အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း (၁၈၅):ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ ဒဏ္ဍာရီ (အပိုင်း ၁)

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွီရှစ်ကျူး သည် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို တရားထိုင်ခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့၏။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူက ခြံဝင်းထဲရှိ ကိုရင် အနည်းငယ်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"မင်းတို့ အပြင်မှာ အစောင့်နေ... ငါ့ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ အထဲ မဝင်ခဲ့နဲ့..."

ထို့နောက် ယွီရှစ်ကျူး က အထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်ကာ ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို ခုံတစ်ခုပေါ်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူက ငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ်ထဲမှ ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဖွဖွလေး ဖြတ်လိုက်၏။

အသားများ ချက်ချင်း စုတ်ပြဲသွားပြီး အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ထူးဆန်းစွာပင် သွေးတစ်စက်မျှ ချက်ချင်း ထွက်မလာခဲ့ချေ။ သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းတွင် တောက်ပသော အနီရောင် သွေးများ လည်ပတ်နေသည့် မှေးမှိန်သော သဲလွန်စများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး စုတ်ပြဲနေသော အသားများနှင့် သက်ဆိုင်မှု မရှိပုံရသည်။ သွေးများက သူ့ဘာသာသူ စီးဆင်းနေပြီး အသားများကလည်း သူ့ဘာသာသူ ရှိနေ၏။ ဒဏ်ရာမှာ သိသာထင်ရှားနေသော်လည်း သွေးများက ရှင်းပြ၍မရသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဆွဲငင်ခံရသည့်အလား ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် လည်ပတ်နေပြီး တစ်စက်မျှပင် ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ယွီရှစ်ကျူး ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်နေခဲ့၏။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်က ထူးဆန်းသော လက်ဟန်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးလိုက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားနှင့် ဆက်သွယ်နေသည့်အလား တိုးညင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံဖြင့် ဂါထာများ ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်။

သူ ရွတ်ဆိုနေစဉ် ညကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည့်အလား မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်တစ်ခုက ဒဏ်ရာပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့၏။ မကြာမီမှာပင် သွေးတစ်စက်က လုံးဝန်းပြီး သွေးနီရောင် ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံးအဖြစ် ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းသွားကာ ယွီရှစ်ကျူး ၏ လက်ဖဝါးတွင် ကျက်သရေရှိစွာ လွင့်မျောနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရောင်ဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ပို၍ပင် ထူးဆန်းသည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယွီရှစ်ကျူး ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာမှာ သာမန် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ကျက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ချောမွေ့ပြန့်ပြူးနေပြီး ဒဏ်ရာရထားသည့် သဲလွန်စ တစ်ခုမျှ မရှိတော့ချေ။

ထို့နောက်...

ယွီရှစ်ကျူး က သွေးတစ်စက်ကို ကျင်းခုန်းဆရာတော် အား ပေးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"မြန်မြန် မြိုချလိုက်... စောင့်နေရင် အလုပ်မဖြစ်ဘူး... ဆရာတော် ပြန်ကောင်းလာတာနဲ့ ထွက်ပြေးတော့... သူတို့မှာ နောက်ထပ် အကြံအစည်တွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် ယွီရှစ်ကျူး ၏ ထူးဆန်းသော အမူအကျင့်များ အကြောင်းကို သိပြီးသား ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပြီး အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြခဲ့ချေ။ သူက သွေးတစ်စက်ကို ယူကာ ချက်ချင်း မြိုချလိုက်ပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် သူ၏ အတွင်းအားများကို စတင် လည်ပတ်စေခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်...

ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာမှာ ပန်းရောင်သန်းလာပြီးနောက် ပိုပိုပြီး နီရဲလာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးကင်ခံနေရသည့်အလားပင်။ သူ၏ အရေပြားအတွင်းတွင် မီးတောက်များ တောက်ပနေသည့်အလား ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူလှိုင်းများ စတင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

မကြာမီမှာပင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝနီးပါး ကျက်သွားခဲ့သည်။

သူက ယွီရှစ်ကျူး ကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်

"ဒကာ ယွီ... ဒကာ့ရဲ့ ရဲ့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု က... တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်... ဒီလို ထူးကဲတဲ့ ပါရမီတွေ ရှိတဲ့ ထူးခြားတဲ့ လူမျိုးစု တစ်ခု ဒီလောကမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာက မယုံနိုင်စရာပဲ... ဒါကို ငါ သိလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဆိုပေမဲ့ အခုချိန်ထိ စိတ်ကူးယဉ်လို့ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေတုန်းပဲ..."

ယွီရှစ်ကျူး က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး... သမိုင်းတစ်လျှောက် ငါတို့ မျိုးနွယ်စုကို မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေ ယူဆောင်လာပေးတာက ဒီ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီပဲ... ငါတို့က မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်မယ့် ခြိမ်းခြောက်မှုတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်... သတင်းပေါက်ကြားသွားတာနဲ့ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုဟာ တစ်လောကလုံးရဲ့ လိုက်လံရှာဖွေ ဖမ်းဆီးတာကို သေချာပေါက် ခံရမှာပဲ... ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီး မဟုတ်ဘူး... ကျိန်စာပဲ...

အကယ်၍ ရောဂါ အားလုံးကို ကုသပေးနိုင်ပြီး သေတဲ့သူကို ပြန်ရှင်စေနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ သွေးထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ လူမျိုးစု တစ်စု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ပြင်ပကမ္ဘာက သိသွားရင် အဲဒီအချိန်ကစပြီး လောကကြီးရဲ့ အမြင်မှာ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုက လူတွေ မဟုတ်တော့ဘဲ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးနိုင်တဲ့ သဘာဝ ရတနာတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... သာမန် ပြည်သူတွေပဲဖြစ်ဖြစ်... မှူးမတ်တွေပဲဖြစ်ဖြစ်... သူရဲကောင်းတွေပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့က ငါတို့ကို သွေးဘဏ်တွေလို့ပဲ မြင်ကြလိမ့်မယ်..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်

"သတင်းသာ ပေါက်ကြားသွားရင် ဒကာ့ ရဲ့ မျိုးနွယ်စု ရင်ဆိုင်ရမယ့် အကျပ်အတည်းကို ငါ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်ဘူး..."

ယွီရှစ်ကျူး က

"သမိုင်းမှာ အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်... ငါတို့က အစုလိုက်အပြုံလိုက် အဖမ်းခံခဲ့ရပြီး လုံးဝနီးပါး မျိုးတုံးသွားခဲ့တာ... အဲဒီလို အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့တယ်... အဲဒါကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သဘာဝတရားနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် လို ယုတ်မာတဲ့ သိုင်းပညာ တစ်ခုကို ငါတို့ မျိုးနွယ်စုက ဘာလို့ ဖန်တီးခဲ့မှာလဲ... အဲဒါက သေဆုံးမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်စေခဲ့တယ်လေ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ခေါင်းခါလိုက်သည်

"အဲဒါက ဒကာ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမှား မဟုတ်ပါဘူး... ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ဟာ မူလက ဒကာ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ လက္ခဏာတွေအတွက် အထူး ဖန်တီးထားတဲ့ နတ်ဘုရား သိုင်းပညာ တစ်ခုပါ... သတ်ဖြတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြောင်းလဲပြီးတဲ့နောက်မှသာ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ဖြစ်လာခဲ့တာပါ...

ဒါပေမဲ့ ဒကာ ယွီ... ငါ အမြဲတမ်း သံသယတချို့ ရှိနေခဲ့တယ်... ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က အရမ်း အစွမ်းထက်ပြီး ဒကာ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကို အခြေခံပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ နတ်ဘုရား သိုင်းပညာ တစ်ခုလေ... ဘာလို့ ဒါယကာ က အဲဒါကို မကျင့်ကြံတာလဲ... ဒါယကာ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝိညာဉ်သွေး လက္ခဏာတွေနဲ့ဆိုရင် ဒါယကာ က ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံရင်တောင် အအေးဒဏ်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး..." "အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားဖို့ သွေးစုပ်စရာ မလိုဘူးလေ..."

ယွီရှစ်ကျူး က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဆရာတော် ထင်သလောက် မရိုးရှင်းပါဘူး... ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ဟာ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကို အခြေခံထားတယ် ဆိုပေမဲ့ ငါတို့က အဲဒါကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကျင့်ကြံလို့ ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး...

အခု ရှိနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ညစ်ညမ်းမှုတွေနဲ့ အေးစက်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူဖို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားတာ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ မူလ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာကနေ ထုတ်လွှတ်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူတာပါ...

ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးရာက ငါတို့ မျိုးနွယ်စုမှာ သစ္စာဖောက် တစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့တယ်... သူက အနှစ်တစ်ထောင်အတွင်းမှာ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုမှာ ပါရမီအပါဆုံး လူတစ်ယောက်ပဲ... ငါ့လိုပဲ သူကလည်း မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစောင့်အရှောက် အဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရတာ... ဒါပေမဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ဆက်ပြီး သီးခြား နေထိုင်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး... အဆုံးမှာတော့ သူက ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာကို ခိုးသွားခဲ့တယ်... အခုဆိုရင် အနှစ်သုံးရာ ကြာခဲ့ပြီ... သူ့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို ငါတို့ မကြားရသေးဘူး..."

"အနှစ်သုံးရာ... သူ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးလို့လား..."

ယွီရှစ်ကျူး က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး

"အဲဒီလူ အသက်ရှင်နေသေးလား ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြောသည်

"အနှစ်သုံးရာတောင် ကြာခဲ့ပြီလေ... သူ အသက်ရှင်နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား... အသက် သုံးရာကျော်တဲ့ လူဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်မှာလဲ..."

ယွီရှစ်ကျူး က ပြောသည်

"ငါတို့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု က လူတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် အသက်ရှည်ကြတယ်... အသက် ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ် အထိ နေရတာက ပုံမှန်ပဲ... အသက် တစ်ရာ အထိ နေရတာလည်း မဆန်းပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က တစ်သက်လုံး ဖျားနာမှုတွေနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကနေ လွတ်ကင်းနေတာကိုး...

ကျွန်တော် သိရသလောက်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးရာက ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာ ရှိနေသေးတဲ့ အချိန်တုန်းကဆိုရင် မျိုးနွယ်စုထဲမှာ အသက် တစ်ရာ့ငါးဆယ် ဒါမှမဟုတ် တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ် အထိ နေသွားပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ သေဆုံးသွားကြတဲ့ လူတွေတောင် ရှိခဲ့တယ်...

ရတနာကို ခိုးပြီး မျိုးနွယ်စုကို သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ သူက ယွီဆယ့်နှစ် လို့ ခေါ်ပြီး တစ်ဆယ့်လေးဆက်မြောက် အစောင့်အရှောက်ပဲ... မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစောင့်အရှောက် မျိုးဆက်တိုင်းမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားတဲ့ ပါရမီတွေ ရှိကြတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီက ဓားသိုင်း ဖြစ်ပြီး ယွီဆယ့်နှစ် ရဲ့ ပါရမီကတော့ ဆေးပညာပဲ...

ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးက သေတဲ့သူကို ပြန်ရှင်စေနိုင်ပြီး ဒဏ်ရာရတဲ့သူကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ အထူး စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်တယ်ဆိုတာကို ဆရာတော် စိတ်ကူးကြည့်လို့ ရနိုင်လောက်ပါတယ်..."

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ...

ယွီဆယ့်နှစ် ရဲ့ ထူးကဲတဲ့ ဆေးပညာ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ဆေးပညာ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းက စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားနိုင်တယ်...

အစတုန်းကတော့ သူက ဝိညာဉ်သွေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ တစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာ... နောက်ပိုင်းမှ ရတနာကို ခိုးပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တာပဲ... ဝိညာဉ်သွေးနဲ့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ရတနာ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အသက်ကို ရှည်စေနိုင်ပြီး ယွီဆယ့်နှစ် ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ဆေးပညာ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် သူက အသက်ကို ပိုရှည်စေမယ့် နည်းလမ်းတွေကိုတောင် ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် တစ်နေ့နေ့ကျရင် သူ ပြန်ပေါ်လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အံ့သြမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒါယကာ ပြောပုံအရဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... သာမန်လူတွေက အသက် သုံးရာ အထိ မနေနိုင်ပေမဲ့ ဒါယကာ့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု က သာမန်မှ မဟုတ်တာ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်

"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ သံသယတချို့ ရှိသေးတယ်... ယွီဆယ့်နှစ် က ဒါယကာ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာကို ခိုးသွားတုန်းက ဒါယကာ့ မျိုးနွယ်စုက အဲဒါကို ပြန်ယူဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူးလား..."

ယွီရှစ်ကျူး က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သူ့ကို ဘာလို့ ပြန်ခေါ်လာရမှာလဲ... ယွီဆယ့်နှစ် က မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူးဆိုတာ သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ပဲလေ... အဲဒီ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာကို မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ထိန်းသိမ်းထားတာ နှစ်ရာနဲ့ချီနေပြီ... ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံရာမှာ ကူညီပေးတာကလွဲရင် ငါတို့ မျိုးနွယ်စုအတွက် သိပ်အများကြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး... ငါတို့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက ရတနာကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲ ဆိုတာကို နားလည်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် မရှိကြဘူး... အကယ်၍ ယွီဆယ့်နှစ် က အဲဒီ ရတနာကို နားလည်ပြီး သေချာ အသုံးပြုနိုင်မယ်ဆိုရင် မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူကြမှာပါ...

သူက မျိုးနွယ်စုကို သစ္စာဖောက်သွားတယ်လို့ ငါတို့ အားလုံးက ပြောကြပေမဲ့ သူ သစ္စာဖောက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရတနာကို ခိုးသွားလို့ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ပြောခဲ့တယ်... အဲဒီအရာက ငါတို့ မျိုးနွယ်စုထဲက ဘယ်သူမဆို သုံးလို့ရတဲ့ အရာပဲ..." "သူ အဲဒါကို ခိုးသွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ဘယ်သူကမှ နောက်ယောင်ခံလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ့ကို ငါတို့ သစ္စာဖောက်လို့ ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက...

သူက တာအို အစောင့်အရှောက် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ... တာအို အစောင့်အရှောက် မျိုးဆက်တိုင်းမှာ အရွယ်မတိုင်ခင် သေဆုံးသွားတဲ့ သူတွေကလွဲရင် နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်ကြာအောင် တာအို ကို ကာကွယ်ဖို့ တာဝန် ရှိတယ်... သူက သူ့ရဲ့ တာဝန်ကို မပြီးမြောက်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားလို့ သူ့ကို သစ္စာဖောက်တယ်လို့ ငါတို့ သတ်မှတ်တာ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒါယကာ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဆင့်အတန်းက တကယ်ကို မြင့်မားတာပဲ... အဲဒီ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ရတနာက အသက်ကို ရှည်စေနိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ခိုးယူသွားတာကိုတောင် ဒါယကာတို့က ဒေါသမထွက်ကြဘူးပဲ..."

ယွီရှစ်ကျူး က ပြောသည်

"မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ ဖျားနာခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းတွေက သဘာဝ တရားတွေလေ... ငါတို့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု က အိုမင်းခြင်းနဲ့ ဖျားနာခြင်းတွေကို အခြေခံအားဖြင့် စွန့်လွှတ်ထားပြီးပြီ... မွေးဖွားခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းပဲ ရှိတော့တယ်... ဒါ့အပြင် ငါတို့အားလုံးက လုံလောက်အောင် အသက်ရှည်ကြတယ်လေ... ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်လောက် ပိုနေရတာ ဒါမှမဟုတ် လျော့နေရတာက ဘာများ ကွာခြားသွားမှာလဲ..."

"ဒါဆို ယွီဆယ့်နှစ် ထွက်ပြေးသွားတာက ဒါယကာ့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု သွေးကြောကို ပျံ့နှံ့သွားစေနိုင်မလား..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က မေးလိုက်၏။

"မပျံ့နှံ့ပါဘူး..."

ယွီရှစ်ကျူး က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ငါတို့ မျိုးနွယ်စုက အပြင်လူတွေနဲ့ အိမ်ထောင်ကျရင် ကလေး မရနိုင်ပါဘူး... ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါတို့ မျိုးနွယ်စုက ဒီလောက် သေးငယ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

"အော်...နားလည်ပါပြီ..."

အခန်း (၁၈၆): ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်မှုလ အစ

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု အကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်

"စောစောက ဒါယကာ အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းက ငါ့ကို လာသတ်မယ့်သူ ရှိတယ်ဆိုတာကို သိနေပုံရတယ်နော်..."

ယွီရှစ်ကျူး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဆရာတော်က ရှာထော် ကျောင်းတော် မှာ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သိုင်းလောကရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို မသိဘူးလေ... ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က ဘယ်တုန်းကမှ မပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ဘူး... အဲဒါက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ သိုင်းလောကထဲမှာ အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ...

မက်မွန်ပန်းစံအိမ် ရဲ့ သခင် ခယ်ဝမ်ရွှေ ဟာ ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ တရားမဝင် သားပဲ... သူက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံပြီး လက်စားချေဖို့ တိတ်တဆိတ် ကြံစည်နေခဲ့တယ်... နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဟယ်ချန်ချင်း ကို ဝိုင်းတိုက်ရာမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ဆရာတော်တို့တွေဟာ သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကြောင့် အကြောင်းပြချက် မျိုးစုံနဲ့ သေဆုံးတာ ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ဆုံးတာတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်...

လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကတော့ ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ မှာ ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့ ရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို သူ ခံလိုက်ရတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ဆက်လက် အကောင်အထည်ဖော်မယ့် သိုင်းဆရာကြီး အုပ်စု တစ်စုကို တိတ်တဆိတ် ပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့တယ်..." သူ့အတွက် မပြီးဆုံးသေးတဲ့ တာဝန်ကို ဆက်လက် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဖို့... ဆိုလိုတာက သူ လက်စားချေတာကို ဆက်လုပ်သွားမှာပဲ... သတင်းကြားကြားချင်း ဆရာတော် ပုန်းဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာလို့ရအောင် ပြောပြဖို့ ကျွန်တော် အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို လေးနက်လာခဲ့၏။ သူက ပြောသည်

"ခယ်ဝမ်ရွှေ အကြောင်း အစကနေ အဆုံးအထိ ဇာတ်လမ်း တစ်ခုလုံးကို ငါ့ကို ပြောပြပါ..."

ယွီရှစ်ကျူး က ပြောသည်

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်က ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် နယ်မြေမှာ ရှိနေပေမဲ့ ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ မှာ မရှိခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် အသေးစိတ်ကို သေချာ မသိဘူး... ယေဘုယျ အချက်အလက် တချို့လောက်ပဲ သိတယ်... ဓားမကြီးဂိုဏ်းချုပ် ယွီချီဖုန်း ရဲ့ ဈာပန ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဂိုဏ်းအသီးသီးက အပြန်လမ်းမှာ တိုက်ခိုက်ခံရတယ်... ချုံးဆန်းဂိုဏ်းချုပ် လင်းသွမ့်ယွင် က—"

ထို့နောက်...

ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ တွင် ဖုတ်ကောင်များ အသတ်ခံရမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သိုင်းလောကတွင် သူ ကြားသိခဲ့ရသည်များကို ယွီရှစ်ကျူး က ကျင်းခုန်းဆရာတော် အား ပြောပြလိုက်၏။

နားထောင်ပြီးနောက် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားခဲ့သည်။ သူက ပြောသည်

"ဒါ အတုပဲ... ခယ်ဝမ်ရွှေ က အစားထိုးခံ တစ်ယောက်ပဲ... ဒါကြောင့် သူက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဒီလောက် အလျင်လိုနေတာကိုး..."

ယွီရှစ်ကျူး က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြောသည်

"ဟယ်ချန်ချင်း မှာ တရားမဝင် သားတစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုတာကတော့ ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခယ်ဝမ်ရွှေ မဟုတ်ဘူး... လက်ရှိ ချုံးဆန်းဂိုဏ်းချုပ် လင်းသွမ့်ယွင် ပဲ... ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင် ပိုင်ချီလျောင် နဲ့ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီး ဖြစ်တဲ့ ငါပဲ ဒီအကြောင်းကို သိသင့်တာ..."

ယွီရှစ်ကျူး က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်

"လင်းသွမ့်ယွင် က ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ တရားမဝင် သားလား... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ပြီးတော့ ဆရာတော်က ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

"ဒါက ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီး တစ်ခုပါ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်

"တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ပိုင်ချီလျောင် နဲ့ ဟယ်ချန်ချင်း တို့က သစ္စာဆို ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်... သူတို့ရဲ့ လူငယ်ဘဝတုန်းက ဟယ်ချန်ချင်း နဲ့ ပိုင်ချီလျောင် တို့ဟာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကမှာ နာမည်အကြီးဆုံး လူငယ် ပါရမီရှင် နှစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်...

သူတို့က အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် ယှဉ်ပြိုင်နေခဲ့ကြတာ... တစ်ယောက်က မိစ္ဆာ သိုင်းသမား တစ်ယောက်ကို သုတ်သင်လိုက်ရင် နောက်တစ်ယောက်က ဓားပြဂိုဏ်း တစ်ခုကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်... တစ်ယောက်က ဟွာကျန်းဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာရင် နောက်တစ်ယောက်က ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာတယ်... ဘယ်သူကမှ အရှုံးမပေးခဲ့ကြဘူး..."

အဲဒီအချိန်အထိ... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်လောက်က တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုအနေနဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ရှာထော်မြို့ က ငါ့ဆီကို တစ်ရက်တည်းမှာ လာလည်ခဲ့ကြတယ်... နှစ်ယောက်စလုံးက သိုင်းဆရာကြီးတွေ ဖြစ်ကြပြီး...

ဘယ်သူက ပိုသန်မာလဲဆိုတာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အငြင်းပွားနေခဲ့ကြတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေလည်း ဖြစ်ကြတယ်လေ... သူတို့ အဲဒီနေရာမှာတင် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်..."

သို့သော်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်လာခဲ့၏။ တစ်ရက်နှင့် တစ်ညလုံးလုံး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ချီလျောင် က ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း ရန်ငြိုးထားမည့်အစား အချင်းချင်း၏ စွမ်းအားကို လေးစားကာ အပြန်အလှန် အားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် သိုင်းလောကတွင် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် အတူတကွ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး အခက်အခဲများစွာကို မျှဝေခံစားကာ သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာ နက်ရှိုင်းသော ခင်မင်ရင်းနှီးမှု တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လွန်ခဲ့သော သုံးဆယ့်သုံးနှစ်ခန့်က ဟယ်ချန်ချင်း သည် ချင်းပြည်နယ် ကောင်းကင်စာရင်း တွင် မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ဟွာကျန်းဂိုဏ်း သည်လည်း မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တွင် နံပါတ်တစ် ဂိုဏ်းအဖြစ် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရ၏။ ဟယ်ချန်ချင်း နှင့် ပိုင်ချီလျောင် တို့မှာ ခွဲခွာ၍ မရအောင် ရင်းနှီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် တစ်နေ့တွင် ဟယ်ချန်ချင်း က ပိုင်ချီလျောင် ကို လာရှာပြီး သူ၏ သားကို အပ်နှံခဲ့သည်။

ယွီရှစ်ကျူး မှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်

"သားကို အပ်နှံခဲ့တယ် ဟုတ်လား... လင်းသွမ့်ယွင် လား..."

"ဟုတ်တယ်..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က

"ဟယ်ချန်ချင်း က ပိုင်ချီလျောင် ကို အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ မပြောပြခဲ့ဘူး... သူက အရမ်း အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်တော့မယ်... ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး... သူ စိတ်မချနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက သူ့ရဲ့ တရားမဝင် သားပဲ လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်...

ဟယ်ချန်ချင်း က သူ့ဘဝမှာ အကြိမ်အတော်များများ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပေမဲ့ အားလုံးက အတင်းအကျပ် အိမ်ထောင်ချပေးခံရတာချည်းပဲ... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာက မကြာခဏ ကံဆိုးလေ့ရှိတယ်... သူ့မှာ မျိုးဆက် မရှိခဲ့ဘူး... သူ့မိန်းမတွေက ကလေး မရနိုင်တာ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကလေးတွေ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေဆုံးသွားတာတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာက သူ့သားကို ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရဘူး ဒါမှမဟုတ်..." သိခွင့်မရဘူးလို့ ဗေဒင်ဆရာ တစ်ယောက်ဆီကနေ သူ ကြားခဲ့တယ်...

ဒါကြောင့် ဟယ်ချန်ချင်း က သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဖုံးကွယ်ပြီး ရွာငယ်လေး တစ်ရွာမှာ ထားဖို့ ကျွန်မ တစ်ယောက်ကို ဝယ်ခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီအမျိုးသမီးက သူ့အတွက် သားတစ်ယောက် တကယ်ပဲ မွေးပေးခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဗေဒင်ဆရာရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကြောင့် ဟယ်ချန်ချင်း က သူ့သားကို ဘယ်တော့မှ သွားမပြခဲ့သလို အဲဒီအမျိုးသမီးကိုလည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ပေးမသိခဲ့ဘူး... အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ အိပ်တဲ့အခါတောင်မှ လူသားရေ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားခဲ့တယ်...

အဲဒီနောက်မှာ ဟယ်ချန်ချင်း က သူ့ရဲ့ တရားမဝင် သားကို ပိုင်ချီလျောင် ဆီ အပ်နှံပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်... သူ ဘာသွားလုပ်မလဲ ဆိုတာကိုတော့ မပြောခဲ့ဘူး..."

"အင်း... သူ ထွက်သွားတာ နှစ်ဝက်လောက် ကြာတော့ သူ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ပြန်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ ဟယ်ချန်ချင်း က နည်းနည်း ထူးဆန်းလာတယ်လို့ ပိုင်ချီလျောင် က သတိထားမိခဲ့တယ်...

ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သိုင်းပညာတစ်ခုကို ဖန်တီးချင်တယ်လို့ ပြောပြီး မကြာခဏ တရားကျင့်ဖို့ ဝင်သွားလေ့ရှိတယ်..."

ဤနေရာတွင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ယွီရှစ်ကျူး ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အဲဒီ နှစ်ဝက်အတွင်းမှာ ဟယ်ချန်ချင်း ဘယ်သွားခဲ့လဲဆိုတာ ဒကာ ခန့်မှန်းလို့ ရလောက်ပါတယ်..."

ယွီရှစ်ကျူး က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်ကျော်က သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်က အပျက်အစီးတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ငါတို့ တံလျှပ်ချိုင့်ဝှမ်း ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်... အဲဒီတုန်းက ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီလို့ ထင်ပြီး ငါတို့ လူတွေကြားမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့သေးတယ်... အဆုံးမှာတော့ အဲဒီလူက ချိုင့်ဝှမ်းထဲကိုတောင် မဝင်ခဲ့ပါဘူး... သူက အပျက်အစီးတွေရဲ့ အစွန်းမှာ လအနည်းငယ်လောက် လျှောက်သွားနေပြီး 'ကျွမ်ဟူကျင့်စဉ်' (ကျန်းဟူကျင့်စဉ် လို့ခေါ်တဲ့ သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု) ကို ယူသွားခဲ့တယ်... ငါတို့က အဲဒါကို 'ကျွမ်ဟူကျင့်စဉ်' လို့ မခေါ်ဘူး... 'မီးတောက်ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်' လို့ ခေါ်တာ...

အဲဒီလူက ဟယ်ချန်ချင်း လို့ ငါ ထင်တယ်... သူက အပျက်အစီးတွေထဲမှာ 'မီးတောက်ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်' လျှို့ဝှက်ကျမ်းကို ကူးယူသွားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ 'မီးတောက်ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်' ကို ငါတို့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ကပဲ ကျင့်ကြံလို့ ရတယ်ဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ဘူး... ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ရတနာ ပျောက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဝင်တွေတောင် အဲဒါကို မကျင့်ကြံနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကိုလည်း သူ မသိခဲ့ဘူး..." "သူ အဲဒါကို ကျင့်ကြံခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် အဲဒီနောက်မှာ သူက မီးတောက်ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် ကို လူလည်း မဟုတ် တစ္ဆေလည်း မဟုတ်တဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြောသည်

"အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာပဲ... အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ဒါယကာ ကြားဖူးလောက်ပါတယ်... ဟယ်ချန်ချင်း က ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ သဘောသဘာဝကို သေချာပေါက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ နေရာအနှံ့ သွေးစုပ်ပြီး လူသတ်နေခဲ့တော့ သိုင်းလောကမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့တာပေါ့...

သူက ပိုင်ချီလျောင် နဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းခဲ့တော့ ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခုခုကို ပိုင်ချီလျောင် သတိထားမိသွားတယ်... အဲဒီနောက်မှာ ပိုင်ချီလျောင် က ငါ့ကို လာရှာပြီး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ပြောပြတယ်... အဲဒီတော့မှ ဟယ်ချန်ချင်း မှာ တရားမဝင် သားတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာကို ငါ သိသွားတာ...

အဲဒီနောက်မှာ ငါက ပိုင်ချီလျောင် နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဟယ်ချန်ချင်း ကို ဝိုင်းတိုက်ဖို့ သိုင်းလောကက အလွှာပေါင်းစုံက သိုင်းဆရာကြီးတွေကို စုရုံးခဲ့တယ်... အဲဒီ တိုက်ပွဲမှာ လူ ခုနစ်ဆယ်ကျော် လွှတ်ခဲ့ပေမဲ့ လူဆယ်ကျော်ပဲ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ခဲ့တယ်...

နောက်ပိုင်းမှာ ပိုင်ချီလျောင် က ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ တရားမဝင် သားကို ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ဆီ ခေါ်သွားပြီး သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်... အဲဒီ တရားမဝင် သားက လင်းသွမ့်ယွင် ပဲ... ပိုင်ချီလျောင် က လင်းသွမ့်ယွင် ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အရမ်း ကျေနပ်ခဲ့တယ်... သူက သူ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်နေရာ လွှဲပေးရုံသာမက သူ့သမီးကိုပါ လင်းသွမ့်ယွင် နဲ့ လက်ထပ်ပေးခဲ့တယ်..."

ယွီရှစ်ကျူး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ပြောသည်

"ဒါ့အပြင်..." "တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို တစ်ချိန်လုံး တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့တဲ့သူက လင်းသွမ့်ယွင် ပဲ... သူက တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့သူပဲ... အသက် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ်ကတည်းက သည်းခံပြီး လက်စားချေဖို့ တိတ်တဆိတ် ကြံစည်နေခဲ့တာ... ခယ်ဝမ်ရွှေ က သူ တွန်းထုတ်လိုက်တဲ့ ဓားစာခံ တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြောသည်

"ပိုင်ချီလျောင် က သူ့ရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံလိုက်ရပြီ... ဒီနေ့ ဒါယကာသာ ဒီမှာ မရှိခဲ့ရင် ငါလည်း သေချာပေါက် သေသွားမှာပဲ... ပြီးတော့ ဒီလောကမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဘယ်သူမှ သိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ခယ်ဝမ်ရွှေ သေသွားတော့ တံခါးခြောက်ချပ် က ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သွေးစုပ်ပြီး လူသတ်နေတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ရှာတွေ့ရင်တောင် သူတို့က အပြစ်တွေကို သေသွားတဲ့ ခယ်ဝမ်ရွှေ အပေါ်မှာပဲ ပုံချလိုက်ကြမှာပဲ... ဘယ်သူကမှ လင်းသွမ့်ယွင် ကို သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူက သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်ပြီ...

တကယ်တော့ သူက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်နိုင်ပြီး သွေးစုပ်ဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး ဖြစ်နိုင်တယ်... သူက ပိုင်ချီလျောင် ရဲ့ ဗာဂျရာသံမဏိအင်္ကျီ ကိုလည်း အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးလို့ ရသေးတယ်... သိုင်းလောကကို စိုးမိုးဖို့ သူက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို သုံးရင်တောင် လူတွေက သူ့ကို နားလည်ရခက်တဲ့ သံမဏိအင်္ကျီ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်ကြမှာ... သူ့လက်ထဲမှာ အပြစ်ကင်းတဲ့ ဝိညာဉ် ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိနေလဲဆိုတာကို ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီတုန်းက ဟယ်ချန်ချင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့တာတွေကို သူက ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ပြလိမ့်မယ်..."

ယွီရှစ်ကျူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောသည်

"တကယ်တော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်... လင်းသွမ့်ယွင် က ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာပဲ... ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင် ဆရာကြီးကူ က ဝိညာဉ်ကျွန် အမှတ်အသား ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိပြီးသားလေ... ဒါဆို အကယ်၍ ခယ်ဝမ်ရွှေ က ဝိညာဉ်ကျွန် အမှတ်အသား ကို သုံးပြီး လင်းသွမ့်ယွင် ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရတယ်ဆိုရင် သူက ဆရာကြီးကူ ကို ဘယ်လို ဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့တာလဲ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ငါ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတော့ သူ့ရဲ့ နက်နဲမှုတွေကို မသိဘူး... ဒီမေးခွန်းကို ငါ မဖြေနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ရဲ့ အရင်းအမြစ်က ဒါယကာ့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ရဲ့ မီးတောက်ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် လေ... ဒါယကာ က သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တချို့ကို သိသင့်တာပေါ့..."

ယွီရှစ်ကျူး က ပြောသည်

"မီးတောက်ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် နဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က သိုင်းပညာ တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ဘူး... ဟယ်ချန်ချင်း က အဲဒီတုန်းက တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပါ... သူက မီးတောက်ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် ကို ခိုးသွားခဲ့တယ်..."

"ကိုယ်ခန္ဓာ သိုင်းပညာက ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ကို စွန့်လွှတ်ထားတဲ့ မီးတောက်ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် ရဲ့ အယူအဆကို အသုံးပြုထားတာ သက်သက်ပဲ... တိတိကျကျ ပြောရရင် ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် နဲ့ မီးတောက်ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် က သိုင်းပညာ တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြောသည်

"ဒါပေမဲ့ အခု အဲဒါက အဓိက မဟုတ်ဘူး... လင်းသွမ့်ယွင် မှာ တခြား နည်းလမ်းတွေ သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ... သူက ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို ဝိညာဉ်ကျွန် အမှတ်အသား နဲ့ မဟုတ်ဘဲ တခြား နည်းလမ်းတွေနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... အဲဒါကြောင့် ဆရာကြီးကူ က မရှာတွေ့နိုင်တာနေမှာပေါ့...

အခု အရေးကြီးတာက ငါကလွဲရင် ဟယ်ချန်ချင်း ကို ဝိုင်းတိုက်ရာမှာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ တခြားလူတွေက နဂါးတံခါးဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ယန်ထင်ယွင် နဲ့ ရွှေလက်ဝါးဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ချင်ထျဲ့ တို့ပဲ... ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်က ပိုင်ချီလျောင် ကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖို့ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ကို သေချာပေါက် သွားကြမှာပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က သူ့နဲ့ အရမ်း ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိလို့လေ...

လင်းသွမ့်ယွင် ရဲ့ လက်စားချေချင်တဲ့ ဆန္ဒအရ သူက သူတို့ကို ကြားဖြတ်သတ်ဖြတ်ဖို့ အခွင့်အရေးကို သေချာပေါက် ယူလိမ့်မယ်... သူက ဂိုဏ်းကြီးတွေကို ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မယ်လို့တောင် ငါ သံသယရှိတယ်..."

"သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခယ်ဝမ်ရွှေ က အပြစ်တွေကို ယူသွားပြီလေ... အခု ဘယ်လောက်ပဲ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပါစေ နောက်ဆုံးမှာ ခယ်ဝမ်ရွှေ အပေါ် အကုန်ပုံချလို့ ရတယ်... အဲဒါတွေ အားလုံးက ခယ်ဝမ်ရွှေ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံတဲ့သူတွေက သူ့ရဲ့ တာဝန်ကို ဆက်လက် အကောင်အထည်ဖော်နေကြလို့ပဲ...

လင်းသွမ့်ယွင် ဟာ သံသယဝင်ခံရမှာ မဟုတ်တဲ့အပြင် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံသူတွေကို နှိမ်နင်းတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေကို ပေါင်းစည်းပစ်နိုင်တယ်... အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူက သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာပြီး မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ သိုင်းလောကကို စည်းလုံးပစ်လိမ့်မယ်..."

ယွီရှစ်ကျူး က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"အခု နည်းလမ်း တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်... ရှာထော်မြို့ အနီးက ထန်ထန် မြို့မှာ တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ စခန်းတစ်ခု ရှိတယ်... ငါတို့ တံခါးခြောက်ချပ် ဆီ ချက်ချင်း သွားရမယ်... သူတို့ပဲ ချင်ထျဲ့ နဲ့ ယန်ထင်ယွင် တို့ကို အတိုဆုံး အချိန်အတွင်းမှာ ကယ်တင်နိုင်ပြီး လင်းသွမ့်ယွင် ရဲ့ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ကို သွားနိုင်တဲ့ အင်အား ရှိတာ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ပြောသည်

"တံခါးခြောက်ချပ် က..." "တံခါးခြောက်ချပ် က... အဆင်ပြေပါ့မလား..."