အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)

အခန်း(၁၉၅):ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်

ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှုက ကူမော့ကို ခြေနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာနှစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့၏။ ပိုင်ချီလျောင် မှာမူ မီတာအတော်များများ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားပြီး သူ ခြေလှမ်း ပြန်လည်ခိုင်မာသွားချိန်တွင် ကျောက်တုံးများပေါ်၌ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာအချို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။

ခုနက အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ကူမော့က အသာစီးရခဲ့ကြောင်း သိသာလှပေ၏။ သို့သော်လည်း ပိုင်ချီလျောင် က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အရမ်း ကောင်းတယ်... အရမ်း ကောင်းတယ်... ကန် တိုင်းပြည်ရဲ့ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဆရာကြီးကူ နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်... မင်းရဲ့ လက်ဝါးသိုင်းရဲ့ ပြင်းထန်မှုက လက်ဝါးသိုင်း တစ်ခုတည်းကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် လောကမှာ အကောင်းဆုံးလို့ သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... မင်းက တကယ်ကို လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါပဲလေ..."

ပိုင်ချီလျောင် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ...

ကူမော့ အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားခဲ့၏။ နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် က တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းပြီး သူ၏ အားကောင်းသော အတွင်းအားများ၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း ၎င်းမှာ ဤလောကတွင် ထိပ်တန်း လက်ဝါးသိုင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လောကမှာ အကောင်းဆုံး လက်ဝါးသိုင်း ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ လက်ဝါးသိုင်း အတော်များများကို သူ တွေ့ခဲ့ဖူးလို့ပဲလေ...

ပိုင်ချီလျောင် က နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် အပေါ် အကဲဖြတ်မှုက ဒီလောက် မြင့်မားနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...

သေချာတာကတော့ ကူမော့က ပိုင်ချီလျောင် ရဲ့ စကားတွေကို တကယ် အလေးအနက် ထားမှာ မဟုတ်ဘူး... ပိုင်ချီလျောင် က သူ့ကို အလေ့အကျင့်အရ မြှောက်ပင့်ပေးနေတာ ဆိုတာကို သူ သိတယ်လေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သိုင်းလောကက လူတွေဆိုတာ အဲဒီလိုပဲ... အချင်းချင်း မြှောက်ပင့်ပေးရတာကို ကျင့်သားရနေကြတာပဲ...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်...

ပိုင်ချီလျောင် ၏ ရောင်ဝါ မြင့်တက်လာပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ သူ၏ ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင် ဖန်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလားပင်။ သူ၏ လက်သည်းများက သာမန် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရှည်ထွက်လာပြီး သူတို့၏ ရှည်လျားပြီး သွယ်လျသော လက်သည်းများက အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေကာ ယုတ်မာသော ထက်မြက်မှုနှင့် မာကျောမှုကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲမှ မိစ္ဆာများ၏ အစွယ်များကဲ့သို့ အရိုးထိအောင် အေးစိမ့်သွားစေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားပြီး ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသူများက သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ပိုင်ချီလျောင် သည် ကူမော့၏ နောက်ကွယ်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် အသံတစ်ချက်မျှပင် မထွက်ဘဲ နေရာရွှေ့ပြောင်းသွားသည့်အလားပင်။

ကူမော့ ချက်ချင်း လှည့်လိုက်ပြီး "လေကိုစီးနင်းသော နဂါးခြောက်ကောင်" ဟု ဟစ်အော်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ဝါးများ လွင့်ဝဲသွားပြီး အရိပ်များ အဆက်မပြတ် ဖန်တီးလိုက်ကာ တစ်ချက်စီတိုင်းက အားကောင်းသော အတွင်းအား လှိုင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး နဂါးပုံစံ စွမ်းအင် ခြောက်ခုက ပိုင်ချီလျောင် ဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ပိုင်ချီလျောင် သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြူခိုးများ ရစ်ပတ်နေသော အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်း နှစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ လက်သည်းများက ထွက်ပေါ်လာပြီး ကူမော့၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခဲ့သည်။

လက်သည်းများက လေထုကို ခွဲဖြတ်သွားချိန်တွင် လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ အမြန်နှုန်းနှင့် ထက်မြက်မှုက အကယ်၍ ထိမှန်သွားပါက ကူမော့၏ လည်ချောင်းမှာ ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း သံသယရှိစရာ မလိုချေ။

ကူမော့ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ရှည်လျားသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ သစ်ကိုင်းများပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားခဲ့၏။ သူသည် နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် မှ "မိုးမရွာတဲ့ တိမ်ထူထူ" နှင့် နောက်ဆက်တွဲအဖြစ် "ရေယူနေသော နဂါးနှစ်ကောင်" တိုက်ကွက်တို့ကို ဆက်တိုက် ထုတ်သုံးလိုက်ရာ သုံးကိုက် ပတ်လည်အတွင်း သဲများနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ပိုင်ချီလျောင် သည် လေထဲမှ စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ လက်သည်းများက ကူမော့ကို ထိလုမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း အချိန်မီ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့၏။ သူသည် လက်ဝါးရိုက်ချက်များ အဆက်မပြတ် လာနေသည့်ကြားမှ..

အားနည်းချက် တစ်ခုကိုပင် သတိထားမိခဲ့သည် ။

အေးစက်သော အလင်းရောင် တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး တစ္ဆေ လက်သည်းမှာ ကူမော့၏ ထန်ကျုံး သွေးကြောမှတ်နှင့် လက်မဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့၏။ လက်သည်းက ကူမော့၏ အရေးကြီးသော နှလုံးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်သော အစွန်းမှာ နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေကာ ကူမော့၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့သည် ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားပြီး သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့၏။

သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသဖြင့် ပိုင်ချီလျောင် ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှု တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး ကူမော့အား လက်သည်းများဖြင့် အဆက်မပြတ် ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ အရိပ်များက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကူမော့သည် လင်းပေါ်ခြေလှမ်းများကိုအဆုံး စွန်းအနေအထားဖြင့် ခြေချလိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တံလျှပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး... ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ ပိုင်ချီလျောင် ၏ လက်သည်းများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတွင် အရိပ်တစ်ဝက်သာ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး အပြာရောင် ကျောက်တုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ပေကျော် နက်သော မြောင်းကြီး ငါးခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။

သူ တိုက်ကွက် မပြောင်းနိုင်မီမှာပင် ကူမော့သည် သူ၏ နေရာမှ ရွေ့လျားသွားပြီး ပိုင်ချီလျောင် ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ကာ လေနှင့် မိုးကြိုး အင်အားဖြင့် "နတ်နဂါးက သူ့အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းခြင်း" တိုက်ကွက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

လက်ဝါးရိုက်ချက် မရောက်လာမီမှာပင် ပိုင်ချီလျောင် က ကာကွယ်ရန် သူ၏ လက်မောင်းများကို ကြက်ခြေခတ်လိုက်စဉ် သူ၏ လက်မောင်းများပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး သူသည် ထူထဲသော ထင်းရှူးနီပင် ခုနစ်ပင်ကို ဖြတ်တိုက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်း၌ ခြေလှမ်း ပြန်လည်ခိုင်မာသွားခဲ့သည်။

ပိုင်ချီလျောင် က သူ့ကိုယ်သူ ဖွဖွလေး သုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ဆရာကြီးကူ... လောကမှာ အကောင်းဆုံးလို့ ဆိုလို့ရတဲ့ လက်ဝါးသိုင်း တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာမက ထိပ်ဆုံး သုံးခုထဲမှာ အလွယ်တကူ ပါဝင်နိုင်တဲ့ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာရပ် တစ်ခုကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... လူတွေက မင်းကို နိုင်ငံရဲ့ နံပါတ်ဆယ် လို့ ပြောကြပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ အဲဒါက အရမ်းကို အထင်သေးလွန်းတယ်... မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် မင်းကို လောကရဲ့ နံပါတ်ဆယ် လို့ ခေါ်တာ ချဲ့ကားပြောရာ မရောက်ပါဘူး..."

ကူမော့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောသည်

"ဆရာကြီး ပိုင် က ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား..."

ပိုင်ချီလျောင် က ပြုံးလျက် ပြောသည်

"ငါက ဘာလို့ မင်းကို လှောင်ပြောင်ရမှာလဲ... မင်း ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာ ဒီလောက် ကြာပြီပဲ... မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့တင် ငါ့ရဲ့ လေးစားမှုကို မင်း ရရှိပြီးပြီလေ..."

ကူမော့က တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားသည့်အလား မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်

"ဆရာကြီး ပိုင် က ကျွန်တော့်ကို လောကရဲ့ နံပါတ်ဆယ် လို့ ထင်တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျားရော ဘယ်လို ထင်လဲ..."

ပိုင်ချီလျောင် က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်

"အနည်းဆုံးတော့ ထိပ်ဆုံး ငါးယောက်ထဲမှာပေါ့..."

"ဟားဟားဟားဟား..."

ကူမော့ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ငါ အရမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်နေတာကိုး..."

ပိုင်ချီလျောင် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြောသည်

"မင်းက ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့..."

ကူမော့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်

"အဲဒီ လက်ဝါးသိုင်းက လောကမှာ နံပါတ်တစ် လို့ ခင်ဗျား ထင်ခဲ့တာလား... ကောင်းပြီလေ... အရူးအိုကြီး... ငါ့ရဲ့ နေမင်းအစစ်အမှန်ချီ နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် ကို စမ်းကြည့်စမ်းပါ..."

သူ၏ စကားသံများ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲမှာပင် ပူလောင်သော စွမ်းအင်တစ်ခုက မြင့်တက်လာပြီး ပြန့်နှံ့သွားခဲ့၏။ မီးတောက်များက သူ့ပတ်လည်တွင် လောင်ကျွမ်းနေပြီး မီးတောက်များမှာ နက်ရှိုင်းသော ရွှေနီရောင် ဖြစ်ကာ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်က ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို ပုံပျက်သွားစေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နားကွဲမတတ် နဂါးဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြမ်းကြုတ်သော မီးနဂါး ခြောက်ကောင်က မီးပင်လယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းမွေးများက လေထဲတွင် ရမ်းခါနေကာ နဂါးတစ်ကောင်စီမှာ ပေဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားပြီး ပိုင်ချီလျောင် ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် အပင်များမှာ ချက်ချင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေကြီးမှာ မည်းနက်အောင် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ချီလျောင် မှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုနှင့် တွေဝေမှုများကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်ဆန်လာပြီး ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးဆန်းစွာ ညှိုးနွမ်းသွားကာ သူ၏ အရေပြားများ တင်းမာသွားပြီး သွေးကြောများ ထောင်ထလာခဲ့၏။

ထို့နောက် စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေခဲ့သည်။ သူ၏ ယခင်က ဖန်သားကဲ့သို့သော အရေပြားမှာ ယခုအခါ ပါးလွှာသော ရွှေသံမဏိ အလွှာတစ်ခုနှင့် တူနေပြီး အေးစက်သော သတ္တုရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသော ထူးဆန်းသည့် သင်္ကေတများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှ အစွယ်တစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး လိမ့်ဆင်းလာသော မီးနဂါး ခြောက်ကောင်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ပေသည်။

သွေးနီရွှေရောင် မီးနဂါး ခြောက်ကောင် ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်ချီလျောင်သည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှေးဟောင်းခေတ်၏ ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လာသော ဧရာမ ရွှေရောင်သံချပ်ကာ ဖုတ်ကောင် ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။

လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးမည့် အင်အားကို သယ်ဆောင်လာသော မီးနဂါး ခြောက်ကောင်သည် ရွှေရောင်သံချပ်ကာ ဖုတ်ကောင် ပုံရိပ်ယောင်ကြီးနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လေထုမှာ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည့်အလား ထက်မြက်သော လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သွားကြိတ်သံကဲ့သို့ ဖန်သားပြင် ကြေမွသွားသည့် အသံကြီးသာ ကျန်ရစ်တော့သည် - ပုံရိပ်ယောင်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဍာန် အက်ကွဲကြောင်းများ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ ရွှေရောင်မိုးစက်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။

ထို့နောက် မီးနဂါးများသည် ပိုင်ချီလျောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်ကို ရစ်ပတ်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ အကြေးခွံများက ရွှေရောင်သံချပ်ကာနှင့် ပွတ်တိုက်မိကာ မရေမတွက်နိုင်သော မီးပွားများကို လွင့်စင်သွားစေသည်။ ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချောက်ကမ်းပါး မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း ထင်းရှူးပင်များမှာ အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်သွားကာ မှောင်မည်းနေသော ကျောက်လွှာကြီးများမှာ မျက်မြင်မရသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခု၏ ချိုးဖဲ့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားခဲ့၏။ ပေတစ်ရာခန့် မြင့်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီးမှာ စောင်း၍ ပြိုကျလာပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးလုံးကြီးများကြားတွင် ကျောက်တုံးကြီးများမှာ နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားရာ ကောင်းကင်ယံသို့ မင်ရည်များ ပက်ဖြန်းလိုက်သည့်အလား မီးခိုးရောင် ငှက်အုပ်ကြီးမှာ လန့်ဖျပ်ပျံတက်သွားကြပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

နဂါးဟိန်းဟောက်သံများမှာ ကမ္ဘာမြေတစ်ခွင် ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လောကရှိ အရာအားလုံးကို ကြေမွသွားစေမည့်အလားပင်။ ဤရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်လာပြီး ကျောက်တုံးကြီးများမှာ ချောက်ကမ်းပါး မျက်နှာပြင်မှ ပြိုကျကာ အောက်ဘက်သို့ လိမ့်ဆင်းကုန်၏။

ပိုင်ချီလျောင်၏ ရွှေရောင်သံချပ်ကာ အက်ကွဲကြောင်းများမှ အနက်ရောင်သွေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုစီတိုင်းတွင် သွေးနီရောင် မီးတောက်များ တွားသွားနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ကျောက်တုံးမှာ မြေပြင်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် သူသည် မီးလောင်ထားသော ကြေးဝါတုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အပျက်အစီးများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး သူ၏ အစွယ်များမှာ ကျိုးကြေနေကာ ကွာကျနေသော ရွှေရောင်အရေပြားအောက်တွင် ဖြူဖွေးနေသော အရိုးများကို မြင်တွေ့နေရလေသည်။

"မင်း... မင်း..."

ပိုင်ချီလျောင်သည် အပျက်အစီးများကြားမှ မနည်း ရုန်းကန်ထလာပြီး သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသော ကူမော့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်း... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ငါ့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရတာလဲ... မင်း တစ်ခုခု ကောက်ကျစ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်ချီလျောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ညှိုးနွမ်းနေသော ရွှေရောင်သံချပ်ကာမှာ ဓားသွန်းလောင်းသည့် ဖိုထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည့်အလား အရည်ပျော်စပြုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကူမော့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မဆိုတော့ချေ။

သူသည် သူ၏ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထုချလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာ အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားသည့်အလားပင်။ သူ၏ လက်သီးမှာ ပိုင်ချီလျောင်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး ထိုခဏ၌ပင် ပိုင်ချီလျောင်၏ ရင်ဘတ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့၏။ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကြောင့် သူ၏ မယုံနိုင်လောက်အောင် မာကျောလှသော ကလီစာများမှာ အရည်ပျော်သွားခဲ့ရပေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ပိုင်ချီလျောင်သည် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်စပြုလာပြီး မကြာမီမှာပင် သူ၏ ကလီစာများမှာ အနက်ရောင် အရည်အိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့၏ စိတ်ထဲ၌ စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

[ကြယ်ငါးပွင့် အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း]

[ကြယ်ငါးပွင့် ဆုကြေးကို ရရှိပါသည် – အမြင့်ဆုံးအဆင့် ကောင်းကင်ဓားမော့ လျှို့ဝှက်ချက်ရှစ်ပါး]

[အခုပဲ ရယူမလား]

...

သူ ဆုကြေးကို ရယူလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ကူမော့၏ အသိစိတ် ပင်လယ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ပွင့်လန်းသွားပြီး စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံမှာလည်း ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နက်ရှိုင်းပြီး အဆုံးအစမဲ့သော စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏ ဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ဟိန်းဟောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်သော ဓားရောင်ဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်ဓားမ လျှို့ဝှက်ချက်ရှစ်ပါး၏ နက်နဲမှုများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ တိုက်ကွက်တိုင်း၊ အပြောင်းအလဲတိုင်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသည့်အလား ရှင်းလင်းနေပေတော့သည်။

...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဝေး၌ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့၏။

လင်းသွမ့်ယွင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မိစ္ဆာဝင်နေသည့်အလား ပြေးလာကာ ပိုင်ချီလျောင်၏ အလောင်းကို ကျောက်တုံးများဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ထုနှက်နေတော့သည်။

"အဘိုးကြီးယုတ်... ဟားဟားဟား... သေတာ ကောင်းတယ်... သေတာ ကောင်းတယ်... ခင်ဗျား သေကို သေသင့်တာ... မျက်လုံးပြူးပြီး သေသွားရတာ ခင်ဗျားနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ် ခွေးသူတောင်းစားရဲ့..."

"ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဘဝ မရှိခဲ့ဘူးဆိုတော့ ခင်ဗျားကရော ကျွန်တော့်ထက် ဘာများ ပိုသာနေလို့လဲ... အမြင်ကျဉ်းတဲ့ အဘိုးကြီးရယ်... ဟားဟားဟား... လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်တဲ့... လောကရဲ့ ထိပ်ဆုံး ငါးယောက်ထဲမှာ ပါတယ်တဲ့... ရွှေခန္ဓာကိုယ်က ပြီးပြည့်စုံသွားပြီတဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ ဆယ်စုနှစ်ချီတဲ့ အကြံအစည်တွေက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ ဟာသတစ်ခုပါပဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဟုတ်ကြီး ထင်နေတဲ့ ဟာသတစ်ခုပေါ့... ခင်ဗျား ဒါနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာပါ..."

"..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူချူတုန်းနှင့် ကျိုးချင်းဖုန်းတို့လည်း လျှောက်လာကြ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ညီအစ်ကိုကူ... တကယ်ပါပဲ... ဒီလောကမှာ မင်းမျက်စိကျတဲ့ ဘယ်အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်မှ မင်းလက်ထဲက မလွတ်နိုင်ဘူးပဲ...”

ကူချူတုန်းကလည်း ချီးကျူးလိုက်သည်

"အစ်ကို... အစ်ကို ကောချန်ဓားကို ဘာလို့ မသုံးတာလဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်... အစ်ကို့မှာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိနေတာကိုး..."

ကူမော့က အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်

"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး..."

သူ ကောချန်ဓားကို မသုံးခဲ့ခြင်းမှာ သူ့တွင် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိနေ၍ မဟုတ်ချေ။ သူသည် ဓားသိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း သူ အရင်က ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်များမှာ ရွှမ်ရွှီးဓားသိုင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ် ဓားသိုင်းတို့ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့မှာ ယီ ဓားသိုင်းလောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။ ကောချန်ဓားက အစွမ်းထက်သည် ဆိုသော်လည်း ၎င်းကို အတင်းအကျပ် သုံးမည်ဆိုလျှင် သူ တကယ် စွမ်းဆောင်နိုင်သည်များကို ကန့်သတ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် မရီဒါန်းခြောက်သွယ် နတ်ဘုရားဓားကို ယီ ဓားသိုင်းနှင့် အလွယ်တကူ ပေါင်းစပ်နိုင်ပေသည်၊ ယင်းက ကောချန်ဓားကို ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ် ဓားသိုင်းနှင့် ပေါင်းစပ်သည်ထက် အများကြီး ပိုထိရောက်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ အရင်က ဓားကို မသုံးဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်းမှာ ယုံကြည်မှု ရှိလွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ချီလျောင်ကြောင့် သူ သတိကြီးနေခဲ့ရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် လုချန်ယန်ကြောင့် သူ သတိကြီးနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ ယနေ့ ပိုင်ချီလျောင်၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏ ပထမဆုံး အတွေးက ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော လုချန်ယန်ဆီသို့သာ ရောက်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစဉ်က နတ်လက်နက်စံအိမ်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲမှာ ကူမော့အပေါ်တွင် အလွန် ပြင်းထန်သော အထင်ကြီးမှုကို ချန်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ယနေ့ ပိုင်ချီလျောင်၏ မောက်မာမှုက လုချန်ယန်လောက် မရှိဘူးဆိုသော်လည်း သူ၏ စကားများထဲမှ ယုံကြည်မှုများ၊ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ကြံစည်ခဲ့သည်များနှင့် ပြီးပြည့်စုံသော ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်ထားသည်များကြောင့် ပိုင်ချီလျောင်မှာ လုချန်ယန်ကဲ့သို့ နောက်ထပ် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ကူမော့ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီး ပိုင်ချီလျောင်က ပို၍ပင် သန်မာဦးမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲ၏ ပထမပိုင်းတွင် ကူမော့က သူ၏ အဓိက လက်နက်များဖြစ်သော ယီ ဓားသိုင်းနှင့် နေမင်းအစစ်အမှန်ချီကို မသုံးရဲခဲ့ချေ။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သုံးမိလျှင် အသုံးမဝင် ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အရေးကြီးသော အချိန်ကျမှ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ပေးရန်အတွက် သိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ သိုင်းဆရာကြီးများကြား တိုက်ပွဲတွင် အသုံးအများဆုံး တိုက်ခိုက်သည့် နည်းလမ်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ အခြေခံအားဖြင့် မည်သူကမျှ သူတို့၏ အဆုံးစွန် သိုင်းကွက်ကို ချက်ချင်း ထုတ်မသုံးကြချေ။ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒချင်း တူညီနေပြီး တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အဖြေထုတ်မည့် အခြေအနေမျိုးတွင်သာ ချွင်းချက် ဖြစ်ပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လူတိုင်းက သူတို့၏ အဓိက လက်နက်များကို သိမ်းထားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ အားနည်းချက်များကို စမ်းသပ်ရှာဖွေပြီးမှ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ကွက်ကို ထုတ်သုံးကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့မဟုတ်ပါက အဆုံးစွန် သိုင်းကွက်ကို ချက်ချင်း သုံးလိုက်လျှင် ပြိုင်ဘက်တွင် ဟာကွက် မရှိသေးသလို သူတို့၏ ခံနိုင်ရည်ကလည်း အမြင့်ဆုံးတွင် ရှိနေမည် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် တိုက်ကွက်ကို အကာအကွယ် ပေးခံလိုက်ရလျှင် ထို အထူးတိုက်ကွက်ကို ပြိုင်ဘက်က သိသွားပြီး ပုံဖော်သွားနိုင်ပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းမှာ ပေါ်သွားပြီး လူများက သတိထားမိသွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထို အထူးတိုက်ကွက်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အများကြီး လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း (၁၉၆) ကောင်းကင်ဘုံလျို့ဝှက်ချက်ရှစ်ပါး စားမော့သိုင်း

တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ရမည်မှာ သေချာနေသော အခြေအနေမျိုး မဟုတ်လျှင် များသောအားဖြင့် အမှားအမှန် စမ်းသပ်သည့် အဆင့်သာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်၏။

ကူမော့သည်လည်း ယနေ့ ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေသည်။ ပိုင်ချီလျောင်ကို စမ်းသပ်ရန် နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက်ကို သုံးခဲ့ပြီး ပိုင်ချီလျောင်ကလည်း သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ပေသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသော ပြိုင်ဘက် တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ကူမော့က လုံးဝနီးပါး ယုံကြည်သွားခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ပိုင်ချီလျောင်က နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက်နှင့် လင်းပေါ်ခြေလှမ်းများကို လွန်ကဲစွာ မြှောက်ပင့်ချီးကျူးလိုက်သောအခါ သူသည် အခြေအနေကို အကဲဖြတ် မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ကူမော့ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပေ၏။

ပိုင်ချီလျောင်က သူ့ကိုယ်သူ လောက၏ ထိပ်ဆုံး ငါးယောက်ထဲတွင် ပါဝင်သည်ဟု ကြွေးကြော်လိုက်ချိန်၌ ကူမော့ နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။ သူက သူတို့ စမ်းသပ်နေဆဲ အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ပိုင်ချီလျောင်မှာမူ သူ၏ အဓိက လက်နက်များကို ထုတ်သုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် သူ၏ အာရုံခံစားမှုများ ချို့ယွင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပေသည်။

ပိုင်ချီလျောင်၏ ယုံကြည်မှုမှာ သူ၏ တစ်ဘဝလုံး မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရရှိ မြို့ငယ်လေးထဲ၌သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး သိုင်းဆရာကြီး အစစ်အမှန်များကို သိပ်မတွေ့ခဲ့ရခြင်းမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ပိုင်ချီလျောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဟယ်ချန်ချင်းမှာ သိုင်းပညာ၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့ပေ၏။ ထို့ပြင် ပိုင်ချီလျောင်၏ ယုံကြည်မှုမှာလည်း ဟယ်ချန်ချင်းအပေါ်တွင်သာ လုံးဝ အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ခဏတာမျှ ကူမော့သည် ရယ်လည်း ရယ်ချင်သလို စိတ်လည်း ပျက်သွားခဲ့ရပြီး မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမှာ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူ စတင် ရောက်ရှိလာစဉ်ကလည်း ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပေသည် ။ ထုံဆန်းတောင်ဂိုဏ်းမှ လူငယ်တပည့် အနည်းငယ်မှာ တံခါးခြောက်ချပ်၏ ရှေ့တွင်ပင် အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ခိုလှုံခွင့် ပေးရဲရုံသာမက ထိုရာဇဝတ်ကောင်အတွက်နှင့် တံခါးခြောက်ချပ် အရာရှိများကိုပင် တိုက်ခိုက်ရဲကြပေသည်။

၎င်းမှာ ရဲတင်းလွန်းခြင်းလော၊ သို့တည်းမဟုတ် အမြင်ကျဉ်းမြောင်းလွန်းခြင်းလော။

ထို့နောက် အကွေ့အကောက်များစွာ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီဖြစ်သော သိုင်းလောကမှ ဤရန်ငြိုးရန်စများမှာ အဆုံးတွင် အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှု၏ နောက်ထပ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ကူမော့သည် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်မိသည် ။ ပိုင်ချီလျောင်က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရထဲတွင်သာ အမြဲ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သဖြင့် အမြင်ကျဉ်းမြောင်းခဲ့ရသည်၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ ကိုယ်တိုင်ကရော အမြင်ကျဉ်းမြောင်းနေခဲ့ခြင်းလော။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကမ္ဘာကြီးက အလွန် ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။ သူ ပိုင်ချီလျောင်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့စဉ်က သူ ကိုယ်တိုင်ကရော ထိုကဲ့သို့ပင် လုပ်ဆောင်နေမိခြင်းလော။

...

ချုံးဆန်းဂိုဏ်း၏ ဖြစ်ရပ်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး အမှန်တရားလည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းဖုန်းသည် ချုံးဆန်းဂိုဏ်း၏ နေရာ၌ပင် ရုံးတော်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် တည်ဆောက်လိုက်ပြီး သိုင်းဂိုဏ်း အများအပြား၏ ရှေ့မှောက်တွင် လင်းသွမ့်ယွင်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့၏။

ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်မှာ ၎င်း၏ အားသာချက်များ ရှိသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပေသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ ၎င်း၏ အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းမှာ တကယ့်ကို ခိုင်မာလွန်းလှပေသည်။ လင်းသွမ့်ယွင်သည် ကူချူတုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် အခုတ်ခံထားရသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးပေသည်။

သို့သော်လည်း မသေနိုင်လောက်အောင်တော့ ဤမျှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။ စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ခေါင်းဖြတ်မခံရမီမှာပင် လင်းသွမ့်ယွင်သည် ဆက်လက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ အရင်က ပိုင်ချီလျောင်ကဲ့သို့ပင် သူ၏ ကလီစာများ အရည်ပျော်သွားပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကမှ အလွန် လေးစားခံရသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည့် ကျင်းခုန်းဆရာတော်နှင့် ယန်ထင်ယွင်တို့၏ သက်သေထွက်ဆိုချက်များနှင့်အတူ အနှစ်သုံးဆယ်ကြာ ကွဲကွာနေခဲ့သော ဖုတ်ကောင် အမှုမှာ နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ပြီး ပိုင်ချီလျောင်သည်သာ တကယ့် ဖုတ်ကောင် အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သိုင်းလောကသို့ ကြေညာလိုက်ပေတော့သည်။

ထို့နောက် ကျိုးချင်းဖုန်းက ချုံးဆန်းဂိုဏ်း၌ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရန် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ချန်ထားခဲ့ပြီး သူကမူ ပိုင်ချီလျောင်နှင့် လင်းသွမ့်ယွင်တို့၏ အလောင်းများကို ယူဆောင်ကာ ချန်လင်ခရိုင်သို့ ပြန်သွားခဲ့၏။ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ဖုတ်ကောင် အမှုမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ရသော်လည်း တံခါးခြောက်ချပ် အတွက်မူ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို အလုပ်ရှုပ်မည့် ကာလတစ်ခု၏ အစသာ ရှိသေးပေသည်။

ယနေ့ ဖြစ်ရပ်များမှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ချိန်က အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော ချုံးဆန်းဂိုဏ်းမှာ ၎င်း၏ ဂုဏ်သတင်းများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး ပြိုကွဲရန် ကံပါလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ တံခါးခြောက်ချပ်က ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း၏ နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချုံးဆန်းဂိုဏ်း မရှိတော့သဖြင့် ကျန်သော ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခုမှာလည်း အပြတ်ရှင်းခံရခြင်း သို့မဟုတ် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ခြင်းများ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်၏။ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကတွင် အတွင်းပဋိပက္ခများ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အာဏာတည်ဆောက်ပုံမှာလည်း ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဤဒေသကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် တံခါးခြောက်ချပ်အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းမှာ အခြေအနေကို ကြီးကြပ်ရန်အတွက် ချန်လင်ခရိုင်သို့ သဘာဝကျကျ ပြန်သွားရမည် ဖြစ်၏။ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည်လည်း တံခါးခြောက်ချပ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

...

ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရကြီးထဲတွင် ကူချူတုန်း၊ ကူမော့နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်းတို့သည် မြင်းချင်းယှဉ်စီးကာ သွားနေကြ၏။

ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်

"အစ်ကို... အစ်ကိုကျိုး... အကယ်၍ ပိုင်ချီလျောင်ကသာ အဲဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ သွေးစုပ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဖုတ်ကောင် ဖြစ်ရပ်ကို မဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုဆိုရင် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကက အများကြီး ပိုပြီး ကြီးပွားတိုးတက်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့ကလည်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး နှစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်းချစ်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေအဖြစ် သိုင်းလောကမှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

"အကယ်၍ ပိုင်ချီလျောင်က ဖုတ်ကောင် ဖြစ်ရပ်ကို မဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ရင်တောင်မှ... ပြီးတော့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်က သွေးစုပ်စရာ မလိုတဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရင်တောင်မှ... ဟယ်ချန်ချင်းက သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာကို ပိုင်ချီလျောင်နဲ့ ဝေမျှဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်ကတည်းက သူတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်မယ်ဆိုတာ ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားပြီးသားပဲ..."

"ဘာလို့လဲ..."

ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လူ့သဘာဝကြောင့်ပေါ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက

"တစ်ယောက်က သန်မာရင် နောက်တစ်ယောက်က ပိုသန်မာနိုင်တယ်... တစ်ယောက်က အားနည်းရင် နောက်တစ်ယောက်က ပိုအားနည်းနိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်စလုံး အားနည်းနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတည်းသော သိုင်းလောကထဲမှာ လူနှစ်ယောက်က အင်အားချင်း တူညီနေဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူးလေ... သိုင်းလောကဆိုတာ နာမည်ကျော်ကြားမှုနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု နေရာတစ်ခုပဲ... ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ပါစေ တစ်ခါ အင်အားချင်း တူသွားပြီဆိုတာနဲ့ အဆုံးမှာတော့ ရန်သူတွေ ဖြစ်လာမယ့် ကံကြမ္မာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ညီအစ်ကိုကူ... မင်းကော ဘယ်လို ထင်လဲ..."

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒီသိုင်းလောကကြီးက ကျယ်ဝန်းပြီး ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ရင် နေရာတိုင်းက ကမောက်ကမတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား..."

သဲကန္တာရကြီးမှာ အဝေးသို့ ဆန့်ထွက်နေပြီး အဆုံးမရှိသော အဝါရောင်သဲပြင်ကြီးမှာ ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်အောက်တွင် လိမ္မော်နီရောင် ဆိုးထားသည့်အလားပင်။ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး သေးငယ်သော သဲမှုန်လေးများကို လွင့်စင်သွားစေကာ သဲပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်များကို ချန်ရစ်ခဲ့၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လွှင့်ပစ်ထားသော လက်နက်များကိုလည်း အဝါရောင်သဲများက အထပ်ထပ် အလွှာလွှာ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

ဆည်းဆာရောင်ခြည်သည် သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သဲခုံများဝန်းရံထားသော မြို့ငယ်လေးမှာ မှေးမှိန်သော လရောင်အောက်တွင် ရေချိုးနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ လေနှင့် သဲများကြောင့် ချောမွေ့နေသော မြေနံရံများသည် အေးစက်စွာ တလက်လက် တောက်ပနေပြီး အမိုးစွန်းရှိ ကြေးဝါခေါင်းလောင်းများမှာ အဝါရောင်သဲများကြောင့် အရောင်မှိန်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့အနောက်ဘက်ရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတည်း၌သာ မီးလင်းနေခဲ့၏။ တံခါးခြောက်ချပ်မှ မြင်းစီးသူ အယောက် လေးဆယ်ကျော်မှာ ကျဉ်းမြောင်းလှသော ခန်းမဆောင်အတွင်း ပြည့်နှက်နေပြီး ဓားအိမ်ချင်း ရိုက်ခတ်သံနှင့် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာချင်း ပွတ်တိုက်သံများမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ မြေအိုးပန်းကန်ထဲရှိ ဆိတ်သားဟင်းချိုမှ အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။

ကူမော့သည် သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ပေါင်မုန့်ပြား တစ်ဝက်ကို ဖဲ့လိုက်ရာ ပေါင်မုန့်အစအနလေးများမှာ ကြမ်းတမ်းသော သစ်သားစားပွဲပေါ်သို့ ဖွဖွလေး ကျဆင်းသွားသည်။ ဘေးစားပွဲမှ ထောက်လှမ်းရေးမှူး အချို့မှာ ထိုနေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ချုံးဆန်းဂိုဏ်း၏ အရေးကိစ္စများကို တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏ ဓားရိုးတွင် ပတ်ထားသော အဝတ်စဟောင်းများမှာ သဲများ ပေကျံနေဆဲ ဖြစ်၏။

ကူချူတုန်းက သူမ၏ ဝါးတူဖြင့် သူ၏ လက်ခုံကို သုတ်လိုက်သည်။ အမိုးစွန်းမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော လရောင်မှာ သူမဆံပင်ရှိ ငွေရောင်ဆံထိုးပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေ၏။ စားပွဲတွင် ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာများဖြစ်သော ချန်ရှိုယွမ်နှင့် ဒုထောင်စုမှူး ချန်ယင်တို့ ရှိနေကြပြီး ထောင်စုမှူး ကျုံးလျန်ဆန်းမှာမူ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရန် ချုံးဆန်းတောင်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကျိုး ဘယ်မှာလဲ... သူ ထမင်းလာမစားဘူးလား..."

တူများကို ဝေပေးရင်း ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

ချန်ယင်က တူကို ယူလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သခင်ကြီးကျိုး အလုပ်ရှုပ်နေပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ကို အရင်စားနှင့်ဖို့ သူ ပြောထားတယ်... ဒီနေ့ ချုံးဆန်းဂိုဏ်းက ဖြစ်ရပ်က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကအတွက် အချိုးအကွေ့တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ်တင် မကဘူး... မြောက်ပိုင်းက တခြားဂိုဏ်းတွေအားလုံးကလည်း ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ်က ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး လှုပ်ရှားတော့မယ်ဆိုတာ သိနေကြတယ်..."

ကူချူတုန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်

"ဒါဆို အစ်ကိုကျိုးက တခြားဂိုဏ်းတွေကို ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးဖို့ လူတွေကို စီစဉ်တော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား..."

ချန်ယင်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ မိသားစုကဲ့သို့ ရင်းနှီးသူများဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိထားသဖြင့် ကူချူတုန်းက ကျိုးချင်းဖုန်းကို လွတ်လပ်စွာ ဝေဖန်နိုင်သော်လည်း သူကဲ့သို့ လက်အောက်ငယ်သားကမူ နားထောင်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး တကယ်တမ်း သဘောမတူနိုင်ချေ။

"အာဏာရှိတဲ့ နေရာမှာ ရှိတဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ရမှာပဲ..."

ကူမော့က ပြောသည်

"အစ်ကိုကျိုးက တံခါးခြောက်ချပ်ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးမှူးလေ... သူ့ရဲ့ တာဝန်က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကကို နှိမ်နင်းဖို့နဲ့ စည်းကမ်း တည်ဆောက်ဖို့ပဲ... ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းဗျူဟာဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး... သိုင်းလောကက ဂိုဏ်းအသီးသီးက သတ်ဖို့ စောင့်နေတဲ့ သိုးသူငယ်တွေလို့ နင် ထင်နေတာလား... သူတို့လည်း သူတို့ နည်းလမ်းနဲ့ လှုပ်ရှားကြမှာပဲ... ဒါက ဘယ်သူက အသာစီးရမလဲဆိုတာ ယှဉ်ပြိုင်ရတဲ့ ဗျူဟာခင်းတဲ့ ကစားပွဲ တစ်ခုပဲ..."

ကူချူတုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင်တော့ နောက်လာမယ့် ကိစ္စတွေမှာ ကျွန်မတို့ ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"သေချာပေါက် ငါတို့ ကူညီလို့ မရဘူးလေ... ဒီတစ်ခေါက် ချုံးဆန်းဂိုဏ်းက ဖြစ်ရပ်က တံခါးခြောက်ချပ်ကို မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကထဲ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ တရားဝင် အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်တာပဲ... ဒါပေမဲ့..." နောက်ပိုင်းမှာ အစိုးရ နောက်ခံရှိတဲ့ ဒေသခံ လူကုံထံတွေ၊ သြဇာကြီးတဲ့ မိသားစုတွေနဲ့ တခြား အင်အားစုတွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်... ယေဘုယျအားဖြင့် ဒါက တံခါးခြောက်ချပ်နဲ့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကကြားက ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုရဲ့ တကယ့် အစပဲ...

"အစ်ကိုကျိုးက ကိုယ်စားလှယ် တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ဖို့ လိုအပ်သလို ဒေသခံ အစိုးရ အင်အားစုတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ထားရှိကြလိမ့်မယ်... ဒါက သိုင်းလောကရဲ့ ပဋိပက္ခတစ်ခု... နယ်မြေလုပွဲတစ်ခုလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ တံခါးခြောက်ချပ်နဲ့ ဒေသခံ အစိုးရကြားက ကစားပွဲ တစ်ခုပဲ... ဒါပေမဲ့ အသုံးပြုတဲ့ နည်းလမ်းတွေကတော့ လုံးဝ ကွဲပြားလိမ့်မယ်... ငါတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ သိတာဆိုတော့ အများကြီး ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး

"အော်... အဲဒီလိုလား..."

ချန်ယင်နှင့် ချန်ရှိုယွမ်တို့မှာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေကြသည်။ ကူမော့ ပြောသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်သော်လည်း ကူမော့က ပြောနိုင်သော်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ တံခါးခြောက်ချပ်မှ အရာရှိများမှာမူ ယင်းကို လုံးဝ ထုတ်မပြောနိုင်ချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကင်းလှည့်နေသော တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူး တစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာပြီး လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်

"သူရဲကောင်းကြီး ကူ... ကျင်းခုန်းဆရာတော်နဲ့ သခင်လေး ယွီရှစ်ကျူးတို့ အပြင်မှာ တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်..."

ကူမော့သည် တူကို ချထားလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွီရှစ်ကျူးနှင့် ကျင်းခုန်းဆရာတော်တို့မှာ တည်းခိုခန်း အဝင်ဝတွင် ရပ်နေကြသည်။ ကူမော့ ထွက်လာသောအခါ ထိုနှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

ကူမော့က ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး

"ဆရာတော်... ညီလေး ယွီ... ထမင်းစားပြီးကြပြီလား... မစားရသေးရင် အထဲဝင်ပြီး အတူတူ စားကြပါလား... ဆရာတော့်အတွက် သက်သတ်လွတ် ဟင်းလျာတွေ ပြင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

"မစားတော့ပါဘူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က ပြောသည်

"သူရဲကောင်းကြီး ကူ... ဒီရဟန်းနဲ့ဒကာ ယွီတို့က ထွက်ခွာတော့မလို့ပါ..."

ကူမော့က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဒီလောက်လည်း မိုးချုပ်နေပြီ... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရရဲ့ လေနဲ့ သဲတွေကလည်း အရမ်း ကြမ်းတယ်လေ... ညဘက်ဆိုလည်း အရမ်း အေးတာကို... မနားကြတော့ဘူးလား..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"ဒကာ ယွီရော ကျွန်ုပ်ပါ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ ဆက်မနေနိုင်တော့ပါဘူး... ဒီညပဲ ထွက်သွားတော့မှာမို့လို့ မထွက်ခင် ဒါယကာ့ကို ကျေးဇူးလာတင်တာပါ..."

"ကျွန်တော့်ကို ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ..."

ကူမော့က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က ပြောသည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက လင်းသွမ့်ယွင်က ဒီရဟန်းကို သတ်ဖို့ ကြေးဝါရောင်သံချပ်ကာ အလောင်း သုံးလောင်း စီစဉ်ထားခဲ့တယ်... ကံကောင်းလို့ ဒကာ ယွီက သူရဲကောင်း ကူရဲ့ ဓားကို ကိုင်ပြီး အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့လို့သာပေါ့... ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီရဟန်းက အခုဆိုရင် သေနေလောက်ပါပြီ..."

ယွီရှစ်ကျူးကလည်း

"ဟုတ်ပါတယ် သူရဲကောင်း ကူ... အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တဲ့ ဓားထဲမှာ အစ်ကို့ရဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ပါဝင်နေတယ်လေ... ကျွန်တော် အဲဒီ ဓားစိတ်ဆန္ဒကို သုံးပြီး အဲဒီ ဖုတ်ကောင်တွေကို သတ်နိုင်ခဲ့တာပါ..."

ကူမော့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဲဒီနေ့က ညီလေး ယွီသာ မကယ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ကျင်းခုန်းဆရာတော်က အန္တရာယ်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပိုင်ချီလျောင်ရဲ့ အစီအစဉ်အရ သူက ဆရာတော့်ကို သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... သူက အမှောင်ထဲမှာ အရန်အစီအစဉ် တစ်ခု သေချာပေါက် ထားထားမှာပဲ... ညီလေး ယွီက အရင် လှုပ်ရှားလိုက်လို့သာ သူ့ရဲ့ အရန်အစီအစဉ်က အသုံးမဝင် ဖြစ်သွားတာ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က လက်အုပ်ချီကာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂါထာတစ်ခု ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက်

"ဒီရဟန်းလည်း အဲဒီကိစ္စကို စိုးရိမ်နေတာပါ... ပိုင်ချီလျောင်နဲ့ လင်းသွမ့်ယွင်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ဘယ်လို အရန်အစီအစဉ်တွေ ရှိနေသေးလဲ... လူဘယ်နှစ်ယောက်က ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားကြလဲ ဆိုတာ ကျွန်ုပ် မသိဘူး... အဲဒီလူတွေ သိုင်းလောကထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတာက ကောင်းကျိုးထက် ဆိုးကျိုးက ပိုများနေမှာပဲ..."

ကူမော့က ပြောသည်

"အဲဒါက..." "အတိအကျ သိဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အဲဒီလူတွေက သေချာပေါက် မိစ္ဆာတွေပါပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက်တော့ တံခါးခြောက်ချပ် လိုအပ်နေသေးတယ်... ဆရာတော်အနေနဲ့ တံခါးခြောက်ချပ်ကို ထောက်ခံပေးဖို့ ဆရာတော့်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးချရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... တံခါးခြောက်ချပ်က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကရဲ့ စည်းကမ်းကို မြန်မြန် ထိန်းသိမ်းနိုင်လေလေ... ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံတဲ့သူတွေကို မြန်မြန် ဖော်ထုတ်နိုင်လေလေ ဖြစ်မှာပဲ...

အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို ဖမ်းဆီးတာနဲ့ သိုင်းလောကရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ နေရာမှာ တံခါးခြောက်ချပ်က အကျွမ်းကျင်ဆုံးဆိုတာ ဆရာတော်လည်း သိမှာပါ... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ကတော့ ဆရာတော်က တံခါးခြောက်ချပ်ဘက်မှာ ရပ်တည်ပေးရင် ဆရာတော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် သိပ်မကောင်းနိုင်တာပါပဲ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကျွန်ုပ်လို ရဟန်းတစ်ပါးအတွက် ဒီလို ဂုဏ်သိက္ခာတွေက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ... သူရဲကောင်း ကူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... တံခါးခြောက်ချပ်က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကကို မြန်မြန် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်လေလေ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရက ပြည်သူတွေအတွက် လုံခြုံမှု အာမခံချက် ပိုရလေလေ ဖြစ်မှာပါ... ကျွန်ုပ် ဒီကိစ္စပြီးရင် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမှာ တည်ငြိမ်တဲ့ သိုင်းလောကတစ်ခု အတူတကွ တည်ထောင်ဖို့အတွက် ဂိုဏ်းကြီးတွေကို လိုက်လံ ဖျောင်းဖျပါ့မယ်..."

ကူမော့က ချီးကျူးလိုက်သည်

"ဆရာတော်က တကယ်ကို ဖြောင့်မတ်တာပဲ..."