အခန်း (၁၈၉-၁၉၀)

အခန်း ((၁၈၉)): အမှန်တရား ပေါ်လွင်လာပြီလား

ကျိုးချင်းဖုန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် ခန်းမမှာ ဆူညံသွားခဲ့၏။

"ဖုတ်ကောင် အမှုက ရှင်းသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ တံခါးခြောက်ချပ် က အဲဒီလို ကြေညာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ အခုချိန်ထိ စုံစမ်းစစ်ဆေးနေသေးတာလဲ... အဲဒါက ဂိုဏ်းချုပ် လင်း နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

"သခင်ကြီး ကျိုး... ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို ကွပ်မျက်ပြီးသွားပြီလေ... ဒီနေ့ သူရဲကောင်း ကူ လည်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်... အဲဒီ လူယုတ်မာ ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို သူရဲကောင်း ကူ က သတ်ခဲ့တာလေ... အရင်က မင်းတို့ တံခါးခြောက်ချပ် က ဂိုဏ်းချုပ် လင်း ရဲ့ အကူအညီကြောင့် သွေးစုပ်တဲ့ အမှုကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာ... ဘာလို့ အခု စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတာလဲ... ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ် လင်း ကိုတောင် ဆွဲသွင်းနေသေးတယ်... ဒါက ဘယ်လို ယုတ္တိမျိုးလဲ..."

"..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သိုင်းဆရာကြီး အများအပြားက သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်လာကြ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်

"အရင်က ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ မှာ ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို ငါတို့ တကယ်ပဲ တွေ့ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူ့ကို ငါတို့ တကယ်ပဲ သတ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ခယ်ဝမ်ရွှေ က တကယ့် တရားခံဆိုတာ မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် သေချာနေရတာလဲ..."

စကားပြောနေစဉ် ကျိုးချင်းဖုန်းက လူတိုင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းသွမ့်ယွင် ကို ကြည့်ကာ အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ သားက ခယ်ဝမ်ရွှေ မဟုတ်ဘူး... ခယ်ဝမ်ရွှေ က တခြားသူတွေ တွန်းထုတ်လိုက်တဲ့ ဓားစာခံ သက်သက်ပဲ... ယင်ကျိုနန် နဲ့ ငိုကြွေးနေသော တာအိုဆရာ တို့လို တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရတဲ့ အရုပ် တစ်ရုပ်ပဲ... ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ တကယ့် သားက မင်းပဲ လင်းသွမ့်ယွင်..."

လင်းသွမ့်ယွင် က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သခင်ကြီး ကျိုး... ခင်ဗျားမှာ သက်သေ ရှိလို့လား... ဒါ့အပြင် အဲဒီနေ့က ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ မှာ ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို သူရဲကောင်း ကူ က သတ်ခဲ့တာလေ... သူရဲကောင်း ကူ က ဘယ်သူလဲ... သူက ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး၊ ကန် တိုင်းပြည်ရဲ့ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဓားဖမ်းသမား လေ... အကယ်၍ ခယ်ဝမ်ရွှေ ကသာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ အရုပ် တစ်ရုပ်ဆိုရင် သူက သူရဲကောင်း ကူ ကို လှည့်စားနိုင်ပါ့မလား...

သခင်ကြီး ကျိုး... ခင်ဗျားက ဂုဏ်ပြုခံချင်လွန်းလို့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပုံချချင်နေတာလားလို့ သံသယဝင်စရာ အကြောင်း ကျွန်တော့်မှာ ရှိနေပြီ... ကျွန်တော့်ကို တံခါးခြောက်ချပ် ဆီ ခေါ်သွားတာက အတင်းအကျပ် ဝန်ခံခိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ ဒီလို လုပ်မယ်ဆိုရင် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ က သိုင်းပညာရှင် အများအပြားဟာ ခင်ဗျား ဂုဏ်ပြုခံရဖို့အတွက် အသုံးချခံတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ခင်ဗျားက ဖမ်းချင်တဲ့သူကို ဖမ်းမယ်... သတ်ချင်တဲ့သူကို သတ်တော့မှာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ် သခင်ကြီး ကျိုး... ခင်ဗျား ဒီနောက်လုံးကတော့ လွန်လွန်းသွားပြီ..."

"ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ က သိုင်းလောကသားတွေ အများကြီး ရှေ့မှာ ကွပ်မျက်ခဲ့တာလေ... သူ့ကို လူတိုင်း ရှေ့မှာ ဖော်ထုတ်ခဲ့တာ... ဆရာကြီးကူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာ... အခု ခယ်ဝမ်ရွှေ က အရုပ် တစ်ရုပ်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ် လင်း က နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူလို့ မင်း ပြောတယ်လား... ဒါက အခြေအမြစ်မရှိသလို ယုံကြည်စရာလည်း မကောင်းဘူး..."

"..."

ခန်းမထဲတွင် ဆူညံသွားပြီး လူတိုင်းက ကျိုးချင်းဖုန်းကို မေးခွန်းထုတ်နေကြ၏။

မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကမှ အင်အားစု အသီးသီးသည်...

တံခါးခြောက်ချပ် အပေါ် အလွန် သတိထားနေကြကြောင်း သိသာလှပေသည်။ အသေးစား ဖြစ်ရပ်လေး တစ်ခုကပင် တံခါးခြောက်ချပ် နှင့် သိုင်းလောက ကြား ပဋိပက္ခကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်၏။ သူတို့မှာ မူလကတည်းက ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေကြသည်: တံခါးခြောက်ချပ် က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကကို နှိမ်နင်းချင်နေပြီး မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကကတော့ တံခါးခြောက်ချပ် ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို ဖျက်ဆီးချင်နေကြသည်။

မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကရှိ ဦးဆောင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အကြီးဆုံး ဂိုဏ်းဖြစ်သော ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သည့် လင်းသွမ့်ယွင် သည် ယခုအခါ စွတ်စွဲခံနေရ၏။ တံခါးခြောက်ချပ် က လင်းသွမ့်ယွင် ကို ပြဿနာရှာခြင်းမှာ အင်အားစု အသီးသီးကြား တင်းမာနေပြီးသား လေထုကို ပိုမို ဆိုးရွားသွားစေခဲ့ပြီး ဤသည်မှာ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ကို ပထမဆုံး ပစ်မှတ်အဖြစ် ထားကာ တံခါးခြောက်ချပ် က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကကို အကြမ်းဖက် နှိမ်နင်းခြင်း၏ အစဖြစ်မည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်နေကြပေသည်။

ဆူညံသံများကြားတွင် တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ဟစ်အော်လိုက်သည်

"ဆရာကြီးကူ... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါဦး... အဲဒီနေ့က ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ မှာ ခယ်ဝမ်ရွှေ ထိန်းချုပ်ခံထားရတယ်ဆိုတဲ့ လက္ခဏာ တစ်ခုခုကို သတိထားမိခဲ့လား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခန်းမမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး...

လူတိုင်းက ကူမော့ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် အစားအသောက်များကို စားသောက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ မောင်နှမ နှစ်ယောက်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဆူညံသံများကို စိတ်မဝင်စားကြချေ။ နောက်ပိုင်း ဟယ်ချန်ချင်း ပေါ်လာပါက တိုက်ခိုက်ရန် စွမ်းအင် ရှိစေရန် သူတို့၏ အစားအသောက်ကို ပြီးအောင် စားချင်နေကြ၏။

သို့သော် လူတိုင်းက ကြည့်နေသဖြင့် ကူမော့မှာ လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သူက အရက် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကိုကျိုး... ဒီဟန်ပြပွဲတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး... သက်သေရှိရင် ထုတ်ပြ... မရှိရင် လူတိုင်းရဲ့ အချိန်ကို မဖြုန်းပါနဲ့... ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ သူတိုင်းက သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ... သိုင်းလောကမှာ အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရှိတဲ့သူတွေချည်းပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ စကား အနည်းငယ်လောက်နဲ့ သူတို့က ယုံကြမှာ မဟုတ်ဘူး... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှာ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... ဆရာကြီးကူ ပြောတာ မှန်တယ်... သက်သေရှိရင် ထုတ်ပြ... မရှိရင် ထွက်သွား..."

"..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ညီအစ်ကိုကူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ဆိုရင် ငါပြောတာကို ယုံကြည်နိုင်တဲ့သူ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကမှာ သိပ်မရှိပါဘူး... ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကထဲက ယုံကြည်ရတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို စကားပြောဖို့ ငါ ဖိတ်ခေါ်ထားပါတယ်..."

လူအုပ်ကြီး ရှုပ်ထွေးနေစဉ်...

မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဝါးဦးထုပ် ဆောင်းထားသူ တစ်ဦးသည် ခန်းမအဝင်ဝတွင် စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့၏။ သူ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဦးထုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချွတ်လိုက်သောအခါ အတွင်းရှိ လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ကွဲပြားသွားကြပြီး အပြင်ဘက်တွင်မူ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ကျင်းခုန်းဆရာတော်..."

"ကျင်းခုန်းဆရာတော် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ကျိုးချင်းဖုန်း ပြောတာ မှန်နေလို့များလား... ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ဘာလို့ ကျိုးချင်းဖုန်း အတွက် သက်သေထွက်ဆိုပေးဖို့ မတ်တတ်ရပ်ရမှာလဲ..."

"..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က သူ၏ ဝါးဦးထုပ်ကို ချလိုက်ပြီး လေးစားမှု အမူအရာအဖြစ် လက်များကို ပူးကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်

"အမိတာဘ... ဒီရဟန်း ကျင်းခုန်း က သိုင်းလောက က မိတ်ဆွေတွေ အားလုံးကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ဦးညွှတ်လိုက်စဉ်...

ခန်းမထဲရှိ နာမည်ကျော် သိုင်းပညာရှင်များကလည်း အလျင်အမြန် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး "ဆရာတော်" ဟု အလွန် ရိုသေစွာ ခေါ်ဆိုလိုက်ကြ၏။

အမြဲတမ်း လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အမူအကျင့် ကောင်းမွန်သော လင်းသွမ့်ယွင် တစ်ယောက်တည်းသာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သည်။ သူက နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားပြီး ကုလားထိုင် တစ်လုံးမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။

"ဆရာတော်... အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

"ဟုတ်တယ် ဆရာတော်... ဆရာတော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တံခါးခြောက်ချပ် နဲ့အတူ ခရီးသွားနေရတာလဲ..."

"..."

မေးခွန်းများကြားတွင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလိုက်သည်

"သခင်ကြီး ကျိုး ခုနက ပြောသွားတာတွေ အားလုံးက အမှန်တွေချည်းပါပဲ... ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ သားက ခယ်ဝမ်ရွှေ မဟုတ်ဘဲ လင်းသွမ့်ယွင် ပါ... ဒီရဟန်းနဲ့ အဘိုးကြီး ပိုင်ချီလျောင် ပဲ ဒီအကြောင်းကို သိတာပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခန်းမမှာ ဆူညံသွားခဲ့၏။

လူတိုင်းက လင်းသွမ့်ယွင် ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် လင်းသွမ့်ယွင် သည် ထိုင်လျက်ပင် ရှိနေပြီး လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ သောက်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျင်းခုန်းဆရာတော်... ဆက်ပြောပါဦး..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်

"အဲဒီတုန်းက ဟယ်ချန်ချင်း က ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံပြီး သိုင်းလောကကို ဒုက္ခပေးခဲ့လို့ ငါတို့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းအသိုင်းအဝိုင်းက သူ့ကို အပြတ်ရှင်းခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသိတာက ဟယ်ချန်ချင်း မှာ တရားမဝင် သားတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ... အဲဒီသားကို သူက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် မကျင့်ကြံခင် အကျပ်အတည်း ကာလတစ်ခုမှာ အဘိုးကြီး ပိုင်ချီလျောင် ဆီ အပ်နှံခဲ့တာ..."

နောက်ပိုင်းမှာ ဟယ်ချန်ချင်း က သိုင်းလောကကို ဒုက္ခပေးလို့ အသတ်ခံခဲ့ရပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ပိုင် က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အပ်နှံမှုကို လေးစားနေဆဲပဲ... သူက သူ့ရဲ့ တရားမဝင် သားကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ဆီ ခေါ်လာပြီး အရမ်း တန်ဖိုးထားခဲ့တယ်... သူက သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာတွေ အားလုံးကို သင်ပေးခဲ့ရုံသာမက သူ့သမီးကိုပါ စေ့စပ်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဂိုဏ်းချုပ် နေရာကိုပါ လွှဲပေးခဲ့တယ်... သူ့အိမ်ထဲကို ဝံပုလွေ တစ်ကောင် ဖိတ်ခေါ်နေတယ် ဆိုတာကို သူ နည်းနည်းလေးတောင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး...

ပြီးတော့ အဲဒီလူက အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ လင်းသွမ့်ယွင် ပဲ... တကယ်တော့ အမှန်တရားကို အတည်ပြုဖို့က အတော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်... အဲဒီတုန်းက ဟယ်ချန်ချင်း ပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်က ခယ်ဝမ်ရွှေ ပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို သေချာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ရဲ့ အဆင့်မြင့်တဲ့ သူတွေမှာ အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အထူး နည်းလမ်းတွေ ရှိနေလို့ပဲ...

ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် မှာလည်း အဓိက လက္ခဏာ တစ်ခု ရှိတယ်... အခြေခံကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ကို တဖြည်းဖြည်း သန့်စင်ပစ်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံမှု သက်သက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် လင်းသွမ့်ယွင် ဟာ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုဖို့က ရိုးရှင်းပါတယ်... ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ရှိသေးလား ဆိုတာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရုံပါပဲ...

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းက လင်းသွမ့်ယွင် ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

လင်းသွမ့်ယွင် သည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လက်ဖက်ရည် သောက်နေကာ သူ့အတွက် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သည့်အလားပင်။

အစပိုင်းတွင် လင်းသွမ့်ယွင် ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော ထူထဲသည့် မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားက အလျင်စလို ဟစ်အော်လိုက်သည်

"ဂိုဏ်းချုပ် လင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခုခု ပြောပါဦး... အကယ်၍ ခင်ဗျား မတရားခံနေရတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် နွားအိုကြီး က ခင်ဗျားအတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် ကျွန်တော့်အသက်ကို စတေးပြီး ကြိုးစားပေးပါ့မယ်..."

လင်းသွမ့်ယွင် က ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ခါကာ ပြောသည်

"တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို နွား..."

သူ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကျင်းခုန်းဆရာတော် က သူ့ဘဝမှာ လူတစ်ယောက်ကိုမှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ဖူးဘူး... ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ သူ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပုံချမှာ မဟုတ်ဘူး... ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော့်အဖေက—ဟယ်ချန်ချင်း ပါ..."

လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ဝန်ခံမှုက ခန်းမထဲတွင် ဆူညံသွားစေခဲ့သည်။ လင်းသွမ့်ယွင် ကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့သူ အများအပြားမှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့ကြ၏။

"အမိတာဘ" ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂါထာတစ်ခု ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်

"ဒကာ လင်း... ဘာလို့ မင်းရဲ့ အမှားတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေရတာလဲ... မင်းအဖေက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံပြီး သိုင်းလောကကို ဒုက္ခပေးကာ ကြီးမားတဲ့ အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့တယ်... မင်းရဲ့ ဆရာ အဘိုးကြီး ပိုင် က အတိတ်က ရန်ငြိုးတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး မင်းကို သူ့သားအရင်းလို သဘောထားခဲ့တယ်... ဘာလို့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အမှားကို ကျူးလွန်ခဲ့လို့ သေသင့်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို တွယ်ကပ်နေရတာလဲ..."

လင်းသွမ့်ယွင် က ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်

"ဆရာတော်... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးမှာ ကျွန်တော့်အဖေ မှားတယ်လို့ ပြောဖို့ အရည်အချင်းရှိတာ ဆရာတော် တစ်ပါးတည်းပဲ ရှိတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာတော်က တကယ်ပဲ ကရုဏာတရားနဲ့ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဘဲ တခြားသူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ဆရာတော့်ဘဝကို မြှုပ်နှံထားလို့ပဲ... ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရန်သူဖြစ်ပြီး ဆရာတော့်ကို ကျွန်တော် သတ်ချင်ပေမဲ့..." "ကျွန်တော် ဆရာတော့်ကို လေးစားပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်းသွမ့်ယွင် က ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒါပေမဲ့... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးမှာ ဆရာတော်ကလွဲရင် ကျွန်တော့်အဖေ မှားတယ်လို့ ပြောပိုင်ခွင့် ဘယ်သူ့မှာ ရှိသေးလဲ... တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်တော့်အဖေကို သတ်ပိုင်ခွင့် ဘယ်သူ့မှာ ရှိသေးလဲ...

ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ သူတိုင်းကို ကျွန်တော် မေးမယ်... ဘယ်သူ့လက်ထဲမှာ သွေးမစွန်းဖူးလဲ... အပြစ်ကင်းတဲ့ သူတွေရဲ့ သွေးကို မသွန်းဖူးဘူးလို့ ဘယ်သူက ပြောရဲလဲ..."

လင်းသွမ့်ယွင် က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကလွဲရင် မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူကများ ကိုယ့်ဘဝမှာ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးဟာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး မင်းတို့ သတ်ခဲ့တဲ့ သူတိုင်းက သေသင့်တယ်လို့ ပြောရဲလဲ... ဘယ်သူ ပြောရဲလဲ... ဘယ်သူလဲ..."

ခန်းမမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏

ထို့နောက် လင်းသွမ့်ယွင် က ကျင်းခုန်းဆရာတော် အား ပြောလိုက်သည် "ဆရာတော်... ကျွန်တော့်အဖေ အသတ်ခံရတာက အမှားအမှန် ကိစ္စ မဟုတ်ဘဲ အနိုင်ရတဲ့သူက အားလုံးကို ရယူသွားတဲ့ ကိစ္စပါပဲ... ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရတာကလည်း အနိုင်ရတဲ့သူက အားလုံးကို ရယူသွားတဲ့ ကိစ္စပါပဲ... ကျွန်တော် ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး... ကျွန်တော်က သားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်နေတာပါ...

ကျွန်တော့်အဖေအတွက် လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေပြီး သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားတဲ့ သာမန်လူ တစ်ယောက်ပါပဲ... ဒီနေ့ ကျွန်တော် ရှုံးသွားတာက ကျွန်တော် အရည်အချင်း မရှိလို့ပါ... အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကျွန်တော် ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ လက်ခံပါတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ဂိုဏ်းချုပ် လင်း... မင်းက ပြစ်ဒဏ်ကို ဆန္ဒအလျောက် ခံယူမှာလား... ဒါမှမဟုတ် အဆုံးထိ ခုခံမှာလား..."

"ဟားဟားဟားဟား..."

လင်းသွမ့်ယွင် က ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒီနေ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေ အများကြီး စုဝေးနေပြီး ဆရာကြီးကူ လို မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်လည်း ရှိနေတော့ ကျွန်တော် ခုခံနေဖို့ သိပ်အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး... ဒါကြောင့် မင်းတို့ အားလုံးကို ငါနဲ့အတူ ဆွဲခေါ်သွားမယ်..."

လင်းသွမ့်ယွင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

ခန်းမမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး အောက်ဘက်မှ ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏。

သို့သော်လည်း အသံတစ်ချက်သာ မြည်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လင်းသွမ့်ယွင် ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏。

ထို့နောက် ပြတ်တောက်နေသော ခေါင်းတစ်ခု ခန်းမထဲသို့ ပစ်သွင်းခံလိုက်ရသည် - ၎င်းမှာ သူ့၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်တော်ထိန်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဖုန်တွေ ပေကျံနေတဲ့ ယွီရှစ်ကျူး က အထဲကို ဝင်လာပြီး ကျိုးချင်းဖုန်းကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော် အချိန်မီ မရောက်နိုင်တော့ဘူးလို့တောင် ထင်ခဲ့တာ..."

အခန်း (၁၉၀): နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ

အိမ်တော်ထိန်း ၏ ခေါင်းကို မြင်သောအခါ လင်းသွမ့်ယွင် သည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ တိုင်လုံးကြီးကို ဖောက်ခွဲကာ လူတိုင်းကို သူနှင့်အတူ ဆွဲခေါ်သွားမည့် သူ၏ အစီအစဉ်မှာ ကျရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကူကယ်ရာမဲ့မှု လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလာခဲ့၏။ သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သခင်ကြီး ကျိုး... ခင်ဗျားက ထူးဆန်းတဲ့ အမှုတွေ အများကြီးကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး... ခင်ဗျားက တကယ်ကို ဉာဏ်မြန်တာပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဂိုဏ်းချုပ် လင်း... မင်းက ဆက်ပြီး ခုခံချင်သေးတာလား..."

လင်းသွမ့်ယွင် က စကားမပြောခဲ့ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် "သတ်..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

"သတ်" ဟူသော စကားလုံးက လင်းသွမ့်ယွင် ၏ လည်ချောင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားခဲ့၏။ သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီ ခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးထဲမှ မီးခိုးရောင် ပုံရိပ် ခုနစ်ခု ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏ အရိုးများက အက်ကွဲသံတွေ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူတို့၏ အသားများက ဖယောင်းကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျသွားကာ ကြေးဝါရောင် သံချပ်ကာ အရေပြားကို ဖော်ပြနေခဲ့၏။ ရှေ့ဆုံးမှ ကြေးဝါရောင်သံချပ်ကာ အလောင်းသည် ၎င်း၏ ချိတ်များကဲ့သို့သော လက်ချောင်းများဖြင့် ဘေးရှိ ရွှေလက်ဝါးဂိုဏ်း မှ တပည့် အတော်များများ၏ ခေါင်းများကို ပုပ်နေသော မက်မွန်သီးများကဲ့သို့ ကြေမွသွားစေခဲ့ပြီး ခန်းမထဲရှိ နဂါးတိုင်ပေါ်သို့ အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရာများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ယောက်ကျော်မှာ ကြေးဝါရောင်သံချပ်ကာ အလောင်းများ၏ နှစ်ပိုင်းဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များနှင့် အကြွင်းအကျန်များက အပြာရောင် အုတ်ခဲများပေါ်တွင် ဆယ်ပေကျော် ရှည်လျားသော သွေးလမ်းကြောင်းများကို ချန်ရစ်ခဲ့၏။ ဤအသက်ရှင်နေသော အလောင်းကောင်များမှာ လေကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေကြပြီး ၎င်းတို့ကို ခုတ်ပိုင်းသော ဓားများနှင့် ဓားမကြီးများမှာ နှစ်ထောင်ချီ ကြေးဝါ ခေါင်းလောင်း တစ်လုံးကို ရိုက်ခတ်မိသကဲ့သို့ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ လက်ထဲရှိ ပုတီးစေ့များမှာ ဥက္ကာပျံများအဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုတီးစေ့ ကိုးလုံးက လေပြင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ကာ လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ရင်ဘတ်ရှိ သွေးကြောမှတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့၏။

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ဓားရှည်မှ အပြာရောင် ကြာပန်း ခုနစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ထျဲ့ နှင့် ယန်ထင်ယွင် တို့၏ လက်ဝါးအရိပ်များမှာ တောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သိုင်းဆရာကြီး အများအပြားက လင်းသွမ့်ယွင် ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

သူ၏ ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လင်းသွမ့်ယွင် သည် အုပ်စုနှင့် အပြန်အလှန် အချက်အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း အလျင်အမြန် အရေးနိမ့်သွားခဲ့၏။ သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

လင်းသွမ့်ယွင် ၏ လည်ချောင်းမှ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ အမိုးပေါ်ရှိ မှန်စီအုတ်ကြွပ်များမှာ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကြေမွသွားပြီး မီတာအတော်များများ မြင့်သော ပင်မထုပ်တန်းကြီးမှာ နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားခဲ့သည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးများကြားတွင် လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏ ။

-သူ၏ ညှိုးနွမ်းနေသော အရေပြားပေါ်တွင် အရောင်ဖျော့သော ရွှေရောင် အကြေးခွံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးအိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် မြစိမ်းရောင် မီးတောက် နှစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။

ရွှေရောင်သံချပ်ကာ အလောင်း ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထာဝရလင်းနေသော မီးခွက် သုံးဆယ့်ရှစ်ခုစလုံး ငြိမ်းသွားခဲ့၏။ လူငယ် တပည့်အချို့မှာ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အလောင်းကောင် ရောင်ဝါကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ချွင် ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူတို့၏ လက်နက်များကို လွှတ်ချလိုက်ကြသည်။

တုတ်ခိုင်သော သံတုတ် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးက အလျားလိုက် ရိုက်ချလိုက်ရာ လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ခေါင်းကို ထိမှန်သွားပြီး ၎င်းမှာ တစ်လက်မချင်းစီ ကြေမွသွားခဲ့၏။ ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ဓားက သူ၏ လည်ချောင်းကို ထိုးဖောက်သွားသော်လည်း အနက်ရောင် သံမဏိကို ထိုးမိသည့်အလား သုံးပေရှည်သော ဓားသွားမှာ လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ ကွေးသွားခဲ့သည်။

ကျင်းခုန်းဆရာတော်၊ ချင်ထျဲ့၊ ဟန်ရှီးရန်၊ ယန်ထင်ယွင် နှင့် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကမှ နာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ် အများအပြား အတူတကွ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ လင်းသွမ့်ယွင် ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ချေ။

ကြေးဝါ သံချပ်ကာ ဆိုတာကတင် ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီလေ... ဒုတိယ အဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး တတိယ အဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့ ရွှေရောင်သံချပ်ကာ အလောင်း ဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး... အဲဒါက မြေကြီးပေါ် ဆင်းသက်လာတဲ့ မိစ္ဆာ တစ်ကောင်နဲ့ လုံးဝ တူညီနေပြီပဲ...

လင်းသွမ့်ယွင် က သူ၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းကို ဖြန့်ကားလိုက်ရာ သူ၏ လက်သည်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေပြင်းကြောင့် ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ဓားမှာ ညှိုးနွမ်းနေသော သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကဲ့သို့ သံမှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားခဲ့၏။

"အမိတာဘ" ဟု ရွတ်ဆိုကာ တလူလူ လွင့်နေသော ဝတ်ရုံများဖြင့် ကျင်းခုန်းဆရာတော် မှာ လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ကြမ်းကြုတ်သော ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် နောက်သို့ သုံးကိုက်ခန့် လွင့်စင်သွားပြီး သူ၏ ကျောက တိုင်တစ်တိုင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်ဆောင့်သွားကာ တုတ်ခိုင်သော တိုင်ကြီးပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းများ ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နာမည်ကျော် သိုင်းဆရာကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများ ရှိနေသဖြင့် လုံလောက်သော အစားထိုးမှုများကို သေချာစေခဲ့၏။ တိုက်ခိုက်သူများ နောက်ဆုတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြားသူများက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး လင်းသွမ့်ယွင် ကို လုံးဝ ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်...

စမ်းသပ်ချင်နေပြီဖြစ်သော ကူချူတုန်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်

"အစ်ကို... ဘယ်လိုလဲ... ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာတွေ့ပြီလား..."

ကူမော့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ချုံးဆန်းဂိုဏ်း မှာ အခု လူတွေ အရမ်း များနေတယ်... အနည်းဆုံး နှစ်ထောင်လောက် ရှိမယ်... အကယ်၍ ဟယ်ချန်ချင်း သာ သူတို့ကြားမှာ ပုန်းနေမယ်ဆိုရင် သူ့ကို ငါ ရှာဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူး... ဒါ့အပြင် ဟယ်ချန်ချင်း ကို ငါ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ... သူ လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်း မရှိဘူး..."

ကူချူတုန်းက ပြောသည်

"ဒါဆို လင်းသွမ့်ယွင် ကို သွားသတ်လိုက်မယ်... သူ အန္တရာယ် ကြုံနေရရင် လင်းသွမ့်ယွင် က အားကုန် မထုတ်ဘဲ နေနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ မယုံဘူး... ဟယ်ချန်ချင်း က အရိပ်ထဲကနေ ထွက်လာတာနဲ့ အစ်ကို ချက်ချင်း သတ်လိုက်..."

ကူမော့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏。

စမ်းသပ်ချင်နေပြီဖြစ်သော ကူချူတုန်းသည် မြန်ဆန်သော အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တိုက်ပွဲထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ မိစ္ဆာဓား ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဓားသွားမှ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းမှာ သုံးလက်မကျော် တောက်ပသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို လောင်ကျွမ်းစေကာ ပုံပျက်သွားပြီး အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့၏。

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲ၌..

လင်းသွမ့်ယွင် သည် သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသော သိုင်းဆရာကြီးများကို တွန်းလှန်နေခဲ့၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရက်စက်လာပြီး သူ့အဖေကို သတ်ခဲ့သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ချင်ထျဲ့ ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် ယိမ်းယိုင်နေပြီဖြစ်သော ချင်ထျဲ့ မှာ လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ပျံသန်းလာသော လက်သည်းကို ရှောင်တိမ်းရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ချေ။ လက်သည်းများက သူ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ခိုက်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် သွေးနီရောင် အလျားလိုက် ဓားတစ်လက် ပေါ်လာခဲ့၏။

"ချွင်..."

လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ရွှေရောင် လက်သည်းများက ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

ချင်ထျဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောသည် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး ကူ..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကူချူတုန်းက သူ၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆွဲကာ လွှင့်ပစ်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ညာဘက် လက်သည်းက ညှီစော်နံသော လေပြင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး ကူချူတုန်း၏ ဝိညာဉ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခဲ့သည်။ ကူချူတုန်း လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မိစ္ဆာဓားက သွေးနီရောင် ကြက်ခြေခတ် ခုနစ်ခု ရှစ်ခုခန့်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင်များက လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချွင်ချွင် မြည်သံများဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

လင်းသွမ့်ယွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အပျက်အစီးများ လွင့်စင်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းမှာ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားစဉ် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။ ကူချူတုန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ကောချန်ဓား မှာ မီးပွားမိုးစက်များအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး သွေးနီရောင် ဓားငယ် တစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်ချောင်းက အရိုးကို ကိုက်ဖြတ်နေသော ပျားအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ ထက်ဝက်က ရွှေရောင် သံချပ်ကာ၏ အဆစ်များတွင် စိုက်ဝင်သွားပြီး ကျန်ထက်ဝက်က အပြာရောင် မီးတောက် တစ္ဆေ မျက်လုံးများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့၏။ ဓားပြန်လည် ဖွဲ့စည်းသွားသောအခါ ရွှေရောင် သံချပ်ကာ အလောင်း ၏ လက်မောင်းများတွင် အရည်ပျော်နေသော သံမဏိကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်း ခုနစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူရဲကောင်းမလေး ကူ... တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြား သိုင်းဆရာကြီးများမှာလည်း အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် လင်းသွမ့်ယွင် ကို တစ်နေ့ဝက်ခန့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကာကွယ်ရေးကို မချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ဘဲ ကူချူတုန်းကမူ တိုက်ကွက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ရွှေရောင် သံချပ်ကာပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ချန်ထားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

လင်းသွမ့်ယွင် ၏ မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အလောင်းကောင် စွမ်းအင်များ ဆူပွက်လာကာ ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အသံက လူတိုင်း၏ နားစည်များကို နာကျင်သွားစေခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ လက်ချောင်းများမှ တစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော သွေးနီရောင် သံချပ်ကာများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးကဲ့သို့ နီရဲကာ အေးစက်သော ရောင်ဝါများ ထုတ်လွှတ်နေပြီး ကူချူတုန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ သွေးနီရောင် သံချပ်ကာများက လေထုကို ခွဲဖြတ်သွားချိန်တွင် လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ကူချူတုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခြေဖျားများဖြင့် မြေပြင်ကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်ပြီး ရေပြင်ကို ဖြတ်ပျံသွားသော ပျံလွှားငှက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ကာ လေထဲတွင် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် နေရာများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ငါး-နဂါး တိုက်ပွဲ ဝင်္ကပါ ကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲရှိ သံကြိုးများ လိမ်ယှက်သွားပြီး အေးစက်စွာ တောက်ပနေကာ ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လင်းသွမ့်ယွင် ကို တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်၏။

ကျိုးချင်းဖုန်း၊ ကျင်းခုန်းဆရာတော် နှင့် အခြား သိုင်းဆရာကြီးများကလည်း တိုက်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်လာကြပြီး သူတို့၏ လက်ဝါးများကို သံကြိုးများပေါ်တွင် ဖိထားကာ သူတို့၏ အားကောင်းသော အတွင်းအားများကို ၎င်းတို့ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ပို့လွှတ်နေကြသည်။ ခဏတာအတွင်း သံကြိုးများမှာ အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး ထူးကဲသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း လင်းသွမ့်ယွင် အသွင်ပြောင်းထားသော ရွှေရောင်သံချပ်ကာ ဖုတ်ကောင် မှာ လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် အများကြီး ပိုမို ကြီးမားလှသော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ သူက အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သံကြိုးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏။

သွားကြိတ်သံကဲ့သို့ "တဂျွတ်ဂျွတ်" မြည်သံ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သိုင်းဆရာကြီး အများအပြား၏ ပေါင်းစပ် အားထုတ်မှုဖြင့် ဖန်တီးထားသော သံကြိုးများမှာ သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် တစ်ချောင်းပြီး တစ်ချောင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပေသည်။

သံကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့်အမျှ အင်အားများ ပြန့်ကျဲသွားပြီး အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်သော ထောက်လှမ်းရေးမှူး အချို့မှာ ကျန်ရှိနေသော အင်အား၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သွေးများ အန်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြ၏။ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သို့သော် အဲဒီ အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ ခုနကမှ မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လာတဲ့ ကူချူတုန်းက ဓားရိုးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်... ကြည်လင်တဲ့ ဟစ်အော်သံတစ်ခုနဲ့အတူ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အပိုင်းအစ ၁၂၈ ခုဟာ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာကာ လေထဲမှာ လိမ်ယှက်ပြီး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြတယ်...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့က ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းသွားပြီး ကောချန်မိစ္ဆာဓား အဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်... သူမရဲ့ ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို တင်းကြပ်စွာ စေ့ထားပြီး သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ တောက်ပနေတယ်... သူမက လေထဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်တက်သွားပြီး သူမရဲ့ လက်ထဲက ကောချန်မိစ္ဆာဓား က တားဆီးလို့မရတဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို သယ်ဆောင်လာကာ လင်းသွမ့်ယွင် ဆီကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်တယ်...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ၏ ဓားသွားမှာ လောင်ကျွမ်းနေသော ဖိုထဲမှ အခုလေးတင် ထုတ်ယူလာသည့်အလား သွေးနီရောင် ပြောင်းသွားပြီး အပူလှိုင်းများ ထုတ်လွှတ်နေကာ ဓားမှာ စူးရှသော တဝီဝီ မြည်သံကို ထုတ်လွှတ်ပြီး မီးတောက်များ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားခဲ့၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းသွမ့်ယွင် ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူ၏ လက်သည်းများကို ကာကွယ်ရန် ကြက်ခြေခတ်လိုက်သည်။

ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု မြည်ဟည်းသွားသကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ချွင် ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ ခန်းမအတွင်းရှိ အုတ်ခဲများနှင့် ကျောက်တုံးများ အသံမြည်ကာ ပြုတ်ကျလာခဲ့၏။ လက်နက်များကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အလွန် မာကျောသော သွေးနီရောင် လက်သည်းများမှာ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ဖြင့် တိုဟူး ကဲ့သို့ ခုတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပေသည်။

ဓားမှာ အရှိန်မလျော့ဘဲ ဆက်လက် ကျဆင်းလာပြီး လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်၏။

လင်းသွမ့်ယွင် ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်ဆောင့်သွားခဲ့သည်။ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ နံရံမှာ ပြိုကျသွားပြီး အုတ်ခဲများနှင့် ကျောက်တုံးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားကာ ချက်ချင်းပင် အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

"သူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်... သူ့ကို တားထား..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။ လူတိုင်း အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အပျက်အစီးများကြားတွင် ရှိနေသင့်သော လင်းသွမ့်ယွင် မှာ ယခုအခါ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ချုံးဆန်းတောင် ၏ တောင်ထွတ်ဆီသို့ ပြေးလွှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီတာအတော်များများကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ မှေးမှိန်သော နောက်ဆက်တွဲ အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေ၏

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းက သူတို့၏ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာရပ်များကို အသုံးပြုကာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြတော့သည်။

သူတို့သည် လင်းသွမ့်ယွင် ကို ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးအထိ လိုက်သွားကြပြီး သူက ပေတစ်ရာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ ခုန်ချသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေကြစဉ်...

ကူမော့က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်

"ဆယ့်နှစ်ကိုက်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်

"ညီအစ်ကိုကူ... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

ကူမော့က ပြောသည်

"လင်းသွမ့်ယွင် က ချောက်ကမ်းပါး အောက်ကို ခုန်မချသွားဘဲ ဆယ့်နှစ်ကိုက် မှာ ရပ်သွားတယ်ဆိုတာကို ငါ ကြားနိုင်တယ်... သူ အထဲကို ဆက်ဝင်သွားတယ်... ဂူတစ်ဂူ ရှိတယ်..."

"လိုက်ကြ..."

ကူမော့၏ အမာခံ ပရိသတ် တစ်ဦးဖြစ်သော ကျိုးချင်းဖုန်းသည် ကူမော့၏ စွမ်းရည်များကို လုံးဝ သံသယမရှိဘဲ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အမြဲတမ်း အခြေအနေမဲ့ ယုံကြည်ပေ၏။ ချက်ချင်းပင် သူသည် တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူး တစ်ဦးထံမှ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ယူကာ ချောက်ကမ်းပါးအောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူက ကြိုးကို ဖမ်းဆွဲကာ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ယွီရှစ်ကျူး ကလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လိုက်ပါသွားခဲ့၏。

"တကယ် ဂူတစ်ဂူ ရှိနေတယ်..."

မကြာမီမှာပင် အောက်ဘက်မှ ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ဟစ်အော်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လက်နက်ချင်း ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျင်းခုန်းဆရာတော်၊ ယန်ထင်ယွင် နှင့် အခြား သိုင်းဆရာကြီးများသည် ထပ်မံ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ကြိုးများကို ဖမ်းဆွဲကာ အောက်သို့ ဆင်းသွားကြ၏။

ကူမော့သည် ကြိုးကို မဖမ်းဆွဲခဲ့ဘဲ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူ ဆင်းသက်နေစဉ်အတွင်း ချောက်ကမ်းပါးရှိ ဂူတစ်ခုမှ တိုက်ခိုက်သံများကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။ သူသည် တည်နေရာကို တိတိကျကျ သတ်မှတ်လိုက်ပြီး အထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ သူ့နောက်မှ ယန်ထင်ယွင်၊ ကျင်းခုန်းဆရာတော် နှင့် ထို့နောက် ကူချူတုန်း၊ သတ္တိရှိသော နာမည်ကျော် သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်နှင့် တံခါးခြောက်ချပ် မှ ထောက်လှမ်းရေးမှူး အချို့ စုစုပေါင်း လူဆယ်ယောက်ခန့် လိုက်ပါလာကြ၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းမှာ ပေတစ်ရာကျော် မြင့်သော ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုဖြစ်ပြီး အောက်သို့ ဆင်းလာရန် စွန့်စားရဲသူ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ယွီရှစ်ကျူး တို့သည် လင်းသွမ့်ယွင် ကို တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ထိုနှစ်ဦးမှာ အင်အား တူညီနေကြ၏။ လင်းသွမ့်ယွင် ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာကြောင့် သူ၏ ရင်ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပွင့်ဟနေပြီး သူ၏ နှလုံးကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သွေးမထွက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေ၏。

ထို့ကြောင့် ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ယွီရှစ်ကျူး တို့သည် သူ၏ နှလုံးကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး လင်းသွမ့်ယွင် ကို မနည်း တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လင်းသွမ့်ယွင် အရှုံးပေးတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင်...

ကူမော့ ပြေးဝင်လာပြီး "တောရိုင်းထဲမှာ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ နဂါး" တိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုကာ လင်းသွမ့်ယွင် ကို လွင့်စင်သွားစေပြီး နံရံကို ဝင်ဆောင့်သွားစေကာ အစိတ်အပိုင်း ကြီးတစ်ခုကို ပြိုကျသွားစေခဲ့၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျင်းခုန်းဆရာတော်၊ ကူချူတုန်းနှင့် အခြားသူများ ရောက်လာကြသည်။

ကူချူတုန်း၏ ကောချန်မိစ္ဆာဓား မှာ မီးတောက်များဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး မှောင်မိုက်နေသော ဂူကို လင်းထိန်သွားစေကာ သံကြိုး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျင်းခုန်းဆရာတော် နှင့် ယန်ထင်ယွင် တို့က ဤလူမှာ ချုံးဆန်းဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ပိုင်ချီလျောင် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။

"ပိုင်ချီလျောင်..." "အစ်ကို ပိုင်..."

ပိုင်ချီလျောင် မှာ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေပြီး သူ၏ အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟလာကာ အားနည်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်

"ဆရာတော်... အစ်ကို ယန်... ခင်ဗျားတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ..."

ကူချူတုန်းက သူမ၏ ဓားကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ သံကြိုးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပိုင်ချီလျောင် ကို ဆေးလုံးတစ်လုံး အလျင်အမြန် တိုက်လိုက်သည်။

"ဟက်... ဟက်..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းသွမ့်ယွင် သည် အပျက်အစီးများကြားမှ တွားသွားကာ ထလာပြီး သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေကာ ပြောလိုက်သည်

"ဒါက တကယ်ကို... မခံမရပ်နိုင်အောင်ပဲ..."