အခန်း (၁၉၁-၁၉၂)

အခန်း (၁၉၁): ကုသမှုကို စွန့်လွှတ်ခြင်း

အပျက်အစီးများကြားတွင် လင်းသွမ့်ယွင် သည် မနည်း ရုန်းကန်ထလာခဲ့၏။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး အဝတ်စများက လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်နေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာမှ စုတ်ပြဲနေသော အသားများကို ဖော်ပြနေပြီး သူ၏ ကလီစာများကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရကာ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ တစ်ချိန်က ဖောက်ထွင်း၍မရနိုင်ခဲ့သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ…

ယခုအခါ ကူမော့၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် အက်ကွဲနေပြီဖြစ်ပြီး ဆောင်းရာသီ အလယ်တွင် ရေကန်တစ်ခုပေါ်ရှိ ရေခဲများ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားသည့်အလားပင်။ သူ၏ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေကာ ခြေလှမ်းတိုင်းက သူ၏ ခွန်အားအားလုံး လိုအပ်နေပုံ ရပေသည်။ သူသည် ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း ခေါင်းမာစွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုများနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ချက်ချင်းပင် ကျိုးချင်းဖုန်းက ထပ်မံ မေးလိုက်သည်

“ဂိုဏ်းချုပ် လင်း… မင်း ဆက်ပြီး ခေါင်းမာမာနဲ့ ခုခံနေဦးမှာလား… ဒါမှမဟုတ် အရှုံးပေးမှာလား…”

လင်းသွမ့်ယွင် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်

“သခင်ကြီး ကျိုး… ခင်ဗျားရဲ့ အတွေးတွေကို ကျွန်တော် သိပါတယ်… ကျွန်တော် လင်းသွမ့်ယွင် ဒီနေရာမှာ အရိုက်ခံပြီး သေသွားတာထက် တရားရင်ဆိုင်ဖို့ အသက်ရှင်နေတာက ခင်ဗျားအတွက် အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိတာကိုး… ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့တော့ တောင်းဆိုပါတယ်…”

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

“ပြောပါ…”

လင်းသွမ့်ယွင် က ပြောသည်

“မြင်းငါးကောင်နဲ့ ခွဲသတ်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ်… အပိုင်းပိုင်း အတစ်တစ် ခုတ်ထစ်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ်… ကျွန်တော် သေပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်အဖေနဲ့အတူ ရှိနေဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြာတွေကို ဟွာဆန်းတောင် ပေါ်မှာ ကြဲချပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…”

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

“ဒီတောင်းဆိုချက်က မလွန်ပါဘူး… ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းကို မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်…” “မင်းအဖေ ဟယ်ချန်ချင်း တကယ် သေသွားပြီလား…”

လင်းသွမ့်ယွင် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး

“သခင်ကြီး ကျိုး… ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ… ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်တော့်ကို အရှက်ခွဲဖို့နဲ့ ရယ်စရာ လုပ်ဖို့ ကျွန်တော့်အဖေကို အသုံးချလောက်အောင် ခင်ဗျား အဲဒီလောက် အလုပ်မအား ဖြစ်မနေပါဘူးနော်…”

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

“လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီလောက် အများကြီး လုပ်ဖို့ဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်လို့ ငါ အမြဲတမ်း ခံစားရတယ်… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ကို မင်း ရောက်လာတုန်းက မင်းက အသက် ခြောက်နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ… အသက် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ဒီလောက် ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိနိုင်ပါ့မလား…”

လင်းသွမ့်ယွင် က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို အရင်က ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မကျင့်ကြံခဲ့လို့ပါ… ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ရဲ့ နည်းစနစ်ကို ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှတ်သားထားရုံပဲ… ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကမှ တိတ်တဆိတ် စတင် ကျင့်ကြံတဲ့အထိ မကျင့်ကြံဘဲ သည်းခံနေခဲ့တာလေ…

ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ… အသက် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်က တိတ်ဆိတ်ပြီး သိုသိုသိပ်သိပ် နေတယ်ဆိုရင် ဘာကို သံသယဝင်စရာ ရှိလို့လဲ…”

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်

“ခယ်ဝမ်ရွှေ ကရော ဘယ်လိုလဲ… အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ… အရင်က ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ မှာ ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို ဆရာကြီးကူ သတ်ခဲ့တယ်လေ… ခယ်ဝမ်ရွှေ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခုမှ ဆရာကြီးကူ သတိမထားမိခဲ့ဘူး… ခယ်ဝမ်ရွှေ က မင်းရဲ့ ဓားစာခံ အဖြစ် သူ့ဆန္ဒအလျောက် လုပ်ပေးခဲ့တာများလား…”

လင်းသွမ့်ယွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်

“ဘာလို့လဲဆိုတော့… ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ဆိုတာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်မှု မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်မှု တစ်ခု ဖြစ်လို့ပါပဲ… ဒါ့အပြင် အဆင့်နိမ့်တဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံတဲ့ သူတွေက အဆင့်မြင့်တဲ့ သူတွေအပေါ် သဘာဝကျကျ အညံ့ခံတဲ့ သဘောထား ရှိကြတယ်…

ခယ်ဝမ်ရွှေ က ကျွန်တော် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ဓားစာခံ ပါ… သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာက…” ပြီးပြည့်စုံတယ်လေ… သူက မိဘမဲ့ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဖခင်အရင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို မသိဘူး… ဒါပေမဲ့ သူက တော်တော်လေး ပါရမီပါပြီး သိုင်းလောကမှာလည်း နာမည်တစ်ခု ရှိတယ်… သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ထိရောက်တယ်လေ… ဒါကြောင့် သူ့ကို ကျွန်တော် ရွေးချယ်ခဲ့တာ…

သူ့ကို ရွေးချယ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို အသုံးပြုပြီး သူ့ဆီ တမင်သက်သက် ချဉ်းကပ်ခဲ့တယ်… သူ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို စုံစမ်းဖို့ သူ့ကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တယ်… နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပွားဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးခဲ့ပြီး သူ့ကို ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် သင်ပေးခဲ့တယ်…

ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံဖို့ကလမ်းညွှန်မှု မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်… အကယ်၍ သူက အဲဒါကို ကျင့်ကြံဖို့ သွေးဆောင်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ရင် သူ့ကို ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… သူ အဲဒါကို ကျင့်ကြံလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ မသိစိတ်က ကျွန်တော့်ကို အညံ့ခံသွားလိမ့်မယ်… အဲဒီနောက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းညွှန်မှုတွေကနေတစ်ဆင့် သူက သူ့အတွက် ကျွန်တော် ဖန်တီးပေးထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို လုံးဝ ယုံကြည်သွားခဲ့တယ်…

သူ့ရဲ့ ဖုတ်ကောင်လို သွေးကြော အသိစိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားမှုနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို သိမ်မွေ့စွာ လွှမ်းမိုးဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကျွန်တော့် အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို မသိမသာ ညွှန်ကြားဖို့ သူ့အပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာတွေကို ကျွန်တော် အသုံးပြုခဲ့တယ်… သူ ထိန်းချုပ်ခံနေရတယ် ဆိုတာကို သူ ဘယ်လိုမှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်သလို သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ တွေးခေါ်မှုကိုလည်း သူ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်လေ…

ယေဘုယျအားဖြင့် သူ့ကို ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မထိန်းချုပ်ခဲ့ဘူး… ကျွန်တော်က သူ့ကို လမ်းညွှန်ပေးရုံ သက်သက်ပါပဲ… ဒါကြောင့် ဆရာကြီးကူ က သူ့အပေါ်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခုမှ သဘာဝကျကျ မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တာပေါ့… ငိုကြွေးနေသော တာအိုဆရာ နဲ့ ယင်ကျိုနန် တို့လို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ ကိုယ်ပွားတွေက မလုံခြုံဘူး…

အဖမ်းခံရတာနဲ့ ဖော်ထုတ်ခံရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိတယ်… ဒါပေမဲ့ ခယ်ဝမ်ရွှေ က မတူဘူး… သူ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက သူ့ဘာသာသူ လုပ်ခဲ့တာ… ကျွန်တော်က သူ့ကို တိတ်တဆိတ် လမ်းညွှန်ပေးရုံ သက်သက်ပဲ… ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုရင် အဲဒါကို ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ခြေရာခံဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး… သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုက ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တယ်…

ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ တံခါးခြောက်ချပ် က အရမ်း ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ကလည်း ရုတ်တရက် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရလို့ အစီအစဉ်ကို အချိန်မတိုင်ခင် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ရတယ်… အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို မသတ်နိုင်ခဲ့တာ… ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

ကျိုးချင်းဖုန်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အတွင်းရေး ဇာတ်လမ်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။ လင်းသွမ့်ယွင် က သူ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားသည်ဟု ထင်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ၎င်းမှာ မထင်မှတ်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေ၏။ အကယ်၍ ကူမော့ကသာ ယွီရှစ်ကျူး ကို ဓားတစ်လက် ပေးရန် ရုတ်တရက် မဆုံးဖြတ်ခဲ့လျှင် ယွီရှစ်ကျူး သည် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်သလို လင်းသွမ့်ယွင် လည်း ကျရှုံးမည် မဟုတ်ချေ။

“ဟင်း…”

လင်းသွမ့်ယွင် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

“အခု ကျွန်တော် နောင်တရတာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်… အဲဒါက ပိုင်ချီလျောင် အဘိုးကြီးကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်သင့်တာ… သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ… ဟင်း… ဘာလို့ ကိစ္စတွေက ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာရတာလဲ… ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူကို ကျွန်တော် မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး…”

ခဏတာမျှ လူတိုင်းက ပိုင်ချီလျောင် ကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သနားကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုင်ချီလျောင် နေရာမှာသာ ဝင်ကြည့်လိုက်ရင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားသလို ခံစားရမှာပါ… သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ အမွေအနှစ်တွေ အားလုံးကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့ပြီး သမီးကိုတောင် လက်ထပ်ပေးခဲ့တဲ့ သူ အများကြီး မျှော်လင့်ထားတဲ့ တပည့်က တစ်ချိန်လုံး ဟန်ဆောင်နေခဲ့ပြီး သူ့ကို သေတဲ့အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာလေ… ပြီးတော့ အဆုံးမှာ သူ တကယ်ပဲ သေတဲ့အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရဖို့ တစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ…

ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ ထူမပေးမှုဖြင့် ပိုင်ချီလျောင် က အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်

“မင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာက ငါ့ကိုယ်ငါ နှစ်သိမ့်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မဟုတ်ခဲ့ဘူး… ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းအဖေကို သတ်ခဲ့တဲ့အတွက် ငါ့မှာ အမြဲတမ်း ကြည်လင်တဲ့ အသိစိတ် ရှိခဲ့လို့ပဲ… မင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတာက ကတိတစ်ခုပဲ… မင်းကို သိုင်းပညာတွေ လက်ဆင့်ကမ်းပေးတာက ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ဖြစ်ပြီး မင်းကို သင်ပေးဖို့က ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲ… ဂိုဏ်းချုပ် နေရာကို မင်းဆီ လွှဲပေးတာက ဂိုဏ်းအပေါ် ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲ… မင်းက ထူးချွန်တယ်… ငါ့ရဲ့ တခြား တပည့်တွေထက် ပိုထူးချွန်တယ်… ဂိုဏ်းချုပ် နေရာက မင်းနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်… ငါ့သမီးကို မင်းနဲ့ လက်ထပ်ပေးတာက ငါက အဖေတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့…

ငါ့သမီးကို ခင်ပွန်းကောင်း တစ်ယောက် ရစေချင်လို့… ငါ အားအကျဆုံး တပည့်ကို ပျော်ရွှင်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုနဲ့ လိမ္မာတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိစေချင်လို့ပဲ…”

လင်းသွမ့်ယွင်… ငါ မင်းကို ဘာမှ အကြွေးမတင်သလို မင်းအဖေကိုလည်း ဘာမှ အကြွေးမတင်ဘူး…”

လင်းသွမ့်ယွင် က ရယ်မောလိုက်သည်

“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကြွေးမတင်ဘဲ နေမှာလဲ… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ အကြွေးမတင်တာ သေချာပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဖေကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကြွေးမတင်ဘဲ နေမှာလဲ… သူက ခင်ဗျားကို သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တာ…”

“သူငယ်ချင်းဖြစ်ပေမဲ့ ခင်ဗျားက သူ့ကို သတ်ဖို့ လူတွေကို ဦးဆောင်ခဲ့တယ်… ကျွန်တော့်အဖေကို မယှဉ်နိုင်လို့ မနာလိုဖြစ်ပြီး သူ့ကို ခင်ဗျား သတ်ခဲ့တာလေ… ခင်ဗျားက ဘာလို့ သူ့ကို အကြွေးမတင်တာလဲ… ခင်ဗျား ဘာလို့ နောင်တမရတာလဲ…”

ပိုင်ချီလျောင် က ပြောသည်

“မင်းအဖေနဲ့ ငါက သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုက ငါတို့မှာ တူညီတဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အခြေခံပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာပါ… ဒါပေမဲ့ သူက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို စတင် ကျင့်ကြံပြီး ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေးလာတဲ့အခါ သူက သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး တရားမျှတမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာပဲ… အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူက ငါ့သူငယ်ချင်း မဟုတ်တော့ဘူး…

ငါ သူ့ကို သတ်ခဲ့တာ မနာလိုဖြစ်လို့ မဟုတ်ဘူး… သူ့ကိုလည်း ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မနာလိုမဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး… တရားမျှတမှုအတွက် ငါ သူ့ကို သတ်ခဲ့တာ… သူ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ မင်း သိလား… အပြစ်ကင်းတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ကို သူ သတ်ခဲ့လဲ… သူကြောင့် မိသားစု ဘယ်နှစ်စု ပျက်စီးခဲ့ရလဲ… သူ့ကို သတ်လိုက်ရလို့ ငါ နောင်တရမယ်ဆိုရင် သူ ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်တွေ… သူကြောင့် မိသားစုတွေ ပျက်စီးခဲ့ရတဲ့ လေလွင့်နေသူတွေကို ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ…”

“ငါက ဘာလို့ သူ့ကို အကြွေးတင်ရမှာလဲ… သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး တရားမျှတမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ငါ့သူငယ်ချင်း မဟုတ်တော့ဘူး… သူ မိစ္ဆာဝင်သွားပြီ… ငါ သူ့ကို သတ်လိုက်တာ ငါ သူ့ကို ဘယ်လိုများ မှားယွင်းခဲ့လို့လဲ… ငါ ဘာလို့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှာလဲ…”

လင်းသွမ့်ယွင် က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

“ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်အဖေပဲ… ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အဖေကို သတ်တဲ့သူပဲ…”

ပိုင်ချီလျောင် က ပြောသည်

“မင်း မှားတယ်လို့ ငါ မပြောပါဘူး… မင်းရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ရင် ဟယ်ချန်ချင်း က ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မင်းအဖေပဲလေ… သူ့အတွက် မင်း လက်စားချေချင်တာက နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်… မင်းကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချဖို့ ငါက ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အထက်စီးကနေ မပြောနိုင်ပေမဲ့ မင်းကလည်း ငါ့ကို ပြစ်တင်မရှုတ်ချပါနဲ့… မင်းလည်း မမှားသလို ငါလည်း မမှားဘူး… ငါတို့မှာ လမ်းကြောင်းမတူဘူးလေ… ဒါကြောင့် ငါတို့ အတူတူ အလုပ်မလုပ်နိုင်တာ…”

လင်းသွမ့်ယွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ ဂူထဲရှိ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးချင်းဖုန်းသည် သူ၏ ထောက်လှမ်းရေးမှူးထံမှ အနက်ရောင် သံကြိုးကို ယူလိုက်၏။ သံကြိုးမှာ ဂူထဲရှိ မီးရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည်။ လင်းသွမ့်ယွင် သည် အပျက်အစီးများရှေ့တွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ရပ်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သံကြိုးများ၏ ချွင်ချွင် မြည်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။

“ခွင့်ပြုပါ…”

ကျိုးချင်းဖုန်းက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အတွင်းအားများက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဆူပွက်လာခဲ့၏။

အနက်ရောင် သံကြိုးများက ပဲ့တင်ထပ်နေသော ချွင် ဟူသော အသံနှင့်အတူ လေကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ အရေးကြီးသော သွေးကြောမှတ်ဖြစ်သည့် ကျန်းကျင်း ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ လင်းသွမ့်ယွင် သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် မှိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အေးစက်သော သံကြိုးကို သူ၏ ညှပ်ရိုးထဲ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခွင့် ပေးလိုက်၏။ အေးခဲနေသော အနက်ရောင် သွေးစက်များက အနက်ရောင် သံကြိုး၏ သွေးကြောများတစ်လျှောက် စီးကျလာပြီး ဖုန်မှုန့်များပေါ်တွင် သဲလွန်စများ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

တံခါးခြောက်ချပ် ၏ ထူးခြားသော သွေးကြောများနှင့် သွေးကြောမှတ်များကို ပိတ်ဆို့သည့် နည်းလမ်းက သံကြိုးများနှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားပြီး သံကြိုး၏ အပိုင်းကိုးပိုင်းက အဓိက သွေးကြောမှတ် သုံးခုဖြစ်သည့် ထျန်းချီ၊ ထန်ကျုံး နှင့် ချီဟိုင် တို့ထဲသို့ အစဉ်လိုက် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ လက်ချောင်းများက နဂါးဖမ်းစွမ်းအင်ကို သိမ်မွေ့စွာ အသက်သွင်းလိုက်ရာ သော့ခတ်လိုက်တိုင်း သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ နောက်ဆုံး အနက်ရောင် သံကြိုးက သူ၏ တန်ထျန်း ထဲသို့ သော့ခတ်ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လင်းသွမ့်ယွင် သည် နောက်ဆုံးတွင် ခြေလှမ်းတစ်ဝက်ခန့် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သွေးများနှင့် ရောနှောနေသော ချွေးအေးများက သူ၏ အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲသွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ ရောင်ဝါမှာ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့

ဖြစ်သွားပြီး ထပ်မံ မြင့်တက်လာနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

လင်းသွမ့်ယွင် မခုခံခဲ့ချေ။ အရာအားလုံး ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဂူ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်…

ကူမော့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သံသယ အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့၏。

အခုချိန်ထိ ဟယ်ချန်ချင်း မပေါ်လာသေးဘူးပဲ…

မကြာမီမှာပင်…

လင်းသွမ့်ယွင် ကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီး တံခါးခြောက်ချပ် မှ ထောက်လှမ်းရေးမှူး အချို့က သူ့ကို ဂူအပြင်ဘက်သို့ စောင့်ကြပ်ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ အထဲတွင် မီးတုတ် အတော်များများကို ထွန်းညှိထားပြီးဖြစ်ရာ ဂူကို အလွန် လင်းထိန်နေစေ၏။ လူတိုင်းက ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းသည် ပိုင်ချီလျောင် ကို ကျောပေါ်တွင် သယ်ပိုးထားသော ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပိုင်ချီလျောင် ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်

“ဆရာကြီး ပိုင်… ကျွန်တော် မေးချင်တာက… ခင်ဗျားတို့ ဟယ်ချန်ချင်း ကို ဝိုင်းတိုက်တုန်းက သူ မသေခင် တွမ့်ဟွမ်ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေကို အပစ်ချခံလိုက်ရတယ်လေ… သာလွန်တဲ့ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာ ရှိတဲ့ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းကပဲ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တာ… အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဟယ်ချန်ချင်း က ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်အာရုံကနေ လွတ်သွားခဲ့သေးလား…”

“မလွတ်ပါဘူး…”

ပိုင်ချီလျောင် က အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်

“အဲဒီတုန်းက ဟယ်ချန်ချင်း ကို ငါ သေချာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ… မင်း… ဟယ်ချန်ချင်း မသေသေးဘူးလို့ မင်း သံသယရှိနေတာလား…”

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်

“ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီသံသယ ရှိနေတယ်…”

ပိုင်ချီလျောင် က ပြောသည်

“အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး… အဲဒီတုန်းက ဟယ်ချန်ချင်း က သေချာပေါက် သေသွားတာ… သူက ငါတို့အားလုံး ရှေ့မှာတင် ပြာအဖြစ် မီးရှို့ခံလိုက်ရတာလေ… ဒါ့အပြင် ဟယ်ချန်ချင်း က ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံထားတာ… သူ သေသွားရင်တောင် သူ့ရဲ့ ငွေရောင် သံချပ်ကာကို အတုလုပ်လို့ မရဘူး… သူ တွမ့်ဟွမ်ချောက်ကမ်းပါး ကနေ ပြုတ်ကျသွားတုန်းက ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ အလောင်းကို မီးရှို့တုန်းက လူတိုင်း ရှိနေခဲ့တာလေ…” “တကယ့် ငွေရောင်သံချပ်ကာ အလောင်း တစ်လောင်းပဲ…”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် နှင့် ယန်ထင်ယွင် တို့က သဘောတူလိုက်ကြပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြောသည်

“သခင်ကြီး ကျိုး… ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာသံသယမှ မရှိပါဘူး… ဟယ်ချန်ချင်း သေချာပေါက် သေသွားပါပြီ… အဲဒီတုန်းက ဒီနေ့ လင်းသွမ့်ယွင် လိုမျိုး ရွှေခန္ဓာကိုယ် ရဖို့ ခြေလှမ်းတစ်ဝက်ပဲ လိုတော့တဲ့… ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ ငွေရောင်သံချပ်ကာ ဖုတ်ကောင် ဆိုလို့ ဟယ်ချန်ချင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိခဲ့တာ.

.. ဒုတိယ တစ်ယောက် မရှိနိုင်ပါဘူး… သေချာတာကတော့ အတုဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေမဲ့ ငါက တွမ့်ဟွမ်ချောက်ကမ်းပါး အောက်ကို ဒုတိယမြောက် လိုက်သွားတဲ့သူလေ… အဘိုးကြီး ပိုင် နဲ့ လုံးဝနီးပါး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အသက်ရှူ အနည်းငယ်ပဲ ကွာတာ… ဟယ်ချန်ချင်း မှာ သေဟန်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ အချိန် သေချာပေါက် မရခဲ့ပါဘူး…”

“အော်…”

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

“နားလည်ပါပြီ… ဟယ်ချန်ချင်း သေချာပေါက် သေသွားပြီ ဆိုကတည်းက တကယ့် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူက ခင်ဗျားပဲ… ပိုင်ချီလျောင်…”

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားအောင်ပင် ကျိုးချင်းဖုန်းသည် ရုတ်တရက် သူ၏ ဓားဖြင့် ပိုင်ချီလျောင် ကို ထိုးနှက်လိုက်ပေ၏။

အခန်း (၁၉၂)၁: တစ်ဘဝလုံး လှည့်စားခြင်း

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ရုတ်တရက် ဓားဖြင့် ထိုးနှက်မှုက လူတိုင်းကို မျှော်လင့်မထားမိဘဲ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။ ကျိုးချင်းဖုန်းက ပိုင်ချီလျောင် ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း ကျင်းခုန်းဆရာတော် က သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေပြီး ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ဓားကို ရှောင်တိမ်းရန် ပိုင်ချီလျောင် ကို ကျောပိုးကာ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသို့ နောက်ဆုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်...

သူ၏ နောက်ကျောမှ ပူလောင်သော အပူရှိန်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ ကူချူတုန်းကလည်း ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပိုင်ချီလျောင် ကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ ကျိုးချင်းဖုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုလောက် ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး အဓိက အချက်မှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုမှာ အရှေ့နှင့် အနောက် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် ပိုင်ချီလျောင် နှင့်အတူ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် လူတိုင်းကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာပင် ဖြစ်၏။ သေလုမျောပါး အခြေအနေတွင် ရှိနေကြောင်း သိသာလှသော ပိုင်ချီလျောင် သည် ကူချူတုန်း၏ ဓား မကျဆင်းမီ အခိုက်အတန့်လေးမှာပင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ ကျောပေါ်မှ ရုန်းထွက်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဓားကို ရှောင်တိမ်းရင်း ပျံသန်းသွားခဲ့ပေသည်။

ကူချူတုန်း၏ ဓားမှာ ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ ကျောကို ထိလုမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း အဆုံးတွင် လက်မဝက်ခန့်အလို၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ ခဏတာမျှ... ဂူထဲရှိ လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြပြီး လုံးဝ တွေဝေသွားကြသည်။ ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူချူတုန်းတို့၏...

ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုက လူတိုင်းကို မျှော်လင့်မထားမိဘဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သော်လည်း ပိုင်ချီလျောင် ရုတ်တရက် လုံးဝ ပြန်ကောင်းလာခြင်းက သူတို့ကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။ ခဏတာမျှ မည်သူကမှ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ကူချူတုန်း၊ ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ပိုင်ချီလျောင် တို့ကြားတွင် အပြန်အလှန် ရွေ့လျားနေကြသည်။

ပိုင်ချီလျောင် သည် ဂူ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော်လည်း သူသည် အားနည်းနေပုံ လုံးဝ မပေါ်တော့ချေ။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် စွမ်းအင်များမှာ အသွင်ပြောင်းသွားသည့်အလားပင်။ သူက ကျိုးချင်းဖုန်းကို နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ငါ နားမလည်ဘူး... ငါ ဘယ်နေရာမှာ အမှားလုပ်မိသွားတာလဲ... ငါ ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက မဖြေခဲ့ဘဲ ကူမော့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ညီအစ်ကိုကူ... ငါလည်း အံ့သြနေတာ... မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြဿနာကို သတိထားမိသွားတာလဲ..."

လူတိုင်းက ကူမော့ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်

"အလိုအလျောက် သိစိတ်..."

ပိုင်ချီလျောင် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်

"တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အလိုအလျောက် သိစိတ်ပဲ... မင်းက ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး... လောကမှာ အသက်အငယ်ဆုံး အတွင်းအား သိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်နေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး... အတွင်းအားက အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားရင် နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိလာတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတာ ကြာပြီ... အရင်ကတော့ မယုံခဲ့ဘူး... အခုတော့ ငါ ယုံသွားပြီ..

ကူမော့ "..."

လူတစ်ယောက်၏ အတွင်းအားသည် သတ်မှတ်ထားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသောအခါ နတ်ဘုရားများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း ရှိလာသည်မှာ မှန်ပေ၏။ သူသည် ယခုအခါ ဤကဲ့သို့သော ဆက်သွယ်မှုမျိုးကို မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် တွင် ယွီရှစ်ကျူး ကို ဓားပေးခဲ့စဉ်က ဖြစ်ပေသည်။ အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ယွီရှစ်ကျူး ကို သူ အမှန်တကယ် လေးစားအားကျသောကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း အခြား အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ထိုဓားသည် ယွီရှစ်ကျူး ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသင့်သည်ဟူသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ့တွင် ရှင်းပြ၍မရအောင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဓားသည် ယွီရှစ်ကျူး ၏ လက်ထဲတွင် ကြီးမားသော အကူအညီ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

ချင်းကျိုးမြို့ တွင် တင်းချန် ဆရာတော် က ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓအမွေအနှစ် ကို သူ့အား ပေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ကူမော့က နောက်ပိုင်းတွင် ခန့်မှန်းခဲ့သည်မှာ ထို ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့ သည် သူ့လက်ထဲတွင် ရှိရန် ကံကြမ္မာ ဖန်တီးခံထားရသည်ကို တင်းချန် ဆရာတော် ကလည်း ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပင် ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော်...

ဒီတစ်ခေါက်တော့ မတူဘူးလေ...

ဒီတစ်ခေါက် သူက ပိုင်ချီလျောင် ရဲ့ မူမမှန်တာကို ခံစားမိခဲ့တာက အဓိကအားဖြင့် စနစ်ကြောင့်ပဲ...

စနစ်က သူ့ကို ပေးထားတဲ့ ကြယ်ငါးပွင့် တာဝန်ဖြစ်တဲ့

"ဖုတ်ကောင် အမဲလိုက်ခြင်း" တာဝန်က သက်တမ်းမကုန်သေးဘူးလေ... ဆိုလိုတာက ဖုတ်ကောင်က အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဆိုတာပါပဲ... အရင်က သူဟာ သိမြင်မှုဆိုင်ရာ ဘက်လိုက်မှု တစ်ခုထဲ ကျရောက်နေခဲ့ပြီး ဖုတ်ကောင်ဟာ ဟယ်ချန်ချင်း လို့ မသိစိတ်ကနေ မှတ်ယူထားခဲ့တာ...

ခုနကအထိပဲ...

လင်းသွမ့်ယွင် က သူ့အတွက် ဖန်တီးပေးထားတဲ့ နောက်ခံဇာတ်လမ်း အတုတစ်ခုကို ယုံကြည်အောင် ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို လမ်းညွှန်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်ကျမှ...

စနစ်ရဲ့ တာဝန် ပစ်မှတ်က အမြဲတမ်း ဖုတ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ဟယ်ချန်ချင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကူမော့ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်... ဆိုလိုတာက ဖုတ်ကောင်က ဟယ်ချန်ချင်း ဖြစ်စရာ မလိုဘူးဆိုတာပါပဲ... အဲဒီတုန်းက လူတိုင်းက ဟယ်ချန်ချင်း လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့ တကယ့် ဖုတ်ကောင်က ဟယ်ချန်ချင်း ဖြစ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလေ...

ထို့နောက်...

ဟယ်ချန်ချင်း သေသွားပြီဆိုတာကို ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ...

ဟယ်ချန်ချင်း က ခယ်ဝမ်ရွှေ လိုပဲ တခြားသူ တစ်ယောက်ရဲ့ နေရာမှာ သေသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပြီး တကယ့် ဖုတ်ကောင်က တခြားသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကူမော့ အခြေခံအားဖြင့် သေချာသွားခဲ့တယ်...

ပြီးတော့ အကယ်၍ ဒီခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ခဲ့ရင် လင်းသွမ့်ယွင် ဟာလည်း အစားထိုးခံ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး လင်းသွမ့်ယွင် ကို အစားထိုးခံ တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် မသိမသာ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်တဲ့ အဖြစ်နိုင်ဆုံး သူကတော့ ပိုင်ချီလျောင် ပဲ ဖြစ်မှာပါ...

ချက်ချင်းပင်...

ကူမော့သည် ပိုင်ချီလျောင် ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူချူတုန်းတို့ထံ အသံလွှင့်ကာ သတင်းပေးပို့လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ အနေအထားများမှာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပြီး ပိုင်ချီလျောင် ကို အငိုက်မိစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

...

"ဆရာကြီးကူ... မင်းရဲ့ အလိုအလျောက် သိစိတ်က မှားနေမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

ပိုင်ချီလျောင် က မေးလိုက်၏။

ကူမော့က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကျွန်တော့် ညီမ ရဲ့ ဓားသိုင်းက ကောင်းပါတယ်... သူ အဲဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး ပိုင်... ခင်ဗျားကတော့ စွန့်စားရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

ပိုင်ချီလျောင် က

"သခင်ကြီး ကျိုး ရဲ့ ဓားကိုတော့ ငါ စွန့်စားရဲပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး ကူ ရဲ့ လက်ထဲက ဓားကိုတော့ ငါ တကယ် မစွန့်စားရဲဘူး... အဲဒီဓားက ငါ့ကို တကယ် သတ်နိုင်တယ်လေ... ဟင်း... နှမြောစရာပဲ... ငါ့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အစီအစဉ်က မင်းရဲ့ အလိုအလျောက် သိစိတ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ချည်နှောင်ခံထားရသော လင်းသွမ့်ယွင် သည် တွေဝေသွားပြီး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်

"ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ... ပိုင်ချီလျောင်... ခင်ဗျား... ဘာဖြစ်တာလဲ..."

လင်းသွမ့်ယွင် တစ်ယောက်တည်း တွေဝေနေသည် မဟုတ်ဘဲ ထိုနေရာရှိ ယန်ထင်ယွင်၊ ကျင်းခုန်းဆရာတော် နှင့် အခြားသူများ အပါအဝင် လူတိုင်းက တွေဝေနေကြပြီး အားလုံးမှာ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများ ဖြစ်နေကြ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက အသံဩဩဖြင့်

"ဂိုဏ်းချုပ် လင်း... မင်းကို အရမ်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရား တစ်ခု ငါ ပြောပြရလိမ့်မယ်... မင်း လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ပိုင်ချီလျောင် ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတာပဲ... တကယ်တော့ မင်း ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို လမ်းညွှန်ခဲ့သလိုပဲ မင်း လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ပိုင်ချီလျောင် ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ တူညီတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာ... မင်းက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံထားတာကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖုံးကွယ်ဖို့ ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို လမ်းညွှန်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ပိုင်ချီလျောင် ကလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ..."

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

လင်းသွမ့်ယွင် က ဟစ်အော်လိုက်သည်

"သူက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်မှာလဲ... ဒါ့အပြင် ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျွမ်းကျင်သွားတာနဲ့ မင်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားပြီလေ... ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် နဲ့တောင် အဲဒါတွေကို ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ ပိုင်ချီလျောင် ကို ဒီမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဖမ်းထားခဲ့တာ... သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ရှိတယ်... သူ့မှာ သွေးရှိတယ်... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံထားနိုင်မှာလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်... မင်း ကျင့်ကြံနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က တကယ်တော့ ပိုင်ချီလျောင် က မင်းကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တာပဲ... အစကနေ အဆုံးအထိ ဟယ်ချန်ချင်း က မင်းကို ကျင့်စဉ် သင်ပေးတယ်ဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး... အားလုံးက ပိုင်ချီလျောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က မပြည့်စုံတာဖြစ်ပြီး ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် ပုံမှန် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ရနိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်း မသိတာပေါ့..."

ဤနေရာတွင် ကျိုးချင်းဖုန်းက ပိုင်ချီလျောင် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်

"ဆရာကြီး ပိုင်... ကျွန်တော် ပြောတာ မှန်လား..."

"မှန်တယ်... ပြီးတော့ မမှန်ဘူး..."

ပိုင်ချီလျောင် က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"ဟယ်ချန်ချင်း က တကယ်တော့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပါ... သူက တစ်ခါတုန်းက အနှစ်လေးဆယ်မှာ တစ်ခါပဲ ပေါ်လာတဲ့ ခူးရု အပျက်အစီးတွေကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံလို့မရတဲ့ သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်ကျမ်း တစ်စောင်ကို ရခဲ့တယ်..."

"အဲဒီ လျှို့ဝှက်ကျမ်းကို ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှိသူ တစ်ယောက်က ဖန်တီးခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲဒါက လောကမှာ အမှတ်အသား မကျန်ရစ်ခဲ့ဘူး... အဲဒါက သမားရိုးကျကို ချိုးဖောက်ပြီး ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ကို စွန့်လွှတ်ထားတဲ့ သိုင်းပညာ တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒါကို ကျင့်ကြံဖို့ မဖြစ်နိုင်တာပဲ...

ဒါပေမဲ့ ဟယ်ချန်ချင်း က ပါရမီရှင် တစ်ယောက်လေ... သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံလို့ မရပေမဲ့ သူက အဲဒီ အယူအဆကို အသုံးချခဲ့တယ်... အဲဒီ သိုင်းပညာရဲ့ အယူအဆကို သုံးပြီး ဟွာကျန်းဂိုဏ်း ရဲ့ အမွေဆက်ခံတဲ့ သိုင်းပညာရပ် ဖြစ်တဲ့ ရေခဲဝိညာဉ် ကျင့်စဉ် ကို သူ ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့တယ်... အဲဒါကို ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် လို့လည်း ခေါ်တယ်... လင်းသွမ့်ယွင် ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ပေါ့...

ဒါပေမဲ့ ငါက ဟယ်ချန်ချင်း ထက် မညံ့ပါဘူး... သူ့ရဲ့ အခြေခံပေါ်မှာ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ငါ ပိုမို တိုးတက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်... ငါ့ရဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒါက ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ကို ပြန်လည် ပုံဖော်ပေးနိုင်တယ်... မီးဓာတ် အတွင်းအား တစ်ခုကို ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး အေးခဲနေတဲ့ သွေးတွေကို ပြန်လည် လည်ပတ်စေနိုင်တယ်... အဲဒီလိုနဲ့ ယင်နဲ့ ယန် ဟန်ချက်ညီတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုကို ရောက်ရှိသွားပြီး ရေခဲအဆိပ်ကို တွန်းလှန်ဖို့ သွေးစုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

လင်းသွမ့်ယွင်က ပိုင်ချီလျောင် ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"ခင်ဗျားမှာ ဂုဏ်ယူစရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး... ငါ့အဖေသာ မသေခဲ့ရင် သူက ခင်ဗျားထက် အများကြီး ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့မှာပဲ... ငါ့အဖေနဲ့ ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား နှိုင်းယှဉ်နေတာက ဟာသပဲ... သူ အသက်ရှင်နေတုန်းက ခင်ဗျားက ဘာများလဲ... ပိုင်ချီလျောင်... ခင်ဗျားက ငါ့အဖေထက် မညံ့ဘူးလို့ ပြောရဲသေးတာလား..."

ပိုင်ချီလျောင် က လင်းသွမ့်ယွင် ကို ကြည့်ကာ ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဟင်း... ငါ မင်းကို မနာကျင်စေချင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းက သေတော့မှာဆိုတော့ အမှန်တရားကို မင်း သိသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... လင်းသွမ့်ယွင်... မင်းက ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ သား မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် က အလိမ်အညာ တစ်ခုပဲ..."