အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)

အခန်း (၁၈၇):ချုံးဆန်းတောင် သို့ သွားရောက်ခြင်း (အပိုင်း ၁)

ယွီရှစ်ကျူး က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်

"ဆရာတော်... စိတ်မပူပါနဲ့... အခု တံခါးခြောက်ချပ် က အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ဒေသ အသီးသီးက တံခါးခြောက်ချပ် တွေကို ခရိုင်အဆင့် တံခါးခြောက်ချပ် အဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်ပြီး ဒေသခံ အစိုးရတွေနဲ့ လုံးဝ သီးခြား လွတ်လပ်သွားပြီ...

ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုးချင်းဖုန်း ကို လေပြင်းထောက်လှမ်းရေးမှူး လို့ လူသိများပြီး သူက ခိုင်မာတဲ့ စရိုက်လက္ခဏာနဲ့ တုန်လှုပ်မှုမရှိတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိတဲ့သူဖြစ်ကာ တကယ့်ကို ကြီးကျယ်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်နိုင်တဲ့သူပါ... သူရဲကောင်း ကူမော့ နဲ့ သစ္စာဆို ညီအစ်ကို ဖြစ်နေတာကတင် သူ့ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာနဲ့ အရည်အချင်းကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်ပါတယ်..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်

"အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း သွားကြတာပေါ့... ယန်ထင်ယွင် နဲ့ ချင်ထျဲ့ တို့ကို ကယ်ဖို့ တံခါးခြောက်ချပ် ကို အကူအညီ တောင်းရမယ်... ငါတို့ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ကို ချက်ချင်း သွားမယ်... ငါသာ ဝင်မပါဘူးဆိုရင် တံခါးခြောက်ချပ် က လင်းသွမ့်ယွင် ကို ဖုတ်ကောင် ဖြစ်ရပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူလို့ ပြောရင်တောင် သိုင်းလောကကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်..."

ယွီရှစ်ကျူး နှင့် ကျင်းခုန်းဆရာတော် တို့ သဘောတူညီမှု ရသွားကြ၏။

သို့သော် သူတို့ ချက်ချင်း မထွက်ခွာခဲ့ကြချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့သည် အထဲတွင် ခဏတာ ဆက်နေပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် ဒဏ်ရာရဟန်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကိုရင်များကို တောင်အောက်ဆင်းကာ ပုန်းအောင်းနေရန် ညွှန်ကြားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူနှင့် ယွီရှစ်ကျူး တို့သည် ထန်ထန် မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ကျင်းခုန်းဆရာတော် နှင့် သူ၏ အုပ်စု ရှာထော် ကျောင်းတော် မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်...

အနီးနားရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောအုပ်တစ်ခုမှ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ ကျင်းခုန်းဆရာတော် အန္တရာယ်ကင်းကြောင်း မြင်သောအခါ ထိုပုံရိပ်သည် လှည့်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

ချန်လင်ခရိုင် ၊ တံခါးခြောက်ချပ် ရုံးတော်။

ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ မှ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် တံခါးခြောက်ချပ် ရုံးတော်တွင် အနားယူခဲ့ကြ၏။ ရုံးတော်က သင့်တော်သော အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ဦးကို ရှာတွေ့မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကူချူတုန်းသည် နေ့ရောညပါ သိုင်းပညာများကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

ကူချူတုန်း၏ အချိန်မှာ အလွန် ကျပ်တည်းလှပေသည်။ အကြောင်းမှာ သူမ သင်ယူရမည့် အရာများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာ အတွက် တိမ်လှေကားပျံသန်းခြင်း ၊ ဓားသိုင်းအတွက် တူကူး ဓားကွက်ကိုးကွက် ၊ အတွင်းအား ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မင်ယွီကျင့်စဉ် နှင့် ဓား‌ေမာ့သိုင်း အတွက် ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ် ဓားမကြီးသိုင်း တို့ ဖြစ်ပေသည်။

ကူချူတုန်းသာ အလုပ်မများဘူးဆိုလျှင် ကူမော့သည် သူမအား ကျိုးရင်း ကိုပါ သင်ကြားပေးရန် စီစဉ်ထားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် လင်းပေါ်ခြေလှမ်းများ (သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု) ကိုပါ သင်ကြားပေးနိုင်ရန် ဖြစ်ပေ၏။

သိုင်းပညာရှင် အများစုသည် ထူးခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုများ မရှိသဖြင့် ဒုက္ခရောက်ကြသော်လည်း ကူချူတုန်းမှာမူ သင်ယူစရာများ အရမ်းများနေသဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေရပေသည်။

ကူမော့ အနေဖြင့် အနည်းငယ် နှမြောမိသည်... ချင်းကျိုးမြို့ တွင် တင်းချန် ဆရာတော် သူမအား ပေးခဲ့သော ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓအမွေအနှစ် သည် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်သော်လည်း လုချန်ယန်ကို သတ်ဖြတ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပေသည်။

သို့သော်လည်း ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ...

အရာအားလုံးက ကြိုတင် ပြဋ္ဌာန်းထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

လုချန်ယန်သည် အရာအားလုံးတွင် တင်းချန် ဆရာတော် ၏ သာလွန်မှုကို မနာလိုဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာဝင်သွားကာ အဆုံးတွင် တင်းချန် ဆရာတော် ၏လက်ချက်ဖြင့် ချော်ရည်ပူများထဲသို့ နှစ်မြှုပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ပုန်းအောင်းနေပြီးနောက် သူ ထွက်ပေါ်လာကာ တင်းချန် ဆရာတော် ကို သေသည်အထိ ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း တင်းချန် ဆရာတော် တွင် လုချန်ယန်ကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့် အရန်အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

လုချန်ယန်သည် တင်းချန် ဆရာတော် ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်ရန် ကံကြမ္မာ ဖန်တီးခံထားရပြီး သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိရန် ကံကြမ္မာ ဖန်တီးခံထားရခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကူချူတုန်းသည်...

ချန်လင်ခရိုင် ရှိ တံခါးခြောက်ချပ် တွင် လဝက်နီးပါး နေထိုင်ခဲ့၏။

ဤကာလအတွင်း ကူချူတုန်း၏ ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ် ဓားမော့သိုင်း မှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ဓားမော့သိုင်း ပါရမီမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်လှပေသည်။

ကူမော့သည် တာဝန်အတွက် ဆုကြေးအဖြစ် ရရှိခဲ့သော ငွေချည်လက်အိတ်များ ကိုလည်း ကူချူတုန်းအား ပေးခဲ့၏။ ဒါမှ ကူချူတုန်းက နောက်ပိုင်း လူတွေကို ခေါင်းဖြတ်တဲ့အခါ လက်အိတ် စွပ်ထားလို့ ရအောင်ပေါ့...

သေချာတာကတော့ ဒါက နောက်တာပါ...

ငွေချည်လက်အိတ်များ သည် ကောင်းကင်ပိုးချည် အင်္ကျီထက် အဆင့်မနိမ့်သော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ပိုးချည် နှင့် သတ္တုအမျိုးမျိုး ရောစပ်ကာ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ၎င်းတို့မှာ ဓားများနှင့် လှံများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အလွန် အားကောင်းသော ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည် ရှိကာ သတ္တု လက်နက် မျိုးစုံကို လက်ဗလာဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ၎င်းတို့တွင် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား အတိုင်းအတာ တစ်ခုလည်း ရှိပြီး သယ်ဆောင်သွားရန် လွယ်ကူပေသည်။

...

ထိုနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင်...

ကူမော့သည် ကူချူတုန်းနှင့်အတူ လေ့ကျင့်နေခဲ့၏။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ဓားတစ်လက်စီ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ကူမော့သည် ကူချူတုန်းအား ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ် ဓားမော့သိုင်း ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ အသုံးပြုနိုင်စေရန် လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ခြံဝင်းထဲတွင် ဓားစွမ်းအင်များ ကြက်ခြေခတ် လွင့်စင်နေခဲ့သည်။

"ချန်ရှိုယွမ် ရောက်လာပြီ..."

ကူမော့က ပြောလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

ကူချူတုန်းက တံခါးသွားဖွင့်လိုက်ရာ သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ချန်ရှိုယွမ် အလျင်အမြန် ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောသည်

"သူရဲကောင်း ကူ... သူရဲကောင်းမလေး ကူ... သခင်ကြီး ကျိုး က အရေးပေါ် စာတစ်စောင် ပို့လိုက်ပါတယ်..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်

"ဘာကိစ္စလဲ..."

ချန်ရှိုယွမ် က စာကို ကူချူတုန်းအား ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်

"ဖုတ်ကောင် သွေးစုပ်တဲ့ အမှုမှာ တိုးတက်မှု အသစ် ရှိတယ်လို့ သခင်ကြီး ကျိုး က ပြောပါတယ်... တကယ့် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ ပေါ်လာတော့မယ်တဲ့... ခင်ဗျားတို့ကို ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ကို သွားဖို့ သူ တောင်းဆိုထားပါတယ်... သူ အခု အဲဒီကို သွားနေပါပြီ..."

ကူချူတုန်းက စာကို တစ်ချက် ဖတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှာ သက်တမ်းအရင့်ဆုံး သိုင်းဆရာကြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို အမှုဖွင့်ဖို့ တံခါးခြောက်ချပ် ဆီ ခေါ်လာတာ ယွီရှစ်ကျူး ပဲ... စာထဲမှာ ပါတဲ့အတိုင်းဆိုရင် လင်းသွမ့်ယွင် က ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ သားဖြစ်ပြီး အဲဒီ ခယ်ဝမ်ရွှေ က သူ့ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လင်းသွမ့်ယွင် က တွန်းထုတ်လိုက်တဲ့ ဓားစာခံ သက်သက်ပဲတဲ့..."

ထို့နောက်...

ကူချူတုန်းက စာထဲတွင် ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများကို ကူမော့အား ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်

"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ အခု ချုံးဆန်းတောင် ကို သွားကြမလား..."

"အင်း..."

ချက်ချင်းပင်...

ကူချူတုန်းက သူမ၏ ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချန်ရှိုယွမ် က ခရီးစဉ်အတွက် လိုအပ်သော ရိက္ခာများ၊ ရေ၊ မြင်းများနှင့် အခြားအရာများကို ပြင်ဆင်ရန် လူများကို ချက်ချင်း စုရုံးလိုက်၏။

"အစ်ကို..."

ကူချူတုန်းက ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရင်း ပြောသည်

"ပြောပြပါဦး... စာထဲမှာ ပြောထားတာတွေက တကယ်ဖြစ်ပြီး လင်းသွမ့်ယွင် က ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ သားဆိုရင်... သူက ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှတော့ ဘာလို့ ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ သားလို့ ဝန်ခံခိုင်းရတာလဲ... တပည့် တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလို့ ဖန်တီးလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား... အဲဒီလိုဆိုရင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် က သူ့ကို သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ကူမော့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အလိမ်အညာ တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နောက်ထပ် အလိမ်အညာတွေ အများကြီး လိုအပ်တယ်လေ... အလိမ်အညာ နည်းပြီး အမှန်တရား ပိုများလေလေ အဲဒီ အလိမ်အညာက ဖော်ထုတ်ခံရဖို့ အခွင့်အလမ်း နည်းလေလေပဲ... အကယ်၍ သူက တပည့် တစ်ယောက် ဖန်တီးလိုက်ရင် အဲဒီတပည့်အတွက် ယုတ္တိတန်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ တစ်ခု ဖန်တီးပေးဖို့ လိုအပ်ပြီး အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ဟာကွက်တွေ ရှိလာနိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေက..." "အရမ်း ကြီးမားတယ်လေ...

ဒါ့အပြင် သူက သူ့အဖေအတွက် လက်စားချေနေတာ... ဟယ်ချန်ချင်း ကို လက်စားချေပေးတာ ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ သားဆိုတာကို လောကကြီးကို သူ မသိစေဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့ လက်စားချေမှု ခံစားချက်က ဘယ်ကနေ လာတော့မှာလဲ..."

ကူချူတုန်းက စဉ်းစားနေပုံရကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်

"ဒီ လင်းသွမ့်ယွင် က တကယ် အံ့သြစရာပဲနော်... ဟယ်ချန်ချင်း သေတုန်းက သူက အသက် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာတောင် ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ကောက်ကျစ်မှုတွေ ရှိနေပြီး ပိုင်ချီလျောင် ကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့တယ်လေ... ပိုင်ချီလျောင် ကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့ရုံသာမက ပိုင်ချီလျောင် ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကိုပါ ရရှိပြီး သူ့ရဲ့ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုကို ရခဲ့တယ်... ပိုင်ချီလျောင် က သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေ အားလုံးကို သင်ပေးခဲ့ရုံသာမက ဂိုဏ်းချုပ် နေရာကိုပါ ပေးခဲ့ပြီး သူ့သမီးကိုပါ လင်းသွမ့်ယွင် နဲ့ လက်ထပ်ပေးခဲ့သေးတယ်...

အဓိက အချက်ကို သူ လုပ်နိုင်ခဲ့သေးတယ်..." "သူ့ရဲ့ မျက်စိအောက်မှာပဲ သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံဖို့ လူအုပ်ကြီး တစ်စုကို တိတ်တဆိတ် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ခယ်ဝမ်ရွှေ ကိုတောင် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သေးတယ်... အစ်ကိုသာ ယွီရှစ်ကျူး ကို ဓားတစ်လက် ပေးပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို ကယ်ဖို့ တိုက်ဆိုင်မှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူက လူတိုင်းကို တကယ်ပဲ အောင်မြင်စွာ လှည့်စားနိုင်ခဲ့မှာ...

အသက် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်က သူ့အဖေကို သတ်တဲ့သူရဲ့ မျက်စိအောက်မှာတင် ဒီလောက် အများကြီး အောင်မြင်နိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတာက ယုံနိုင်စရာကို မရှိဘူး..."

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ယုံနိုင်စရာ မရှိဘူး မဟုတ်လား... ငါလည်း ယုံနိုင်စရာ မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်... ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်က သူ့အဖေကို သတ်တဲ့သူရဲ့ ဘေးမှာနေပြီး ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေတယ်ဆိုတာ... အထူးသဖြင့် ပိုင်ချီလျောင် လို လူမျိုးရဲ့ မျက်စိအောက်မှာ..." ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...

တခြား အရာတွေ အားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်တာကိုပဲ စဉ်းစားကြည့်... ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ရဲ့ အဓိက လက္ခဏာ တစ်ခုက ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ကို တဖြည်းဖြည်း ဖျက်ဆီးပစ်တာပဲ... အကယ်၍ လင်းသွမ့်ယွင် က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ပိုင်ချီလျောင် က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲ နေမှာလဲ... အကယ်၍ သူ ကြီးလာပြီး သူ့ရဲ့ အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှုက သင့်တော်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေပြီဆိုရင် ပိုင်ချီလျောင် က သူ့ရဲ့ အရိုးတွေကို စစ်ဆေးမှာ မဟုတ်တာ ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး ဖုံးကွယ်ရတာ လွယ်ကူမှာပေါ့...

ဒါပေမဲ့ ကလေး ဘဝမှာတော့ သူ့ဆရာ ဖြစ်တဲ့ ပိုင်ချီလျောင် က သူ့တပည့်ရဲ့ တိုးတက်မှုကို အာရုံမစိုက်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား... အတွင်းအားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာ ရှိမရှိ သိရအောင် သူ့ရဲ့ အရိုးတွေကို မကြာခဏ စစ်ဆေးမှာ သေချာတယ်... အကယ်၍ လင်းသွမ့်ယွင် က အဲဒီတုန်းက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံနေခဲ့မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် ဖော်ထုတ်ခံရမှာပဲ...

ကူချူတုန်းက ပြောသည်

"ဒါဆို... လင်းသွမ့်ယွင် မှာ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် လျှို့ဝှက်ကျမ်း ရှိနေပေမဲ့ သူ ဘယ်တော့မှ မကျင့်ကြံခဲ့ရင်ရော... သူ ကြီးလာမှပဲ အဲဒါကို စပြီး ကျင့်ကြံခဲ့တာဆိုရင်ရော..."

"အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ကူမော့က ပြောသည်

"ဒါပေမဲ့ သူ့အဖေအတွက် လက်စားချေဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ အသက် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်က ပိုင်ချီလျောင် လို ဝါရင့် သိုင်းသမားကြီး တစ်ယောက်ဆီကနေ သူ့ရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... စဉ်းစားကြည့်လေ... အကယ်၍ ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်က နင့်ရှေ့မှာ ရှိနေပြီး နေ့ရောညပါ နင့်ကို သတ်ဖို့ စဉ်းစားနေမယ်ဆိုရင် အချိန်တစ်ခု ကြာတဲ့အခါ နင် တကယ်ပဲ ဘာမှ သတိမထားမိဘဲ နေပါ့မလား...

ဖုံးကွယ်ဖို့ အသေချာဆုံး နည်းလမ်းက လုံးဝ မဖုံးကွယ်တာပဲလို့ ငါ ထင်တယ်... အကယ်၍ လင်းသွမ့်ယွင် က သူ့အဖေဟာ ဟယ်ချန်ချင်း မှန်း ငယ်ငယ်တုန်းက မသိခဲ့ဘူးဆိုရင်... ပြီးတော့ သူ့မှာ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့မှာ ဘာဟာကွက်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ကူချူတုန်း၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျယ်သွားခဲ့၏။

"အစ်ကို..."

ကူချူတုန်းက ပြောသည်

"ဟယ်ချန်ချင်း မသေသေးဘူးလို့ အစ်ကို ဆက်ပြီး အခိုင်အမာ ပြောနေတုန်းပဲလား... ဒါဆို အစ်ကို ဆိုလိုတာက လင်းသွမ့်ယွင် က သူ ကြီးလာမှ သူဟာ ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ သားမှန်း သိသွားတာဖြစ်ပြီး သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အစီအစဉ်တွေ အားလုံးက ဟယ်ချန်ချင်း က တိတ်တဆိတ် ကြိုးကိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်

"အဲဒါက ပိုပြီး ယုတ္တိတန်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အကယ်၍ ဟယ်ချန်ချင်း မသေသေးဘူးဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် ချုံးဆန်းတောင် မှာ ကျင်းခုန်းဆရာတော် က လင်းသွမ့်ယွင် ရဲ့ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဖော်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ လင်းသွမ့်ယွင် က သေချာပေါက် လူတိုင်းရဲ့ ပြစ်တင်ရှုတ်ချတာကို ခံရမှာပဲ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ဟယ်ချန်ချင်း ဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရအောင် ပုန်းနေနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်သည်

"သူက ငါ့ရဲ့ ပစ်မှတ်ပဲ..."

အခန်း (၁၈၈): ချုံးဆန်းတောင် သို့ သွားရောက်ခြင်း (အပိုင်း ၂)

ကိုးလပိုင်း ရှစ်ရက်နေ့... စျာပန အကြိုနေ့။

ချုံးဆန်းဂိုဏ်း တွင် အလုပ်များနေကြ၏။ အကြောင်းမှာ မနက်ဖြန်သည် ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ပိုင်ချီလျောင် ၏ ဈာပနနေ့ ဖြစ်ပြီး ယနေ့သည် ဈာပန အကြိုနေ့ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

ပိုင်ချီလျောင် ကွယ်လွန်သွားသော်လည်း ဂိုဏ်းမှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တွင် အင်အားအကြီးဆုံးအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ဂိုဏ်းချုပ် လင်းသွမ့်ယွင် သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း မြောက်ပိုင်း သိုင်းလောကတွင် ထိပ်တန်း သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံထားရပြီး ဂိုဏ်း၏ ဆက်လက် ကြီးပွားတိုးတက်မှုနှင့် ကြီးမားသော အလားအလာများကို သေချာစေခဲ့သည်။ သူ၏ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုများမှာ ပိုင်ချီလျောင် ထက်ပင် သာလွန်နိုင်ချေ ရှိပေ၏။

ထို့ကြောင့် သိုင်းလောက အင်အားစု အသီးသီးသည် ပိုင်ချီလျောင် ၏ ဈာပနသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး နောက်ဆုံး ရောက်ရှိလာသူများမှာ ယနေ့မှ ရောက်ရှိလာကြကာ သိုင်းလောကတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး စည်ကားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

လင်းသွမ့်ယွင် သည် မိုးမလင်းမီကတည်းက ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုရန် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး အနားယူချိန်ပင် မရှိသလောက် ဖြစ်နေခဲ့၏။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ဇနီးက သနားသွားပြီး သူ့ကို ခဏတာ အနားယူရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကာ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း မှ အခြား ရာထူးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များကလည်း ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ထောက်ခံခဲ့ကြသည်။

လင်းသွမ့်ယွင် သည် ယနေ့မှ ပင်ပန်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဈာပန အစီအစဉ်များကို စီမံခန့်ခွဲနေရသဖြင့် အချိန်အတန်ကြာ အနားမရဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ကြောင်း သူတို့ အားလုံး သိကြပေ၏။ သူသည် ပိုင်ချီလျောင် ၏ သမက်နှင့် နောက်ဆုံး တပည့် ဖြစ်ရုံသာမက ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤဈာပနမှာ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း သက်ရောက်မှု ရှိပေ၏။ ထို့ကြောင့် လင်းသွမ့်ယွင် သည် အသေးစိတ် အချက်အလက် တိုင်းကို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။

သူ၏ ဇနီးနှင့် ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုများ၏ ဖျောင်းဖျမှုအောက်တွင် လင်းသွမ့်ယွင် သည် နောက်ဆုံး၌ အနားယူရန် သဘောတူလိုက်ပြီး သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင်ပေါ်ရှိ စံအိမ်တစ်ခုသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လင်းသွမ့်ယွင် ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ သူ တံခါးကို ပိတ်လိုက်စဉ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် ထူးခြားမှုမရှိသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး အခန်းကန့် နောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ လင်းသွမ့်ယွင် ၏ အိမ်တော်ထိန်း ပင် ဖြစ်ပေ၏။

အိမ်တော်ထိန်း က ထွက်လာပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"သခင်... စစ်ထောင် နဲ့ တခြား နှစ်ယောက်ဆီက ဘာသတင်းမှ မရသေးပါဘူး... ပြီးတော့ ယန်ထင်ယွင် နဲ့ ချင်ထျဲ့ တို့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ လူတွေလည်း ပြန်ရောက်လာပါပြီ... သူတို့ မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ဘူးတဲ့... ချင်ထျဲ့ နဲ့ ယန်ထင်ယွင် တို့က ခယ်ဝမ်ရွှေ ရဲ့ အခြေအနေကြောင့် လန့်သွားပုံရတယ်... သူတို့က လူတစ်ရာကျော် ခေါ်လာကြပြီး ချုံးဆန်းတောင် ကို ရောက်လာပြီးတဲ့အထိတောင် တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှာနိုင်ခဲ့ကြဘူးတဲ့..."

လင်းသွမ့်ယွင် က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ချင်ထျဲ့ နဲ့ ယန်ထင်ယွင် တို့က ကိစ္စမရှိပါဘူး... သူတို့ကို မသတ်နိုင်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါ... ငါ ကိုယ်တိုင် သူတို့ကို သတ်ပစ်မယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဘုန်းကြီးအိုကြီး ကျင်းခုန်း ဆီက သတင်း မရတာကတော့ သေချာပေါက် ပြဿနာကြီး တစ်ခုပဲ... အဆိုးဆုံးအတွက် ငါတို့ ပြင်ဆင်ထားရမယ်..."

အိမ်တော်ထိန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သူက ပြောသည်

"သခင်... သခင် ဆိုလိုတာက ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကယ်ဆယ်ခံလိုက်ရပြီး...သခင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဖော်ထုတ်ပစ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား..."

လင်းသွမ့်ယွင် က အသံဩဩဖြင့်

"ဖော်ထုတ်ပစ်ရုံတင် မကဘူး... သူ ချုံးဆန်းတောင် ကို တိတ်တဆိတ် ရောက်နေလောက်ပြီလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်... သိုင်းလောက တစ်ခုလုံး ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ပြီး ငါ့ဆရာရဲ့ ဈာပနမှာ လူသိရှင်ကြား ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဖော်ထုတ်ဖို့ လုပ်နေတာ ဖြစ်မယ်..."

အိမ်တော်ထိန်း က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

လင်းသွမ့်ယွင် က အေးစက်စွာ

"ဘာစိုးရိမ်စရာ ရှိလို့လဲ... ဒီအခြေအနေ ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ ငါတို့ လှုပ်ရှားသည်ဖြစ်စေ မလှုပ်ရှားသည်ဖြစ်စေ သေရမှာပဲ... ဒါ့အပြင် အဲဒီ ဘုန်းကြီးအိုကြီး တကယ် လာမယ်လို့လည်း မသေချာသေးဘူး... အကယ်၍ တကယ်ပဲ အဲဒီအခြေအနေကို ရောက်လာရင်တော့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲကို ဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်ရုံကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... သွားပြီး လူတိုင်းကို စုစည်းလိုက်... အကယ်၍ အဲဒီ ဘုန်းကြီးအိုကြီး ကျင်းခုန်း ပေါ်လာရင် လူသတ်ပွဲကြီး လုပ်ဖို့ ပြင်ထားလိုက်..."

အိမ်တော်ထိန်း က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်

"သခင်... ဒီနေ့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ က သိုင်းဆရာကြီးတွေရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါးလောက် စုဝေးနေကြတာလေ... အကယ်၍ လူသတ်ပွဲကြီး တကယ် ဖြစ်လာရင် သခင် ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်..."

လင်းသွမ့်ယွင် က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောသည်

"ငါ အခု ပြေးလို့ ရသေးလို့လား... ငါ ပြေးရင် အဲဒါက ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဝန်ခံလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့... အဲဒီအခါကျရင် အဲဒီ ဘုန်းကြီးအိုကြီး ပေါ်လာရင် ငါက သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးရဲ့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတာကို ခံရမှာပဲ... ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဒီနေ့ ပွဲကြမ်းလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား... ဒါ့အပြင် ငါ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားပြီးသားပါ..."

စကားပြောနေစဉ် လင်းသွမ့်ယွင် သည် နံရံပေါ်ရှိ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ နံရံမှာ ပွင့်သွားပြီး သော့ပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ လင်းသွမ့်ယွင် က ပြောသည်

"ချုံးဆန်းဂိုဏ်း မှာ ငါ ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်းတွေ အများကြီး မြှုပ်ထားတယ်... အဲဒီ ဘုန်းကြီးအိုကြီး ကျင်းခုန်း ပေါ်လာတာနဲ့ မင်း မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းထဲကို သွားပြီး ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်းတွေကို ဖောက်ခွဲလိုက်... ချုံးဆန်းတောင် ကို ဇောက်ထိုး ပြောင်းပစ်လိုက်ချင်တယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်းသွမ့်ယွင် က သော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး ကို ပေးလိုက်၏။

"ဒါဆို သခင်က အစကတည်းက ပြင်ဆင်ထားတာကိုး..."

အိမ်တော်ထိန်း က သော့ကို ယူရင်း ပြောလိုက်သည်

"ဒါပေမဲ့ သခင်... ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်းတွေက အရမ်း အစွမ်းထက်ပေမဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေကိုတော့ သိပ်ထိရောက်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

လင်းသွမ့်ယွင် ၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်သွားပြီး ၎င်းကို အက်ကွဲကြောင်းလေး တစ်ခု ဖြစ်အောင် ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး အံ့မခန်းဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ချုံးဆန်းတောင် ၏ တောင်စောင်းပေါ်တွင် ဧရာမ ကျောက်တောင်ကြီး တစ်ခုက မြေကြီးထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အချိန်အတော်ကြာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော နဂါးတစ်ကောင်က ကောင်းကင်သို့ ရုတ်တရက် ပျံတက်သွားသည့်အလားပင်။

ဤတောင်ထွတ်မှာ ချုံးဆန်းတောင် ၏ အထင်ရှားဆုံး လက္ခဏာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး မီတာဆယ်ပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော တိုင်လုံးကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ ဤတိုင်လုံးကြီးမှာ ချွန်ထက်သော ကျောက်ဆောင်များဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ အချိန်၏ လက်ဖြင့် ထွင်းထုထားသည့်အလား အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းသည် တောင်စောင်းမှတစ်ဆင့် တိမ်များကို ထိုးဖောက်သွားပြီး တိမ်လွှာများကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလားပင်။ တောင်လေများ တိုက်ခတ်နေပြီး တိမ်များက ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေကာ ၎င်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ တစ်ဦးတည်းသော အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသော အချိန်အခါများနှင့် ဘဝ၏ အတက်အကျများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နေသည့်အလားပင်။

လင်းသွမ့်ယွင် က မိုးထိအောင် မြင့်မားသော တိုင်လုံးကြီးကို လက်ညိုးထိုးပြကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ဒီတိုင်လုံးကြီးကို ကြည့်လိုက်စမ်း... ဘယ်လောက် ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ရောင်ဝါ ရှိလဲလို့... အကယ်၍ ဒါသာ ပြိုကျလာရင် ဒီလောကမှာ အဲဒါကို တားဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူ ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်လား... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ သိုင်းလောကဆိုရင်ကော... ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက် ဆိုရင်ကော... ဒီ ပြိုကျလာမယ့် တိုင်လုံးကြီးရှေ့မှာ သူတို့က ဘာများလဲ..."

အိမ်တော်ထိန်း သည် လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ပြီးပြည့်စုံစွာ နားလည်သွားပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရိုသေစွာ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

...

မွန်းတည့်ချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချုံးဆန်းတောင် မှာ ပိုမို စည်ကားလာပြီး နှုတ်ဆက်သံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ၏ ကွင်းပြင်မှာ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စားပွဲ သုံးလေးရာပင်လျှင် လူတိုင်းကို နေရာချထားရန် မလုံလောက်ခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ လူများမှာ အများအားဖြင့် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ သာမန် တပည့်များ ဖြစ်ကြပြီး သိုင်းလောက၏ တကယ့် နာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ်များကိုတော့ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ထားကြ၏။

လင်းသွမ့်ယွင် သည် အချိန်အတော်ကြာ မနားလိုက်ရဘဲ ပြန်ထွက်လာခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှ သိုင်းဆရာကြီးများ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့် လင်းသွမ့်ယွင် မှာ ထွက်လာပြီး သူတို့ကို ဧည့်ခံရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

လင်းသွမ့်ယွင် သည် အသက် သိပ်မကြီးသေးသော်လည်း ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့် သူသည် သဘာဝကျကျ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး လောကအကြောင်း နားလည်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေ၏။ သူသည် ဂိုဏ်းအသီးသီးနှင့် နာမည်ကျော် သိုင်းလောက ပုဂ္ဂိုလ်များကြားတွင် လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ ယဉ်ကျေးမှုမှာ အပြစ်ကင်းစင်လှပေသည်။

ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင်...

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဟန်ရှီးရန် နှင့် စားပွဲတစ်လုံးတည်းတွင် ထိုင်နေကြ၏။ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် တံခါးခြောက်ချပ် နှင့်အတူ နာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ဈာပနကို တက်ရောက်ရန်မှာ မသင့်တော်ချေ。

ထို့ကြောင့် ချုံးဆန်းတောင် သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်...

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် တံခါးခြောက်ချပ် နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး ဈာပနသို့ တက်ရောက်ရန် လာသော ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း အုပ်စုနှင့် မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့ကြ၏。

မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ၏ တံခါးခြောက်ချပ် ကို ပထမဆုံး လူသိရှင်ကြား ထောက်ခံခဲ့သော သိုင်းဂိုဏ်း တစ်ခုအနေဖြင့် ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း သည် လက်ရှိတွင် တံခါးခြောက်ချပ် နှင့် ပျားရည်ဆမ်းခရီး ကာလကို ဖြတ်သန်းနေပေသည်။ ဟန်ရှီးရန် သည် တံခါးခြောက်ချပ် သို့ ကိုယ်တိုင် အကြိမ်အတော်များများ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ကူမော့ ထိုနေရာတွင် တည်းခိုနေကြောင်း သိရှိသောအခါ သူ့ကို တွေ့ဆုံရန် အထူးတလည် သွားရောက်ခဲ့ကာ ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပေ၏။

ထို့ကြောင့် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ဟန်ရှီးရန် နှင့်အတူ ချုံးဆန်းတောင် သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ၏ ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခု တွင် ပါဝင်သော ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ၏ ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် ဟန်ရှီးရန် သည် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကတွင် ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။တစ်ဖက်တွင် ကူမော့သည် နာမည်ကျော် ယွင်ပြည်နယ် သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်ပြီး ကန် တိုင်းပြည်၏ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ အတူတကွ ရောက်ရှိလာခြင်းက ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ထံမှ နွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုကို သဘာဝကျကျ ရရှိခဲ့ပြီး ယန်ထင်ယွင် နှင့် ချင်ထျဲ့ တို့ကဲ့သို့ ဝါရင့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို ကူမော့နှင့် စားပွဲတစ်လုံးတည်းတွင် ထိုင်ရန် အထူး စီစဉ်ပေးခဲ့၏။

ပင်မခန်းမဆောင်မှာ ဆူညံသံများဖြင့် စည်ကားနေခဲ့သည်။

ဤသူများမှာ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အတူတကွ စုဝေးမိသောအခါ အချင်းချင်း မြှောက်ပင့်ခြင်းနှင့် ကြွားလုံးထုတ်ခြင်းများမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ချေ。 ထို့ပြင် သိုင်းပညာရှင်များသည် သူတို့၏ ရဲတင်းမှုကြောင့် လူသိများပြီး နိုင်ငံတော်နှင့် မိသားစု ကိစ္စများကိုပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွေးနွေးရဲကြပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ချုံးဆန်းဂိုဏ်း မှ တပည့် အတော်များများသည် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ အလန့်တကြား ပြေးဝင်လာကြ၏။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက လင်းသွမ့်ယွင် ဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ဂိုဏ်းချုပ်... တံခါးခြောက်ချပ် ရောက်လာပြီ... ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုးချင်းဖုန်း၊ ထောင်စုမှူး ကျုံးလျန်ဆန်း နဲ့ ဒုထောင်စုမှူး ချန်ယင် တို့ အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေတယ်..."

လင်းသွမ့်ယွင် ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲမသွားချေ။ သူက မေးလိုက်သည်

"သူတို့ လူဘယ်နှစ်ယောက် ခေါ်လာလဲ..."

တပည့်က ပြန်ဖြေသည်

"အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး... ဆယ်ယောက်ကျော်လောက်ပါပဲ..."

လင်းသွမ့်ယွင် ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင် တစ်ချက် တောက်ပသွားခဲ့၏။ သူသည် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲရှိ သိုင်းဆရာကြီးများ အုပ်စုကို အလျင်အမြန် လှည့်၍ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"မိတ်ဆွေတို့... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုးချင်းဖုန်း က ထောင်စုမှူး ကျုံးလျန်ဆန်း၊ ဒုထောင်စုမှူး ချန်ယင် တို့နဲ့အတူ ရောက်လာပါတယ်... ကျွန်တော် သွားကြိုလိုက်ပါဦးမယ်... ခွင့်ပြုပါဦး..."

ချက်ချင်းပင် တစ်ယောက်က

"ဂိုဏ်းချုပ် လင်း... သွားပြီး ဧည့်ခံလိုက်ပါ..."

"ဂိုဏ်းချုပ် လင်း... အဆင်ပြေသလိုသာ လုပ်ပါ... ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်မပူပါနဲ့..."

"..."

လင်းသွမ့်ယွင် ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်၏

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

ပင်မခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှ ကြည်လင်ပြီး အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်

"ဂိုဏ်းချုပ် လင်း... ထပ်ပြီး ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် ရောက်လာပါပြီ..."

လေကို ထိုးဖောက်သွားသော ရေခဲချွန်တစ်ခုကဲ့သို့ အသံမှာ ကြီးမားလှသော အတွင်းအားများ ပါဝင်နေပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။ ကြည်လင်ပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော အသံက ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း၏ နားစည်များကို တဝီဝီ မြည်သွားစေခဲ့သည်။ ဧည့်သည်များ အားလုံး... သိုင်းလောက သူရဲကောင်းများပဲဖြစ်ဖြစ်... ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိသားစုများမှ မျိုးဆက်များပဲဖြစ်ဖြစ် အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားကြပြီး အပြင်ဘက်ကို မသိစိတ်မှ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

တံခါးခြောက်ချပ် ၏ သီးသန့် အမှတ်တံဆိပ်များ ထိုးထားသော အနက်ရောင် ကိုယ်ကျပ် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ထက်မြက်သော ဓားများ တပ်ဆင်ထားသည့် လူဆယ်ယောက်ကျော် ပါဝင်သော အုပ်စုတစ်စုသည် သွက်လက်သော ခြေလှမ်းများနှင့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။

လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ရှိပြီး ထက်မြက်သော ရောင်ဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေကာ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ဝတ်ရုံများ တလူလူ လွင့်နေသော ခေါင်းဆောင်မှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ တံခါးခြောက်ချပ် ၏ ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုးချင်းဖုန်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ကျုံးလျန်ဆန်း နှင့် ချန်ယင် တို့ ရှိနေကြ၏။

တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ဝင်များ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ လေပြင်းတစ်ချက်ကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ဖိစီးမှုများလာခဲ့သည်။

လင်းသွမ့်ယွင် သည် အရိုအသေပေးရန် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာသော်လည်း ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဂိုဏ်းချုပ် လင်း... ဒီလို အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် ဒီနေ့ လာတာက ဝမ်းနည်းကြောင်း ပြသဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဧည့်သည် လုပ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားကို တံခါးခြောက်ချပ် ဆီ အတူတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ လာတာပါ... ခင်ဗျားက အမှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်..."

လင်းသွမ့်ယွင် က လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သခင်ကြီး ကျိုး... အမှုတွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ တံခါးခြောက်ချပ် နဲ့ ကျွန်တော် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်က ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ ဈာပနနေ့ပါ... ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ တံခါးခြောက်ချပ် ကို မလိုက်ခင် ကျွန်တော့်ဆရာကို တောင်ပေါ်အထိ လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်

"မရဘူး..." "

"တံခါးခြောက်ချပ် သွားသေလိုက်..."

ချက်ချင်းပင် ထူထဲသော မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသား တစ်ဦးက အရက်အိုး တစ်အိုးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အိုးမှာ ချက်ချင်း ကြေမွသွားခဲ့သည်။ အမျိုးသားက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်

"ဆရာကြီး ပိုင် က မနက်ဖြန် ကောင်းကင်ပေါ်တက်မှာကို မင်းတို့ တံခါးခြောက်ချပ် က ဒီနေ့ လူလာဖမ်းတယ်... အဲဒါက လွန်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ စောစော ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျမှ မလာတာလဲ... ဂိုဏ်းချုပ် လင်း ကို သူ့ဆရာရဲ့ နောက်ဆုံး ခရီးမှာ လိုက်ပို့ခွင့်တောင် မပေးချင်ဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ်..."

"မင်းတို့ တံခါးခြောက်ချပ် က အရမ်း လွန်လွန်းနေပြီ..."

"မင်းတို့မှာ ကိုယ်ကျင့်တရား နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူးလား... တံခါးခြောက်ချပ် က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ သိုင်းလောကမှာ ကျောရိုး မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

"..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခန်းမထဲရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ဒေါသထွက်သွားကြပြီး တံခါးခြောက်ချပ် မှာ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ ဒေါသကို ပစ်မှတ်ထားခံလိုက်ရ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူက သူ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်

"စကားပုံမှာ ရှိသလိုပဲ ဥပဒေနဲ့ ယုတ္တိတရားက လူသားတွေရဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ ခွဲခြားလို့ မရပါဘူး... ငါတို့ တံခါးခြောက်ချပ် ကို မသွားဘူးဆိုရင် ငါက ဂိုဏ်းချုပ်လင်း ကို မျက်နှာသာ ပေးလိုက်မယ်... ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ်လင်း ကလည်း ငါ့ကို ပြန်ပြီး မျက်နှာသာ ပေးရမယ်... သိုင်းလောက သူရဲကောင်းတွေ အားလုံး ရှေ့မှာ ဒီနေ့ အမှုကို ရှင်းလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ... အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ်လင်း က အပြစ်ကင်းတယ်ဆိုရင် ဆရာကြီး ပိုင် ရဲ့ ဈာပနကို အေးအေးချမ်းချမ်း ကျင်းပလို့ ရပြီ... တံခါးခြောက်ချပ် က ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး... ဘယ်လိုလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် "တခြား ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလား..."

ခဏတာမျှ ဘယ်သူကမှ မကန့်ကွက်ရဲကြချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တံခါးခြောက်ချပ် က ရန်စလို့ရတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ဘူးလေ... သူတို့က တစ်လှမ်း ဆုတ်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ထပ်ပြီး ကန့်ကွက်နေရင် ကံစမ်းသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်...

လင်းသွမ့်ယွင် က လက်စုတ်လိုက်ပြီး မေးသည်

"သခင်ကြီး ကျိုး က ဘယ်အမှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးချင်တာလဲ..."

"ဖုတ်ကောင် အမှု..."