မှာ... အဲဒီအခါကျရင် သူ သွေးစုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး... သူ အောင်မြင်တော့မလို့ ဖြစ်နေပြီ...

အကယ်၍ သူသာ အောင်မြင်သွားရင် သေသွားတဲ့သူတွေ ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိသွားမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား စဉ်းစားဖူးလား... သူတို့ သေရတာ တန်ပါတယ်... သူတို့က လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းဆရာကြီး... သိုင်းပညာရဲ့ အမြင့်ဆုံး ဆရာကြီး တစ်ယောက်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာလေ... အဲဒီအချိန်ကစပြီး မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ နဲ့ ချင်းပြည်နယ် တင်မကဘူး... ကန် တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံး... လောကကြီး တစ်ခုလုံးက ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ် ထွန်းတောက်လာပြီး မိစ္ဆာ လမ်းစဉ် ကျဆင်းသွားတာကို မြင်တွေ့ရမှာပဲ...

အဲဒါက သိုင်းလောကအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခု... လောကကြီးအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ... လူအနည်းငယ် သေသွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... သူတို့က အကြောင်းပြချက် တစ်ခုအတွက် သေသွားတာလေ... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကရော... ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်..."

ပိုင်ချီလျောင် က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်

"လမ်းမတူရင် အတူတူ အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူး..."

လင်းသွမ့်ယွင် က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး... ငါ့အဖေ မလုပ်နိုင်ခဲ့တာတွေကို ငါ လုပ်ပြမယ်... အဲဒီတုန်းက ငါ့အဖေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရာမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့သူတွေ တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားကလွဲရင် အခု သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်... သူတို့ အားလုံး သေရမယ်... ပြီးတော့ သူတို့ မိသားစုတွေကိုပါ သူတို့နဲ့ ပြန်ဆုံဖို့ ငါ လွှတ်လိုက်မယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ခင်ဗျား သေသွားရင် ခင်ဗျားရဲ့ သားမြေးတွေကိုပါ ခင်ဗျားနဲ့ ပြန်ဆုံဖို့ ငါ အောက်ကို လွှတ်လိုက်မယ်... ခင်ဗျား အထီးကျန်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ပိုင်ချီလျောင် က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲပင်။

လင်းသွမ့်ယွင် က ပိုင်ချီလျောင် ပြန်ဖြေသည်ဖြစ်စေ မဖြေသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ဘာသာသူ ဆက်ပြောနေခဲ့သည်

"အဲဒီတုန်းက ငါ့အဖေကသာ အဲဒီလောက် အလျင်မလိုခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ... ငါ့လိုပဲ အရုပ် တစ်ရုပ်ကို တိတ်တဆိတ် ထောက်ပံ့ပြီး... တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြီးနေတဲ့ ငွေရောင်သံချပ်ကာ ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင်နဲ့ ကြေးဝါရောင်သံချပ်ကာ ဖုတ်ကောင် အနည်းငယ်က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာပဲ... ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီနောက်မှာ ငါက ဆက်ပြီး သွေးသောက်ပြီး လူသတ်နေရင်တောင်... လောကကြီးက အဲဒါ ခယ်ဝမ်ရွှေ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဖုတ်ကောင် အကြွင်းအကျန်တွေလို့ပဲ ပြောကြမှာပဲ...

ဟင်း... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တံခါးခြောက်ချပ် က နည်းနည်း စောပြီး ရောက်လာတာ နှမြောစရာပဲ... နည်းနည်း နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာရင်... ငါ့ရဲ့ ရွှေခန္ဓာကိုယ် ပြီးပြည့်စုံသွားတဲ့ အချိန်ဆိုရင်... ကောင်းသွားမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ အခုလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဘယ်သူမှ ငါ့ကို သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်ဖို့ ငါ့မှာ အချိန် အများကြီး ရှိသေးတယ်...

အင်း... စကားစပ်မိလို့ ခင်ဗျား ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဗာဂျရာသံမဏိအင်္ကျီ သိုင်းက အရမ်း အသုံးဝင်တယ်... အနာဂတ်မှာ ဓားတွေ လှံတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ရေနဲ့ မီးကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်... ငါ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံထားတယ်လို့ ဘယ်သူမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ ကြိုက်တဲ့သူရဲ့ သွေးကို သောက်လို့ ရပြီ..."

ပိုင်ချီလျောင် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်

"ယုတ်မာတဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်တဲ့သူက သေချာပေါက် ပျက်စီးရမှာပဲ..."

"ဟီးဟီး... ဟာသပဲ..."

လင်းသွမ့်ယွင် က ပြောသည်

"ငါ ရွှေခန္ဓာကိုယ် ကို ရသွားတာနဲ့ ဒီလောကမှာ ငါ့ကို သတ်နိုင်တဲ့သူ ရှိမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား... အင်း... ဒီတစ်ခေါက် တောင်အောက်ဆင်းတုန်းက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာတဲ့ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်နဲ့တော့ ငါ တွေ့ခဲ့တယ်...

ခင်ဗျား သူ့အကြောင်း ကြားဖူးချင်မှ ကြားဖူးမှာပါ... အဲဒီလူက လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ ကန် တိုင်းပြည်ရဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ပဲ... သူ့ကို သိုင်းလောကမှာ ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး လို့ လူသိများပြီး နာမည်က ကူမော့ တဲ့... သူ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ကို ရောက်နေပြီ..."

ပိုင်ချီလျောင် က ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့၏။

လင်းသွမ့်ယွင် က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ခင်ဗျား သူ့အကြောင်း ကြားဖူးပုံရတယ်... အင်း... အဲဒါ ပုံမှန်ပါပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားကို ငါ ဖမ်းထားတာ နှစ်ဝက်ပဲ ရှိသေးတာကိုး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်က ကူမော့က နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည် မရသေးပေမဲ့ ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်ပြီး ယွင်ပြည်နယ်မှာ ဒုတိယ အစွမ်းအထက်ဆုံးလူ ဖြစ်နေပြီလေ... ခင်ဗျား သူ့အကြောင်း ကြားဖူးတာ ပုံမှန်ပါပဲ...

ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်မှုတွေကို သတိထားမိပြီး ငါ့ကို သတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျား တွေးနေတာလား... ဟားဟားဟား... အဘိုးကြီး... အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်မထားပါနဲ့...

အဲဒီ ကူမော့က အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်... အဲဒီ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြီးနေတဲ့ ငွေရောင်သံချပ်ကာ အလောင်းက သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က သူ တိုက်ခိုက်တာကို ငါ မြင်ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းကို ငါ သိတယ်... သူ့ဆီမှာ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ရှိရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ရွှေခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ ဖွဲ့စည်းသွားတာနဲ့ သူက ငါ့ရဲ့ သံချပ်ကာကို လုံးဝ ထိုးဖောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ အဲဒီဓားကို အသုံးပြုရင်တောင် ငါ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို သူ မီမှာ မဟုတ်ဘူး...

ငါ့ရဲ့ ရေခဲဝိညာဉ် ရွှေခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ ဖွဲ့စည်းသွားပြီးတဲ့နောက် ငါ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လာမလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား စိတ်ကူးလို့တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီအခါကျရင် ငါက ဖျက်ဆီးလို့မရတဲ့ ဗာဂျရာ အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီး ရေနဲ့ မီးကို ခံနိုင်ရည် ရှိသွားလိမ့်မယ်...

ငါ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက လျှပ်စီးလက်သလို မြန်ဆန်လာပြီး ငါ့ရဲ့ လက်သည်းတွေက ဖျက်ဆီးလို့ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာမယ်... ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု၊ ကာကွယ်မှုနဲ့ အမြန်နှုန်း အားလုံးက အမြင့်ဆုံးကို ရောက်ရှိသွားလိမ့်မယ်... ငါ့မှာ ဘာအားနည်းချက်မှ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ပိုင်ချီလျောင် စကားမပြောတော့ချေ။

လင်းသွမ့်ယွင် က သူ့နားထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်လက် ရေရွတ်နေပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခြောက်သွေ့နေသော ဘီစကွတ် အနည်းငယ်နှင့် သားရေ ရေဘူး တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

သူ ခြေနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ နောက်လှည့်၍

"ခင်ဗျား ဘာကို မျှော်လင့်နေလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဘုန်းကြီးအိုကြီး ကျင်းခုန်း က ငါ့ရဲ့ အရုပ်ကိုယ်ပွား အစီအစဉ်ကို ရိပ်မိသွားဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား... မျှော်လင့်ချက်တွေ မထားပါနဲ့... ဘုန်းကြီးအိုကြီး ကျင်းခုန်း က ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို သိနေတယ်ဆိုတာကို ငါ သိပြီးသားပါ... ဒါဆို သူက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွား အစီအစဉ်ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား..."

အခန်း (၁၈၄)- ကျင်းခုန်း ဆရာတော်

ရှာထော်မြို့ သည် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ဒေသရှိ သမိုင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ရှေးဟောင်းမြို့ တစ်မြို့ ဖြစ်ပေ၏။ ယခုအခါတွင် အမည်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အဝါရောင် သဲများထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော မြို့ရိုး အပိုင်းအစ ငယ်လေး တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တွင် ရှာထော်မြို့ ၏ အမည်ကို အဓိက မှတ်မိနေကြသေးသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုနေရာတွင် ရှာထော် ကျောင်းတော် ဟုခေါ်သော ကျောင်းတော်တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ဘုရားဖူး အနည်းငယ်သာ ရှိသော ကျောင်းတော်ငယ်လေး တစ်ခုဖြစ်ပြီး တရားထိုင်ခန်း သုံးလေးခန်းနှင့် ကိုရင် ငါးပါး ခြောက်ပါးခန့်သာ ရှိပေ၏။

သို့သော်လည်း ရှာထော် ကျောင်းတော် သည် သာမန် ပြည်သူများကြားတွင် နာမည်မကြီးသော်လည်း မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကတွင် အဓိက ကျသော အနေအထား တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှာထော် ကျောင်းတော် ၏ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီးမှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကတွင် သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော ကျင်းခုန်းဆရာတော် ဖြစ်ပေ၏။ သူ၏ အသက်မှာ မကြာသေးမီကမှ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး နံပါတ်တစ် သိုင်းဆရာကြီး အဖြစ် ယူဆခံခဲ့ရသော ချုံးဆန်းဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ပိုင်ချီလျောင် ထက်ပင် ပိုမို ကြီးပေသည်။

ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် သက်တမ်းရင့်ရုံသာမက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ၏ ဖြောင့်မတ်သော သိုင်းလောကတွင် အလွန် လေးစားခံရပြီး ကြည်ညိုခံရပေ၏။ ယနေ့ခေတ် သိုင်းလောကရှိ ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ် ဆယ်ယောက်တွင် ရှစ်ယောက် ကိုးယောက်ခန့်က သူ့ထံမှ ကျေးဇူးများ သို့မဟုတ် လမ်းညွှန်မှုများ ရရှိခဲ့ဖူးကြသည်။

ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် သိုင်းလောကရှိ ပဋိပက္ခများကို လျှော့ချရန် သူ၏ ဘဝကို မြှုပ်နှံထားပြီး လူတစ်ယောက်ကိုမျှ မသတ်ဖူးဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော ရန်ငြိုးများကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပေ၏။

သူသည် ထူးကဲသော သိုင်းပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း မည်သည့် သိုင်းဂိုဏ်းကိုမျှ မတည်ထောင်ခဲ့ဘဲ အရေးပါမှု သိပ်မရှိသော ရှာထော် ကျောင်းတော် ကိုသာ အမြဲတမ်း စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မြင့်မြတ်သော စရိုက်လက္ခဏာကို သိုင်းလောကရှိ လူတိုင်းက လေးစားအားကျကြပေ၏။

ထို့ကြောင့် ရှာထော် ကျောင်းတော် သည် သိုင်းဂိုဏ်း တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကတွင် ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းနှင့် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ဆည်းဆာနေရောင်က ရှာထော် ကျောင်းတော် ၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြုပ်နေသော တံခါးပေါက်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေခဲ့၏။ လေတိုက်ခတ်နေသော အဝါရောင် သဲများက ပြိုကျနေသော ခြံဝင်းနံရံများကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး လေစားခံထားရသော ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့် ဝေဝါးနေသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ရုပ်လုံးကြွများကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။ ဆယ်ပေမြင့်သော ရွှံ့နံရံများမှာ လိပ်ခွံကဲ့သို့ အက်ကွဲနေပြီး တံခါးပေါက်မှ ကြေးဝါ ခေါင်းလောင်း တစ်လုံးက အူဝဲနေသော မြောက်လေထဲတွင် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေခဲ့၏။

ဓားနှစ်လက်ကို သယ်ဆောင်လာသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး တစ်ယောက် ရှာထော် ကျောင်းတော် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ရာ အသားမည်းပြီး ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏ ။ဤသူမှာ မြောက်ပိုင်း သိုင်းလောကရှိ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် လိုက်သူများ ကြောက်ရွံ့ရသော ဓားပျံ သိုင်းသမား ယွီရှစ်ကျူး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယွီရှစ်ကျူးသည် ကျောင်းတော် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားခဲ့၏။

ခြံဝင်းထဲတွင် ကိုရင် နှစ်ပါး... တစ်ပါးက အသက်ကြီးပြီး နောက်တစ်ပါးက အသက်ငယ်သည်... တံမြက်စည်း လှည်းနေကြသည်။ ထိုနှစ်ပါးမှာ ယွီရှစ်ကျူး ကို သိကျွမ်းကြောင်း သိသာလှပြီး သူတို့၏ လက်များကို ပူးကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒါယကာ ယွီ... ဆရာတော် ဧည့်သည် တွေ့နေပါတယ်... ဆရာတော်ကို တွေ့ချင်ရင် ခဏလောက် စောင့်ရပါလိမ့်မယ်..."

ယွီရှစ်ကျူး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"ကောင်းပါပြီ..."

သူ၏ အိမ်မှာ ကျောင်းတော်နှင့် ကပ်လျက် ရှိနေသဖြင့် ရှာထော် ကျောင်းတော် ၏ ကိုရင်များနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်ပေ၏။ သူ အိမ်မှာ ရှိနေချိန်တွင် အစားအသောက်များအတွက် သို့မဟုတ် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ထံမှ လမ်းညွှန်မှု ရယူရန် ရှာထော် ကျောင်းတော် သို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသည်။ သူသည် သိုင်းပညာအကြောင်းသာမက ယုံကြည်ချက်၊ အသိစိတ်နှင့် စာဖတ်ခြင်း၊ စာရေးခြင်းများအကြောင်းကိုပါ မေးမြန်းလေ့ရှိပေ၏။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ခြံဝင်းထဲရှိ ဂျင်ကို သစ်ပင် တစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပေါင်မုန့်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စားလိုက်သည်။

ယွီရှစ်ကျူး နှင့် အသက်ရွယ်တူခန့် ရှိသော ကိုရင်ငယ်လေးက သူ၏ ဘေးတွင် လာထိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်

"ဒါယကာ ယွီ... ဘာလို့ ဓားတစ်လက် ပိုပါလာတာလဲ... ဒါယကာ က ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း သူများ ဓားတွေကို ဘယ်တော့မှ မသုံးဘဲ ကိုယ့်ဓားကိုပဲ အမြဲတမ်း သုံးတယ် မဟုတ်လား..."

ယွီရှစ်ကျူး က သူ၏ ပေါင်မုန့်ပြားကို ဝါးရင်း

"သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်က ငါ့ကို ပေးလိုက်တာ... ဒီဓားက မတူဘူးလေ..."

"ဘာကွာလို့လဲ... နာမည်ကြီးလား ဒါမှမဟုတ် အရမ်း အဖိုးတန်လို့လား..."

ကိုရင်ငယ်လေးက မေးလိုက်၏။

ယွီရှစ်ကျူး က ပြန်ဖြေသည်

"ငါ့အတွက်တော့ အဲဒါက သိုင်းလောက တစ်ခွင်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ဓားတွေထက် အများကြီး ပိုအဖိုးတန်တယ်..."

ကိုရင်ငယ်လေးက စဉ်းစားနေပုံရပြီး

"ငါ နားလည်ပြီ ထင်တယ်... ဒါယကာ့ အတွက် အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ရှိလို့ နေမှာပေါ့..."

ယွီရှစ်ကျူး က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး မေးသည်

"ကျင်းခုန်းဆရာတော် ဘယ်သူနဲ့ တွေ့နေတာလဲ..."

"ငါ မသိဘူး..."

ကိုရင်ငယ်လေးက

"အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ဧည့်သည် တစ်ယောက်ပဲ... ဆရာတော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လောက်တယ်... ဒကာ အခုမှ ပြန်ရောက်လာပြီး ဆရာတော့်ကို လာတွေ့တာဆိုတော့ တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား..."

"ဟုတ်တယ်..."

ယွီရှစ်ကျူး က ပြောသည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ပြန်ပေါ်လာပြီ ဆိုတာကို ဆရာတော့်ကို ပြောပြချင်လို့... ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က လက်စားချေဖို့ လာနိုင်လို့ သတိထားဖို့ သတိပေးချင်လို့..."

"ဘာလို့ သူတို့က ဆရာတော့်ကို လက်စားချေချင်ရတာလဲ... ဆရာတော့်မှာ ရန်သူတွေ ရှိသေးလို့လား..."

ကိုရင်ငယ်လေးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ယွီရှစ်ကျူး က ပြောသည်

"အဲဒီတုန်းက ဆရာတော်က တစ်ခါ..."

ရုတ်တရက်...

တရားထိုင်ခန်းထဲမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ နံရံတစ်ခု ပြိုကျသွားပြီး ဘုန်းကြီးအိုကြီး တစ်ပါးက အပျက်အစီးများကြားတွင် လဲကျနေကာ သွေးများ အန်နေခဲ့သည်။

သူမှာ ကျင်းခုန်းဆရာတော် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဆရာတော်..."

ယွီရှစ်ကျူး နှင့် စကားပြောနေသော ကိုရင်ငယ်လေးသည် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူက တံမြက်စည်းကို ဆွဲယူကာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ယွီရှစ်ကျူးသည် ကိုရင်လေးကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆွဲကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ကျောပေါ်မှ သံဓားကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အသက် ကိုးနှစ်အရွယ်ကတည်းက ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခု ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ ကျင့်ကြံမှု မည်မျှ နက်နဲကြောင်းကို သူ သိပေ၏။ သို့သော် ယခုအခါ ကျင်းခုန်းဆရာတော် မှာ ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံထားရသည်။

တိုက်ခိုက်မှုမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ ပြိုင်ဘက်မှာ သေချာပေါက် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကိုရင်ငယ်လေး အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်မည့်သူ မဟုတ်ချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ယွီရှစ်ကျူး သည် လှိုင်းများကို ဖြတ်ပျံသွားသော ပျံလွှားငှက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ သူသည် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို ဖမ်းဆွဲကာ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် နားထင်တွင် ဆံပင်ဖြူနေသော အဘိုးအို တစ်ဦး တရားထိုင်ခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ လေချွန်သံကို သယ်ဆောင်လာသော သူ၏ ဘယ်ဘက် လက်ဝါးက ယွီရှစ်ကျူး ၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လာခဲ့သည်။

ယွီရှစ်ကျူး ၏ အကြည့်များ ထက်မြက်သွားခဲ့၏။ သူ မစဉ်းစားဘဲ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ ဓားမှာ သွက်လက်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခုက ဥက္ကာပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ အဘိုးအို၏ လက်ဝါးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု မြည်ဟည်းသွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော "ချွင်" ဟူသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ယွီရှစ်ကျူး သည် လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားတစ်ခု သူ့ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားခဲ့သည်။

အားကောင်းသော အင်အားမှာ မလျော့ကျသွားသေးဘဲ သူ့ကို ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေကာ သုံးကိုက်ကျော် အကွာအဝေးသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့၏။

ယွီရှစ်ကျူး သည် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထူပေးလိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးအို၏ လက်ဝါးမှာ ထူးဆန်းသော ကြေးဝါရောင် အလင်းဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ကျိုးနေသည့် ဓားတစ်ဝက်မှ အေးစက်မှုများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး ပြောလိုက်သည်

"ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်... ခင်ဗျားတို့က တကယ်ပဲ လက်စားချေဖို့ လာတာပဲ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှု အနည်းငယ် ပြသနေခဲ့၏။ သူက ပြောသည်

"ဒကာ ယွီ... ဒကာ သိတယ်ပေါ့... ထားလိုက်ပါတော့... ငါ ဆက်မပြောတော့ဘူး... သွားကြစို့..."

"ကျင်းခုန်းဆရာတော်... ဒီနေ့ ခင်ဗျား ထွက်သွားလို့ မရဘူး..."

တရားထိုင်ခန်းထဲရှိ အဘိုးအိုသည် ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ထွက်လာခဲ့၏။

ယွီရှစ်ကျူး ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားခဲ့သည်။

အဲဒီတော့မှ သူက အဲဒီလူဟာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ရှဲ့ဟွိုင်ကျိုး ဆိုတာကို မှတ်မိသွားခဲ့တယ်...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ တရားထိုင်ခန်းများတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုလူနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ မျက်လုံးများတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှု တစ်ချက် တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူက ပြောသည်

"ဒကာ ရှာဟွေ့... ဒကာ စစ်ထောင်... ဒကာတို့ နှစ်ယောက်လည်း ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံထားကြတာလား..."

ယွီရှစ်ကျူး ၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့၏။ ဤလူနှစ်ဦးကို သူ မသိသော်လည်း သူတို့၏ နာမည်များကိုတော့ သူ ကြားဖူးပေသည်။ ရှဲ့ဟွိုင်ကျိုး ကဲ့သို့ပင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကမှ သိုင်းဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။

"တိုက်..."

ရှာဟွေ့ နှင့် စစ်ထောင် တို့သည် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို ဘာမှ ထပ်ပြောရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မကြိုးစားဘဲ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် များကို ချက်ချင်း ထုတ်သုံးလိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ကြေးဝါရောင် အလင်းများ ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူတို့၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းမှ ထက်မြက်ပြီး မာကျောသော လက်သည်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်သွားကြသည်။

"ဒါယကာ ယွီ... မြန်မြန် သွားရမယ်... သူတို့ကို ငါ တားထားမယ်..."

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး ယွီရှစ်ကျူး ထွက်ပြေးရန် အချိန်ရစေရန် သူ၏ အတွင်းအားကို အတင်းအကျပ် ထုတ်သုံးနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ယွီရှစ်ကျူး က ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းကို သိသကဲ့သို့ ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကလည်း ယွီရှစ်ကျူး ၏ စွမ်းအားကို သိပေ၏။ ယွီရှစ်ကျူး သည် သူတို့က ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် များကို ကျင့်ကြံထားလျှင်ပင် တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ပွဲတွင် ထိုသုံးယောက်ထဲမှ မည်သူ့ကိုမဆို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်

။ သို့သော်လည်း သူတို့သုံးယောက် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လာမှုနှင့်အတူ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် ယွီရှစ်ကျူး မှာ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် ရှာဟွေ့ နှင့် စစ်ထောင် တို့ ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပြီးဖြစ်၏။ သေသည့်အထိ တိုက်ခိုက်ပြီး ယွီရှစ်ကျူး ကို ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရအောင် လုပ်ပေးရန် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ယွီရှစ်ကျူး ထွက်မပြေးခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူက "ထွက်ပြေးစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ပြောပြီးနောက် ချွင် ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ ကျောပေါ်မှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဝါရောင် သဲများ ကြေမွသွားပြီး ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်အောင် ထက်မြက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက ချုံခိုနေသော သားရဲတစ်ကောင် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာသည့်အလား ဟိန်းဟောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွီရှစ်ကျူး သည် လုံးဝ အသွင်ပြောင်းသွားသည့်အလား ဖြစ်ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ဓားနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရောင်ဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏ ။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ သာမန် သံမဏိထက် သာလွန်သွားပုံရပြီး ဓားသွားမှာ ဓားစွမ်းအင်များဖြင့် ဝန်းရံထားကာ ဒြပ်ရှိ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို တရှဲရှဲ မြည်သံဖြင့် မနားတမ်း ခုတ်ဖြတ်နေခဲ့သည်။

စစ်ထောင်၊ ရှဲ့ဟွိုင်ကျိုး နှင့် ရှာဟွေ့ တို့ အားလုံး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထူးဆန်းသော မသက်မသာ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် သူတို့၏ ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်များကို ယုံကြည်မှု ရှိသဖြင့် ဖိအား အနည်းငယ် ခံစားရသော်လည်း အလွန်အမင်း မကြောက်လန့်ကြဘဲ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို မရပ်တန့်ခဲ့ကြချေ။

ယွီရှစ်ကျူး သည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် ကျောင်းတော်အတွင်း လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင် တောက်ပမှုများနှင့် တုန်ခါနေသော ဓားအရိပ်များကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့ကာ ထက်မြက်သော ဆောက်များကဲ့သို့ ထိုလူသုံးယောက်၏ ကြေးဝါရောင် အရေပြားရှိသော ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာများကို ခုတ်ပိုင်းနေခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အေးစက်သော အလင်းရောင် တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး လူသုံးယောက်စီ၏ နဖူးပေါ်တွင် အောက်ခြေမရှိသော ဓားပေါက်တစ်ခုစီ ရှိနေခဲ့၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ဖြည်းညင်းစွာ ပြိုကျသွားပြီး ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားစေချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယွီရှစ်ကျူး သည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှာ တုန်ယင်နေခဲ့၏။ ဓားမှာ ဆက်လက် တုန်ခါနေပြီး သူက ၎င်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဓား၏ တုန်ခါသံမှာ သူ၏ နားထဲမှ မှေးမှိန်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်ခါနေသော ဓားအရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက ဒကာ ရဲ့ ဓား မဟုတ်ဘူး..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ယွီရှစ်ကျူး ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက်မှ ပြောလိုက်၏။

ယွီရှစ်ကျူး က ဓားကို အိမ်ထဲ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို ထူပေးရင်း ပြောလိုက်သည်

"ဒါက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့် ဓား မဟုတ်ဘူး... အရမ်း အရမ်းကို အဆင့်မြင့်တဲ့ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ဓားပါ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ထပ်မံ ထွက်ကျလာခဲ့၏။ သူက ဖွဖွလေး သုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဲဒီ သိုင်းဆရာကြီးက ဒကာ့ ကို သဘောကျပုံရတယ်... သူ့ဓားထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒက ဒကာ့ ရဲ့ ဓားသိုင်းနဲ့ ဆင်တူတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ဓားက ပိုပြီး ပြတ်သားတယ်...

ဒကာ က သူလောက် မကြောက်ရွံ့ မဟုတ်တာတော့ နှမြောစရာပဲ... ဒကာ့ ရဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒကို သေချာ နားလည်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါယကာ့ ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ကြီးမားတဲ့ အရှိန်နဲ့ တိုးတက်လာလိမ့်မယ်..."

ယွီရှစ်ကျူး က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကျွန်တော် အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဆရာတော် သိပါတယ်..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

"နှမြောစရာပဲ... ဒကာ့ မှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ် ရှိသင့်တာ..."

"ရပါပြီ... ဆရာတော့် ဒဏ်ရာတွေကို ကျွန်တော် အရင် ကုပေးပါ့မယ်..."