အခန်း (၁၉၇-၁၉၈)

အခန်း (၁၉၇): ယွီရှစ်ကျူး

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က လက်အုပ်ချီကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွီရှစ်ကျူးက သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာငယ်လေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကူမော့အား ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်

"သူရဲကောင်း ကူ... ဒါက ကျွန်တော် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ဆီက ရခဲ့တဲ့ ဆေးလုံး တစ်လုံးပါ... နာမည်တော့ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနဲ့ ဖော်စပ်ထားတာပါ... သုံးတဲ့အခါမှာ ဆေးတွေကို ကြိတ်ပြီး ဒဏ်ရာပေါ်မှာ လိမ်းပေးလိုက်ပါ... အပြင်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသတဲ့ နေရာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထိရောက်ပါတယ်... အစ်ကိုက သိုင်းပညာ အလွန် မြင့်မားသူဆိုတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် လိုအပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် သုံးလို့ရအောင် အစ်မ ချူတုန်း ဆီမှာ ထည့်ထားပေးပါ... အစ်ကို... ယူထားလိုက်ပါ..."

ယွီရှစ်ကျူးသည် စကားပြောရာတွင် သိပ်မကျွမ်းကျင်သဖြင့် ဤမျှလောက် များပြားသော စကားလုံးများကို ပြောရန်မှာ သူ့အတွက် အတော်လေး ခက်ခဲလှပေ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားခဲ့ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ယွီရှစ်ကျူးမှာ အလွန် တုန်လှုပ်နေပြီး ကူမော့က အဲဒီဆေးကို လက်မခံမှာကို စိုးရိမ်နေကြောင်း ကူမော့ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပေ၏။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ညီလေး ယွီ..."

ကူမော့က ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ယွီရှစ်ကျူး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး..."

ထို့နောက် ကူမော့သည် ကျင်းခုန်းဆရာတော်၊ ယွီရှစ်ကျူးတို့နှင့်အတူ ခဏတာ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော်နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားဓမ္မများနှင့် သိုင်းပညာများအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မထွက်ခွာမီ ကျင်းခုန်းဆရာတော်က သူ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ကူမော့ထံ ပေးပို့နိုင်ရန် ကျမ်းစာအချို့နှင့် မှတ်စုအချို့ကို တံခါးခြောက်ချပ်ဆီသို့ ပေးပို့ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ပေ၏။

...

အေးစက်သော လမင်းကြီးမှာ အထက်တွင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေပြီး မြို့ငယ်လေးမှာ မှေးမှိန်သော လရောင်အောက်တွင် ပိုမို လူသူကင်းမဲ့နေပုံရသည်။ ယွီရှစ်ကျူးနှင့် ကျင်းခုန်းဆရာတော်တို့သည် မြင်းချင်း ယှဉ်စီးကာ သွားနေကြပြီး မြင်းများ၏ ဟီသံများက အဆုံးမရှိသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်နေခဲ့၏။

လေနှင့် သဲများမှာ အရာအားလုံးကို မြှုပ်နှံပစ်တော့မည့်အလား အူဝဲ တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ ညအမှောင်ထုထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားစဉ် သူတို့၏ ဝတ်ရုံများမှာ လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်နေပြီး မြင်းခွာရာများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ၎င်းတို့မှာလည်း သဲများနှင့် ဖုန်မှုန့်များအောက်တွင် မကြာမီ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဝဲကရိုနေသော အဝါရောင် သဲများကြားတွင်...

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က မေးလိုက်သည်

"ဒါယကာ ယွီ... သူရဲကောင်း ကူကို ပေးလိုက်တဲ့ ဆေးလုံး နှစ်လုံးက ဒါယကာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးနဲ့ လုပ်ထားတာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး..."

ယွီရှစ်ကျူးက ပြန်ဖြေသည်

"သူရဲကောင်း ကူက အရမ်း ဖြောင့်မတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို သူ သိရင်တောင် သူက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် အာမမခံနိုင်ဘူးလေ... ဆေးလုံးတွေကို သူရဲကောင်း ကူကို ပေးလိုက်ပေမဲ့ တခြား မကောင်းတဲ့သူတွေရဲ့ လက်ထဲ မရောက်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး မဟုတ်လား... မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒါကို သိသွားရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မှာပေါ့... တစ်သောင်းမှာ တစ်ခုလောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိရင်တောင်မှ ကျွန်တော့် လူမျိုးတွေရဲ့ အသက်ကို ကျွန်တော် မစွန့်စားရဲပါဘူး..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မေးသည်

"ဒါဆို အဲဒီ ဆေးလုံး နှစ်လုံးက သာမန် ဆေးလုံးတွေပဲပေါ့..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ယွီရှစ်ကျူးက ပြောသည်

"ကျွန်တော့် မျိုးနွယ်စုထဲက လူကြီးတစ်ယောက်က ဆေးဖော်စပ်တဲ့ နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်လေ... အဲဒီ ဆေးလုံး နှစ်လုံးက ရှားပါးတဲ့ ရတနာတွေပါ... အပြင်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသတဲ့ နေရာမှာ အရမ်း ထိရောက်ပါတယ်... ကျွန်တော် သိုင်းလောကထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာရင်း ဒဏ်ရာရတာတွေ ရှိမှာပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသားက သွေးမထွက်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်တိုင် ကုသနိုင်စွမ်းအပြင် အဲဒီ ရတနာတွေကြောင့်လည်း အများကြီး ပါဝင်ပါတယ်..."

"ဒါယကာ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ ပေါ်မသွားတာ ကောင်းပါတယ်..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က ပြောသည်

"ဒကာ ယွီ... နောက်ပိုင်း သိုင်းလောကထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာတဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကိုမှ လွယ်လွယ်နဲ့ မယုံဖို့ မှတ်ထားရမယ်နော်... တကယ်တော့ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို ယုံဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာက အရမ်း စွန့်စားရာ ရောက်လွန်းပါတယ်... လူရဲ့ မျက်နှာကိုသာ မြင်နိုင်ပေမဲ့ စိတ်ကိုတော့ မမြင်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိရမယ်... ဒကာက မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစောင့်အရှောက်လေ... ဒါယကာ ပြသလိုက်တဲ့ သနားညှာတာမှု တစ်ချက်က မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်..."

ယွီရှစ်ကျူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သိပါတယ်... အဲဒီလို လူမျိုး ဒုတိယ တစ်ယောက် ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးတော့ ဒီလောကမှာ ကျင်းခုန်းဆရာတော်လို လူမျိုးလည်း နောက်တစ်ယောက် ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ရှာထော် ကျောင်းတော်ကို ပြန်ကြရအောင်... ယွီဆယ့်ရှစ် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ရေခဲခြင်ဆီ ကြာပန်း က နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ရင့်မှည့်တော့မယ်... အကယ်၍ ဒကာ အဲဒါကို သောက်သုံးလိုက်ရင် ဒါယကာ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်လောက် တိုးလာလိမ့်မယ်... ဒါမှ နောက်ပိုင်း ဖြစ်လာမယ့် အပျက်အစီးတွေ ပေါ်ထွက်လာမယ့် မုန်တိုင်းကို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာပေါ့..."

ယွီရှစ်ကျူးက မေးလိုက်သည်

"ဆရာတော်... အဲဒီ ရေခဲခြင်ဆီ ကြာပန်း က လောကမှာ ရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ခုလေ... ၎င်းရဲ့ အဓိက အစွမ်းက ကျွန်တော်တို့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရရှိအောင် ကူညီပေးဖို့ ဆိုပေမဲ့ သာမန်လူတွေကလည်း ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်စေပြီး အသက်ရှည်စေနိုင်တယ်လေ... ယွီဆယ့်ရှစ် က ဆရာတော့်ဆီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ခိုင်းထားခဲ့တာပဲ... စကားစပ်မိလို့..."

"ပြောရရင်... ဆရာတော်က တကယ်ပဲ နောင်တမရဘူးလား..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါနဲ့ မဆိုင်တဲ့အရာက ငါ့ဆီမှာ အနှစ်တစ်ရာ ရှိနေရင်တောင် ငါ ပိုင်တဲ့အရာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါ့အပြင် ယွီဆယ့်ရှစ်က ကျွန်ုပ်ကို ရေခဲခြင်ဆီ ကြာပန်း ပေးတုန်းက အဲဒါ ရင့်မှည့်လာရင်

ယွီရှစ်ကျူး ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ပေးပါ့မယ်လို့ ငါ ကတိပေးခဲ့တာလေ... အဲဒါက ကတိတစ်ခုပဲ... အဲဒါက မသေနိုင်တဲ့ ဆေး ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့မှာ နည်းနည်းလေးတောင် လောဘစိတ် ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယွီရှစ်ကျူးက

"အဲဒါကြောင့် ဒီလောကမှာ ကျင်းခုန်းဆရာတော်လို လူမျိုး နောက်တစ်ယောက် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ပြောတာပေါ့..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော်က အသံဩဩဖြင့်

"ဟင်း... အပျက်အစီးတွေ ပေါ်လာမယ့်နေ့မှာ လူသတ်မှုတွေ နည်းပါစေလို့ပဲ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်..."

ယွီရှစ်ကျူးက

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ ခေါင်းမာတဲ့လူတွေ အများကြီးနဲ့ မတွေ့ပါစေနဲ့လို့ပဲ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ ဝင်လာတဲ့သူတိုင်းကို ကျွန်တော် သတ်ပစ်မှာပဲ... ဆရာတော်... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က ဟယ်ချန်ချင်းက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရကို ဘယ်လောက်တောင် သွေးချောင်းစီးစေခဲ့လဲ ဆိုတာကို ဆရာတော် မေ့သွားပြီလား...

အဲဒါက အနှစ်လေးဆယ်လောက် ကြာခဲ့ပြီး မတရားခံရတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာလေ... ယွီဆယ့်ရှစ်က အဲဒီတုန်းက လူတစ်ယောက်ကိုပဲ လျှော့သတ်ခဲ့မိလို့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာခဲ့တာ... အပျက်အစီးတွေထဲမှာ လူသတ်တာက ကျွန်တော့် လူမျိုးတွေကို ကယ်တင်တာ ဖြစ်သလို မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရကိုလည်း ကယ်တင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

"အော်မီတောဖော.."

ချုံးဆန်းဂိုဏ်း၏ ဖြစ်ရပ်က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရတွင် ကြီးမားသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ပိုင်ချီလျောင်နှင့် လင်းသွမ့်ယွင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကရှိ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပေ၏ ။ တစ်ဦးက မျိုးဆက်ဟောင်း၏ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးကမူ မျိုးဆက်သစ်၏ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သည်။

ဆရာနှင့် တပည့် နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်နေ့တည်းတွင် သေဆုံးသွားရုံသာမက နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေကြသူများ ဖြစ်ပေ၏။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မကြာသေးမီက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော သွေးထွက်သံယိုမှုများ၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချုံးဆန်းဂိုဏ်းမှာ လူတိုင်း၏ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ညတွင်းချင်းပင် ပြိုကွဲသွားခဲ့ကာ ဂိုဏ်းအသီးသီးက သူတို့၏ တပည့်များကို ခေါ်ယူ၍ ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာကြောင်း ကြေညာခဲ့ကြသည်။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် တစ်ချိန်က အင်အားကြီးမားခဲ့သော ချုံးဆန်းဂိုဏ်းမှာ လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့တော့၏။

သို့သော်လည်း ကမောက်ကမဖြစ်မှုမှာ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းတွင်သာ မဟုတ်ဘဲ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှာ နယ်မြေလုရန်အတွက် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်လာကြပြီး သိုင်းလောက၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ခေတ်သစ်တစ်ခုကို စတင်လိုက်ကြပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ၏ တံခါးခြောက်ချပ်မှာလည်း ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အပြည့်အဝ စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုကို စတင်လိုက်သဖြင့် ထိုဒေသရှိ အခြေအနေများမှာ ပိုမို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလာခဲ့၏။

မကြာမီမှာပင်...

ဆယ်လပိုင်း အလယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် ဆောင်းရာသီသို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမှာမူ မိုးရွာသွန်းမှု အနည်းငယ် ပိုများလာသည်မှလွဲ၍ အပြောင်းအလဲ သိပ်မရှိချေ။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ ချန်လင်ခရိုင်တွင် နေထိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

မူလက ကူမော့သည် ချုံးဆန်းတောင်သို့ ခရီးစဉ်အပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ တံခါးခြောက်ချပ်၏ အပြည့်အဝ လှုပ်ရှားလာမှုနှင့်အတူ ယွင်ပြည်နယ်၏ အကြီးမြတ်ဆုံး ဓားသမားဖြစ်သော သူ၏ ဂုဏ်သတင်းတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရရှိ မိစ္ဆာသိုင်းသမား အတော်များများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းအောင်းသွားကြပြီး အများအပြားမှာလည်း ထိုဒေသမှ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားကြပေ၏။

သူ ဆက်နေရန် အကြောင်းရင်း သိပ်မရှိတော့ချေ။

ထို့အပြင် ဤခရီးစဉ်မှာ ခုနစ်လ ရှစ်လခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် ယွင်ပြည်နယ်သို့ ပြန်ရန် သူ စဉ်းစားနေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးအတွက် ဆေးများ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် သူ ချက်ချင်း မထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကူချူတုန်းအနေဖြင့် သူ၏ဆေးများ အသစ်ဖော်စပ်ရန်အတွက် တည်ငြိမ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်နေသဖြင့် ဤကိစ္စများကြောင့် ဆယ်လပိုင်း အလယ်အထိ ကြာသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော်လည်း ဤကာလအတွင်း သူသည် သိသိသာသာ တိုးတက်မှုများ ရရှိခဲ့ပေသည်။ သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အမျိုးမျိုးသော အတွင်းအားများကို လေ့လာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ တိတိကျကျပြောရလျှင် သူ၌ အတွင်းအား အမျိုးအစား ငါးမျိုး ရှိပေသည် ။ရွှမ်ရွှီးအတွင်းအား၊ အေးစက်အစစ်အမှန်ချီ၊ ကျိုးယန်အတွင်းအား၊ မင်ယွီအတွင်းအား နှင့် နေမင်းအစစ်အမှန်ချီ တို့ ဖြစ်ကြ၏။

သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် လုံးဝကွဲပြားပြီး အားကောင်းလှသော အတွင်းအား ငါးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါက သွေးကြောများ ပြတ်တောက်ကာ မိစ္ဆာဝင်ပြီး သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာလှပေါ့... သို့သော်လည်း စနစ်၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် ကူမော့၏ အတွင်းအား ငါးမျိုးမှာ အချင်းချင်း ပဋိပက္ခမဖြစ်ဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သီးခြားစီ လည်ပတ်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကူမော့သည် သူ၏ သိုင်းပညာအတွင်းအားများကို မည်သို့ ဟန်ချက်ညီစေပြီး ပေါင်းစပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့၏။ အတွင်းအား တစ်ခုစီကို သီးခြားစီ အသုံးပြုရခြင်းမှာ အလွန် အလေအလွင့် ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ အတွင်းအား ငါးမျိုးစီတိုင်းမှာ ထူးခြားသော လက္ခဏာများ ရှိကြ၏ - အားအနည်းဆုံးဖြစ်သော ရွှမ်ရွှီးအတွင်းအားမှာ တာအို အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှု၏ မျှတ၊ ငြိမ်းချမ်းပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိသော လက္ခဏာများကို ပြသနေသည်။

အခန်း (၁၉၈): အသက် သုံးရာကျော်နေပြီဖြစ်သော လူတစ်ယောက်

ကျိုးယန်နတ်သိုင်းမှာ ကုန်ခမ်းခြင်းမရှိဘဲ အစဉ်အမြဲ စီးဆင်းနေပြီး နေမင်းအစစ်အမှန်ချီမှာမူ ပြင်းထန်ပြီး အားကောင်းသော်လည်း စွမ်းအင် အများအပြားကို ကုန်ဆုံးစေ၏။ မင်ယွီကျင့်စဉ်မှာ ကျိုးယန်နတ်သိုင်းနှင့် ဟန်ချက်ညီအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး အေးစက်အစစ်အမှန်ချီမှာမူ မင်ယွီကျင့်စဉ်၏ အအေးဓာတ်ကို ပိုမို အားကောင်းစေနိုင်ပေသည်။

ရွှမ်ရွှီးအတွင်းအားမှာမူ အကူအညီ အနည်းငယ်သာ ပေးနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ မျှတသော သဘောသဘာဝက အတွင်းအားများ ပေါင်းစပ်စဉ်အတွင်း အချင်းချင်း တွန်းကန်မှုများကို လျှော့ချပေးနိုင်သဖြင့် နေရာစုံတွင် အသုံးတည့်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

သို့သော်လည်း...

အတွင်းအား ငါးမျိုးကို ပေါင်းစပ်ခြင်းမှာ ကြီးမားသော လုပ်ငန်းစဉ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ ကူမော့သည် အကြံဉာဏ် အနည်းငယ်နှင့် အယူအဆ အချို့ကိုသာ ဖမ်းဆုပ်နိုင်သေးပြီး တိကျသော ဦးတည်ချက်တစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို မည်သို့ အကောင်အထည်ဖော်မည် ဆိုသည်မှာမူ အချိန်နှင့် ထပ်မံ လေ့လာမှုများ လိုအပ်နေပေသေး၏။

ကူမော့၏...

အကျိုးအမြတ်များအပြင် ကူချူတုန်းသည်လည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပေသည်။ သူမ၏ ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ် ဓားမော့သိုင်းမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့၏။ တံခါးခြောက်ချပ်တွင် သိုင်းဆရာကြီး အများအပြား ရှိနေသဖြင့် သူမသည် လူမျိုးစုံနှင့် နေ့စဉ် အတွေ့အကြုံ ဖလှယ်ခွင့်ရသလို လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံ ရရှိရန်အတွက်လည်း ဓားပြနှိမ်နင်းရေး လုပ်ငန်းများတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ပါဝင်ခဲ့ပေသည်။

သေချာတာကတော့ သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ကတော့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ကူမော့ဆီကနေ တစ်ယောက်ချင်း လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိနေတာပါပဲ... ဒါတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သိုင်းလောကက အခွင့်အရေးတွေရဲ့ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းကို ကျော်လွန်နေပါပြီ... ဒါ့အပြင် သူမက မင်ယွီကျင့်စဉ်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ လက္ခဏာတွေကနေလည်း အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရရှိနေတာကိုး...

မင်ယွီကျင့်စဉ်မှာ အတွင်းအား ကျင့်ကြံခြင်း သက်သက် မဟုတ်ဘဲ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ပေးသလို ပါရမီကိုလည်း တိုးတက်စေပေသည်။

ကူချူတုန်းသည် အရင်က ဆေးလုံး ကို သောက်သုံးခဲ့သဖြင့် သွေးကျောက်စိမ်း လူအုပ်သတ်ဖြတ်ခြင်း ဆိုသော သတ္တုမအဆင့်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့၏။ ဤမျှလောက် များပြားသော လေ့ကျင့်မှုများနှင့် ကူမော့၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့် မင်ယွီကျင့်စဉ် အတွင်းအား၏ ရေရှည် လမ်းညွှန်မှုများကြောင့် ယခုအခါ ကူချူတုန်း၏ မင်ယွီကျင့်စဉ်မှာ သတ္တုမအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူမသာ မီးတောက်ကျောက်စိမ်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆိုသော အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဆိုပါက အတွင်းအားမှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားရုံသာမက သူမ၏ အရိုးများနှင့် သွေးကြောများသည်လည်း ပြာထဲမှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ လုံးဝ အသွင်ပြောင်းသွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။ သူမ၏ မူလ သာမန် ရုပ်ရည်မှာလည်း ထူးကဲသော ချော့မောသူတစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်မှုအတွက် ကူမော့အနေဖြင့် အများကြီး မကူညီနိုင်ခဲ့ဘဲ...

လမ်းညွှန်ပေးရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ကူချူတုန်းအား အတွင်းအားများကို တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းပေး၍ မရနိုင်ချေ။ ထို့ပြင် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်လျှင်ပင် ယင်းမှာ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လူအများစုအတွက်မူ ကျွမ်းကျင်မှုများကို လက်ဆင့်ကမ်း ရယူခြင်းမှာ ဖြတ်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေသော်လည်း ဥပမာအားဖြင့် ကျူဆန်းခရိုင်မှ တန့်ပုယီ၏ဒုတိယ ဦးလေး တန့်ထျန်းချီသည် သွေးအိုးအစစ်အမှန်ကျမ်းကို ကျင့်ကြံသော ဖန်ယွီယွမ်ထံမှ ကျွမ်းကျင်မှုများကို လက်ဆင့်ကမ်း ရယူလိုက်သောအခါ ထိပ်တန်း အတွင်းအား သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းမျိုး ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ယင်းက ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံထားသော သို့မဟုတ် ရှားပါးသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များမှ ရရှိသည့် အတွင်းအားများလောက် ဘယ်သောအခါမျှ မသန့်စင်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်မှုများက အနာဂတ်တွင် ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေ၏။

သို့သော် ကျွမ်းကျင်မှုများကို လက်ဆင့်ကမ်းယူခြင်းမှာ မကောင်းဘူးဟု ပြောနိုင်ခြင်းမှာ ကူချူတုန်းကဲ့သို့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေပြီး ထိုအစ်ကိုမှာလည်း အရင်းမြစ်များ မရှားပါးသော အခြေအနေမျိုးတွင်မှသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်မူ ဤကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်မှုများကို လက်ဆင့်ကမ်း ရယူနိုင်ခြင်းမှာ သူတို့ အလွန် လိုလားတောင့်တနေသော ကံကောင်းမှုကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

...

ချန်လင်ခရိုင်ရှိ တံခါးခြောက်ချပ်၏ ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခု၌...

ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့ စားသောက်နေကြ၏။ ချမ်းသာသော မိသားစုများနှင့် မတူဘဲ သူတို့သည် စားသောက်စဉ် သို့မဟုတ် အိပ်စက်စဉ် စကားမပြောရဟူသော စည်းကမ်းချက်များကို များများစားစား မလိုက်နာကြချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စားသောက်နေစဉ် အမြဲတမ်း စကားစမြည် ပြောဆိုလေ့ရှိပြီး အထူးသဖြင့် မေးခွန်းထုတ်ရတာ ဝါသနာပါသော ကူချူတုန်းမှာ စားသောက်နေစဉ် မေးခွန်းပေါင်းစုံ မေးရတာကို နှစ်သက်ပေသည်။

ကူမော့...

မျက်စိကွယ်သွားပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲသွားကာ အနည်းငယ် စိတ်တိုတတ်ခဲ့သော ကာလတစ်ခုမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အချိန်များတွင် သူသည် ကူချူတုန်း၏ မေးခွန်းများကို အမြဲတမ်း စိတ်ရှည်စွာ ဖြေကြားပေးခဲ့ပြီး မဖြေနိုင်သော မေးခွန်းများအတွက်မူ အဖြေများကို လုပ်ကြံပြောဆိုခဲ့၏။

ကူချူတုန်းသည် ငယ်ရွယ်ပြီး မသိနားမလည်သေးသဖြင့် ကူမော့ ပြောသမျှ မှန်သည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ခဲ့ရာ ၎င်းမှာ သူတို့ အစောင့်အရှောက် လုပ်ငန်းတွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ်က ရယ်စရာကောင်းသော အခြေအနေများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ လင်းကျန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်ရင် ဆယ့်နှစ်လပိုင်း အလယ်လောက် ရှိမှာပဲ... နှစ်သစ်ကူးဖို့တောင် နီးနေပြီနော်..."

ကူမော့က ပြုံးလျက် ပြောသည်

"မနှစ်က နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ငါတို့ အိမ်မပြန်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ... ဒီနှစ်တော့ အဲဒါကို အစားထိုးရမှာပေါ့..."

မနှစ်က သူနှင့် သူ၏ညီမမှာ တုန်းဖိန်ခရိုင်တွင် လကိုးကွယ်ဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ပြန်မရောက်တာ အရမ်း ကြာနေပြီဆိုတော့ အိမ်မှာ ဖုန်တွေ အများကြီး ရှိနေမှာပဲ..."

ကူချူတုန်းက ရယ်မောလျက် ပြောသည်

"ကံကောင်းလို့ ကျွန်မက ကြောင် မမွေးခဲ့ဘဲ ရေကန်ထဲမှာ ငါးနှစ်ကောင်နဲ့ လိပ်တစ်ကောင်ပဲ မွေးခဲ့တာ... အကယ်၍ ကြောင်သာ မွေးခဲ့ရင် အခုဆိုရင် အစာငတ်ပြီး သေနေလောက်ပြီ..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ငါးနှစ်ကောင်ကတော့ အခုဆိုရင် တော်တော်လေး ကြီးနေလောက်ပြီ..."

"သေချာတာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက ပြောသည်

"ကျွန်မတို့ ခြံထဲက ရေကန်က အရမ်း ကြီးတာလေ... ငါးနှစ်ကောင်နဲ့ လိပ်တစ်ကောင်တည်း ရှိတာ... အထဲက ရေမှော်ပင်တွေနဲ့ ကြာမြစ်တွေ အားလုံးက သူတို့ပိုင်တဲ့ အရာတွေပဲဆိုတော့ သူတို့ သေချာပေါက် အစာဝပြီး ဝနေမှာပဲ..." "

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူတို့ကို ဖမ်းပြီး ချက်စားကြတာပေါ့... ငါးဟင်းချိုနဲ့ လိပ်ဟင်းချိုလေ..."

ကူချူတုန်းက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး

"အစ်ကို... သူတို့က အစ်ကို့ကို ဒုက္ခပေးလို့လား..."

"ဟားဟား..."

မောင်နှမ နှစ်ယောက် စနောက် ရယ်မောနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ သူတို့ မတွေ့ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော ကျိုးချင်းဖုန်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းမှာ တက်ကြွနေပုံရသော်လည်း ခရီးပန်းလာသည့် အရိပ်အယောင်လည်း အနည်းငယ် ရှိနေ၏။

"မင်းဆီမှာ မကြာသေးခင်က သတင်းကောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေပုံရတယ်နော်..."

ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်နေတယ်... အထူးသဖြင့် ကျင်းခုန်းဆရာတော်က ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အများကြီး ရှိနေလို့ပဲ... ဒေသခံ လူကုံထံတွေနဲ့ သြဇာကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် အများအပြားက သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးကြတော့ တံခါးခြောက်ချပ်အတွက် ဝင်ရောက်ဖို့ အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားတာပေါ့...

ဒါ့အပြင် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရက ဒေသခံ အကြီးအကဲတွေနဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ စည်းလုံးမှုနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ငါ အထင်ကြီးခဲ့မိတာပဲ... သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ အားလုံးက ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်နေပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် လုပ်ငန်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတာကို တွေ့ရတယ်... ငါ တကယ်တမ်းတောင် မလှုပ်ရှားရသေးဘူး... သူတို့ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေကြပြီလေ..."

ကူမော့က ကျိုးချင်းဖုန်းကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒါဆိုရင်တော့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကကို ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်မယ့် တာဝန် ပြီးဆုံးဖို့က လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိနေပြီပေါ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်မလာဘူးဆိုရင် နောက်နှစ် ပထမ နှစ်ဝက်မှာ အနောက်ဆုံးထားပြီး ပြီးစီးမှာပါ... ငါလည်း နောက်နှစ် ဒုတိယ နှစ်ဝက် ဒါမှမဟုတ် နောက်တစ်နှစ်မှာ ယွင်ပြည်နယ်ကို တပ်မှူးအဖြစ်နဲ့ ပြန်ပြောင်းရလောက်မယ်... သေချာတာကတော့ ငါ့ရဲ့ ကံက အရမ်းကောင်းနေမယ်ဆိုရင် မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းရဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

"ဂုဏ်ယူပါတယ်..."

ကူမော့က ပြောသည်

"မင်း ရာထူးတက်သွားပြီး ကိုယ်ပိုင် အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခု ရသွားတာပေါ့... အခုကစပြီး မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရက မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာ နယ်မြေ ဖြစ်သွားပြီ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဲဒါတွေကို ထားလိုက်ပါဦး... မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ညီမ ယွင်ပြည်နယ်ကို ပြန်ဖို့ ပြင်နေကြတယ်လို့ ချန်ရှိုယွမ်ဆီက ကြားလို့ ငါ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့တာ..."

"ဟုတ်တယ်..."

ကူမော့က ပြောသည်

"ဒီမှာ မင်းကို ကူညီဖို့ ငါတို့ မလိုတော့ဘူးလေ... အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် အနည်းငယ်ကိုတော့ ငါ ဖမ်းချင်ပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ မကြာသေးခင်က သူတို့အားလုံး ပုန်းနေကြတော့ သူတို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါတို့ ရှာမတွေ့ဘူးလေ... ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်နေပြီး သဲတွေ စားနေဖို့က အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး မဟုတ်လား..."

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

"မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်း ဆိုးရွားတာ... တို့ရဲ့ ချူတုန်းကို ကြည့်စမ်း... ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အသားတွေ တော်တော် ညိုသွားကြပြီ..."

ကူချူတုန်းက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်

"ရှင်ပဲ အသားညိုသွားတာပါ... ကျွန်မကတော့ ဖြူတုန်းပဲနော်..."

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... ချူတုန်းကတော့ သဘာဝအတိုင်း လှနေတာပဲလေ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ကူမော့အား ပြောလိုက်သည်

"ဒါပေမဲ့ ငါ အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်ကိုတော့ ခြေရာခံမိထားတယ်... သူက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရက လူ မဟုတ်ဘူး... ဟုန်ပြည်နယ်ကနေ လာတာ... သူ့နာမည်က ရှောင်ဖိုကျွင်း တဲ့... သိုင်းလောကမှာ မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး လို့ လူသိများတယ်... သူ့ခေါင်းက အစိုးရ စျေးကွက်မှာ ငွေ ခုနစ်ရာ တန်ဖိုးရှိတယ်..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့၏ စိတ်ထဲ၌ စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

[ပစ်မှတ်အသစ် တွေ့ရှိပါသည်]

[အလိုရှိနေသော ပစ်မှတ် – ရှောင်ဖိုကျွင်း]

[တာဝန် အဆင့် – ကြယ်သုံးပွင့်]

[တာဝန် ဆုကြေး – ရေခဲပိုးကောင်]

...

စနစ် စာမျက်နှာရှိ မှတ်ချက်များတွင် ဤ ရေခဲပိုးကောင် မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှဆင်းသက်လာပြီး အလွန်တရာ အေးစက်သော အအေးဓာတ်နှင့် အဆိပ်အတောက်များ ပါဝင်ကြောင်း ရှင်းပြထားပေသည်။ အကယ်၍ လူတစ်ဦး၏ အတွင်းအား လုံလောက်ပါက ၎င်းနှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်ပြီး အတွင်းအားကို နက်နဲစေရုံသာမက အသုံးပြုသူအား အလွန်တရာ အေးစက်သော အအေးဓာတ်နှင့် အဆိပ် ဂုဏ်သတ္တိများကို ပေးစွမ်းနိုင်ကာ ပေါင်းစပ်ထားသော အသုံးပြုသူအား အဆိပ်အားလုံးကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိစေလိမ့်မည် ဖြစ်ပေ၏။

...

စနစ်က သူ့အား ရေခဲပိုးကောင် ကဲ့သို့သော ရှားပါး ရတနာတစ်ခုကို ဆုကြေးအဖြစ် ပေးမည်ကို ကူမော့ မအံ့သြခဲ့ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ကလည်း ဆေးလုံး အကြီးစား၊ အငယ်စားတွေနဲ့ ငွေချည်လက်အိတ်များ လိုမျိုး ဆုကြေးတွေကို သူ ရရှိခဲ့ဖူးတာကိုး... သို့သော်လည်း ရေခဲပိုးကောင်မှာ အသက်ရှိသော သတ္တဝါဖြစ်သဖြင့် အထူးခြားဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

"ရှောင်ဖိုကျွင်း ရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ... သူ ဘာလို့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ကို လာတာလဲ..."

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

"အနှစ်လေးဆယ်မှာ တစ်ခါပဲ ပေါ်လာတတ်တဲ့ ခူးရု အပျက်အစီးတွေ အတွက် ဖြစ်ရမယ်..."

"ခူးရု အပျက်အစီးတွေလား..."

ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်

"အရင်က ချုံးဆန်းဂိုဏ်း မှာတုန်းက ပိုင်ချီလျောင် ပြောတာကို ကြားလိုက်သလိုပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဟုတ်တယ်... ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် ဆိုတာ မူလက ခူးရု အပျက်အစီးတွေကနေ ရခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံလို့မရတဲ့ သိုင်းပညာ တစ်ခုလို့ ပိုင်ချီလျောင် အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ... အဲဒါကို ဟွာကျန်းဂိုဏ်း ရဲ့ ရေခဲဝိညာဉ် ကျင့်စဉ် နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ဖန်တီးခဲ့တာတဲ့..."

"ဒါဆို... အဲဒီ ခူးရု အပျက်အစီးတွေ ဆိုတာက ဘာလဲ..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"ငါ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ကို ရောက်လာမှပဲ အဲဒီအကြောင်း ကြားဖူးတာ... ခူးရု အပျက်အစီးတွေ ဆိုတာ လေဟာနယ်နဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာပဲ တည်ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဒေသတစ်ခုပဲ...

ဒဏ္ဍာရီတွေအရတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးရာကျော်... ကန် တိုင်းပြည် ကို စတင် တည်ထောင်ခါစတုန်းက ဒေသအသီးသီးမှာ အကြီးအကျယ် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခဲ့တာ... အဲဒီအချိန်တုန်းက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ က ကန် တိုင်းပြည် ရဲ့ ပိုင်နက် မဟုတ်သေးဘူး... အဲဒါက ခူးရု လို့ခေါ်တဲ့ နိုင်ငံငယ်လေး တစ်ခုပဲ... နောက်ပိုင်းမှာ ပြည်နယ်ရှစ်ခုကို စည်းလုံးစေတဲ့ ကန် တိုင်းပြည် ရဲ့ လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ အင်အားအောက်မှာ ခူးရု နိုင်ငံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်...

ဒါပေမဲ့ ကန် တိုင်းပြည် ရဲ့ စစ်တပ်က ခူးရု ရဲ့ မြို့တော်ကို ရောက်တဲ့အခါ သဲမုန်တိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တယ်... ကန် တိုင်းပြည် ရဲ့ စစ်တပ်က အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်... အဲဒီ သဲမုန်တိုင်းက တစ်လလုံးလုံး တိုက်ခတ်ခဲ့တာ... တစ်လကြာပြီးနောက်မှာ ကန် တိုင်းပြည် ရဲ့ စစ်တပ် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ခူးရု မြို့တော်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဲဒီနေရာမှာ သဲကန္တာရပဲ ကျန်ခဲ့တော့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်...

အဲဒီအချိန်တုန်းက ကန် တိုင်းပြည် ရဲ့ စစ်တပ်က သဲမုန်တိုင်းက ခူးရု မြို့တော်ကို မြှုပ်နှံလိုက်ပြီလို့ ထင်ကြတော့ တူးခိုင်းခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ စစ်သား သောင်းနဲ့ချီပြီး မြေပြင်ကို သုံးပေလောက်အထိ တူးခဲ့တာတောင် ခူးရု မြို့တော်ရဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခုမှ သူတို့ မရှာတွေ့ခဲ့ကြဘူး..."

ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်

"အဲဒီလောက်တော့ မဆိုးနိုင်ပါဘူး... မြို့တော်တစ်ခု ဖြစ်နေမှတော့ နိုင်ငံငယ်လေး ဆိုရင်တောင် အဲဒီလောက် မသေးနိုင်ပါဘူး... အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားမှာလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

"ဒါက ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုသက်သက်ပဲ... ပြီးတော့ အနှစ်သုံးရာတောင် ကျော်ခဲ့ပြီလေ... အဲဒီတုန်းက အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို အတည်ပြုဖို့ နည်းလမ်း မရှိပါဘူး... သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရတော့ ခူးရု နိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ကို ခူးရု မြို့ လို့ ခေါ်ပြီး အဝန်း ၂၈ မိုင် ရှိကာ စတုရန်းပုံစံ ရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်... အရှေ့နဲ့ အနောက် ရှစ်မိုင် က ကောင်းကင်တံခါး ကို ကိုယ်စားပြုပြီး မြောက်နဲ့ တောင် ခြောက်မိုင် က မြေကြီးတံခါး ကို ကိုယ်စားပြုတယ်... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ခူးရု မြို့ က အရှည် ရှစ်မိုင် နဲ့ အနံ ခြောက်မိုင် ရှိတဲ့ ပုံမှန် စတုရန်းပုံ မြို့တစ်မြို့ပေါ့... အရမ်းကြီး မကြီးကျယ်ပေမဲ့ သေချာပေါက်တော့ မသေးပါဘူး...

နောက်ပိုင်းမှာ ခူးရု အပျက်အစီးတွေရဲ့ ဒဏ္ဍာရီက တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာခဲ့တယ်... အနှစ်လေးဆယ် မှာ တစ်ကြိမ်... ဆယ့်တစ်လပိုင်း ၁၆ ရက်နေ့မှာ ရှေးဟောင်းမြို့ ဖြစ်တဲ့ ခူးရု က ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်... ခူးရု ဘုရင့်မိသားစုရဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ ရတနာတွေအပြင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နတ်လက်နက်တွေ၊ မှော်ဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရှားပါး ရတနာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတယ်လို့ ဆိုကြတယ်... အဲဒါက လူတစ်ယောက်ကို ညတွင်းချင်းပဲ နိုင်ငံတစ်ခုထက် ပိုချမ်းသာသွားစေနိုင်သလို ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ နတ်ဘုရား သိုင်းပညာတွေကိုပါ ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး လောကမှာ အနိုင်ယူလို့ မရအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်တဲ့..."

"လောကမှာ အနိုင်ယူလို့ မရဘူး... နောက်တစ်ခါ လာပြန်ပြီ..."

ကူမော့သည် ယခုအခါ ဤစကားစုအပေါ် အလွန်အကျွံ တုံ့ပြန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ နာမည်ကြီးလာကတည်းက "လောကမှာ အနိုင်ယူလို့ မရဘူး" ဆိုတာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးခဲ့ပြီး လူတိုင်းက လောကမှာ အနိုင်ယူလို့ မရတဲ့သူ ဖြစ်လာနိုင်သလိုမျိုး ဖြစ်နေပေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး...

ပြောလိုက်သည်

"အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါ မသိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ငါ အဲဒီအကြောင်း စုံစမ်းကြည့်တယ်... ထျဲ့ထို ပြောပြတာက ယုတ္တိ အရှိဆုံးလို့ ငါ ထင်တယ်... လက်နက်သွန်းလုပ်တာကို သူ နားလည်ထားတာအရ... မူလ ခူးရု မြို့ ကို အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝင်္ကပါ ဆရာတစ်ယောက်က တည်ဆောက်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထျဲ့ထို က ပြောတယ်...

လက်နက်သွန်းလုပ်သူတွေလိုပဲ... လုံလောက်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိတဲ့သူတွေက လက်နက်ရဲ့ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ဖို့ အရာမျိုးစုံကို ထည့်သွင်းနိုင်ကြတယ်လေ... အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေဆိုရင် ဝိညာဉ်ပါတဲ့ နတ်လက်နက်တွေကိုတောင် သွန်းလုပ်နိုင်ကြသေးတာ... ဝင်္ကပါ ဆရာတွေကလည်း အတူတူပါပဲ... သူတို့က မြက်ပင်တွေ၊ သစ်သားတွေ၊ အုတ်ခဲတွေနဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို သေးငယ်တဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ ဝင်္ကပါတွေအဖြစ် သုံးနိုင်သလို မြို့တွေ၊ တောင်တွေနဲ့ ရေကန်တွေကိုတော့ ကြီးမားတဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ သုံးနိုင်ကြတယ်...

ထျဲ့ထို ရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် ရှေးဟောင်း ခူးရု မြို့ ကို တည်ဆောက်တဲ့သူတွေက အရန်အစီအစဉ် တစ်ခုအဖြစ် ကြီးမားတဲ့ ဝင်္ကပါကြီး တစ်ခုအနေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်... နောက်ပိုင်းမှာ ခူးရု ပျက်စီးသွားတော့ ဝင်္ကပါက အလုပ်လုပ်လာပြီး ရှေးဟောင်း ခူးရု မြို့ က ပျောက်ကွယ်သွားပေမဲ့ ဝင်္ကပါကတော့ ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်နေတာပေါ့... အနှစ်လေးဆယ် တစ်ကြိမ် ပေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ဝင်္ကပါရဲ့ လည်ပတ်မှု သံသရာက အနှစ်လေးဆယ် ဖြစ်နေလို့ပဲ ဖြစ်လောက်တယ်..."

ကူမော့က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်

"မြို့တစ်မြို့ကို ဝင်္ကပါ တစ်ခုအနေနဲ့ သုံးပြီး နှစ်ရာနဲ့ချီ တောက်လျှောက် အလုပ်လုပ်နေတယ်ဆိုတာက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်လို့လား..."

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်

"ထျဲ့ထို ကလည်း ခန့်မှန်းရုံပဲလေ... အားလုံးက ဒဏ္ဍာရီတွေချည်းပဲဆိုတော့ ဘယ်ခန့်မှန်းချက်ကမှ ယုတ္တိမရှိဘူးလို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အဲဒါက ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်နေတဲ့ တံလျှပ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားရတယ်...

ဒါ့အပြင် ရှေးဟောင်း ခူးရု မြို့ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သမိုင်းဝင် စာရွက်စာတမ်းတွေ ရှိပေမဲ့ အနှစ်လေးဆယ်မှာ တစ်ခါပဲ ပေါ်လာတတ်တဲ့ ခူးရု အပျက်အစီးတွေ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေတော့ မရှိဘူး... လက်ရှိအချိန်အထိ ဘယ်သူမှ တကယ်တမ်း အထဲကို မရောက်ဖူးကြဘူး... ငါ သိတာကတော့ ပိုင်ချီလျောင် ပြောပြခဲ့တဲ့ ဟယ်ချန်ချင်း ကတော့ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့ပုံရတယ်... သူ ဘာရတနာမှ ယူမလာခဲ့ပေမဲ့ သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်ကျမ်းတွေကိုတော့ ယူလာခဲ့တယ်လေ...

ဒီ ခူးရု အပျက်အစီးတွေ က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှာ ဒဏ္ဍာရီတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ပေမဲ့ အရမ်းကို ရှေးကျလွန်းတာရယ်... ပေါ်လာတဲ့ အချိန်ကာလတွေက အရမ်း ဝေးကွာလွန်းတာရယ်ကြောင့် သူတို့ရဲ့ မှန်ကန်မှုကို အတည်ပြုဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး...

ဒါကြောင့် အဲဒါကို ယုံတဲ့သူက..." လူသိပ်မများပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ခူးရု အပျက်အစီးတွေ ပွင့်လာတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ လူအတော်များများက သူတို့ရဲ့ ကံကို စမ်းကြည့်ဖို့ အဲဒီ သဲကန္တာရထဲကို သွားကြတယ်...

ငါ စုံစမ်းကြည့်ရသလောက်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က လူအများအပြားဟာ အဲဒီ သဲကန္တာရထဲမှာ ရှေးဟောင်း ခူးရု မြို့ ပေါ်လာတာကို မြင်ခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်တော့ အားလုံးက မြင်ခဲ့တယ်လို့ပဲ ပြောကြပြီး ဘယ်သူမှတော့ အထဲကို မဝင်ခဲ့ကြဘူး... တကယ်တမ်း အထဲကို ဝင်သွားတဲ့ သူတွေထဲကတော့ ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ကြဘူး... ဟယ်ချန်ချင်း တစ်ယောက်ပဲ ပြန်လာတာ...

ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ရှေးဟောင်း ခူးရု မြို့ ကို မြင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတဲ့သူတွေ အားလုံးက ဟယ်ချန်ချင်း ကို မမြင်ခဲ့ကြဘူးလို့ ပြောကြတယ်... ဒါကြောင့် ဟယ်ချန်ချင်း ရဲ့ ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် က ရှေးဟောင်း ခူးရု မြို့ က မဟုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူက တမင်သက်သက် ပုန်းအောင်းနေခဲ့လို့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မမှတ်မိတာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုပေါ့..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"နားလည်ပါပြီ... ဒါဆို ခင်ဗျားပြောတဲ့ အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် ရှောင်ဖိုကျွင်း က ခူးရု အပျက်အစီးတွေ အတွက် ဒီကို လာတာပေါ့..."

"အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

"ရှောင်ဖိုကျွင်း က ဟုန်ပြည်နယ် မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မိစ္ဆာ သိုင်းသမား တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အဆိပ်ငါးပါး နတ်မီးတောက် လက်ဝါး က တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်မ ဖြစ်တဲ့ ရွှေပန်း တစ္ဆေမယ်အို လို့ခေါ်တဲ့ ရန်သူ တစ်ယောက် ရှိတယ်... သူတို့ နှစ်ယောက်က တစ်သက်လုံး တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြပြီး အချင်းချင်းရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကိုတောင် အပြတ်ရှင်းခဲ့ကြပေမဲ့ ဘယ်သူက နိုင်တယ်ဆိုတာကိုတော့ အဖြေမထုတ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး...

ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ရွှေပန်း တစ္ဆေမယ်အို က တစ်နည်းနည်းနဲ့ သိုင်းပညာတစ်ခုကို ရရှိသွားပြီး ရှောင်ဖိုကျွင်း ကို လုံးဝ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ကာ သူ့ကို သတ်လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့တယ်... ရှောင်ဖိုကျွင်း က နောက်နှစ် နှစ်လပိုင်း နှစ်ရက်နေ့မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို အဖြေထုတ်ဖို့ ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြမယ်လို့ လူသိရှင်ကြား ကြေညာခဲ့တယ်...

အခုလို အချိန်မျိုးမှာ သေချာ ကျင့်ကြံမနေဘဲ ရှောင်ဖိုကျွင်း က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ကို ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး စုဖန်းသဲကန္တာရ ထဲကိုတောင် သွားသေးတယ်... သူက ဒဏ္ဍာရီလာ ခူးရု အပျက်အစီးတွေ အတွက် အဲဒီကို သွားတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ ကံကို စမ်းကြည့်ချင်လို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ရွှေပန်း မိစ္ဆာမ ရဲ့ အနီးကပ် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတာကို ခံနေရတာဆိုတော့ အဖမ်းခံရရင် သူ သေမှာပဲလေ... စွန့်စားကြည့်တာက ပိုကောင်းပါတယ်..."

ကူမော့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး မေးသည်

"သူ ဘယ်မှာရှိလဲ ဆိုတာ အတိအကျ သိရပြီလား..."

"စိတ်ဝင်စားလို့လား..."

"အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေ ဆိုရင် ကျွန်တော် အရမ်း စိတ်ဝင်စားတယ်လေ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"စုဖန်းသဲကန္တာရ က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ မြောက်ဘက်ပိုင်းမှာ တည်ရှိတာ... အနီးဆုံး နေရာကတော့ ကျွီယန်း ခရိုင် ပဲ... ရှောင်ဖိုကျွင်း က ကျွီယန်း ခရိုင် မှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး သိုင်းပညာရှင် အများအပြားဟာ သူ့ရဲ့ အဆိပ်ငါးပါး နတ်မီးတောက် လက်ဝါး လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတယ်... တံခါးခြောက်ချပ် က သူ့ရဲ့ တည်နေရာ အတိအကျကို မကြာခင် သိရတော့မှာပါ..."

"ဒါဆို လမ်းပြပေးဖို့ လူတစ်ယောက် စီစဉ်ပေးပါ... မနက်ဖြန် ကျွန်တော် သွားမယ်..."

"ချန်ရှိုယွမ် ပေါ့... သူက သက်ရှိ မြေပုံ တစ်ခုပဲလေ... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှာ မင်း ရှိနေတဲ့ ကာလတစ်လျှောက်လုံး သူက မင်းအတွက် လမ်းပြပေးနေတာပဲ မဟုတ်လား..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်။

"သူက စစ်သေနာပတိ တစ်ယောက်လေ..."

ကူမော့က ပြောသည်

"သူ့ကို နေ့တိုင်း လမ်းပြခိုင်းနေတာက သူ့ရဲ့ ပါရမီတွေကို အလဟဿ ဖြစ်စေတာပေါ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"တခြားသူတွေက ဒီအလုပ်ကို ရဖို့ တောင်းပန်နေကြမှာပါ... မင်းနောက်ကို လိုက်ရတာက လမ်းပြပေးနေသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက အလကား ဂုဏ်ပြုခံနေရတာလေ... အဲဒါကလည်း ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ပြုမှုမျိုးနော်... ချန်ရှိုယွမ် က ငါ ဒီကို မလာခင်ကတည်းက စစ်သေနာပတိ လုပ်လာတာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ရှိနေပြီ... အဲဒီကာလအတွင်းမှာ မင်းနောက်ကို လိုက်ရင်းနဲ့ သူ ဂုဏ်ပြုခံရတာ ဘယ်လောက်တောင် များနေပြီလဲ...

အနိစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး၊ နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ၊ ကုလားအုတ်ခေါင်းလောင်းမြို့ ဖုတ်ကောင် ဖြစ်ရပ်၊ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ဖုတ်ကောင် ဖြစ်ရပ် - အဲဒါတွေ အားလုံးမှာ သူက ပါဝင် ပတ်သက်နေတာလေ... သူက အခု ထောင်စုမှူး အဖြစ် ရာထူးတိုးတော့မှာ... အခုဆိုရင် သူက မင်းကို နေ့တိုင်း ဦးချပြီး လက်ဖက်ရည် တိုက်ချင်နေလောက်ပြီ... သူ့ရဲ့ ပါရမီတွေကို အလဟဿ ဖြစ်စေတယ် ဟုတ်လား... သူက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တံခါးခြောက်ချပ် မှာ အားလုံးရဲ့ အားကျခြင်းကို အခံရဆုံး လူ ဖြစ်နေပြီပဲ..."

ကူမော့ "..."

နောက်နေ့ မနက်စောစောတွင် ချန်ရှိုယွမ် တံခါးဝသို့ ရောက်လာပြီး အစားအသောက်များ ယူဆောင်ကာ ထိုနေရာတွင် စောင့်နေခဲ့၏။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ နိုးလာသောအခါ ချန်ရှိုယွမ် နှင့်အတူ အစားအသောက်များကို စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

စားသောက်နေစဉ် ချန်ရှိုယွမ် က ပြောလိုက်သည်

"သူရဲကောင်း ကူ... သူရဲကောင်းမလေး ကူ... ဒီတစ်ခေါက် ကျွီယန်း ခရိုင် ကို သွားတဲ့အခါ မြန်မြန် ရောက်ချင်တာလား... ဒါမှမဟုတ် လမ်းကြောင်း ပိုလွယ်တာကို လိုချင်တာလား..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်

"သေချာတာပေါ့... မြန်မြန် ရောက်တာပဲ လိုချင်တာပေါ့..."

ချန်ရှိုယွမ် က ပြောသည်

"ဒါဆိုရင်တော့ ရှာထော်မြို့ ဘက်ကို ဦးတည်သွားရမယ်... အဲဒီကို သွားတဲ့လမ်းက ပိုခက်ခဲပေမဲ့ အများကြီး ပိုမြန်လိမ့်မယ်... အဲဒီကို ရောက်ဖို့ ငါးရက် ခြောက်ရက်ပဲ ကြာမှာပါ... အကယ်၍ လွယ်တဲ့ လမ်းက သွားမယ်ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်..."

ကူမော့က ပြောသည်

"ဖြစ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် သွားကြရအောင်... ငါတို့က အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်ကို ဖမ်းဖို့ သွားမှာလေ... စောစော ရောက်တာ ပိုကောင်းတယ်... မဟုတ်ရင် လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာရပြီး အချိန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်မှာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်..."

ကူချူတုန်းက ပြောသည်

"ဒါ့အပြင် ရှာထော်မြို့ ကို သွားတဲ့လမ်းမှာ ယွီရှစ်ချူး ဆီကိုလည်း ဝင်လည်လို့ ရတာပေါ့... သူက အဲဒီမှာ နေတာလေ... ပြီးတော့ ကျင်းခုန်းဆရာတော် လည်း အဲဒီမှာပဲ ရှိတာ... သူတို့က အိမ်နီးချင်းတွေလေ..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သူတို့ကို သွားတွေ့လို့ ရတာပေါ့... အချိန်ကိုက်ပဲ... ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ကျွန်တော့်ကို ဗုဒ္ဓကျမ်းစာတွေနဲ့ မှတ်စုတချို့ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာလေ..."

အရင်က ချုံးဆန်းတောင် အောက်ခြေက မြို့ငယ်လေးမှာ ကျင်းခုန်းဆရာတော်နဲ့ တို့ သူ့ဆီ လာတွေ့တုန်းက ကျင်းခုန်းဆရာတော်နဲ့ ခဏလောက် စကားပြောခဲ့ရပေမဲ့ မဝသေးဘူးလို့ သူ ခံစားခဲ့ရတယ်...

ကျင်းခုန်းဆရာတော်ရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားဓမ္မတွေက အရမ်း နက်နဲတယ်လေ... ချင်းကျိုးမြို့မှာ သူ တွေ့ခဲ့တဲ့ တင်းချန် ဆရာတော်ထက်တောင် ကျင်းခုန်းဆရာတော်က ပိုပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆန်တယ်လို့ သူ ခံစားရတယ်... ဗုဒ္ဓတရားဓမ္မတွေကို သုံးပြီး ရှင်းပြထားတဲ့ ကျင်းခုန်းဆရာတော်ရဲ့ သိုင်းပညာ သီအိုရီတွေကလည်း ကူမော့အတွက် အများကြီး အကျိုးရှိခဲ့တယ်...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအား ငါးမျိုးကို ပေါင်းစည်းရန် သူ စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော် ထံမှ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ရရှိနိုင်မလားဆိုသည်ကို သွားရောက် စုံစမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက်...

သူတို့ သုံးဦး ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။

...

ရှာထော်မြို့ ၊ ရှာထော်တောင် ၊ ရှာထော် ကျောင်းတော် ။

ကျောင်းတော် နံရံများပေါ်သို့ အဝါရောင် တိမ်တိုက်များ ဖိကျလာသောအခါ အမိုးစွန်းရှိ ကြေးဝါ ခေါင်းလောင်းများမှာ အမြဲတမ်း ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေတတ်ပေ၏။ မီးခိုးရောင် ပြောင်းနေသော ပူဇော်ကန့်လန့်ကာများမှာ ရွှံ့အုတ် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်တွင် တွဲလောင်း ကျနေသည်။ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် လေနှင့် သဲများက နီရဲနေသော တိုင်လုံးကြီးများကို တိုက်စားနေခဲ့၏။

ကြာပလ္လင်များ အောက်တွင် ကြမ်းတမ်းသော မြေအိုး ပန်းကန် သုံးလုံး ရှိနေပြီး ယခင်ညက ရွာထားသော မိုးရေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လှိုင်းတွန့်များကြားတွင် သဲများ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ အညိုရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် တံခါးဝရှေ့တွင် အသစ် စုပုံနေသော သဲခုံများကို မိုးမခ တံမြက်စည်းဖြင့် အဝတ်အိတ် တစ်ခုထဲသို့ လှည်းထည့်နေ၏။ ဤသဲများသည် မနက်ဖြန်တွင် လေတိုက်မှုကြောင့် နောက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာဦးမည်ဖြစ်ပြီး နံရံ အောက်ခြေတွင် အကြေးခွံပုံစံ လှိုင်းတွန့်များကို ယက်လုပ်နေဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဝါးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော ဓားသမား တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ခန့်ညားသော်လည်း အေးစက်သော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ သူက ဗောဓိသတ် ရုပ်ပွားတော်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဆရာတော်... ဆရာတော့်မှာ ဘာဆန္ဒများ ရှိသေးလဲ..."

တံမြက်စည်း လှည်းနေသော ကျင်းခုန်းဆရာတော် သည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ လက်များကို ပူးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"အော်မီတောဖော... ဒါယကာက ယွီဆယ့်နှစ် လား..."

ဓားသမားက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ မေးလိုက်သည်

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဆရာတော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခန့်မှန်းမိတာလဲ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြောသည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးရာကျော်က ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ရဲ့ အစောင့်အရှောက် တစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ ဒါယကာ ယွီရှစ်ကျူးပြောတာကို ငါ ကြားဖူးတယ်... နောက်ပိုင်းမှာ ယွီဆယ့်နှစ် က အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးတယ်လို့ ဒါယကာ ယွီရှစ်ကျူး ပြောတာကိုလည်း ကြားဖူးတယ်... ပြီးတော့ ဒါယကာ့မှာ ဒါယကာ ယွီရှစ်ကျူးနဲ့ တူညီတဲ့ ရောင်ဝါမျိုး ရှိနေတယ်လေ..." "

"ရောင်ဝါလား..."

"ဟုတ်တယ် ရောင်ဝါပဲ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြောသည်

"လူတွေမှာ သူတို့ရဲ့ ရောင်ဝါ ရှိတယ်... ဗုဒ္ဓတွေမှာ သူတို့ရဲ့ ဗုဒ္ဓ ရောင်ဝါ ရှိတယ်... နတ်ဘုရားတွေမှာ သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရား ရောင်ဝါ ရှိတယ်... ပြီးတော့ ဒကာတို့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေမှာလည်း ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ် ရောင်ဝါ တစ်ခု ရှိနေတယ်လေ..."

"ဒါက အားနည်းချက် တစ်ခုပဲ..."

ယွီဆယ့်နှစ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"အဲဒါက အားနည်းချက် တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြောသည်

"ဒကာတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို တစ်ယောက်ယောက်က မသိသရွေ့တော့ ဒကာတို့ဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ရောင်ဝါကို သူတို့ ခံစားမိရင်တောင်မှ အဲဒါက ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ သူတို့ ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါက ဒကာတို့ရဲ့ တာအို ရောင်ဝါ တစ်ခုခုလို့ပဲ သူတို့ ထင်ကြမှာပါ... ဒါကြောင့် အရမ်း စိုးရိမ်မနေပါနဲ့..."

ယွီဆယ့်နှစ် က

"ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်က ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု အကြောင်းကို သိနေပြီး ဝိညာဉ် ရောင်ဝါကိုလည်း ခံစားနိုင်နေတယ် မဟုတ်လား..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး

"အရင်က ယွီဆယ့်နှစ် အသက်ရှင်နေနိုင်သေးတယ် ဆိုတာကို သိလိုက်ရတုန်းက အကယ်၍ ဒကာသာ တကယ် အသက်ရှင်နေမယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာကို ငါ တွေးနေခဲ့မိတယ်... အသက် သုံးရာကျော်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘာတွေ တွေးနေမလဲ ဆိုတာပေါ့... ငါ တွေးပြီးရင်း တွေးပေမဲ့ အဖြေ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်ုပ် နားလည်သွားပြီ ထင်တယ်... ဒါယကာက အစောင့်အရှောက် တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ဆက်ပြီး ထမ်းဆောင်နေတုန်းပဲ... ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ကို ကာကွယ်ပေးနေတုန်းပဲ..." "မျိုးနွယ်စု ပေါ့..."

ယွီဆယ့်နှစ် က တိုက်ရိုက် ပြန်မဖြေဘဲ ပြောလိုက်သည်

"ဒါကြောင့် ဆရာတော်... တကယ်တော့ ဆရာတော် ရှိနေတာက ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု အတွက် အရမ်း အရမ်းကို အန္တရာယ်များတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ... ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ အစောင့်အရှောက်က အရမ်းကို နုနယ်လွန်းသေးတယ်..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က ပြောသည်

"ဒါက ယွီရှစ်ကျူး ရဲ့ အမှားချည်းပဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရင်မျိုးဆက်ရဲ့ ယွီဆယ့်ရှစ် က မမျှော်လင့်ဘဲ ပျံလွန်သွားခဲ့ပြီး ဆယ့်ကိုး က အစောင့်အရှောက် အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရချိန်မှာ အသက် ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ... သူက မတော်တဆမှု တစ်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး ငါရဲ့ ကယ်တင်တာကို ခံခဲ့ရတာ... အဲဒီ ကုသမှု လုပ်နေတုန်းမှာပဲ ငါက ပုံမှန်မဟုတ်တာကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ...

အဲဒီတုန်းက ယွီရှစ်ကျူး က ကျွန်ုပ်ကို သတ်ချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက အရမ်း ငယ်သေးတယ်လေ... ယွီဆယ့်ရှစ် က ရုတ်တရက် ပျံလွန်သွားခဲ့တော့ ရေခဲခြင်ဆီ ကြာပန်း ကလည်း မရင့်မှည့်သေးဘူး... ပြီးတော့ သူ့ ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုလည်း သုံးလို့ မရသေးဘူး... သူ ကျွန်ုပ်ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ကျရှုံးသွားခဲ့တာပေါ့...

နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ အတူတူ နေထိုင်လာရင်းနဲ့ သူက သူ့ရဲ့ သတိထားမှုတွေကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချလာခဲ့တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငယ်သေးပြီး ကိစ္စတော်တော်များများမှာ အကူအညီ လိုအပ်နေလို့ပဲ... သူက ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု အကြောင်း တချို့ကို ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်... အဲဒီတော့မှ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ငါ့ရဲ့ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ယွီဆယ့်ရှစ် မှာ ဒီလောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငါ သိသွားတာပေါ့..."

"နားလည်ပါပြီ..."

ယွီဆယ့်နှစ် က

"ဒါပေမဲ့ သူက အခုချိန်ထိ အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးပါဘူး... သူက အစောင့်အရှောက် တစ်ယောက်လေ... သူ့မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးရဲ့ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို သူက ထမ်းပိုးထားရတာ... သူ့မှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိသင့်ဘူးလေ... ဆရာတော့်အပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ သတိထားမှုတွေကို လျှော့ချလိုက်တာက သူ့ရဲ့ အမှားပဲ... ဆရာတော့်ကို ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု အကြောင်း ပြောပြခဲ့တာကလည်း သူ့ရဲ့ အမှားပဲ... ပြီးတော့ အခု သူ သတ်နိုင်တဲ့ အင်အား ရှိနေပြီ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဆရာတော့်ကို မသတ်ခဲ့တာက ပိုပြီးတော့တောင် မှားသေးတယ်... ဆရာတော်က မြင့်မြတ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ ရှိသူ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေက ဘာအမှားအယွင်းမှ ခံလို့ မရဘူးလေ... အစောင့်အရှောက်တွေက စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေ ရှိနေခဲ့ကြလို့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဟာ မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်မယ့် အကျပ်အတည်းတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဖူးတယ်...

ဒါကြောင့် ဆရာတော်... တောင်းပန်ပါတယ်... ဆရာတော့်မှာ ဘာဆန္ဒများ ရှိသေးလဲ..."

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွဖွလေး ထုတ်ယူပြီး ယွီဆယ့်နှစ် အား ပေးလိုက်သည်။ သူက ပြောသည်

"ဒကာ ယွီရှစ်ကျူး က ရေခဲခြင်ဆီ ကြာပန်း ကို သန့်စင်ပြီးသွားပါပြီ... ဒါပေမဲ့ အချိန်က အရမ်း တိုလွန်းသွားတယ်... သူ သန့်စင်ပြီးတာနဲ့ ခူးရု အပျက်အစီးတွေ ဆီကို ချက်ချင်း သွားခဲ့တယ်... အဲဒီမှာ သူက သေချာပေါက် လူသတ်ပွဲကြီး စတော့မှာပဲ...

သူက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသက်သွင်းပြီး လူစသတ်တာနဲ့ သူက လွယ်လွယ်ကူကူပဲ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားပြီး အတွင်းစိတ် မိစ္ဆာတွေ ပေါ်လာမှာကို ကျွန်ုပ် အရမ်း စိုးရိမ်မိတယ်... ဒီ ဗောဓိလင်္ကာက ကျွန်ုပ်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ စိတ်ကို သန့်စင်ပေးတဲ့ ထိပ်တန်း နည်းလမ်းတစ်ခုပါ... ဒကာ ယွီရှစ်ကျူး ကို ဒါလေး ပေးလိုက်ပါဦး... သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ် မိစ္ဆာတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ဖို့ အတွက်ပါ..."

ယွီဆယ့်နှစ် က ကျမ်းစာကို ယူလိုက်ပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"ဆရာတော်... ငြိမ်းချမ်းစွာပဲ ပျံလွန်တော်မူပါ..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ယွီဆယ့်နှစ် က သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ထောက်လိုက်ပေသည်။

ကျင်းခုန်းဆရာတော် က လက်များကို ပူးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး လေးနက်နေကာ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ့ကို ဝန်းရံထားပေ၏။ သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကျက်သရေရှိစွာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ချောမွေ့နေပြီး လောကီ ရန်ငြိုးများ၏ သဲလွန်စ တစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မျက်မြင်မရသော စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဟိန်းဟောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သေးငယ်သည့် လေစီးကြောင်းများက လေထဲတွင် စုစည်းသွားကာ နူးညံ့သော အသံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။ အတွင်းအားများက သာမန် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန့်နှံ့သွားပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဝဲကရိုကာ လိမ်ယှက်သွားပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော အလင်းလွှာတစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း...

ဤ ကာကွယ်ရေး ရောင်ဝါမှာ ယွီဆယ့်နှစ် ၏ လက်ညိုးရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့၏။ လက်ညိုးက ရောင်ဝါကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်ပေသည်။

ကျင်းခုန်းဆရာတော် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး သူက "အော်မီတောဖော" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းခုန်းဆရာတော် မှာ မီးတောက်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာမှာပင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပြီး မှေးမှိန်စွာ တောက်ပနေသော ပြာပုံလေး တစ်ပုံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ညင်သာသော လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး အူဝဲနေသော အဝါရောင် သဲများနှင့်အတူ ပြာများကို ညင်သာစွာ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့မှာ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူသည် ဤလောကတွင် ဘယ်တုန်းကမှ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသည့်အလားပင်။

ထို့နောက်...

ယွီဆယ့်နှစ် က လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အတွင်းအား လှိုင်းအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ရှာထော် ကျောင်းတော် ၏ တရားထိုင်ခန်းများထဲတွင် ကျမ်းစာရွတ်နေကြသော ကိုရင်ငယ်လေးများ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားကြပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော် ကဲ့သို့ပင် ပြာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတော့၏။

အဲဒီနောက်မှာ...

ယွီဆယ့်နှစ် အပြင်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ရဲ့ ရောင်ဝါတစ်ခုလုံးလည်း လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်... သူက အားမာန်ပြည့်နေတဲ့ လူငယ် ဓားသမား တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ ဘဝကို စိတ်ကုန်နေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ...

သူ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားစဉ်...

ရှာထော် ကျောင်းတော် မှာ မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဝါးမျိုသွားတော့၏။