အခန်း (၁၉၃-၁၉၄)

အခန်း(၁၉၃) : သနားစရာကောင်းသောသူ

လင်းသွမ့်ယွင် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ ဟစ်အော်လိုက်သည်

"ခင်ဗျား ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ..."

ပိုင်ချီလျောင် က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး

"ငါ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းက ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို သနားတယ်... သူက အလိမ်အညာ တစ်ခုထဲမှာ နေနေရတယ်... သနားစရာ ကောင်းတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာ... တကယ်တော့ သူက သနားစရာ မကောင်းပါဘူး... တကယ် သနားစရာ ကောင်းတဲ့သူက မင်းပဲ...

ခယ်ဝမ်ရွှေ က တကယ်ပဲ ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ သားပဲ... သူ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ခြယ်လှယ်ခံရပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်လေ... သူက သူ့အဖေအတွက် တကယ် လက်စားချေနေခဲ့တာ... ပြီးတော့ မင်း... မင်းက တကယ့် သနားစရာကောင်းတဲ့ လူဆင်းရဲပဲ..."

"ခင်ဗျား အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ..."

လင်းသွမ့်ယွင် က ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် တောက်ပနေပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလားပင်။

"ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့... ခယ်ဝမ်ရွှေ ရဲ့ နောက်ခံကို ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ခံပေါ် အခြေခံပြီး ကျွန်တော် ဖန်တီးခဲ့တာ... အဲဒါက အမှန်လား အမှားလား ဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား..."

ပိုင်ချီလျောင် က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"မင်း အရင်က အသိအမြင်ရှိတဲ့ စကားတစ်ခု ပြောခဲ့တယ်... အကောင်းဆုံး အစားထိုးခံဆိုတာ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ အားလုံးက သူ့ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှုဖြစ်နေတဲ့ သူပဲတဲ့...

အလိမ်အညာတွေမှာလည်း အဲဒီ သဘောတရား အတိုင်းပါပဲ... အသိသာဆုံး အလိမ်အညာဆိုတာ မူလကတည်းက အမှန်တရား ဖြစ်နေတဲ့ အလိမ်အညာပဲ... စဉ်းစားကြည့်လေ... မင်းက ခယ်ဝမ်ရွှေ နဲ့ အချိန်သိပ်အများကြီး မကုန်ခဲ့ပါဘူး... သူ့အတွက် မင်း ဖန်တီးပေးခဲ့တဲ့ နောက်ခံက ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ... ပြီးတော့ ခယ်ဝမ်ရွှေ က မအပါဘူး... အစကနေ အဆုံးအထိ သူက ဘာမှ သတိမထားမိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်မှာလဲ..."

သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို သူ ဘယ်တော့မှ သံသယမဝင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်က အစစ်အမှန် ဖြစ်နေလို့ပဲ... သူ ဘယ်လိုပဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးပါစေ ရလဒ်တွေက အမြဲတမ်း မှန်ကန်နေတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက တကယ်ပဲ ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ သားဖြစ်နေလို့ပဲ... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝ အတွေ့အကြုံတွေကလည်း အစစ်အမှန်ပဲ... သူက အဲဒါတွေကို မှတ်မိနေလို့ပါပဲ...

လင်းသွမ့်ယွင် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားကာ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်ဆန်လာခဲ့၏။

သူက

"ဒါဆို... ဒါဆို ကျွန်တော်ကရော ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်တော့်မှာ ဘာလို့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေတာလဲ... ဘာလို့ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ သံသယမဝင်ခဲ့တာလဲ..."

ပိုင်ချီလျောင် က "

ငါ့ရဲ့ မူလ အစီအစဉ်က ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ဆီ ခေါ်လာဖို့ပါ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပါရမီက ငါ့အစီအစဉ်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ အရမ်း သာမန်ဆန်လွန်းတယ်... ငါ သေချာ ရွေးချယ်ခဲ့တာ မင်းကိုပါ...

ကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က မူလကတည်းက အားနည်းပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကလည်း အရမ်း အားနည်းတယ်... ငါက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ မင်းကို ထိန်းချုပ်ဖို့နဲ့ လမ်းညွှန်ဖို့ လျှို့ဝှက် နည်းပညာတွေကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်...

ပြီးတော့ ခယ်ဝမ်ရွှေ ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို နှောင့်ယှက်ပြီး သူ့ကို မေ့သွားအောင်နဲ့ ဖုံးကွယ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တယ်...

ဒါမှမဟုတ်ရင်... မင်းလို အသက် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်က မင်းရဲ့ လက်စားချေချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ငါ့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား... ချုံးဆန်းဂိုဏ်း က လူတွေ အများကြီးကို မင်း လှည့်စားနိုင်ပါ့မလား... အဲဒါက ငါက မင်းကို ဖုံးကွယ်ပေးထားပြီး မင်းကို တမင်သက်သက်ပဲဖြစ်ဖြစ် မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်ဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး လမ်းညွှန်ပေးနေခဲ့လို့ပဲ... ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို မင်း ရှာတွေ့တာနဲ့ သူ့ကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ပွားဖြစ်လာအောင် လမ်းညွှန်တာကအစ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ထဲမှာ ပါဝင်နေတာပဲ...

လင်းသွမ့်ယွင်... တကယ် သနားစရာကောင်းတဲ့သူက မင်းပဲ... မင်းမှာ မင်းကိုယ်ပိုင် ဘဝ ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး..."

လင်းသွမ့်ယွင် သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်

"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အပေါ် ဒီလို လုပ်ရလောက်အောင် ကျွန်တော်နဲ့ ဘာရန်ငြိုး ရှိလို့လဲ..."

ပိုင်ချီလျောင် က ရယ်မောလိုက်သည်

"အဲဒါ တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခု သက်သက်ပါပဲ..."

လင်းသွမ့်ယွင် သည် ပိုင်ချီလျောင် ကို လက်ညိုးထိုးကာ သွားကြိတ်လျက် သူ၏ မျက်လုံးများမှ မီးများ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးချင်းဖုန်းက စကားပြောလိုက်သည်

"ဆရာကြီး ပိုင်... တကယ့် ဖုတ်ကောင်က ဟယ်ချန်ချင်း ဘယ်တုန်းကမှ မဟုတ်ခဲ့ဘဲ ခင်ဗျားပဲ မဟုတ်လား...

အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျားနဲ့ ဟယ်ချန်ချင်း က သစ္စာဆို ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ဟယ်ချန်ချင်း က ခင်ဗျားကို လုံးဝ ယုံကြည်ခဲ့တယ်... အဲဒါကြောင့် သူက သူ့သားကို ခင်ဗျားဆီ အပ်နှံခဲ့တာ... နောက်ပိုင်းမှာ ဟယ်ချန်ချင်း က ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့အခါ သူက အဲဒါကို သူ့အတွက်ပဲ မထားဘဲ ခင်ဗျားကိုပါ ဝေမျှပေးခဲ့တယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံနေခဲ့ကြတာလေ...

ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံခဲ့ကြပြီး ရေခဲအဆိပ်ကို ဖိနှိပ်ဖို့ သွေးစုပ်ဖို့ လိုအပ်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း နှလုံးသားထဲက ယုတ်မာတဲ့ အတွေးတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ သွေးစုပ်တာကို စွဲလမ်းလာပြီး ရွာတွေနဲ့ လူမျိုးစုတွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့သူက ဟယ်ချန်ချင်း မဟုတ်ဘဲ ခင်ဗျား... ပိုင်ချီလျောင် ပါပဲ... ဟယ်ချန်ချင်း နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သူက ရေခဲအဆိပ်ကို ဖိနှိပ်ဖို့ ပုံမှန် လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရုံ သက်သက်ပါပဲ..."

ပိုင်ချီလျောင် စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆက်ပြောသည်

"ဟယ်ချန်ချင်း က ခင်ဗျားကို ဖုံးကွယ်ပေးနေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်က ပြောင်းလဲသွားပြီး ခင်ဗျားကို ရွာတွေနဲ့ လူမျိုးစုတွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်တာကို ခွင့်မပြုနိုင်တော့လို့ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပဋိပက္ခ ဖြစ်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် ဟယ်ချန်ချင်း က ခင်ဗျားအပေါ် အမြဲတမ်း အထက်စီးကနေ လွှမ်းမိုးထားနိုင်လို့ ခင်ဗျားရဲ့ မနာလိုမှုတွေက ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင် အဲဒီနှစ်ခုစလုံး ပေါင်းစပ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက ဟယ်ချန်ချင်း ကို တိတ်တဆိတ် သစ္စာဖောက်ပြီး သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်ဖို့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ က သိုင်းလောက သူရဲကောင်းတွေကို အသုံးချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ... ဆရာကြီး ပိုင်... ကျွန်တော် ပြောတာ မှန်လား..."

ပိုင်ချီလျောင် က ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"မှန်ပါတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆက်ပြောသည်

"ကျွန်တော် ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် အဲဒီနေ့က ဟွာကျန်းတောင် ကို ခင်ဗျား သွားတုန်းက ဟွာကျန်းဂိုဏ်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသတ်ခံထားရတာကို ခင်ဗျား တွေ့ခဲ့တယ်... တကယ့် လူသတ်သမားက ဟယ်ချန်ချင်း မဟုတ်ဘဲ ခင်ဗျား... ပိုင်ချီလျောင် ပါပဲ...

ဟယ်ချန်ချင်း ကို ကူညီခဲ့တဲ့ အဲဒီ ကြေးဝါရောင်သံချပ်ကာ အလောင်းတွေက သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ မဟုတ်ဘဲ ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ အပြစ်ကို လုံးဝ အတည်ပြုပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိအောင် လုပ်ဖို့ ခင်ဗျားရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေတာပဲ...

ဟယ်ချန်ချင်း က ခင်ဗျားနဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ သူက ခင်ဗျားကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် ဟယ်ချန်ချင်း ကို ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်နဲ့ မြှူဆွယ်ဖို့ အဲဒီ ယုံကြည်မှုကို ခင်ဗျား အသုံးချခဲ့တယ်...

ထို့နောက်..." ခင်ဗျားတို့က ဟွာကျန်းဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို အပြတ်ရှင်းဖို့ ကြေးဝါရောင်သံချပ်ကာ အလောင်းတွေကို စီစဉ်ခဲ့တယ်... ဟယ်ချန်ချင်း က တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာကို သတိထားမိပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ဟွာကျန်းဂိုဏ်း မှာ အလောင်းတွေ ပြည့်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်...

သူက ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို သင်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ခင်ဗျားက လူသတ်သမားဆိုတာကို သူ ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်... အဲဒီအချိန်မှာ ခင်ဗျားက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ က နာမည်ကျော် သိုင်းဆရာကြီး အများအပြားနဲ့အတူ ရောက်လာခဲ့တယ်... ရှင်းပြနေလို့လည်း အလကားပဲဆိုတာကို ဟယ်ချန်ချင်း သိတယ်... ဒါမှမဟုတ် သူ့နှလုံးသားက ကြေကွဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... အမှားအမှန်ကို သူ မရှင်းပြချင်တော့ဘဲ လက်စားချေဖို့ ခင်ဗျားကိုပဲ သတ်ချင်ခဲ့တာ...

တခြား သိုင်းဆရာကြီးတွေ အမြင်မှာတော့ ဒီမြင်ကွင်းက ဟယ်ချန်ချင်း ရူးသွပ်သွားပြီး သူက 'ဖုတ်ကောင်' ဆိုတာကို ပိုပြီး အတည်ပြုပေးသလို ဖြစ်နေတယ်... တကယ်တော့ ဟယ်ချန်ချင်း က ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံခဲ့တာဆိုတော့ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ... အဲဒီနောက်မှာ သူက သိုင်းဆရာကြီး အများအပြားရဲ့ ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရတယ်...

ပိုင်ချီလျောင် က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သခင်ကြီး ကျိုး က ဟယ်ချန်ချင်း ကို သနားနေတာလား..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"လုံးဝ မသနားပါဘူး... ဟယ်ချန်ချင်း လည်း ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာပဲ... အဲဒီ ယုတ်မာတဲ့ ကျင့်စဉ်က ရေခဲအဆိပ်ကို တွန်းလှန်ဖို့ သွေးကို မကြာခဏ သောက်ဖို့ လိုအပ်တယ်... သူက အဲဒါကို စွဲလမ်းမနေဘူး ဆိုရင်တောင်မှပေါ့... ဒါကြောင့် ဒီ ယုတ်မာတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့ သူတိုင်းက သေသင့်တယ်... ဟယ်ချန်ချင်း က သနားစရာ မကောင်းပါဘူး... ကျွန်တော် တကယ် သနားတာက လင်းသွမ့်ယွင် ကိုပါ..."

စကားပြောနေစဉ် ကျိုးချင်းဖုန်းက လင်းသွမ့်ယွင် ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သာမန်လူတွေအတွက်တော့ အားကောင်းတဲ့ ကျင့်ကြံမှု ပါရမီ ရှိတာက ကြီးမားတဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုပါ... ဒါပေမဲ့ လင်းသွမ့်ယွင် အတွက်တော့ သူ့ရဲ့ ထူးကဲတဲ့ ပါရမီက သူ့ရဲ့ အဖြစ်ဆိုးရဲ့ အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်...

ဟယ်ချန်ချင်း ကို မသတ်ခင်ကတည်းက ဆရာကြီး ပိုင် မှာ အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိပြီးသား ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... အဲဒီတုန်းကတည်းက လင်းသွမ့်ယွင် ကို ခင်ဗျား မျက်စိကျနေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ပိုင်ချီလျောင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဲဒီတုန်းက သွေးစွဲလမ်းနေခဲ့တဲ့သူ အစစ်အမှန်က ငါပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ငွေရောင်သံချပ်ကာ အလောင်း အဆင့်ကို တက်သွားတဲ့အခါ ငါ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ရွှေရောင်သံချပ်ကာ အလောင်း အဆင့်ကို တက်သွားတဲ့အခါ ရွာတွေနဲ့ လူမျိုးစုတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မိပြီး သဲလွန်စတွေ ချန်ထားခဲ့မိမှာကို ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်...

အမှားလေး တစ်ချက်က လုံးဝ ကျရှုံးသွားစေနိုင်တယ်လေ... အစတုန်းကတော့ ငါက ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို မျက်နှာဖုံးအဖြစ် သုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ ခယ်ဝမ်ရွှေ ရဲ့ ပါရမီက သာမန်ပဲ ဖြစ်နေတော့ ငါ့အတွက် မျက်နှာဖုံးအဖြစ် သုံးဖို့ မသင့်တော်ဘူး..." "မလုံလောက်ဘူး... ဒါကြောင့် ငါက လင်းသွမ့်ယွင် ကို သေချာ ရွေးချယ်ခဲ့တာ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီ... ငါတို့ တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ အစောဆုံး အတည်ပြုနိုင်တဲ့ သွေးစုပ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကပဲ... အဲဒီမတိုင်ခင်ကလည်း ဖြစ်နေလောက်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး ပိုင်... ခင်ဗျားက သွေးစွဲလမ်းမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး လူတွေကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခမပေးခဲ့တော့ ငါတို့ တိကျတဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို မရှာတွေ့ခဲ့ဘူး...

လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က စပြီး မှတ်တမ်းတွေ ရှိနေတော့ ခင်ဗျားက ရွှေရောင်သံချပ်ကာ အလောင်း အဆင့်ကို စတင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပုံရတယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက ခင်ဗျားက ခယ်ဝမ်ရွှေ နဲ့ လင်းသွမ့်ယွင် ဆိုတဲ့ ဓားစာခံ နှစ်ယောက်ကို အသက်သွင်းခဲ့တာ... တစ်ယောက်က ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်နဲ့ နောက်တစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်ပေါ့...

ခင်ဗျားက ခယ်ဝမ်ရွှေ ကို အစောပိုင်း အဆင့်တွေမှာ ဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးအချိန်မှာ လျှို့ဝှက် ဓားစာခံ ဖြစ်တဲ့ လင်းသွမ့်ယွင် ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို ခင်ဗျားဆီကနေ လုံးဝ ခွဲထုတ်လိုက်တယ်...

ခင်ဗျားမှာ ဗာဂျရာသံမဏိအင်္ကျီ သိုင်းလည်း ရှိတယ်လေ... အဲဒါက ဓားတွေ လှံတွေကို ခင်ဗျား ခံနိုင်ရည်ရှိတာကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ရှင်းပြနိုင်တယ်... ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားရဲ့ ပြုပြင်ထားတဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ကို ပြန်လည် ထူထောင်ပေးနိုင်တယ်..."

"ခင်ဗျားရဲ့ သွေးကြောတွေ ပြန်ကောင်းလာပြီး သွေးလည်ပတ်မှု ပုံမှန်ဖြစ်လာတာနဲ့အမျှ... ခယ်ဝမ်ရွှေ နဲ့ လင်းသွမ့်ယွင် တို့ကို ကိုယ်ပွားတွေအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ခင်ဗျားက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လွတ်မြောက်မှု အစီအစဉ်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်ခဲ့တယ်...

ဒါ့အပြင် လင်းသွမ့်ယွင် ရဲ့ ပါရမီက ကြောက်စရာကောင်းတယ်... သူ့ရဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ဖော်ထုတ်ခံရတာနဲ့ မြောက်ပိုင်း သိုင်းလောက တစ်ခုလုံး ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်သွားပြီး မြောက်ပိုင်း သိုင်းလောက တစ်ခုလုံး ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားလိမ့်မယ်... ဒီအချိန်မှာ ခင်ဗျားမှာ အရန် အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိသင့်တယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို မတော်တဆ ရှာတွေ့ပြီး ကယ်တင်လိမ့်မယ်..."

အဲဒီနောက်မှာ မြောက်ပိုင်း သိုင်းလောက ရှေ့မှာ ခင်ဗျားက အိမ်ရှင်းလင်းရေး လုပ်ပြီး လင်းသွမ့်ယွင် ကို သတ်ကာ ခင်ဗျားရဲ့ ဗာဂျရာသံမဏိအင်္ကျီ သိုင်းဟာ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ထက် မအားနည်းဘူး ဆိုတာကို လူတိုင်းကို အသိပေးလိမ့်မယ်... သိုင်းလောက သူရဲကောင်းတွေ ရှေ့မှာ ခင်ဗျား ဒဏ်ရာတချို့ ရအောင်တောင် လုပ်နိုင်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ သွေးကြောတွေနဲ့ သွေးတွေကို သူတို့ကို စစ်ဆေးခွင့် ပေးလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကစပြီး ခင်ဗျားက ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကနေ ပြီးပြည့်စုံအောင် လွတ်မြောက်သွားရုံသာမက ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အဲဒီတုန်းက ဟယ်ချန်ချင်း ထက်တောင် သာလွန်သွားပြီး မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကိုတောင် ရရှိသွားလိမ့်မယ်..."

ပိုင်ချီလျောင် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး

"သခင်ကြီး ကျိုး ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒီကောင်းမွန်တဲ့..." "ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်က သေးငယ်တဲ့ အမှားလေး တစ်ခု ဖြစ်သွားတာတော့ နှမြောစရာပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက

"လင်းသွမ့်ယွင် ဒီလောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား... ပြီးတော့ ညီအစ်ကိုကူ က တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုတာကို သတိထားမိသွားမယ်လို့လည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား..."

ပိုင်ချီလျောင် က

"လင်းသွမ့်ယွင် ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုက ငါ့ မျှော်လင့်ချက်တွေထဲမှာ ပါပါတယ်... တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရွှေခန္ဓာကိုယ် ဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ရွှေခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘူးလေ... ပြီးတော့ အဲဒါက ချို့ယွင်းချက်ရှိတဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ဗားရှင်းပဲ... ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးကူ က နာမည်ကျော် အတွင်းအား သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်တော့ လင်းသွမ့်ယွင် ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုက မျှော်လင့်ထားသင့်တာပါပဲ... ဆရာကြီးကူ က တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုတာကို သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့တာပါ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်စုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ဆရာကြီး ပိုင်... အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ..."

ပိုင်ချီလျောင် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

"လူတိုင်းကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ သတ်ပစ်ဖို့ ဆိုတာက မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဆရာကြီးကူ ဒီမှာ ရှိနေတော့ မင်းတို့ တောင်ပေါ်ကို မထွက်ပြေးခင် ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းကို ငါ မသတ်နိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် အခု ငါ ထွက်သွားရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်... သိုင်းလောကမှာ ငါ့အတွက် နေရာမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်တယ်... ငါ တိုင်းတစ်ပါးကိုပဲ သွားနိုင်တော့မယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဆရာကြီး ပိုင် က ဒီနေ့ ထွက်သွားနိုင်သေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ပိုင်ချီလျောင် က ပြန်ဖြေသည်

"သခင်ကြီး ကျိုး... ကျေးဇူးပြုပြီး အမှား မလုပ်ပါနဲ့... ကန် တိုင်းပြည် အစိုးရနဲ့ သေချင်းရှင်ခြင်ူ ရန်ငြိုး မဖွဲ့ချင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက သေဖို့ အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေတယ်ဆိုရင်တော့ မထွက်သွားခင် ဒီမှာ လူသတ်ပွဲကြီး လုပ်ဖို့ ငါ ဝန်မလေးပါဘူး...

မင်းတို့က သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့ အပေါ် မှီခိုနေတယ်ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်... သူရဲကောင်းကြီး ကူ ရဲ့ သိုင်းပညာက နားလည်ရခက်တယ် ဆိုတာကို ငါ မငြင်းပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်... ဘယ်သူမှ ငါ့ကို တားလို့ မရဘူး... သူရဲကောင်းကြီး ကူ နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သူက ကန် တိုင်းပြည်မှာပဲ နံပါတ်ဆယ် ဖြစ်တာ... လောကမှာ နံပါတ်ဆယ် မဟုတ်ဘူး... ငါက အခု ကန် တိုင်းပြည် ကနေ ထွက်သွားတော့မှာဆိုတော့ ကန် တိုင်းပြည် ရဲ့ နံပါတ်ဆယ် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်အတွက် ယှဉ်ပြိုင်နေရတာ အလကားပဲ... ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ကန် တိုင်းပြည် သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးလာဖို့ သူရဲကောင်းကြီး ကူ ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ငါ ရပ်နေမှာပေါ့..."

ပိုင်ချီလျောင် ၏ စကားများက ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်သွားစေခဲ့၏။

ထိုနေရာရှိ မည်သူကမျှ ပိုင်ချီလျောင် ၏ စွမ်းအားကို သံသယ မဝင်ခဲ့ကြချေ။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်က ဟယ်ချန်ချင်း သည် ကောင်းကင်စာရင်း တွင် မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ပိုင်ချီလျောင် မှာ သူ့ထက် သိပ်မအားနည်းခဲ့ချေ။ ယခု ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ပုန်းအောင်းနေပြီးနောက် သူသည် ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်အထိ ကျွမ်းကျင်သွားရုံသာမက ၎င်းကို ပိုမို တိုးတက်အောင်ပင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ပိုင်ချီလျောင် ယခု အမှန်တကယ် မည်မျှ အစွမ်းထက်နေပြီ ဆိုသည်ကို သူတို့ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ကြချေ။

အခန်း(၁ ၁၉၄): ဖုတ်ကောင်အစစ်နှင့် တိုက်ပွဲ

ကူမော့သည် ငြင်းဆန်၍မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော်လည်း ပိုင်ချီလျောင် ပြောသကဲ့သို့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူသည် လူသိရှင်ကြား အသိအမှတ်ပြုခံထားရသော နိုင်ငံ၏ နံပါတ်ဆယ် သာဖြစ်ပြီး လောက၏ နံပါတ်ဆယ် မဟုတ်ချေ။ တစ်ဖက်တွင် ပိုင်ချီလျောင် မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြံစည်နေခဲ့သော ပုန်းကွယ်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

ခဏတာမျှ ဂူထဲရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်နေခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ကူချူတုန်းမှာ အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့၏။ ပိုင်ချီလျောင် ၏ စကားများမှာ မာနကြီးလွန်းပြီး လွှမ်းမိုးလွန်းသည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမ ကန့်ကွက်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကူမော့ကို တိုက်ပွဲထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ခိုင်းရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့၏။

သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ၎င်းမှာ မလိုအပ်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ချီလျောင် သည် မာနကြီးသော်လည်း သူသည် အကြွင်းမဲ့ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ သူတို့တွင် သေခြင်းရှင်ခြင်း ရန်ငြိုး မရှိသဖြင့် ဤကဲ့သို့ စွန့်စားရခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူ၏ ထောက်လှမ်းရေးမှူးများကို ဘေးဖယ်ပေးရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ပိုင်ချီလျောင် သည် သေချာပေါက် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ကူမော့အပေါ်တွင် တည်ရှိနေကြောင်း သူ သိပေ၏။ သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ပိုင်ချီလျောင် မှာ ခန့်မှန်းရ အလွန်ခက်ခဲလွန်းလှပြီး သူ၏ စွမ်းရည်များကို လုံးဝ အကဲဖြတ်၍ မရနိုင်ချေ။ အကယ်၍ သူတို့က အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားပါက ကူမော့မှာ ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ ဆုတ်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။

တံခါးခြောက်ချပ် ၏ ထောက်လှမ်းရေးမှူး တစ်ဦးအနေဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို ဒုက္ခပေးခဲ့သည့် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူ ဆုတ်ခွာရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယနေ့ပြီးနောက် သူသည် လှောင်ပြောင်စရာ တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း လမ်းဖယ်ပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ချီလျောင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဂူအပေါက်ဆီသို့ မာနထောင်လွှားစွာ လျှောက်သွားခဲ့၏။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကူမော့က ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်

"ပိုင်ချီလျောင်..."

ပိုင်ချီလျောင် ရပ်တန့်သွားပြီး ကူမော့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးတွင် လှောင်ပြောင်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး ပြောလိုက်သည်

"ဆရာကြီးကူ... ဘာအကြံဉာဏ် ပေးချင်လို့လဲ..."

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"'ငါ မျက်စိကျသွားတဲ့ ဘယ် အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်မှ ငါ့လက်ထဲက မလွတ်နိုင်ဘူး' ဆိုတဲ့ စကားကို ခင်ဗျား ကြားဖူးလား... ခင်ဗျားက ခြွင်းချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘာက ထင်သွားစေတာလဲ..."

ပိုင်ချီလျောင် က ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဆရာကြီးကူ က နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကို ဒီနေ့ စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်..."

ကူမော့က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ခင်ဗျားက အဲဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာလား... ကျွန်တော့်ကို ဖိအား‌ဝင်အောင် လုပ်နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား..."

ပိုင်ချီလျောင် က ပြောသည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ဟယ်ချန်ချင်း ဟာ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ငါကလည်း သူ့ထက် သိပ်မအားနည်းခဲ့ဘူး... အခု ငါက ဒီရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား သိုင်းပညာကို ကျွမ်းကျင်နေပြီလေ... ဆရာကြီးကူ... မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ဟယ်ချန်ချင်း ထက် အများကြီးဆိုရင်တောင် နည်းနည်းလေးပဲ ပိုသန်မာတာပါ... ဒါပေမဲ့ ငါက ဆယ်ဆ... အဆတစ်ရာ ပိုသန်မာတယ်..."

ခဏတာမျှ ဂူထဲရှိ လေထုမှာ အလွန် ဖိစီးမှုများလာခဲ့၏။

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ အချက်ပြမှုနှင့်အတူ လူတိုင်းက ဂူပေါက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြသည်။ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းက သိုင်းဆရာကြီးတွေချည်းပဲဆိုတော့ အပေါ်က ချပေးထားတဲ့ ကြိုးတွေကို သုံးပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အပေါ်ကို တက်သွားကြတယ်...

ကူချူတုန်းက ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ကူမော့၏ လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကို... အရမ်း အတင်းမလုပ်နဲ့နော်... တကယ်လို့ မနိုင်ဘူးဆိုရင် ပြေးသာ ပြေး... ကျွန်မဆီမှာ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ရှိသေးတယ်... နှစ်ခါ ထပ်သုံးလို့ ရသေးတယ်...နောက်ပြီး ကျွန်မတို့ဘက်မှာ လူပိုများတော့ အတူတူ ဝိုင်းတိုက်လို့ ရတယ်... ဘာမှ မရရင်တောင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လူအုပ်ထဲမှာ ပုန်းနေလိုက်..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ကူချူတုန်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ကူချူတုန်းထံ ပြန်ပေးရင်း

"ငါ့က ကောချန်မိစ္ဆာဓား မလိုပါဘူး..."

ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကို... ယုံကြည်မှု ရှိလို့လား..."

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်သည်

"နင် သိပါတယ်... ငါ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းက ဘယ်ပြိုင်ဘက်ကိုမဆို တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ရမှာ မကြောက်ဘူးလေ..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ချောက်ကမ်းပါး အပေါ်က ချပေးထားတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖမ်းဆွဲကာ အပေါ်ကို တက်သွားခဲ့၏။

နောက်ဆုံး ထွက်သွားသူမှာ ကျိုးချင်းဖုန်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် အရာရှိ တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်၏။ ကူမော့သည် ယခုအခါ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော်လည်း ကူမော့ဆီ လျှောက်သွားကာ လက်ဆုတ်ချီပြီး

"ညီအစ်ကိုကူ... မင်းက ရှုံးနိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး... အထူးသဖြင့် အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် တွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာ….. မင်းက အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် တွေရဲ့ ရန်သူပဲလေ..."

ကူမော့ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကြိုးကို ဖမ်းဆွဲကာ ချောက်ကမ်းပါး အပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချောက်ကမ်းပါး အလယ်ရှိ ဂူပေါက်မှ ထွက်နေသော အကျယ် သုံးပေ၊ အရှည် လေးပေခန့်သာ ရှိသည့် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကူမော့နှင့် ပိုင်ချီလျောင် တို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့၏။

ပိုင်ချီလျောင် သည် နောက်ကျောတွင် လက်ထားပြီး သူ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံ မပေါ်တော့ဘဲ ပိုမို ပေါ့ပါးလွတ်လပ်ပြီး လောကနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် ရောင်ဝါတစ်ခု ရရှိသွားပုံရ၏။

သူက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

"ဆရာကြီးကူ... ဟန်ပြဖို့သက်သက် အဲဒီဓားကို မယူဘဲ မငြင်းလိုက်သင့်ဘူး... အကယ်၍ မင်းညီမ ဆီက ဓားကိုသာ ယူလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်း နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများကောင်း များနိုင်တယ်..."

ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်

"ငါ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူ အများအပြားနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီဓားကို ငါ ဘယ်တော့မှ အားမကိုးခဲ့ဘူး..."

ပိုင်ချီလျောင် က ရယ်မောလိုက်သည်

"မင်းက ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီ အနိုင်ယူလို့မရတဲ့ သိုင်းစိတ်ဓာတ်က သာမန်လူတွေ မရောက်နိုင်တဲ့ အရာပဲ... မင်းကိုတောင် ငါ နည်းနည်း သနားမိတယ်... အကယ်၍ ငါနဲ့သာ မတွေ့ခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ အရည်အချင်းအရ အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ အောင်မြင်မှုတွေက အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ တိုက်ပွဲကနေ မင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရင်တောင် မင်းရဲ့ တာအို နှလုံးသားက ကြေမွသွားပြီ... ဒီဘဝမှာ မင်း ဘယ်တော့မှ တိုးတက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်... နှမြောစရာပဲ..."

ကူမော့က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လက်အုပ်ချီကာ

"ခွင့်ပြုပါ..." ဟု ပြောလိုက်၏။

"ခွင့်ပြုပါ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့၏ ရောင်ဝါ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စွမ်းအင်များ ဆူပွက်လာကာ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်၏။ သူသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ကြက်ခြေခတ်ကာ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် မှ

"ချောက်ကမ်းပါးကို ကျော်လွှားခြင်း" တိုက်ကွက် ဖြစ်ပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလှသော နဂါးပုံစံ စွမ်းအင်တစ်ခုက ဟိန်းဟောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ အစွယ်များနှင့် လက်သည်းများကို ဖော်ပြကာ ပိုင်ချီလျောင် ဆီသို့ ခုန်အုပ်သွားခဲ့၏။၎င်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လေထုမှာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ဖြင့် ခုတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား "တရှဲရှဲ" မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ချီလျောင် သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေခဲ့၏။ သူ၏ ဆံပင်ဖြူများက လေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ လွင့်ဝဲနေပြီး ရှည်လျားသော မျက်ခုံးများအောက်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထက်မြက်သော အလင်းရောင် တစ်ခု တောက်ပနေခဲ့သည်။ သူ ဖွဖွလေး လှုပ်ရှားလိုက်ရာ နှေးကွေးပုံရသော်လည်း လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး ကူမော့၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို တန်ပြန် တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်၏။

ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်၏ အံ့သြဖွယ်ကောင်းမှုမှာ ၎င်း၏ ကွဲပြားသော အမြန်နှုန်းများတွင် တည်ရှိပေသည်။ ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင်၏ လိမ်ကောက်နေသော အမြစ်များကဲ့သို့ နှေးကွေးကာ အမြန်နှင့် အနှေး အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားမှုများတွင် အဆုံးမရှိသော နက်နဲမှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

သူတို့၏ လက်ဝါးများ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် "ဝုန်း" ဟူသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူတို့ ခြေအောက်ရှိ ခိုင်မာသော ကျောက်တုံး စင်မြင့်မှာ တိုဟူး ကဲ့သို့ ချက်ချင်း ကြေမွသွားပြီး ကျောက်စရစ်ခဲများ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ သို့တိုင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ လက်မဝက်ခန့်ပင် မကျဆင်းသွားခဲ့ချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့သည် လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားများကဲ့သို့ အထက်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး လက်ဝါးရိုက်ချက်များ၏ အင်အားကို အသုံးပြုကာ ချောက်ကမ်းပါး အပေါ်သို့ တွန်းပို့လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် လေထဲတွင် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ လင်းလက်သွားကာ တစ်ခါတစ်ရံ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော လင်းယုန်ငှက်များကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ပင်လယ်ကို မွှေနှောက်နေသော နဂါးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုစီတိုင်းက အားကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါး ပတ်လည်ရှိ အပင်များကို ယိမ်းယိုင်သွားစေကာ ကျောက်တုံးများကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အချက်ပေါင်း ဒါဇင်ကျော်ခန့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ ချောက်ကမ်းပါးများကြားတွင် တစ္ဆေများကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေကာ ခုန်ပေါက်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ချောက်ကမ်းပါး ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် သိုင်းပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာ စုဝေးနေကြပြီဖြစ်ပြီး လူအုပ်ကြီးမှာ အရင်က တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြ၏။

ကူမော့နှင့် ပိုင်ချီလျောင် တို့ ပျံတက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးထဲမှ အံ့သြသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကူမော့နှင့် ပိုင်ချီလျောင် တို့သည် လေထဲတွင် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှကာ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝ သတိမထားမိကြချေ။ကူမော့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပြင်းထန်ပြီး အားကောင်းကာ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုစီတိုင်းက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခု၏ အင်အားကို သယ်ဆောင်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။

ပိုင်ချီလျောင် က ကျွမ်းကျင်သော အင်အားဖြင့် တန်ပြန် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးသိုင်းကွက်များမှာ ခန့်မှန်းရခက်ပြီး အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ လက်ဝါးရိုက်ချက်များ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားပြီး လက်ဝါးလေများက လေထုကို ခွဲဖြတ်နေသော ထက်မြက်သည့် ဓားများကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားကာ အေးစက်သော လေချွန်သံများ ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏။

လက်ဝါးလေများ လည်ပတ်နေမှုဖြင့် ဝန်းရံထားသော သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာသော ဥက္ကာပျံ နှစ်စင်းကဲ့သို့ မြေပြင်ဆီသို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။ မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော သိုင်းပညာရှင်များမှာ အလွန် ကြောက်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ သွေးဆုတ်ကာ ဖြူလျော့သွားခဲ့၏။ သူတို့ အထိတ်တလန့် ထွက်ပြေးနေစဉ် အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ဆင်းသက်လာခဲ့၏။ကူမော့နှင့် ပိုင်ချီလျောင် တို့ လုံးဝနီးပါး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လက်ဝါးများ နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အားကောင်းသော ရိုက်ခတ်မှုက တောင်ပြိုပြီး မြေကွဲသွားသကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာ အင်အားကြောင့် ကြေမွသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်စရစ်ခဲလေးများအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။ တုတ်ခိုင်သော သစ်ပင်များပင်လျှင် ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘဲ ထက်ပိုင်းကျိုးသွားကာ သစ်ကိုင်းများ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ တောင်တစ်ခုလုံးမှာ မျက်မြင်မရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ယမ်းခံလိုက်ရသည့်အလား အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေခဲ့သည်။