အခန်း (၁၉၉-၂၀၀)

အခန်း (၁၉၉): ရွာငယ်လေးတွင် ညအိပ်ခြင်း

ရှာထော်မြို့ရှိ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာ၌။

မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် ချန်ရှိုယွမ်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့ပြီး အထဲတွင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသော ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက အလျင်အမြန် လျှောက်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်

"စုံစမ်းပြီးပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက် ညတုန်းက ရှာထော်တောင်ပေါ်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ မီးလောင်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေသခံတွေ အဲဒီကို အပြေးအလွှား ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ရှာထော်ကျောင်းတော်က ကျောက်နံရံ အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်..."

ကူမော့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်

"တရားခံကိုရော ရှာတွေ့ပြီလား..."

"မတွေ့သေးဘူး..."

ချန်ရှိုယွမ်က

"ရှာထော်မြို့က တံခါးခြောက်ချပ် စခန်းကို ကျွန်တော် အခုလေးတင် သွားမေးခဲ့တာ။ သူတို့က အဲဒီညကတည်းက စတင် စုံစမ်းနေတာပါ။ အဲဒီညက ရှာထော်ကျောင်းတော်ကို လူတစ်ယောက် သွားခဲ့တယ်ဆိုတာလောက်ပဲ သူတို့ သိထားကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက တချို့လူတွေက လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်တယ်လို့ ပြောကြပြီး တချို့က လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်၊ တချို့ကတော့ ခါးကုန်းနေတဲ့ အဘိုးအို တစ်ယောက်လို့ ပြောနေကြတာပဲ။ အားလုံးက သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့တယ်လို့ ကျိန်ဆိုနေကြတယ်။ အခု တံခါးခြောက်ချပ်က သံသယရှိသူ ဆယ်ယောက်ကျော်ရဲ့ ပုံတူတွေကို ပန်းချီဆရာတွေနဲ့ ဆွဲခိုင်းထားပေမဲ့ ဘာမှ ရှာမတွေ့သေးဘူး..."

ကူမော့၏ မျက်မှောင်များမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ကြုတ်သွားခဲ့၏။

သူသည် မနေ့ညနေကမှ ရှာထော်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော်အား အထူးတလည် သွားရောက် ဂါရဝပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ရှာထော်တောင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ ရှာထော်ကျောင်းတော်မှာ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းနေပြီး ကျောက်နံရံ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေ၏။

"ဒါဆို ကျင်းခုန်းဆရာတော် ဒါမှမဟုတ် ယွီရှစ်ကျူး ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတဲ့ သဲလွန်စရော ရှာတွေ့လား..."

ကူချူတုန်းက ဝင်မေးလိုက်သည်။

ချန်ရှိုယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"ရှစ်ကျူး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ထွက်သွားတာဆိုတော့ ရှာထော်တောင်ပေါ်မှာ မရှိပါဘူး။ ရှာထော်ကျောင်းတော်မှာ ကျင်းခုန်းဆရာတော်တင် မကဘဲ ကိုရင် အနည်းငယ်လည်း ရှိနေတာ။ ရှာထော်တောင်က သိပ်မမြင့်သလို တောင်ခြေမှာလည်း လူတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ အဲဒီညက တိုက်ခိုက်သံ တစ်ခုမှ မကြားခဲ့ရဘူးလို့ ပြောကြတယ်။

ဒါကြောင့် အခု လောလောဆယ် ကောက်ချက်ချလို့ရတာကတော့ ကျင်းခုန်းဆရာတော်နဲ့ အဲဒီကိုရင်တွေဟာ အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး ပြန်မခုခံနိုင်ဘဲ အသတ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ပြန်ပေးဆွဲခံရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် သူတို့ဘာသာသူတို့ ဆန္ဒအလျောက် ထွက်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက ရှာထော်ကျောင်းတော်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့တာဆိုတော့ ပထမ ဖြစ်နိုင်ချေက အများဆုံးပဲ။ ကျင်းခုန်းဆရာတော်နဲ့ ကိုရင်တွေဟာ မီးထဲမှာပဲ သေဆုံးသွားပြီး ဘာသဲလွန်စမှ ကျန်မရစ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ကူချူတုန်းက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်

"သူတို့ သေသွားရင်တောင်မှ ဘာသဲလွန်စမှ မကျန်ရစ်ဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

ချန်ရှိုယွမ်က ပြောသည်

"အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက အရမ်း အစွမ်းထက်ပြီး ကျင်းခုန်းဆရာတော်တို့ကို အသံမထွက်ဘဲ အလွယ်တကူ သတ်နိုင်တယ်ဆိုရင် သက်သေတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဥပမာ အလောင်းဖျောက်ဆေး သုံးတာမျိုးပေါ့။ အဲဒါဆိုရင် မီးလောင်နေတဲ့ကြားမှာ သဲလွန်စတွေကို အလွယ်တကူ ဖုံးကွယ်သွားလို့ ရတာပေါ့..."

ကူမော့လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"အဲဒါက တကယ်တော့ မခက်ပါဘူး..."

အဆိပ်မပါရင်တောင်မှ ကူမော့ကိုယ်တိုင်က ဘာသဲလွန်စမှ မကျန်အောင် သက်သေတွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပေသည်။ သူသာ အလိုရှိပါက သူ၏ နေမင်းအစစ်အမှန်ချီကို အသုံးပြု၍ အလောင်းများကိုသာမက အသက်ရှင်နေသော လူများကိုပင် ပြာဖြစ်သွားအောင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပေ၏။

"ဒါပေမဲ့ သက်သေဖျက်ဆီးဖို့က မခက်ပေမဲ့ ကျင်းခုန်းဆရာတော်နဲ့ ကိုရင်အနည်းငယ်ကို အသံမထွက်ဘဲ အလွယ်တကူ သတ်ဖို့ဆိုတာကတော့ တကယ်တမ်းကျတော့ အတော်လေး စိန်ခေါ်မှု ရှိပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျင်းခုန်းဆရာတော်က အားနည်းသူ မဟုတ်ဘူးလေ။ အထူးသဖြင့် အနှစ်ရှစ်ဆယ်ကြာ ကျင့်ကြံထားတဲ့ သူ့ရဲ့ အတွင်းအားနဲ့ဆိုရင်ပေါ့...

အရင်က ချုံးဆန်းတောင်မှာတုန်းက ကျင်းခုန်းဆရာတော်ကို ကူမော့ သတိထားမိခဲ့ပေသည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ အလွန်အမင်း မမြင့်မားသော်လည်း သူ ကျင့်ကြံသော ဗုဒ္ဓဘာသာ သိုင်းပညာများမှာ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှုကို အလေးပေးထားပေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အဆင့်မြင့်သော သက်တမ်းအရ သူ၏ အတွင်းအားမှာ ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။ သူ၏ တိုက်စစ်က မအားကောင်းသော်လည်း သူ၏ ခံနိုင်ရည်မှာမူ ထူးခြားလှပေသည်။

ကျင်းခုန်းဆရာတော်အား အနိုင်ယူရန် မခက်သော်လည်း သူ့ကို သတ်ရန်မှာမူ အတော်လေး ခက်ခဲလှပေသည်။ ၎င်းမှာ ပြတ်သားသော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်း လိုအပ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားလျှင်ပင် သူသည် ခဏတာအတွင်း လုံးဝ အားပျော့သွားမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကအပေါ် ကူမော့၏ နားလည်မှုအရဆိုလျှင်...

မည်သူကမျှ ဤအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ချန်ရှိုယွမ်သည် ကူမော့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်

"ဆရာကြီးကူ ဆိုလိုတာက လူသတ်သမားက အပြင်လူ ဖြစ်ဖို့ များတယ်ပေါ့..."

ကူမော့က ပြောသည

"ငါ လုံးဝတော့ အာမမခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချုံးဆန်းတောင်မှာ ငါ တွေ့ခဲ့တဲ့ နာမည်ကျော် သိုင်းဆရာကြီးတွေကို အခြေခံပြီး ပြောရရင် ကျင်းခုန်းဆရာတော်ကို အသံမထွက်ဘဲ သတ်နိုင်တဲ့သူ မရှိသလောက်ပဲ။ သေချာတာကတော့ အဆိပ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်က ကျင်းခုန်းဆရာတော်နဲ့ သိကျွမ်းနေပြီးတော့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာမျိုးဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်

"အစ်ကို... ဒါက စကားလုံး ဗလာတွေ မဟုတ်ဘူးလား..."

ချန်ရှိုယွမ်က ပြောသည်

"သခင်မလေး ကူ... ဆရာကြီးကူ ပြောတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သဲလွန်စ အနည်းငယ်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ပထမတစ်ခုက မကြာသေးခင်ကမှ ရောက်လာတဲ့ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ ဒုတိယက အသိမိတ်ဆွေ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ တတိယကတော့ အဆိပ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်..."

"ငါတို့ ဒီသဲလွန်စ သုံးခုအပေါ် အာရုံစိုက်ပြီး မကြာသေးခင်ကမှ ရှာထော်မြို့ကို ရောက်လာတဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးသွားမယ်။ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့က သိပ်မခက်ပါဘူး။ အခု အကြီးမားဆုံး ပြဿနာက တစ်ဖက်လူဟာ ဒဏ္ဍာရီလာ ခူးရု အပျက်အစီးတွေ အတွက် လာတာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ခူးရု အပျက်အစီးတွေထဲ တကယ် ဝင်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ စုံစမ်းဖို့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အထဲဝင်သွားတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာနိုင်ဘူးလို့ ကောလာဟလတွေ ရှိနေတာကိုး..."

ကူမော့က ပြောသည်

"ဒါက ခင်ဗျားတို့ တံခါးခြောက်ချပ်ရဲ့ ကိစ္စပဲ။ အမှုကို မကြာခင် ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ချန်ရှိုယွမ်က ပြောသည်

"သခင်ကြီး ကျိုးကတော့ နောက်ထပ် ခေါင်းကိုက်ရဦးမှာပဲ။ သာမန် သိုင်းသမား တစ်ယောက် သေတာဆိုရင်တော့ ထားလိုက်ပါတော့။ ဒါပေမဲ့ ကျင်းခုန်းဆရာတော်က မတူဘူးလေ။ သူက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကမှာ အဆင့်အတန်း အရမ်း မြင့်တဲ့သူ ဖြစ်သလို မကြာသေးခင်ကမှ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရကို တံခါးခြောက်ချပ်က တာဝန်ယူဖို့ သူက တက်တက်ကြွကြွ ကူညီပေးနေတာ... အင်း..."

ဤနေရာတွင် ချန်ရှိုယွမ်သည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်

"မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို သူ စော်ကားမိသွားလို့ အသတ်ခံလိုက်ရတာလား မသိဘူးနော်..."

ကူမော့က ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ချေ။

၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်ကို သူ မငြင်းခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုက ဤဦးတည်ချက်အတိုင်း သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုကိစ္စမှာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ဖြစ်လာရန် အခွင့်အလမ်း အလွန် များလှပေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တံခါးခြောက်ချပ်အတွက် သူတို့ လိုချင်တာက သိုင်းလောကကို နှိမ်နင်းဖို့ပဲလေ၊ အမှုစုံစမ်းဖို့ မဟုတ်ဘူး။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာမှာ အမှုစုံစမ်းစစ်ဆေးတာက အရေးယူဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက် သက်သက်ပါပဲ၊ အမှန်တရားကတော့ တကယ်တမ်း သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။

...

ရှာထော်ကျောင်းတော် အမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာသဲလွန်စမှ မရှိကြောင်း တံခါးခြောက်ချပ် စခန်းမှ သိရှိရပြီးနောက် ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စုသည် ရှာထော်မြို့မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။

သူတို့ သုံးရက်တိုင်တိုင် ဆက်လက် ခရီးသွားခဲ့ကြပြီး တတိယမြောက်နေ့ ညနေခင်းတွင် ကျွီယန်း ခရိုင်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ချန်ရှိုယွမ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် အမှောင်မကျမီ ရွာငယ်လေး တစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြ၏။

"ဒီရွာကို ရေတွင်းနက် ရွာ လို့ ခေါ်တယ်..."

ချန်ရှိုယွမ်က မြင်းသုံးကောင် တောင်ကုန်းများပေါ်မှ ဆင်းသက်လာစဉ် အဝေးရှိ သဲကန္တာရကို လက်ညိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရအတွင်းရှိ ချောက်တစ်ခုထဲတွင် အိမ်ခြေ ဆယ်စုခန့်သာ ရှိသော ရွာငယ်လေး တစ်ရွာ တည်ရှိနေပြီး လူသူကင်းမဲ့သော မြင်ကွင်းထဲတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်တည်နေပေ၏။

"ဒီရွာက မိုင်နှစ်ဆယ် ပတ်လည်မှာ တစ်ခုတည်းသော ရွာပဲ..."

ချန်ရှိုယွမ်က အဝေးရှိ သဲကန္တာရကို လက်ညိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်

"ဒီရွာကနေ မိုင်သုံးဆယ်လောက် အကွာအဝေးဟာ ငါတို့ ကန် တိုင်းပြည် ရဲ့ ပိုင်နက် မဟုတ်တော့သလို ဘယ်နိုင်ငံနဲ့မှလည်း မဆိုင်တော့ဘူး။ အဲဒါက ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတွေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ စုဖန်းသဲကန္တာရ ပဲ..."

ဆောင်းဦးအစ၏ အဝေးတစ်နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရကြီးက သူတို့ရှေ့တွင် ဖြန့်ကျက်ထားပေ၏။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် ဆည်းဆာနေရောင်သည် အေးစက်နေသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ သဲကန္တာရကို အလင်းနှင့် အမှောင် နှစ်ခြမ်း ခွဲခြားထားသည်။ အနီးနားတွင် သဲများမှာ အပူရှိန်ကြောင့် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အဝေးတွင်မူ မီးခိုးရောင်သန်းသော အပြာရောင် သဲမုန်တိုင်း တိမ်တိုက်တစ်ခု မြင့်တက်လာနေပြီး အလင်းရောင်ကို ဝါးမျိုရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် တွဲလောင်းကျနေသည့်အလားပင်။

ချန်ရှိုယွမ်က ဆက်ပြောသည်

"ဒီလို နေရာမျိုးတွေမှာ နေထိုင်ရတာရဲ့ အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှုက ရေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရေတွင်းနက် ရွာ မှာ မြေအောက်ရေ ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မြေတွေမှာ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးလို့ ရတယ်လေ။ ရွာထဲမှာလည်း ရေတွင်း သုံးလေးတွင်း ရှိပြီး အားလုံးက ထူးထူးခြားခြားကို တွင်း နက်နက်တူးထားတာကြောင့် ရေတွင်းနက်ရွာလို့ အမည်တွင်တာပေါ့။ ရွာထဲမှာ လူ အတော်အတန် ရှိခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်၊ ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်လောက် ရှိမှာပါ..."

ဆည်းဆာကျလာပြီး နေဝင်ချိန်မှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေခဲ့၏။

ကျောက်စရစ်ခဲများ သယ်ဆောင်လာသော လေနှင့် သဲများမှာ မြေနံရံများကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားနေသဖြင့် တရှဲရှဲ အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရွာအဝင်ဝရှိ ရှားစေးပင်အိုကြီးမှာ ညှိုးနွမ်းနေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ သစ်ကိုင်းများတွင် အရောင်မှိန်နေသော အလံတစ်ခု တွဲလောင်းကျကာ လေထဲတွင် လွင့်နေပေ၏။

ခေါင်းပေါင်းများ ပေါင်းထားသော ရွာသား နှစ်ဦး သုံးဦးမှာ ခါးကုန်း၍ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော ကုလားအုတ်ဆူးပင် အစည်းအချို့ကို ကောက်ကွေးနေသော သစ်သားတံခါးမှတစ်ဆင့် ဆွဲယူသွားကြသည်။ သူတို့ မြှောက်တင်လိုက်သော ဖုန်မှုန့်များမှာ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် ပင်လယ်စင်ရော်များကဲ့သို့ ဝဲကရိုနေခဲ့၏။

ကူမော့နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦးတို့သည် မြင်းများကို ဆွဲကာ ရွာထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ကျောက်လမ်းပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့ကြားမှ မီးခိုးစိမ်းရောင် ကုလားအုတ်ဆူးပင် အုံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရွာ၏ အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံးတွင် ရွှံ့အုတ်အိမ် တစ်လုံး၏ အမိုး တစ်ဝက်ခန့်မှာ ပြိုကျနေသဖြင့် အတွင်းရှိ မှောင်မိုက်နေသော မီးဖိုကို မြင်တွေ့နေရ၏။ အဘွားအို တစ်ဦးသည် အက်ကွဲနေသော မြေအိုးပန်းကန် တစ်လုံးဖြင့် အိုးအောက်ခြေမှ ရေများကို ခပ်ယူနေပြီး သူမ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများတွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော လိမ္မော်နီရောင် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက် လမ်းများတစ်လျှောက် တိုက်ခတ်သွားရာ အဝတ်လှန်းကြိုးများပေါ်ရှိ အကြမ်းစား အဝတ်အထည်များကို ဆွဲဖြဲပစ်မည့်အလား ဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့၏ ဖာထေးထားသော အတွင်းသားများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ချန်ရှိုယွမ်က ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ရွာအလယ်ရှိ မြေနံရံများ ရှိသော ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်

"ရေတွင်းနက် ရွာ မှာ ညအိပ်ဖို့ အပိုအခန်း ရှိတာဆိုလို့ ရွာလူကြီးအိမ် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာ..."

မြေနံရံများမှာ သိပ်မမြင့်ဘဲ သုံးပေခန့်သာ ရှိသဖြင့် ကူချူတုန်းက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ လှမ်းမြင်ရပေသည်။ ခြံဝင်းမှာ ပင်မအိမ်နှင့် အရှေ့၊ အနောက် ဘေးအိမ်များ ပါဝင်သော ပုံမှန် ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အားလုံးကို မြေနံရံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြန်လည် မပြုပြင်ရသေးသဖြင့် အလွန်တရာ ယိုယွင်းပျက်စီးနေပုံ ရပေ၏။

"အဘိုး ချူ... အဘိုး ချူ..."

ချန်ရှိုယွမ်က တံခါးဝမှနေ၍ ဟစ်ခေါ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ခါးကုန်းနေသော အဘိုးအို တစ်ဦးသည် ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲ ကျစ်ထားသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

ခါးကုန်းနေသော အဘိုးအိုသည် သူ၏ အက်ကွဲနေသော လက်များဖြင့် ခြံစည်းရိုးတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများတွင် ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်ခြည်များ ထင်ဟပ်နေ၏။ သူက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စုကို သံသယဖြင့် အကဲခတ်ကာ သူ၏ အသံမှာ ခြောက်သွေ့ပြီး အက်ကွဲနေခဲ့သည်

"ဘယ်သူတွေလဲ..."

ချန်ရှိုယွမ်သည်လည်း အဘိုးအိုကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်

"အဘိုးအို ချူ ဘယ်မှာလဲ... ဒါ အဘိုးအို ချူ ရဲ့ အိမ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"သေပြီ... သေတာ ကြာလှပေါ့..."

ခါးကုန်းနေသော အဘိုးအိုက ပြောသည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်လောက်က ဓားပြတွေက ဒီရွာကို အပြတ်ရှင်းသွားတာလေ။ အခု ဒီမှာ နေနေတဲ့သူတွေ အားလုံးက လူသစ်တွေချည်းပဲ။ သူတို့မှာ နေစရာ မရှိတော့ ဘယ်သူမှ မနေတဲ့ ဒီနေရာကို ငါတို့ ရောက်လာကြတာပေါ့..."

ချန်ရှိုယွမ်က သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်၏။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများမှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရတွင် မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး ၎င်းမှာ သိုင်းလောက ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးဖြစ်သော ကျင်းခုန်းဆရာတော်က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရကို တံခါးခြောက်ချပ်မှ တာဝန်ယူရန် အဘယ်ကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံခဲ့ရသနည်း ဆိုသော အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဂိုဏ်းအသီးသီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် သာမန် ပြည်သူများ၏ ဘဝကို ဂရုစိုက်သူ အလွန် ရှားပါးလှပေ၏။

ချန်ရှိုယွမ်က ပြောသည်

"ဒီအိမ်ရဲ့ မူလ ပိုင်ရှင်က ချူ မျိုးရိုးပါ။ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ အဝေးသင် ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် ကျွီယန်း ခရိုင် ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားရင်းနဲ့ အဘိုးအို ချူ ဆီ ဝင်လည်မလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဟင်း..."

"ငါ့မျိုးရိုးက ဆန်း ပါ၊ ငါ့ကို အဘိုး ဆန်း လို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်"

ခါးကုန်းနေသော အဘိုးအိုက သူ ခေါ်ဆောင်လာသော မိန်းကလေးငယ်ကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်

"ဒါက ငါ့ရဲ့ မြေးမလေး ရှောင်ဟုန် ပါ။ ဒီခြံထဲမှာ ငါတို့ မြေးအဘိုး နှစ်ယောက်တည်း နေတာပါ။ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် အထဲဝင်ပြီး တစ်ညလောက် အနားယူသွားကြပါလား..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ချန်ရှိုယွမ်က ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ် ကျေးဇူးတင်လိုက်၏။

ကူချူတုန်းက သူမ အကြိုက်ဆုံး သကြားလုံး အချို့ကို ရင်ဘတ်ထဲမှ ထုတ်ယူပြီး ရှောင်ဟုန် ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးငယ်လေးကို ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမ..."

ဆန်းရှောင်ဟုန် သည် ဟောင်းနွမ်းပြီး အရောင်မှိန်နေသော အကြမ်းစား အဝတ်စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ခါးတွင် ကုလားအုတ်မွေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မြက်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ပတ်ထားပေ၏။ သူမသည် အလွန် ရိုးသားဖြူစင်ပုံရပြီး သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါ ရှေ့သွား နှစ်ချောင်း မရှိသဖြင့် အလွန် အပြစ်ကင်းပုံ ရပေသည်။

ကူချူတုန်းက ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ အလွန် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် သူမ၏ ပါးလေးကို မဆွဲဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"မမ... မမတို့က ဒဏ္ဍာရီထဲက သိုင်းလောက သူရဲကောင်းတွေလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး... သူရဲကောင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး"

ကူချူတုန်းက ပြောသည်

"ပိုက်ဆံရှာဖို့ လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ သူတွေပါ..."

"မမ သိုင်းပညာ တတ်လား..."

"နည်းနည်းပါးပါးပေါ့..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ရွာထဲမှ လျင်မြန်သော မြင်းခွာသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ၏ အလံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အစောင့်အရှောက် ကိုးဦးဖြစ်သည့် အမျိုးသား ရှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် ရထားလုံး တစ်စီးကို ခြံဝင်းဆီသို့ စောင့်ကြပ်ခေါ်ဆောင်လာကြ၏။ ရှေ့ဆုံးမှ အစောင့်အရှောက်က မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး အဘိုး ဆန်း နှင့် သူ၏ မြေးမလေးကို ကြည့်လိုက်ကာ၊ ထို့နောက် ခရီးပန်းနေပုံရသော ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စုကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်

"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက ဒီအိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်လဲ..."

အဘိုး ဆန်းသည် ထိုအုပ်စု၏ ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရထားလုံးထဲရှိ လူများမှာ ချမ်းသာပြီး သြဇာကြီးသူများ ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိပြီး အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ဒီက ပိုင်ရှင်ပါ..."

အမျိုးသားက အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေ နှစ်ကျပ် သုံးကျပ်ခန့် တန်ဖိုးရှိသော ငွေတုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူပြီး အဘိုး ဆန်း ဆီသို့ ပစ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်

"အခန်း နှစ်ခန်း ပြင်ထားလိုက်... ငါတို့ ဒီမှာ တစ်ည တည်းရမယ်..."

အခန်း(၂၀၀):တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့

အစောင့်အရှောက်က ငွေတုံးကို အဘိုး ဆန်း ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ငြင်းဆန်ခွင့် မရှိသော အမိန့်တစ်ခုကို ပေးလိုက်၏။

အဘိုး ဆန်း မှာ ငွေကို ဖမ်းလိုက်ပြီး မငြင်းဆန်ရဲဘဲ အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပြင်လိုက်ပါ့မယ်... လေးစားရတဲ့ ဧည့်သည်တော်တို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုး ဆန်း သည် ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"လူကြီးမင်းတို့... ဒီအုပ်စုက ကိုင်တွယ်ရ လွယ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး... ငါတို့က သူတို့ကို မစော်ကားရဲဘူး... လူကြီးမင်းတို့ အထဲဝင်ပြီး အနားယူကာ လက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်ပါ... သူတို့အတွက် အခန်းတွေ ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါဦးမယ်... ကံကောင်းလို့ သူတို့က အခန်း နှစ်ခန်းပဲ လိုတာဆိုတော့ အပိုအခန်းတွေ ရှိပါသေးတယ်... စိတ်ချလက်ချ နေပါနော်..."

ကူမော့နှင့် အခြားသူများက ပြဿနာ မဖန်တီးလိုကြချေ။ သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် နောက်ခံများ ရှိကြပြီး ပြဿနာကို မကြောက်သော်လည်း သူတို့ ထွက်သွားနိုင်သည့်တိုင် အဘိုး ဆန်း နှင့် သူ၏ မြေးမလေး ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့မှာ ဒုက္ခရောက်နိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ထိုအုပ်စုမှာ အာဏာရှင်ဆန်ပုံ ရသော်လည်း အတော်လေး ထည့်တွက်တတ်ကြပြီး ပိုက်ဆံပေးရမည်ကို သိကြပေ၏။ သူတို့သည် ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို နှင်ထုတ်ခြင်း မရှိသလို လွန်ကဲသော တောင်းဆိုမှုများလည်း မလုပ်ခဲ့ကြချေ။

ချက်ချင်းပင် ကူမော့နှင့် အခြား နှစ်ဦးတို့သည် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး အဘိုး ဆန်း က သူ၏ မြေးမလေးကို ခေါ်ကာ အခန်း ရှင်းလင်းရန် သွားခဲ့၏။ အစောင့်အရှောက် အုပ်စုနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့ မလှုပ်ရှားကြဘဲ ရထားလုံးဘေးတွင် ကင်းစောင့်နေကြသည်။

ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ချန်ရှိုယွမ် သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်အိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သိပ်မသန့်ရှင်းသော ခွက်သုံးခွက်ကို ဆေးကြောကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ဒီလူတွေက တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ က အစောင့်တွေ မဟုတ်ဘူး..."

ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်

"တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ နဲ့ အရမ်း ရင်းနှီးလို့လား..."

ချန်ရှိုယွမ် က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဲဒါက ချင်းပြည်နယ်မှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတဲ့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ပါ... အကြီးဆုံး အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ တွေထဲက တစ်ခုပေါ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူတို့နဲ့ တစ်ခါမှ အလုပ်မလုပ်ဖူးတော့ သူတို့နဲ့ မရင်းနှီးပါဘူး..."

"ဒါဆို ဒီလူတွေက တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ က အစောင့်တွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

ချန်ရှိုယွမ် က ပြောသည်

"ဒီလူတွေက အမျိုးသမီးကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ရှစ်ယောက်စလုံးက စစ်ဘက် နောက်ခံကနေ လာကြတာ... သူတို့ရဲ့ စစ်ဘက် ဟန်အမူအရာက အရမ်း သိသာတယ်... ပြီးတော့ သူတို့က သာမန် တပ်ဖွဲ့တွေက သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး... တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ စစ်သားတွေပဲ အဲဒီလို ရောင်ဝါမျိုးကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်တာလေ..."

ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်

"အဲဒါကိုတောင် သိနိုင်တာလား..."

"တော်တော်လေး သိသာပါတယ်... စစ်ဘက် နောက်ခံက လူတွေက သူတို့ တပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ အလေ့အကျင့် တချို့ကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားတတ်ကြတယ်..."

ချန်ရှိုယွမ် က လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်

"အဲဒီ ရထားလုံးထဲက လူတွေက သာမန် လူတွေ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... သာမန်လူတွေက တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ စစ်သား ရှစ်ယောက်ကို အစောင့်အဖြစ် သုံးဖို့ အာဏာ မရှိနိုင်ဘူးလေ..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်

"ခင်ဗျားတို့ တံခါးခြောက်ချပ် က သက်ဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမှ မရဘူးလား..."

ချန်ရှိုယွမ် က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောသည်

"ဆရာကြီးကူ... ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ် က နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ... ဒါ့အပြင် တံခါးခြောက်ချပ် က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ သိုင်းလောကကို မနှိမ်နင်းရသေးဘူးလေ... ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ထောက်လှမ်းရေး ကွန်ရက်တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အင်အား ရှိမှာလဲ..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ က ထူးခြားတဲ့ ပထဝီဝင် တည်နေရာ ရှိတယ်... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ သိုင်းလောကကို ထိန်းချုပ်ပြီးရင်တောင်မှ အလယ်ပိုင်း ဒေသလို ပြည့်စုံတဲ့ ထောက်လှမ်းရေး ကွန်ရက်မျိုး တည်ဆောက်ဖို့က လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒါက အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

အုပ်စု စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ် အဘိုး ဆန်း နှင့် ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့ အခန်း ရှင်းလင်း၍ ပြီးသွားသဖြင့် အဘိုး ဆန်း က အရိုအသေပေးကာ အပြင်ထွက်၍ ညှိနှိုင်းခဲ့၏။

ခဏအကြာတွင် လူငယ် အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး အစောင့်အရှောက်တို့က ရထားလုံးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အချင်းချင်း တိုးတိုးလေး စကားပြောလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် လူငယ် အစောင့်အရှောက်က ဆီစိမ်စက္ကူ ထီးတစ်လက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရထားလုံး တံခါးပေါ်ရှိ ကြေးဝါကွင်းများ ဖွဖွလေး မြည်သွားကာ အပြာရောင် ပိုးသား ကန့်လန့်ကာကို ညှိုးနွမ်းနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် မတင်လိုက်ရာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာ တစ်ဝက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ် ဟန်ပန် အနည်းငယ် ပါဝင်သော ခန့်ညားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။

ရထားလုံး တံခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ထောင်ထနေပြီး သူ၏ ခါးရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ သူ၏ အသက်ရှူမှုနှင့်အတူ အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းနေကာ ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းရသည်မှာပင် အလွန် ခက်ခဲနေပုံ ရပေသည်။

အဘိုး ဆန်း နှင့် ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့မှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး နေကြပြီး သူတို့၏ မှုန်ဝါးနေသော သူငယ်အိမ်များတွင် လူငယ်လေး၏ ကျက်သရေရှိသော ကောင်းကင်ပြာရောင် ဝတ်ရုံ ထင်ဟပ်နေခဲ့၏။

သဲကန္တာရ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ တွင် ဤမျှ ဇိမ်ခံရထားလုံးမျိုး မရှိသင့်သလို သဲမုန်တိုင်းကြောင့် အချိန်မရွေး လွင့်စင်သွားနိုင်သော ဖျားနာနေသူ တစ်ဦးကို သယ်ဆောင်လာခြင်းမျိုးမှာ ပို၍ပင် မဖြစ်သင့်ချေ။

အမျိုးသမီး အစောင့်အရှောက်က ထီးကို ကိုင်ထားပြီး လူငယ် အစောင့်အရှောက်က လူငယ်လေးကို ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းရန် ကူညီပေးကာ အခန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ ကျန် အစောင့်အရှောက် ခုနစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်၍မူ နှစ်ဦးက အခန်းကို စစ်ဆေးနေပြီး ပြဿနာ မရှိကြောင်း ပြသခဲ့ကြ၏။

အခြား ငါးဦးမှာမူ နေရာတစ်နေရာတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရပ်နေပုံရသော်လည်း သူတို့သည် ညှပ်ပိတ်ထားသော ပုံစံတစ်ခုကို ဖန်တီးထားကာ အလယ်ဗဟိုရှိ သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးရင်း မည်သည့် အရပ်မျက်နှာမှမဆို ပေါ်လာနိုင်သော ရန်သူများကို ကာကွယ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပေသည်။

မကြာမီမှာပင် သခင်လေး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အခန်းကို စစ်ဆေးခဲ့သော အစောင့်အရှောက် နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးက သူနှင့်အတူ အထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားကာ နောက်တစ်ဦးက တံခါးဝတွင် ကင်းစောင့်နေပြီး တတိယ တစ်ဦးက ခြံဝင်း တံခါးဝတွင် ကင်းစောင့်နေခဲ့၏။ ကျန် အစောင့်အရှောက် လေးဦးမှာမူ ဘေးအခန်းတွင် သွားရောက် အနားယူကြသည်။

ထီးကို ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့သော အမျိုးသမီး အစောင့်အရှောက် နှင့် လူငယ် အစောင့်အရှောက် တို့သည် မကြာမီ အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာကြ၏။ လူငယ် အစောင့်အရှောက် မှာ ဆီစိမ်စက္ကူအိတ် တစ်အိတ်နှင့် မြေအိုး တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အဘိုး ဆန်း အား ပြောလိုက်သည်

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ မီးဖိုချောင်ကို ငှားလို့ ရမလား... ကျွန်တော့် သခင်လေး အတွက် ဆေးပြုတ်ရမှာမို့လို့ပါ..."

ဤလူငယ် အစောင့်အရှောက် မှာ အရင်က လူနှင့် လုံးဝ ကွာခြားပြီး သူသည် အလွန် ယဉ်ကျေးကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပေသည်။

သူမ၏ အဘိုး နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေသော ဆန်းရှောင်ဟုန် သည် လူငယ်နှင့် အမျိုးသမီး အစောင့်အရှောက် တို့ကို စပ်စုစွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။

လူငယ် အစောင့်အရှောက် မှာ အသားမည်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အနီးကပ် ကြည့်လိုက်လျှင် သူ၏ ခန့်ညားပြီး သပ်ရပ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်များကို သတိထားမိပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီး အစောင့်အရှောက် မှာ အသက် နှစ်ဆယ်ထက် မပိုသေးဘဲ နူးညံ့ပြီး ဖြူဝင်းသော အသားအရေ ရှိကာ သိုင်းလောကတွင် အချိန်အတော်ကြာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သူ တစ်ယောက်နှင့် မတူချေ။ ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးပြင်များမှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ၏ ကြမ်းတမ်းသော လေနှင့် သဲများကို ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံကြောင့် ဖြစ်ပုံရပေသည်။

အမျိုးသမီး အစောင့်အရှောက် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မာနကြီးကြောင်း သိသာလှပြီး အဘိုး ဆန်း နှင့် သူ၏ မြေးမလေး ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့ကို ကြည့်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်သေးမှုများ ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေကာ အဝေးသို့ပင် ရွှေ့ရပ်လိုက်ပေသည်။

အဘိုး ဆန်း သည် သာမန် ပြည်သူ တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ဤသိုင်းလောက ပုဂ္ဂိုလ်များကို သဘာဝကျကျ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့၏။ လူငယ် အစောင့်အရှောက် မှာ အလွန် ယဉ်ကျေးသော်လည်း သူသည် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"သူရဲကောင်းကြီး... မီးဖိုချောင်က ဟိုဘက်မှာပါ... ကျွန်တော် အခုပဲ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးကြီး..."

ချက်ချင်းပင် အဘိုး ဆန်း သည် လူငယ်နှင့် အမျိုးသမီး အစောင့်အရှောက် တို့ကို ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။

အဘိုး ဆန်း က ပင်မအိမ် အနောက်ဘက်ရှိ တံခါးကို လက်ညိုးထိုးပြကာ ပြောသည်

"မီးဖိုချောင်က အထဲမှာပါ သခင်... ကျွန်တော် မီးမွှေးပေးရမလား..."

"ထင်း ရှိလား..."

လူငယ် အစောင့်အရှောက် က မေးလိုက်၏။

"ရှိပါတယ်... ရှိပါတယ်... အထဲမှာ အများကြီး ရှိပါတယ်..."

အဘိုး ဆန်း က ပြန်ဖြေသည်။

လူငယ် အစောင့်အရှောက် က ပြောသည်

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာသာကျွန်တော်တို့ သွားလိုက်ပါ့မယ်..."

"ငါ သွားမယ်..."

အမျိုးသမီး အစောင့်အရှောက် က လူငယ် အစောင့်အရှောက် စကားမဆုံးမီ ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ဆီစိမ်စက္ကူအိတ်နှင့် မြေအိုးကို သူ၏ လက်ထဲမှ ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘဲ ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်

"မင်း အပြင်မှာ ကင်းစောင့်နေ... ဘယ်သူ့ကိုမှ အထဲပေးမဝင်နဲ့... နားလည်လား..."

သူမ၏ လေသံမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ယဉ်ကျေးမှု မရှိရုံသာမက လုံးဝ အာဏာရှင်ဆန်လှပေသည်။ သို့သော် လူငယ် အစောင့်အရှောက် မှာမူ ဤအရာကို ကျင့်သားရနေပုံရပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်

"ကောင်းပါပြီ သခင်မလေး... သခင်မလေး သွားပါ... ကျွန်တော် အပြင်ကနေ စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ယင်ကောင် တစ်ကောင်တောင် အထဲမဝင်စေရဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်..."

"တစ်ယောက်ယောက် အနှောင့်အယှက် ပေးရဲရင် မင်းကိုပဲ တာဝန်ယူခိုင်းမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အမျိုးသမီး အစောင့်အရှောက် က အထဲသို့ ဝင်သွား၏။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူမ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်လှည့်ကာ အဘိုး ဆန်း နှင့် ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ မြေးအဘိုး နှစ်ယောက်စလုံး တောင့်တင်းသွားသည်အထိ လန့်သွားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်က ကူမော့နှင့် အခြားသူများအပေါ် ခဏတာ ကျရောက်သွားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ ဆေးပြုတ်ရန် စတင်လိုက်တော့၏။

ပင်မခန်းမဆောင် အတွင်းတွင် ကူမော့နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦးတို့သည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ထိုင်နေကြသည်။ အဘိုးအိုနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့က သူတို့ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့ တည်းခိုရန်အတွက် အနောက်ဘက် ဘေးအိမ်ကို ပြင်ဆင်ရန် အပြင်ထွက်သွားကြ၏။လူငယ် အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မီးဖိုချောင် တံခါးဝတွင် အနေခက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ရေဆာနေကြောင်း သိသာသော လူငယ် အစောင့်အရှောက် သည် ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စု စားပွဲဆီသို့ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ လျှောက်လာပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်

"လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် သောက်လို့ ရမလား... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေဘူးကို အပြင်မှာ ကျန်ခဲ့လို့ပါ... ကျွန်တော့် သခင်မလေး က ဒေါသကြီးတယ်လေ... ရေသောက်ဖို့ ကျွန်တော် ဒီကနေ ထွက်သွားတယ်ဆိုတာ သူ သိရင် နောက်မှ ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်..."

ကူမော့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကူချူတုန်းအား လူငယ် အစောင့်အရှောက် အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

လူငယ် အစောင့်အရှောက် က အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။ မဝသေးကြောင်း သိသာသော်လည်း ထပ်မံ တောင်းရန် ရှက်နေသဖြင့် သူက လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်က တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ က ရှောင်ဇီရန် ပါ... လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်တွေကို မေးလို့ ရမလား..."

"ကျွန်တော့် မျိုးရိုးက ချန် ပါ..."

ချန်ရှိုယွမ် က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်

"ဒီနှစ်ယောက်က မောင်နှမတွေပါ... နှစ်ယောက်စလုံး မျိုးရိုးက ကူ ပါ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဓားသမားတွေပါ... ညီအစ်ကို ရှောင်... ခင်ဗျားတို့က ဒီခရီးစဉ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်ကြပ်လာတာလား..."

ရှောင်ဇီရန် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကျွန်တော်တို့ သခင်လေး တစ်ယောက်ကို စောင့်ကြပ်လာတာပါ... ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်က ကျွီယန်း ခရိုင် ကို သွားကြမလို့လား..."

ထို့နောက် ရှောင်ဇီရန် သည် ချန်ရှိုယွမ် နှင့် စကားစမြည် စပြောခဲ့၏။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဤလူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကူမော့နှင့် ချန်ရှိုယွမ် တို့ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ရေအနည်းငယ် တောင်းသောက်ခြင်းမှာ ဒုတိယ အကြောင်းရင်းသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကူမော့နှင့် သူ၏ အဖော်များတွင် လျှို့ဝှက် ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များ ထုတ်ယူရန် ဖြစ်ပေ၏။

အတွေ့အကြုံရင့် ဓားသမား တစ်ဦးဖြစ်သော ချန်ရှိုယွမ် သည် ရှောင်ဇီရန် ၏ အဖြေများမှတစ်ဆင့် သတင်းအချက်အလက် အချို့ကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အမျိုးသမီး အစောင့်အရှောက် မှာ တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် ပိုင်ရှင်၏ သမီးဖြစ်ပြီး ဟွမ်ယင် ဟု အမည်ရကြောင်း သိရ၏။ ဤအုပ်စု၏ ခရီးစဉ် ပန်းတိုင်မှာ ယွင်ပြည်နယ် ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ဇီရန် မှာ စကားနည်းပြီး ဤသတင်းအချက်အလက် နှစ်ခုကိုသာ ရရှိခဲ့ပေ၏။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လုံးဝ မှောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဘိုး ဆန်း ၏ မိသားစုမှာ ဆီမီးခွက်များ မတတ်နိုင်သလို ညနက်စာ စားသည့် အလေ့အထလည်း မရှိကြချေ။ သို့သော်လည်း အဘိုး ဆန်း က ထိုအကြောင်းကို လာရောက် မေးမြန်းခဲ့သေး၏။

ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စုရော တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ပါ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ရိက္ခာများ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး အဘိုး ဆန်း ကို ချက်ပြုတ်ခိုင်းရန် မလိုအပ်ကြောင်း ပြောခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် မှောင်သွားသည်နှင့် ကူမော့နှင့် အခြားသူများ အနားယူရန် သွားခဲ့ကြ၏။ ရှောင်ဇီရန် မှာမူ သခင်မလေး ဆေးပြုတ်ပြီးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

အနောက်ဘက် ဘေးအိမ်တွင် အခန်း နှစ်ခန်း ရှိသည်။ ချန်ရှိုယွမ် နှင့် ကူမော့တို့က အခန်းတစ်ခန်းကို မျှဝေသုံးစွဲပြီး ကူချူတုန်းက သီးခြား အခန်းတစ်ခန်း ရရှိခဲ့၏။

အခန်းထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် ချန်ရှိုယွမ် က ပြောလိုက်သည်

"အခုတော့ သေချာသွားပြီ... ရှောင်ဇီရန် နဲ့ သူ့အုပ်စုက တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ က လုံးဝ မဟုတ်ဘူး..."

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် သေချာနေရတာလဲ..."

ချန်ရှိုယွမ် က ပြောသည်

"တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ က ချင်းပြည်နယ် မှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတယ်... အကြီးဆုံး အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ တွေထဲက တစ်ခုပဲလေ... ပြီးတော့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ တစ်ခုက အရာရာတိုင်းမှာ နောက်ကျနေနိုင်ပေမဲ့ သတင်းအချက်အလက်ပိုင်းမှာတော့ နောက်ကျနေလို့ မရဘူး... ဒါဆို ချင်းပြည်နယ် က ဘယ် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ကများ ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့ ကို မသိဘဲ နေမှာလဲ...

သူရဲကောင်း ကူ... ခင်ဗျားက မှတ်မိဖို့ အရမ်း လွယ်တယ်လေ... မျက်စိကွယ်နေရင်တောင် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်လို ပြုမူနိုင်တယ်... လှပတဲ့ လူငယ် မိန်းကလေး တစ်ယောက် အမြဲတမ်း အတူပါလာတတ်တယ်... ပြီးတော့ စာအုပ်သေတ္တာကြီး တစ်ခုကိုလည်း အမြဲတမ်း သယ်လာတတ်တယ်... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သိုင်းလောကက သာမန်လူတွေအတွက်တော့

ကျွန်တော် အာမမခံရဲပေမဲ့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ က လူတွေကတော့ သတင်းအချက်အလက်ကို အသတိထားဆုံးသူတွေပဲ... မင်းတို့ မောင်နှမကို မြင်တာနဲ့ သူတို့က ချက်ချင်း ဆက်စပ်တွေးမိသင့်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဒီအုပ်စုက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြခဲ့ဘူး... ရှောင်ဇီရန် တောင်မှ မင်းတို့ကို ကူ လို့ ငါ မိတ်ဆက်ပေးတာ ကြားတာတောင် ဘာမှ မတုံ့ပြန်ဘူး... ဒါက အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ က လူတစ်ယောက်ဆီကနေ မျှော်လင့်ရမယ့် အသိအမြင်မျိုး မဟုတ်ဘူးလေ..."

ကူမော့က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သိုင်းလောကမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ... နာမည်နဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ရှိတဲ့သူတွေ အများကြီးလေ... နေ့တိုင်း ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးစုံ ရှိနေတာပဲ... သူတို့ ငါ့ကို မသိတာ ပုံမှန်ပါပဲ... ထားလိုက်ပါတော့... မနက်ဖြန် မနက်စောစော ထွက်သွားကြတာပေါ့... သူတို့ ဘာလုပ်လုပ် ဘယ်သွားသွား ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး..."

... လရောင် တောက်ပနေပြီး ကြယ်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ဟွမ်ယင် သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဆေးအိုးတစ်အိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာပြီး တံခါးဝတွင် ကင်းစောင့်နေသော ရှောင်ဇီရန် က အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သခင်လေး အနားယူနေသော အရှေ့ဘက် ဘေးအိမ်ရှိ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သခင်လေးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ၏ အတွင်းအားများကို ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ အလွန် အားနည်းနေ၏။ အစောင့်အရှောက် နှစ်ဦးက တစ်ဦးက တံခါးဝတွင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးက ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကင်းစောင့်နေကြသည်။

"ဒုတိယ အစ်ကို..."

ဟွမ်ယင် က ဆေးရည်ကို ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ငှဲ့လိုက်ပြီး အေးသွားသည်အထိ စောင့်ကာ သခင်လေး ရှေ့တွင် ချထားပေးပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်

"ဆေး အရင် သောက်လိုက်ပါဦး..."

သခင်လေး မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ သူက ပန်းကန်လုံးကို ယူကာ ပြောသည်

"ကြိုးစားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေး ငါး..."

ဟွမ်ယင် မှာ အလွန် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပြီး ပြောလိုက်သည်

"အားလုံးက ကျွန်မ အမှားပါ... ကျွန်မသာ နောက်မကျခဲ့ရင် အစ်ကို့ကို တွေ့ဖို့ အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်မှာဖြစ်ပြီး အစ်ကိုလည်း ဒီလောက် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သခင်လေးသည် ဆေးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်၏။

ဟွမ်ယင် က သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်သကြား အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သခင်လေးသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ကျောက်သကြား တစ်ခုကို ငုံထားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"ညီမလေး ငါး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့... နင်သာ မရှိခဲ့ရင် ငါ မြို့တော်ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ဘူး... တတိယ၊ စတုတ္ထ ဒါမှမဟုတ် သတ္တမ အစ်ကိုတို့ ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာစေချင်ကြဘူးလေ... ခမည်းတော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့..."

ဟွမ်ယင် က အလျင်အမြန် ပြောသည်

"ဒုတိယ အစ်ကို... ခမည်းတော်က အစ်ကို့ကို အရမ်း လွမ်းနေမှာ သေချာတယ်..."

သခင်လေးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သခင်လေးက သူ့ဘေးရှိ ရှောင်ဇီရန် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်

"ဇီရန်... အဲဒီလူတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာတွေက ဘာလဲ..."

ရှောင်ဇီရန် က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဲဒီလူတွေ အားလုံးက အရမ်း နှုတ်လုံကြတယ်... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ဆီကနေ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် ဘာမှ မရခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ချန် မျိုးရိုးနဲ့ လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်ပဲ သိုင်းပညာ ကောင်းကောင်း တတ်တဲ့ပုံ ရှိတယ်... သူ့လက်တွေက အသားမာတက်နေတာဆိုတော့ ဓားကို အချိန်အကြာကြီး သုံးထားတာ သိသာတယ်...

ကူ မျိုးရိုးနဲ့ လူငယ် နှစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ တစ်ယောက်က မျက်မမြင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက်ပဲ... နှစ်ယောက်စလုံးက ဖြူဖြူနုနုလေးတွေဆိုတော့ အတွေ့အကြုံရင့် သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ မတူဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ခရီးထွက်လာတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေး တွေနဲ့ ပိုတူတယ်..."

သခင်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒါတောင်မှ ငါတို့ သတိလက်လွတ် နေလို့ မရဘူး..."

ရှောင်ဇီရန် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်..."

ထို့နောက် သခင်လေးက ဟွမ်ယင် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်

"ညီမလေး ငါး... တူရှာ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာလား..."

ဟွမ်ယင် က ပြောသည်

"အရင် သတင်းအချက်အလက်တွေ အရဆိုရင် ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် တူရှာ က နောက်တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ငါတို့နဲ့ လာဆုံနိုင်လောက်တယ်... ဒါ့အပြင် ဒုတိယ အစ်ကို့ ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့ ဆေးသူတော်စင် ချီမြောင်ရွှမ် ကိုလည်း ကျွန်မ ဖိတ်ထားပါတယ်..."

သခင်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ချီမြောင်ရွှမ် လား... သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်... သူက ယုံကြည်ရလို့လား..."

ဟွမ်ယင် က ပြောသည်

"ချီမြောင်ရွှမ် ကို တော်ဝင် ဆေးရုံက ဆရာဝန် မြောင် က အာမခံထားတာပါ..."

သခင်လေးက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

... တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေတွင်းနက် ရွာ ရှိ မထင်ရှားသော အိမ်ငယ်လေး တစ်လုံးတွင် သိုင်းပညာရှင် အချို့ အတူတကွ စုဝေးနေကြ၏။ လေထုမှာ အလွန် ဖိစီးမှုများနေပြီး သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းမှာ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ ဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြပေသည်။

အုပ်စု၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ကြေးဝါ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ညှိုးနွမ်းနေသော အဘွားအို တစ်ဦး ထိုင်နေပြီး သူမ၏ လက်များကို သွေးများ စွန်းထင်းနေသော ပတ်တီးများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားကာ သူမ၏ ခါးတွင် ကလေး ဦးခေါင်းခွံ ခုနစ်ခု တွဲလောင်းကျနေ၏။ သူမမှာ ချင်းပြည်နယ်တွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော မိစ္ဆာ သိုင်းဆရာကြီး သွေးလက်ဝါး အဘွားအို ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ ကလေး ငါးယောက်စလုံးမှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သောကြောင့် သူမသည် သိုင်းလောက တစ်ခွင်လုံးတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက် သူမသည် အခြားသူများ၏ ကလေးများကို စတင် ခိုးယူကာ သူတို့နှင့် ကစားပြီး ငြီးငွေ့လာသောအခါ သတ်ပစ်လေ့ရှိကာ ဆယ်စုနှစ်ချီ၍ မရေမတွက်နိုင်သော ယုတ်မာမှုများကို ကျူးလွန်ခဲ့ပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ မြင့်မားသော သိုင်းပညာနှင့် လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း ၏ နောက်ခံကြောင့် သူမသည် လွတ်မြောက်နေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

သူမက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"လူကြီးမင်းတို့... ပြောပြပါဦး... ငါတို့ ဒီည လှုပ်ရှားဦးမှာလား..."

အဘွားအို၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရိုးရိုး အဖြူရောင် ဝမ်းနည်းခြင်း အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝိညာဉ်ခေါ် အလံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာကို အမှုန့်ထူထူများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ရှိ ညိုမည်းနေမှုများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဤလူမှာ ဟုန်ပြည်နယ် ၏ ထိပ်တန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဝူချန် ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဘွား... လှုပ်ရှားရဲလို့လား... ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့ က အခု ဒုတိယမင်းသား နဲ့ ခေါင်မိုးတစ်ခုတည်း အောက်မှာ နေနေတာလေ..."

ခေါက်ယပ်တောင် တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ပညာရှင် တစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်

"တကယ်ပဲ... အဲဒီ သူရဲကောင်း ကူ က သူ့ရဲ့ သူရဲကောင်းဆန်မှုနဲ့ သူများကိစ္စ ဝင်ပါတတ်တဲ့ သဘောသဘာဝကြောင့် နာမည်ကြီးတယ်... ဟင်း... ငါတို့ ကံက သိပ်မကောင်းဘူး... အဲဒီ ကပ်ဆိုးနတ်ဘုရား နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သွားဆုံရတာလဲ..."

ဤလူမှာ ချင်းပြည်နယ် ၏ အမည်ပျက်စာရင်း တွင် နံပါတ်ခြောက် နေရာ၌ ရှိသော အရိုးပညာရှင် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝူချန်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် အရက်သောက်နေသော ဆံပင်နီ အဘိုးအို တစ်ဦးကို လက်ညိုးထိုးကာ ပြောသည်

"ဒီမိစ္ဆာအိုကြီးကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား... သူက ဘာလို့ သွားပြီး လူသတ်ရတာလဲ... သူသာ သွားပြီး လူမသတ်ခဲ့ရင် ကူမော့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆွဲဆောင်နိုင်မှာလဲ... ကူမော့က တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးပြီး မကောင်းမှုကို မုန်းတီးတယ်လို့ သိုင်းလောကက လူတိုင်းက ပြောကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကူမော့က သူ့ရဲ့ ကြေးစား အလုပ်ကို လုပ်နေတာပါ... အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် ပေါ်လာတိုင်း သူက အဲဒီကို သွားရှာတာလေ..."

ခဏတာမျှ သူတို့ သုံးဦးစလုံးက ထောင့်တစ်နေရာရှိ ဆံပင်နီ အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဤလူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ သိုင်းလောကတွင် မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး ဟု လူသိများသော ရှောင်ဖိုကျွင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ဖိုကျွင်း က ဒေါသတကြီး ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်

"အဲဒါ ငါ့အမှားလား... ငါက သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီလူတွေက ငါ့ကို လာသတ်လို့ ငါက ပြန်တိုက်ခဲ့တာလေ..."

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းက မထိန်းနိုင်ခဲ့တာပါ... ငါတို့ထဲက ဘယ်သူက မင်းထက် နာမည်ပိုမကြီးလို့လဲ... ငါတို့ တစ်ယောက်မှ အမှတ်မမိခံရပေမဲ့ မင်းကတော့ အမှတ်မိခံရတယ်လေ... မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး... မင်းက ပျော်ရွှင်မှုအတွက် လူသတ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက မသိလို့လဲ... မင်းသာ တက်တက်ကြွကြွ လူမသတ်ခဲ့ရင် မင်းကို ဘယ်သူက ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ... ငါ ဒီမှာ နေတာ ခြောက်လ ရှိပြီ... ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဘူး... မင်း ဒီရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ... ဟွန့်... ဒီပြဿနာကို ဖန်တီးခဲ့တာ မင်းပဲ... ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ဆိုတာ မင်းဘာသာမင်း ဆုံးဖြတ်..."

"ဟွန့်... ကူမော့ ပဲလေ... အဲဒါ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စလား..."

မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး က သူ၏ အရက်အိုးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ တင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ကူမော့လည်း လူပဲ... ငါလည်း လူပဲ... သူ့သိုင်းပညာက မြင့်မားသလို ငါ့သိုင်းပညာကလည်း မဆိုးပါဘူး... သူက ငါ့ကို သတ်ချင်သလို ငါကလည်း သူ့ကို သတ်ချင်တာပဲ... ငါ သွားပြီး... သူ့ကို မျှားထုတ်လိုက်မယ်..."

အခန်း( ၁၉၉):ရှောင်ဖိုကျွင်း ပေါ်လာခြင်း

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို၊ အရိုးပညာရှင် နှင့် ဝူချန် တို့ အားလုံး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြ၏။ အစတုန်းက ရှောင်ဖိုကျွင်း၏ ကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ကြားရသောအခါ ဤအဘိုးကြီးက ကူမော့ကို သတ်တော့မည်ဟု သူတို့အားလုံး ထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒီအဘိုးကြီးက ကူမော့ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ သတ္တိရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်နေတာ..."

ရှောင်ဖိုကျွင်းက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ငါ မရူးသေးပါဘူး... သူက ကန် တိုင်းပြည်ရဲ့ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်လေ... အဲဒီကောင်လေးက ဟန်ရေးပြနေတာပဲလို့ ငါ ထင်နေပေမဲ့ သူက တိုက်ပွဲကြီး တော်တော်များများ တိုက်ခဲ့ဖူးပြီး သူ့လက်ထဲမှာ သေခဲ့တဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေလည်း မနည်းဘူးဆိုတာ အမှန်ပဲ... မင်းက ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း သွားသတ်ခိုင်းနေတာလား... အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ..."

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မေးသည်

"ဒါဆို ကူမော့ကို ဘယ်လို မျှားထုတ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ... ခင်ဗျား တိုက်ရိုက် ပေါ်လာရင်တော့ ကူမော့ ခင်ဗျားကို မသတ်ခင် သူ့ကို မျှားထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်..."

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဲဒီ ခြံဝင်းထဲမှာ ကူမော့တို့ အုပ်စုနဲ့ ဒုတိယမင်းသားတို့ အုပ်စုအပြင် နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်ဆိုတာ မေ့သွားကြပြီလား..."

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမက ပြောသည်

"ဆန်းရှောင်ထျန်း နဲ့ ဆန်းရှောင်ဟုန် ဆိုတဲ့ ဒီမြေးအဘိုး နှစ်ယောက်က တစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့ရင် ငါတို့အတွက် အရန်အစီအစဉ်တွေပဲလေ..."

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ

"အခုက..." "ဒါက မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးလား... ကူမော့ ပေါ်လာတာက အကြီးမားဆုံး မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပဲ... အကယ်၍ မင်းတို့က သူတို့ကို အသုံးမချချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ သွားသေရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့... ကောင်းပြီလေ... ငါ သွားပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ သေသွားရင်တောင် မင်းတို့ တာဝန် ပြီးမြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဝူချန်က ပြောသည်

"အဘွား... ဒီမိစ္ဆာအိုကြီး ပြောတာ မှန်တယ်... ကူမော့က အကြီးမားဆုံး မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပဲ..."

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးသည်

"မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..."

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ပြောသည်

"ဆန်းရှောင်ဟုန် က ကလေးမလေး တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို သတိထားမှာ မဟုတ်ဘူး... သူက ကူချူတုန်း ဆီ သွားရင်လည်း ဘယ်သူမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ ကူချူတုန်း ကို အဆိပ်ခတ်တာ သေချာပေါက် အောင်မြင်လိမ့်မယ်... ကူချူတုန်း အဆိပ်မိသွားတဲ့အခါ ငါ ပေါ်လာပြီး ကူမော့ကို မျှားထုတ်မယ်... ငါ့ရဲ့ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာကို မင်းတို့ သိပါတယ်... ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ငါ မပြောပေမဲ့ ငါက ထွက်ပြေးဖို့ပဲ အာရုံစိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို မိအောင် ဖမ်းနိုင်တဲ့သူ အလွန် ရှားလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် မင်းတို့က ဒုတိယမင်းသားကို လုပ်ကြံဖို့ အခွင့်အရေး ယူလို့ရပြီ... အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ဆန်းရှောင်ထျန်း နဲ့ ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့တောင် ပေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်

"လောလောဆယ်တော့ ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ... မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်ကြလဲ..."

အရိုးပညာရှင်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်..."

ထို့နောက် အုပ်စုက ဝူချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဝူချန်က ဒုက္ခရောက်နေပုံရပြီး ပြောသည်

"ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်တယ်... ကျွန်တော် သိရသလောက်တော့ ကူမော့နဲ့ ကူချူတုန်းတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက ခွဲလို့မရအောင် ရင်းနှီးကြတာ... အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့က ကူချူတုန်းကို တိုက်ခိုက်ရင် ကူမော့ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်... ပုံမှန်ဆိုရင် ငါတို့ ကျရှုံးရင်တောင် ထွက်ပြေးလို့ ရသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကူမော့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိလို့ ကျရှုံးသွားရင်တော့ ငါတို့အတွက် လွတ်လမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ပြောသည်

"ဘယ်အဆင့်မှာ ကျရှုံးနိုင်တယ်လို့ မင်း ထင်လို့လဲ... ဆန်းရှောင်ဟုန် အဆိပ်ခတ်တာ ကျရှုံးမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ ကူမော့ကို မျှားထုတ်တာ ကျရှုံးမှာလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ ဒုတိယမင်းသားကို လုပ်ကြံတာ ကျရှုံးမှာလား..."

"ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင် ပထမ အဆင့် မကျရှုံးသရွေ့ နောက်ထပ် အဆင့်နှစ်ခုက ကျရှုံးဖို့ မရှိပါဘူး... ကူချူတုန်း အဆိပ်မိသွားရင် ကူမော့က ငါ့နောက်ကို မနားတမ်း လိုက်မှာ သေချာတယ်... ပြီးတော့ ကူမော့ ငါ့ကို ခဏလောက် မိအောင် မဖမ်းနိုင်ဖို့ ငါ့မှာ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်... ဒုတိယမင်းသားကို လုပ်ကြံဖို့အတွက်ဆိုရင် မင်းတို့ ပြင်ဆင်နေတာ ဒီလောက် ကြာပြီပဲ... အခုမှ ကျရှုံးဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့... အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုရင် တူရှာ က မနက်ဖြန် ရောက်လာတော့မယ်... အဲဒီအခါကျရင် သူက ဒုတိယမင်းသားကို အနီးကပ် ကာကွယ်နေတော့မှာဖြစ်ပြီး တံခါးခြောက်ချပ်က သိုင်းဆရာကြီးတွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေး ပိုတောင် နည်းသွားဦးမယ်..."

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက ဝင်ပြောလိုက်သည်

"ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဆန်းရှောင်ဟုန် က ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက အသက် သုံးဆယ် နီးပါး ရှိနေပြီလေ... သူ့ရဲ့ အဆိပ်ပညာက ဆန်းရှောင်ထျန်း ဆီကနေ အစစ်အမှန် အမွေရထားတာ... ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ် ရုပ်ရည်က လူတွေကို အရမ်း လှည့်စားနိုင်ပြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားစေတယ်... ကူချူတုန်း လို ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှ မခက်ခဲပါဘူး..."

ဝူချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"လူတိုင်းက ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလို့ ထင်ကြရင်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

ညကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေခဲ့၏။

ကူချူတုန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဆန်းရှောင်ဟုန် ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်

"မမ... အိပ်ပြီလားဟင်..."

ကူချူတုန်း ထလာပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ ဆန်းရှောင်ဟုန် သည် ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမက အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော အသားဟင်း တစ်ပန်းကန် ရှိနေပေသည်။ ဆန်းရှောင်ဟုန် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"အစ်မ က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... ကျွန်မကို သကြားလုံး ပေးခဲ့လို့ ကျွန်မက အသားဟင်းနဲ့ ပြန်ကျွေးတာပါ..."

ဆန်းရှောင်ဟုန် က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အပြစ်ကင်းစင်နေပြီး ဖောင်းအိနေသော ပါးလေးများက အလွန် ချစ်စရာ ကောင်းနေခဲ့၏။

ကူချူတုန်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ အသားဟင်းမှာ သိပ်ပြီး မွှေးကြိုင်နေခြင်း မရှိသလို သူမ၏ စားချင်စိတ်ကိုလည်း မလှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း ဆန်းရှောင်ဟုန် ၏ အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကူချူတုန်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။ ဤအသားဟင်း တစ်ပန်းကန်မှာ ထိုမိသားစုအတွက် အကောင်းဆုံး ပေးကမ်းနိုင်သည့် အရာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ သိပေသည်။

ချက်ချင်းပင် ကူချူတုန်းက အသားဟင်းကို ယူလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်ဟုန်..."

ဆန်းရှောင်ဟုန် က အလွန် ဝမ်းသာပြီး ဂုဏ်ယူနေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အစ်မ... အစ်မ ရဲ့ သိုင်းလောက ခရီးစဉ်တွေအကြောင်း ကျွန်မကို ပြောပြလို့ ရမလားဟင်... သိုင်းလောကက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ် သိချင်လို့ပါ... ကျွန်မ မိဘတွေက သိုင်းလောကထဲ သွားခဲ့ကြတာ... အဘိုးကတော့ သူတို့က တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ သူရဲကောင်းကြီးတွေတဲ့... ကျွန်မ ကြီးလာရင် သူတို့ ပြန်လာလိမ့်မယ်တဲ့..."

ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ပြောနေသော ဆန်းရှောင်ဟုန် ကို ကြည့်ရင်း ကူချူတုန်းသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က သူမ၏ မိဘများ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု အပြစ်ကင်းစွာ ယုံကြည်ခဲ့သော သူမကိုယ်သူမ ပြန်မြင်နေရသည့်အလား ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

"ကောင်းပါပြီ... အထဲဝင်ခဲ့လေ... အစ်မက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြမယ်..."

ကူချူတုန်းက တံခါးဖွင့်ပေးပြီး ဆန်းရှောင်ဟုန် ကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပင်မအိမ်ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် အဘိုး ဆန်း သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လေအေးပေးခံနေသည့်အလား ရှိနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ မျက်လုံးမှေးကာ ခြံဝင်းထဲရှိ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ဆန်းရှောင်ဟုန် က ကူချူတုန်း ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ကူချူတုန်း ၏ အခန်းထဲမှ အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သစ်သားနံရံ ပွင့်ထွက်သွားသော ကျယ်လောင်သည့် အသံကြီးနှင့်အတူ ပုံရိပ်တစ်ခု ပြေးထွက်လာခဲ့၏။

အဘိုး ဆန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

"ဒီကောင်မလေး ဘာလို့ လှုပ်ရှားလိုက်တာလဲ... အဆိပ်ခတ်ပြီးရင် ထွက်လာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဘိုး... ကယ်ပါဦး..."

သို့သော် ခြံဝင်းထဲရှိ ထိုပုံရိပ်ထံမှ ဤဟစ်အော်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုး ဆန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ အပြင်သို့ လွင့်ထွက်လာသူမှာ ကူချူတုန်း မဟုတ်ဘဲ ဆန်းရှောင်ဟုန် ဖြစ်နေကြောင်း သူ သိလိုက်ရပေသည်။

ချက်ချင်းပင်...

အဘိုး ဆန်း ခုန်ထလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကူချူတုန်းသည် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးထွက်လာပြီး သူမ၏ နောက်တွင် ကူမော့နှင့် ချန်ရှိုယွမ် တို့လည်း သူတို့၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

ကူချူတုန်းက ဟစ်အော်လိုက်သည်

"အစ်ကို... အဲဒီကောင်မလေး ကျွန်မကို အဆိပ်ခတ်တယ်..."

ကူမော့၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့၏။

ဆန်းရှောင်ဟုန် သည် ကူချူတုန်း ဆီ သွားခဲ့သည်ကို သူ သိပေသည်... သူ ခံစားမိပြီး ဆန်းရှောင်ဟုန် က ကူချူတုန်း ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကိုလည်း သိသည်...

ဒါပေမဲ့ သူတို့ စကားပြောနေတာကိုတော့ သူ အာရုံမစိုက်ခဲ့သလို တမင်လည်း နားမထောင်ခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကူချူတုန်း လှုပ်ရှားလိုက်တာကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ညဉ့်နက်၍ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လရောင်အောက်ရှိ ခြံဝင်းထဲမှ ညှိုးနွမ်းနေသော သစ်ပင်အနည်းငယ်၏ အရိပ်များမှလွဲ၍ ဘာအသံမှ မရှိချေ။ အဘိုး ဆန်း သည် အရိပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပေသည်။

သူ၏ လက်များကို မြှောက်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ လက်ဖဝါးများမှ ထူထဲသော အနက်ရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့အတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပိုးမွှားများက ကူမော့တို့ဆီသို့ အစွယ်များ ထုတ်ကာ ခုန်အုပ်လာကြရာ သူတို့ကို ဝါးမျိုတော့မည့် ကြမ်းကြုတ်သော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

မြူခိုးများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ပန်းများနှင့် အပင်များ ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားပြီး မြေပြင်မှာ မည်းနက်အောင် လောင်ကျွမ်းသွားကာ စူးရှပြီး ပုပ်ဟောင်သော အနံ့ဆိုးကြီး လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏ ။အလွန် အဆိပ်ပြင်းကြောင်း သိသာလှပေသည်။ ထူထဲသော မြူခိုးများမှာ ဝဲကရိုကာ လှိုင်းထနေပြီး အဆုံးမရှိသည့်အလား ဖြစ်နေကာ ကူမော့တို့၏ ဆုတ်လမ်းကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်ပေသည်။

ကူမော့သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ဝါးမှ လေပြင်းမှာ ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သွားခဲ့သည်။ လက်ဝါးလေ ရိုက်ခတ်သည့် နေရာတိုင်းတွင် လှိုင်းထနေသော မြူခိုးများမှာ အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး ဘေးနှစ်ဖက်သို့ အလျင်အမြန် ပြန့်ကျဲကာ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေ၏။

ဤကြားဟနေသော အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အဘိုး ဆန်း သည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး လဲကျနေသော ဆန်းရှောင်ဟုန် ၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ သူမကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေဖျားများဖြင့် မြေပြင်ကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်ကာ လွတ်မြောက်ရန် သူ၏ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာ ကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

"ဘယ်ကို သွားချင်နေတာလဲ..."

ကူချူတုန်း၏ အေးစက်သော ဟစ်အော်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမသည် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ ထက်မြက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။

အဘိုး ဆန်း သည် သူ၏ ခြေဖျားများဖြင့် အမိုးစွန်းကို ထိလိုက်ရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် ဘေးဘက်မှ ဓားသံတစ်ချက် ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းသွားပြီး..လေကို ဆွဲဖြဲသွားခဲ့၏။ ကူချူတုန်း၏ ကောချန်ဓား မှ ထူးဆန်းသော သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ဓားစွမ်းအင်မှာ လေထဲတွင် သွေးနီရောင် ကြက်ခြေခတ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားကာ ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လေထုကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဓားစွမ်းအင်မှာ လေကို ထိုးဖောက်သွားချိန်တွင် စူးရှသော တစ္ဆေငိုသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်စားချေချင်သော ဝိညာဉ်များက ဓားသွားပေါ်တွင် တွယ်ကပ်ကာ အသက်ကို တောင်းဆိုနေသည့်အလားပင်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လေထုထဲမှ တရှဲရှဲ မြည်သံများနှင့်အတူ စူးရှတောက်ပသော ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဓားစွမ်းအင် အတော်များများ လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဘိုး ဆန်း နှင့် ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့ဆီသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်သွားခဲ့ပေသည်။

ကူချူတုန်း၏ ကောချန်ဓား မှာ သူမ၏ သခင်မ၏ ဒေါသကို သိမြင်သွားသည့်အလား ထူးဆန်းသော အနီရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ညအမှောင်ထုကို သွေးနီရောင် ဆိုးပေးလိုက်၏။ ဓားစွမ်းအင်မှာ ပိုမို၍ ယုတ်မာလာကာ လေဟာနယ်ကို တရှဲရှဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဆွဲဖြဲပစ်နေခဲ့သည်။

အဘိုး ဆန်း မှာ အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ဘဲ ဓားစွမ်းအင်မှာ သူနှင့် ဆန်းရှောင်ဟုန် ကို ချက်ချင်း ထိမှန်သွားခဲ့၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် သွေးလမ်းကြောင်းများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့၏။

"ဒုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေးအဘိုး နှစ်ယောက်စလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားပြီး ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ဒလဟော ထွက်လာကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရာ...

အေးစက်သော လရောင်အောက်တွင် အထူးပင် ကြေကွဲစရာ ကောင်းနေခဲ့ပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

အရှေ့ဘက် ဘေးအိမ်တွင် တည်းခိုနေသော တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ မှ အဖွဲ့ဝင် အများအပြား ထွက်လာကြသည်။ ဟွမ်ယင် နှင့် ရှောင်ဇီရန် တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြပြီး တင်းမာကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ခြံဝင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ကူချူတုန်း၏ ဓားချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့ အားလုံး လုံးဝ မှင်သက်သွားကြပြီး အထူးသဖြင့် ရှောင်ဇီရန် ၏ မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဟွမ်ယင် က ရှောင်ဇီရန် ကို သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ရှောင်ဇီရန် ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ ဖြူဖြူနုနု လူငယ်မိန်းကလေး တစ်ယောက်မှာ သိုင်းပညာ မကျွမ်းကျင်နိုင်ဘူးဟု သူ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောခဲ့သည်များကို သူ ပြန်လည် သတိရမိသွား၏။

သို့သော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ဤလူငယ် မိန်းကလေးမှာ သိုင်းပညာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက အလွန်လည်း ပြင်းထန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ရှောင်ဇီရန် ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ လေးလံနေသောအရာမှာ သူသည် ကူမော့တို့ အုပ်စုကိုသာ အကဲဖြတ် မှားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဘိုး ဆန်း နှင့် သူ၏ မြေးမလေးတို့မှာလည်း သိုင်းဆရာကြီးများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူတို့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း အနိုင်ရသူများမှာ မိတ်ဆွေလား ရန်သူလား ဆိုသည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။

ချက်ချင်းပင် ရှောင်ဇီရန် က စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း သူ စကားမပြောမီမှာပင်...

မျက်မမြင် လူငယ်လေးက ရုတ်တရက် ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏

"ကြောက်တတ်တဲ့ လူယုတ်မာ... အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း..."

ဤဟစ်အော်သံမှာ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အသံလှိုင်းများ လိမ့်ဆင်းလာကာ အားကောင်းသော အတွင်းအားများကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဆူပွက်နေသော မြစ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

အသံလှိုင်းများ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် ဒြပ်ရှိသော လှိုင်းတွန့်များ လေထဲတွင် ပြန့်နှံ့သွားသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။ ခြံဝင်းထဲရှိ လေးလံသော ကျောက်ပြားများမှာ ကြီးမားလှသော အင်အား၏ ရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ထက်မြက်သော အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ကြေမွသွားခဲ့သည်။

အုတ်ကြွပ် အပိုင်းအစများမှာ အမြောက်ဆန်များကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ခြံဝင်းနံရံကို ထိမှန်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော ချိုင့်ခွက်ငယ်လေးများကို ချန်ရစ်ခဲ့ပေ၏။

ရှောင်ဇီရန် နှင့် အခြားသူများမှာ သတိဝင်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ နားများကို ပိတ်ထားလိုက်ကြပြီး ကူမော့ကို ကြောက်လန့်တကြား စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြေမွနေသော အုတ်ကြွပ်များကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး အမိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ထူးခြားသော ဆံပင်နီများ ရှိသည့် အဘိုးအို တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ခါးတွင် အရက်ဘူး တစ်ဘူး ချိတ်ထားကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်

"ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့... နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တာပဲ... တကယ်ပဲ အတွင်းအား သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် နည်းပါးတဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့တော့ ငါ ရှောင်ဖိုကျွင်း ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်သေးဘူး..."

အခန်း ၂၀၂: အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင် လေးဦးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း

ညဉ့်အမှောင်မှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး အဆောက်အအုံများကြားတွင် လေတဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်သံမှလွဲ၍ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ ရှောင်ဖိုကျွင်း သည် အမိုးပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ရူးသွပ်သည့် ရယ်မောသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ သူ၏ အရက်ဘူးကို အောက်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

အရက်ဘူးမှာ လေထဲတွင် စက်ဝန်းခြမ်းပုံစံ ရေးဆွဲသွားခဲ့သည်။ လေထဲတွင် ရှောင်ဖိုကျွင်း သည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ပခုံးများကို နိမ့်ကာ တံတောင်ဆစ်များကို ချလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် မှောင်မိုက်သော...

အလင်းရောင် တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီးနောက် အားကောင်းပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ဤလက်ဝါးရိုက်ချက် ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ မျက်မြင်မရသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီး တစ်ခုဖြင့် ဖိသိပ်ခံလိုက်ရသည့်အလား တုံးအသည့် "တဝုန်းဝုန်း" အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရက်ဘူးမှာ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကြေမွသွားပြီး အထဲမှ အရက်များမှာ လက်ဝါးလေကြောင့် ချက်ချင်း ဝါးမျိုခံလိုက်ရကာ မီးပင်လယ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များမှာ ခြံဝင်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားပြီး...

ညကောင်းကင် တစ်ဝက်ကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်။ ခဏတာအတွင်း အပူလှိုင်းများ လိမ့်ဆင်းလာပြီး လောကကြီးကို ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေတော့မည့်အလားပင်။

"ဟွန့်..."

ညဇီးကွယ် တစ်ကောင်၏ ဟစ်အော်သံကဲ့သို့ အေးစက်သော နှာမှုတ်သံ တစ်ချက်က မီးပင်လယ်ထဲရှိ ဆူညံသံများကို ချိုးဖျက်သွားခဲ့၏။ ကူမော့က သူ၏ လက်ဝါးကို မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှ ပြုလုပ်လိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငြိမ်းသတ်နိုင်သည့် စွမ်းအား ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတည်ရှိခဲ့သည့်အလားပင်။

မီးလောင်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရှောင်ဖိုကျွင်း သည် သူ၏ ခြေဖျားများဖြင့် အမိုးအုတ်ကြွပ်များကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး အမိုးစွန်းများနှင့် ခေါင်မိုးများကြားတွင် ခုန်ပေါက်ကာ ခုန်ပေါက်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ ပြေးနေစဉ်တွင် သူ မြန်လွန်းနေသဖြင့် ကူမော့ မလိုက်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း...

သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရေခဲတိုက်တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ သွေးများမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။

ရေကဲ့သို့ တောက်ပနေသော လရောင်က သူ့နောက်ကွယ်ရှိ လမ်းများပေါ်တွင် ဖြာကျနေပြီး ကူမော့သည် လမင်းပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ မှေးမှိန်သော လရောင်များဖြင့် ဝန်းရံခံထားရကာ...

မှေးမှိန်သော နောက်ဆက်တွဲ အရိပ်အနည်းငယ်ကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ့နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေများကဲ့သို့ ပေါ့ပါးပြီး ကျက်သရေရှိလှကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ့ထံမှ သုံးကိုက်ခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့က လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် စုစည်းလာသည့်အလား ဖြစ်ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ရှောင်ဖိုကျွင်း ၏ နားစည်များ နာကျင်သွားပြီး သူ၏ စိတ်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားကာ ကြောက်လန့်မှုများက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။ ဤ သေခြင်းရှင်ခြင်း အခိုက်အတန့်တွင်...

ရှောင်ဖိုကျွင်း စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ သူသည် သူ၏ အဆိပ်ငါးပါး နတ်မီးတောက် လက်ဝါး ကို ရူးသွပ်စွာ အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ မည်းနက်သွားပြီး အတင်းအကျပ် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လက်ဝါးနှစ်ဖက်မှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် "ဝုန်း" ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားခဲ့၏။ ရှောင်ဖိုကျွင်း သည် ပေါင်တစ်ထောင် အလေးချိန်ရှိသော တူကြီးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အားကောင်းသည့် အင်အားတစ်ခု သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကာကွယ်ရေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြေမွသွားခဲ့သည်။

သူသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ လွင့်စင်သွားပြီး လေထဲတွင် စက်ဝန်းခြမ်းပုံစံ ရေးဆွဲကာ ပေအတော်များများ အကွာအဝေးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သဖြင့် ကျောက်ပြားများကို မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ကြေမွသွားစေခဲ့၏။

ရှောင်ဖိုကျွင်း သည် မနည်း ရုန်းကန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း သွေးများ ဆူပွက်နေပြီး သူ၏ ကလီစာများ ကျိုးကြေသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ အောက်ရှိ ကျောက်ပြားများကို စွန်းထင်သွားစေသော သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်၏။

သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး မနီးမဝေးရှိ အမိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော ကူမော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း ဘာအသံမှ ထွက်မလာခဲ့ဘဲ သွေးများသာ ပန်းထွက်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် သူ၏ လည်ပင်းမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မပါတော့ဘဲ လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး သေဆုံးသွားချိန်အထိ သူသည် လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့သည်ကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ကြယ်သုံးပွင့် အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း]

[ကြယ်သုံးပွင့် ဆုကြေးကို ရရှိပါသည် – ရေခဲပိုးကောင်]

[အခုပဲ ရယူမလား]

ကူမော့သည် အခုချက်ချင်း မရယူခဲ့ချေ။ အကြောင်းမှာ ယခုက အချိန်ကောင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

သူသည် မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး နောက်သို့ လိုက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ရွာထဲရှိ လူတိုင်းနီးပါး ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ခြံဝင်းကို ဝိုင်းရံထားကြကြောင်း သူ ခံစားမိလိုက်သည်။ မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး၊ အဘိုး ဆန်း နှင့် ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့က သူ့ကို တမင်သက်သက် မျှားထုတ်လိုက်ပုံရပေသည်။

တကယ်ပဲ...

ကူမော့ ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။ သို့သော်လည်း မထင်မှတ်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး နှင့် သူ၏ အုပ်စုသည် ဆန်းရှောင်ဟုန် ၏ ကျရှုံးမှုကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ သူမသည် ကူချူတုန်း လက်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်ဖိုကျွင်း အနေဖြင့် ကူမော့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်ပြသရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကူမော့က ရှောင်ဖိုကျွင်း နောက်သို့ လိုက်သွားချိန်တွင် ရွာထဲရှိ အခြားသူများက လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေပြီး...

သိုင်းဆရာကြီး တစ်ရာ နှစ်ရာခန့်ရှိသော လူအုပ်ကြီးမှာ တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ဝင် များဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြ၏။

ကူချူတုန်း နှင့် ချန်ရှိုယွမ် တို့သည်လည်း တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်လာကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့သြသွားကြပြီး နေ့ဘက်က သူတို့ မြင်ခဲ့ရသော ရွာသားများ အားလုံးမှာ လူသတ်သမားများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်: အားနည်းပုံရသော သခင်လေး ပင် ဖြစ်၏။ သူတို့မှာ ဤခြံဝင်းတွင် တိုက်ဆိုင်စွာ တည်းခိုမိသဖြင့် ဤဆိုးရွားသော အခြေအနေထဲတွင် ပါဝင်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"သခင်မလေး ကူ... ကျွန်တော်တို့ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာထဲ ရောက်နေပြီ..."

ချန်ရှိုယွမ် က သူတို့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရစဉ် ကျောချင်းကပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်သူများမှာ သူတို့ကို စိတ်မဝင်စားကြောင်း သိသာလှပေသည်; လူဒါဇင်ကျော်ခန့်က သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားသော်လည်း မည်သူကမျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မတိုက်ခိုက်ကြချေ။ သူတို့ အားလုံးက သတိကြီးစွာဖြင့် ဟန်ပြတိုက်ခိုက်နေကြပြီး အဓိကအားဖြင့် သူတို့ကို မောပန်းသွားအောင် လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

ချန်ရှိုယွမ် က ဆက်လက်၍ အသံလွှင့်လိုက်သည်

"အခုလေးတင် သူရဲကောင်း ကူ ကို မျှားထုတ်သွားတဲ့ မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး အပြင် ဒီမြင်ကွင်းမှာ နာမည်ကျော် မိစ္ဆာ သိုင်းဆရာကြီး သုံးယောက်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်... သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်တွေပဲ: အရိုးပညာရှင်၊ သွေးလက်ဝါး အဘွားအို နဲ့ လူသတ်သမား ဝူချန် တို့ပဲ... ဒီလေးယောက်က သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က ချင်းကျိုး နဲ့ ဟုန်ပြည်နယ် က နာမည်ကြီး မိစ္ဆာ သိုင်းဆရာကြီးတွေ ဖြစ်ကြပြီး လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း ရဲ့ လနီ တမန်တော် တွေ ဖြစ်ကြသလို သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကလည်း အတော်လေး မြင့်တယ်..."

"လနီ တမန်တော်" ဆိုသော စကားကို ကြားသောအခါ ကူချူတုန်းသည် လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း အတွင်း သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့၏။

လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း ကို စနစ်နှစ်ခုဖြင့် ခွဲခြားထားသည်။ တစ်ခုမှာ ရိုးရာ တပည့်များ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ နောက်ပိုင်းမှ ဝင်ရောက်လာသော သိုင်းဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြကာ လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း တမန်တော်များ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ အဆင့်လေးဆင့် ရှိပေသည်: လဖြူ တမန်တော်၊ လနက် တမန်တော်၊ လနီ တမန်တော် နှင့် သန့်စင်သော တမန်တော် တို့ ဖြစ်ကြ၏။

သန့်စင်သော တမန်တော် ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ဌာနခွဲမှူး တစ်ဦးနှင့် တူညီပြီး လနီ တမန်တော် မှာမူ ခန်းမဆောင် သခင် တစ်ဦးနှင့် ညီမျှပေသည်။

ကူချူတုန်းသည် ယခင်ကလည်း လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း နှင့် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးပြီး အထူးသဖြင့် ယွင်ပြည်နယ်ရှိ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကြား မဟာစစ်ပွဲကြီးအတွင်းက ဖြစ်ပေ၏။ ဌာနခွဲ တစ်ခုနှင့် ခန်းမဆောင် ကိုးခု သာ ရှိသော်လည်း သူတို့သည် ယွင်ပြည်နယ်၏ ဖြောင့်မတ်သော သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို စစ်ဆင်နွှဲနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် ဌာနခွဲ တစ်ခု၏ သုံးပုံတစ်ပုံနှင့် ညီမျှသော ခန်းမဆောင် သခင် လေးဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စေလွှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ သခင်လေး ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပြီး လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း က သူ့အပေါ် မည်မျှ အလေးထားကြောင်းကိုလည်း သက်သေပြနေပေ၏။

ထို့ကြောင့် ချန်ရှိုယွမ် က သူတို့ ကြီးမားသော ပြဿနာထဲ ရောက်နေပြီဟု ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကူချူတုန်းမှာ ကူကယ်ရာမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အသံလွှင့်လိုက်သည်

"ကျွန်မတို့က ပြဿနာ သွားရှာတာမှ မဟုတ်တာ... သူတို့က အရင် တိုက်ခိုက်တာလေ... ဒါ့အပြင်..."

"ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မက လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း နဲ့ ရန်သူဖြစ်နေတာ ကြာလှပေါ့... အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာ... သန်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ငါတို့ မစိုးရိမ်ပါဘူး..."

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း မှာ သူတို့၏ ထမင်းအိုး ဖြစ်သည်ဟုပင် ကူချူတုန်း ခံစားလိုက်ရ၏။သူတို့ ဓားဖမ်းသမား အနေဖြင့် ရှာဖွေရရှိသော ငွေများ၏ ထက်ဝက်နီးပါးမှာ လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း မှ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင် များဆီမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ခြံဝင်းအတွင်း၌ အရိုးပညာရှင်၊ ဝူချန် နှင့် သွေးလက်ဝါး အဘွားအို တို့သည် တိုက်ခိုက်မှုကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်နေကြပြီး မိစ္ဆာ သိုင်းဆရာကြီး အုပ်စုကြီးမှာ တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ မှ လူကိုးဦးဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြ၏။

စစ်ဘက်နောက်ခံ ရှိသည့်အတွက် ထိုလူကိုးဦးသည် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များထက် အများကြီး သာလွန်သော မကြောက်မရွံ့သည့် စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပေ၏။ လူကိုးဦးသာ ရှိသော်လည်း တကယ်တော့ ရှစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ အမျိုးသမီး ဟွမ်ယင် မှာ သခင်လေး ကို သူမ၏ ဓားဖြင့် ကာကွယ်ပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏ ။

ကျန် ရှစ်ဦးမှာ အရေအတွက်အားဖြင့် ရှစ်ဦးတည်းသာ ရှိသော်လည်း မိစ္ဆာ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ရာကျော်ကို အင်အားသုံး၍ လွှမ်းမိုးထားနိုင်ပုံ ရပေသည်။

ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှုများအတွင်း ရှစ်ဦးစလုံး ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မသေဆုံးခဲ့ချေ။ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များသည် သခင်လေး ကို စောင့်ကြပ်လျက် ဝိုင်းရံမှုကို ချိုးဖျက်ရန် မြေနံရံကို တိုက်ခိုက်ကာ ဖောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း သွေးလက်ဝါး အဘွားအို နှင့် သူမ၏ အုပ်စုမှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားကြပြီး အပြင်ဘက်မှလည်း ဝိုင်းရံထားသော လူများ ရှိနေခဲ့၏။

ရှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြပြီး သခင်လေး ကို ကာကွယ်ရန် ကျောက်နံရံကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ မနားတမ်း ခုတ်ပိုင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန် ရှိသော်လည်း ရန်သူ အရေအတွက် များပြားမှုနှင့် အမျိုးမျိုးသော လျှို့ဝှက်လက်နက်များ၊ အဆိပ်များကို မခံနိုင်တော့ချေ။ မကြာမီမှာပင် သူတို့ထဲမှ လေးဦး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကျန် လေးဦးသာ ဆက်လက် တောင့်ခံထားရတော့၏။

"နောက်မဆုတ်နဲ့..."

အခြေအနေမှာ ခဏတာ တန့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သွေးလက်ဝါး အဘွားအို က ဟစ်အော်လိုက်သည်

"မြန်မြန် တိုက်ကြ... မဟုတ်ရင် ကူမော့ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

သို့သော်လည်း သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ဝိုင်းရံခံထားရသော ရှောင်ဇီရန် နှင့် သူ၏ အုပ်စုသည် ခုနကတင် အရူးအမူး တိုက်ခိုက်နေကြသော လူသတ်သမားများ ဘာကြောင့် ရပ်တန့်သွားကြသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သော မျက်မမြင် လူငယ်လေး ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အမိုးပေါ်တွင် လရောင်မှာ စူးရှတောက်ပနေခဲ့သည်။

ကူမော့သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည့်အလား ဖြစ်ပြီး သွေးလက်ဝါး အဘွားအို နှင့် အခြားသူများကို ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားစေခဲ့၏။

"ကျစ်... အဲဒီ ရှောင်ဖိုကျွင်း အဘိုးကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ... ကူမော့ကို တားထားမယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... အခု ဘယ်လောက်တောင် ကြာသေးလို့လဲ... လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်ချိန်တောင် မရှိသေးဘူးလေ..."

အရိုးပညာရှင်က မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"သူရဲကောင်းကြီး ကူ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သွေးလက်ဝါး အဘွားအို က မှိုင်းညို့သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်မတို့ ရှင့်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ပါဘူး... ကျွန်မတို့ သတ်ချင်တဲ့ လူကလည်း ရှင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ... ကျွန်မတို့ကို မျက်နှာသာ ပေးလို့ ရမလား..."

ယခုအချိန်တွင်...

တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ မှ လူများမှာ သူတို့ သတိလက်လွတ် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြ၏။ မျက်မမြင် လူငယ်လေးမှာ သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သလို သိုင်းပညာ သာမန်လောက်သာ ရှိသည့် သာမန် ချမ်းသာသော သခင်လေး တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုလျှင် ထိုလူသတ်သမားများ အားလုံးမှာ မျက်မမြင် လူငယ်လေးကို ကြောက်နေကြကြောင်း သိသာလှပေသည်။ အကယ်၍ မျက်မမြင် လူငယ်လေးသာ ကူညီရန် ဆန္ဒရှိပါက သူတို့သည် ဤအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ခဏတာအတွင်း ရှောင်ဇီရန် နှင့် အခြားသူများမှာ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး ကူညီပေးမည့် ဖြောင့်မတ်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရရန် ဆုတောင်းနေခဲ့ကြ၏။

လူတိုင်းက ကူမော့၏ တုံ့ပြန်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အရင် စပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက ခင်ဗျားတို့ မဟုတ်လား... ကျွန်တော့် ညီမ ကို ခင်ဗျားတို့ လက်ဖျားနဲ့ ထိခဲ့ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာ ပေးခိုင်းနေတာလား..."

ကူမော့က ပြောလိုက်၏။

ကူမော့၏ စကားများက မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့မှုများ သွတ်သွင်းလိုက်ပြီး သူတို့ အားလုံး စိုးရိမ်လာကြတော့သည်။

ကူမော့၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အရိုးပညာရှင် က အလျင်အမြန် ဟစ်အော်လိုက်သည်

"ဘာကို ကြောက်နေကြတာလဲ... ငါတို့ လူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲလေ... ကူမော့က ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ သူက လူသားပဲ... နတ်ဘုရားမှ မဟုတ်တာ... သူ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေ မကုန်ခင်အထိ ငါတို့ အားလုံးကို သူ မသတ်နိုင်ပါဘူး..."

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို က သူမ၏ မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတော့၏။ လုံးဝနီးပါး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အရိုးပညာရှင် နှင့် ဝူချန် တို့သည်လည်း အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးသွားကြသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများမှာ တွေဝေစွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ရှောင်ဇီရန် အပါအဝင် တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ဝင် များမှာလည်း မှင်သက်သွားကြ၏။ ခုနကတင် အရိုးပညာရှင် ပြောတာကို ကြားပြီး အဲဒီလူတွေက ကူမော့ကို တိုက်ခိုက်တော့မယ်လို့ သူတို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကူမော့ ပြောတဲ့ စကား တစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် သူတို့ ဒီလောက်အထိ ကြောက်လန့်ပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးကို ပြန့်ကျဲ ထွက်ပြေးသွားကြလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ဘူး...

"အစ်ကို..."

ကူချူတုန်းသည် ကူမော့၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး ပြောသည်

"အဲဒီ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ အရိုးပညာရှင်၊ သွေးလက်ဝါး အဘွားအို နဲ့ ဝူချန် တို့ ပါဝင်နေတယ်... သုံးယောက်စလုံးက တံခါးခြောက်ချပ် ကနေ ဆုကြေးငွေ အများကြီး ထုတ်ခံထားရတဲ့ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင် တွေပဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

[ပစ်မှတ်အသစ် တွေ့ရှိပါသည်]

[အလိုရှိနေသော ပစ်မှတ်: သွေးလက်ဝါး အဘွားအို]

[တာဝန် အဆင့်: ကြယ်သုံးပွင့်]

[တာဝန် ဆုကြေး: အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဆေးကျမ်း]

[ပစ်မှတ်အသစ် တွေ့ရှိပါသည်]

[အလိုရှိနေသော ပစ်မှတ်: အရိုးပညာရှင်]

[တာဝန် အဆင့်: ကြယ်နှစ်ပွင့်]

[တာဝန် ဆုကြေး: အသက်ပေးဆေးလုံး]

[ပစ်မှတ်အသစ် တွေ့ရှိပါသည်]

[အလိုရှိနေသော ပစ်မှတ်: ဝူချန်]

[တာဝန် အဆင့်: ကြယ်သုံးပွင့်]

[တာဝန် ဆုကြေး: အမြင့်ဆုံးအဆင့် အဆိပ်ကျမ်း]

ကူမော့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး...

သူ၏ လက်ထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ဓားမြှောင် တစ်လက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပြန့်ကျဲ ထွက်ပြေးနေကြသော မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများကို ခံစားမိရင်း သူက ပြောလိုက်သည်

"အဲဒီလူတွေ ဘယ်မှာလဲ... ငါ့ကို ဦးတည်ချက် ပြစမ်း..."

ကူချူတုန်းက ဦးတည်ချက် တစ်ခုကို ချက်ချင်း လက်ညိုးထိုးပြပြီး ပြောဆိုသည်။

"ကိုက် တစ်ရာလောက်မှာ ဝူချန်..."

ထို့နောက် သူမက အခြား ဦးတည်ချက် တစ်ခုကို လက်ညိုးထိုးပြပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကိုက် တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ သွေးလက်ဝါး အဘွားအို... အရှေ့ဘက် ကိုက် သုံးဆယ်မှာ အရိုးပညာရှင်..."