အခန်း (၃၁၉-၃၂၁)

အခန်း ၃၁၉

ရှောင်းယီ ပြုံးရယ်ကာ သူ၏လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်သည်။

ဘမ်း！

နာဂါနိုအီချီယို၏ ဆာမူရိုင်းဓားမှာ လက်ဗလာဖြင့် ချိုးဖဲ့ခံလိုက်ရလေသည်။

နာဂါနိုအီချီယို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးသည် လက်ဗလာဖြင့် သူ၏ဆာမူရိုင်းဓားကို ချိုးဖဲ့နိုင်ခဲ့သည်အား မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ!”

နာဂါနိုအီချီယိုက ပြောလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် အီနိုယီသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ပတီးစေ့အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ပစ်ချလိုက်လေတော့သည်။

ဘမ်း！

ထို့နောက် အဖြူရောင်လုံး မီးခိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောင်းယီ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ရှောင်းယီ သူ၏ရွှမ်းယွမ်ဓားကို ထုတ်ယူကာ နှင့်လျားလိုက်နှင့် ဒေါင်လိုက် နှစ်ချက်လွှဲယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို ပြန်သိမ်းကာ သူယခင်ထိုင်ခဲ့သော ကျောက်တုံးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်သွားကာ ထိုပေါ်၌ ပြန်ထိုင်လိုက်လေသည်။

အဖြူရောင်မီးခိုးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် နာဂါနိုအီချီရိုနှင့် အီနိုယီတို့သည် ထွက်ပြေးရန် အဆင်သင့်အနေအထားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

“ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ ယီတုန်းနိုင်ငံက နင်ဂျာတွေလား”

အန်းရန်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တယ်”

ရှောင်းယီု ပြန်ဖြေသည်။

“သာမန်လိုပဲ ခံစားရတယ်။”

အန်းရန်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။

ရှောင်းယီ သူ၏မျက်လုံးများကို လှိမ့်လိုက်မိသည်။

“အဲ့ဒါ မင်းက S အဆင့်ကိုရောက်နေပြီမို့လို့လေ။ အဆင့်တူမှာဆိုရင် သူတို့က တကယ်ကိုကိုင်တွယ်ဖို့ခက်ခဲတဲ့သူတွေပဲ။”

အန်းရန် ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကျန်းယွင်ထျန်း၏တိုက်ပွဲသည်လည်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယွင်ထျန်း၏ဓားမြှောင်သည် ကျား၏လည်ပင်းကို တိကနဲဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှောင်းယီတို့အဖွဲ့များ တောင်ထိပ်တွင် တိုက်ခိုက်နေစဉ် နာဂါနိုအီချီယို စေလွှတ်လိုက်သော လူလေးဦးမှာ ဦးလေးချန်းနှင့် သူ့လူများကို လိုက်မီသွားပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဦးလေးချန်းနှင့် အခြားလူနှစ်ဦးသည် တောင်ထိပ်မှ လွတ်မြောက်လာသော ဒေသခံများ၏ ဝန်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရပြီး ရှုံးနိမ့်မှုလက္ခဏာများ ပြသလျက်ရှိသည်။

စစ်သားလေးယောက်သည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှမလုပ်ဘဲ ဦးလေးချန်း၏လက်အောက်ရှိ လူသုံးဦးအား ဒေသခံများက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သတ်ဖြတ်ပြီးသည့်အချိန်ထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“ခဏလေး!”

ဦးလေးချန်းမှာ အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ရထားတဲ့ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို မင်းတို့ကို အကုန်ပေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့။”

သို့သော် ယထိုဒေသခံများသည် ဦးလေးချန၏စကားများကို နားမလည်နိုင်သောကြောင့် ဦးလေးချန်း သည် ယခင်က သူရရှိခဲ့သော အုတ်မြစ်ကျောက် ၁၄၀ နှင့် စာလိပ်သုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရလေသည်။

ဒေသခံများသည် သူ၏စကားများကို နားမလည်သော်လည်း ဦးလေးချန်း၏အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ဦးလေးချန်းပြောချင်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို အကြမ်းဖျင်းနားလည်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ဦးလေးချန်း၏လက်ထဲရှိအရာကို ညွှန်ပြပြီး ဗလုံးဗထွေးအသံများဖြင့် ပြောဆိုနေကြလေသည်။

ဦးလေးချန်းက သူတို့ပြောနေသည့်စကားများကို နားမလည်ပေ။ သူသည် ‌အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အုတ်မြစ်ကျောက်နှင့် စာလိပ်ကို ဒေသခံများထံသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

ဒေသခံများအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုသည် အုတ်မြစ်ကျောက်များနှင့် စာလိပ်များပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေစဉ် ဦးလေးချန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဘေးတစ်ဖက်မှ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဒေသခံများသည်လည်း သူ့ကို လိုက်မဖမ်းခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ အုတ်မြစ်ကျောက်များနှင့် စာလိပ်များဖြစ်ပြီး ဦးလေးချန်း၏အသက်နှင့် မည်သည့်အရာမျှ မပတ်သက်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် စစ်သားလေးယောက် ပြေးထွက်လာပြီး စာလိပ်သုံးခုစလုံးကို သိမ်းယူလိုက်လေသည်။ ဒေသခံများသည် အရေးမပါသော အုတ်မြစ်ကျောက်များကိုသာ ရရှိခဲ့ကြသည်။

အထိုအခါ ဒေသခံမှော်ဆရာသည် ဒေါသတကြိး အော်ဟစ်လိုက်၏။ ထိုအသံကိုကြားသည်နှင့် စစ်သားလေးယောက်သည် ချက်ချင်းပင် နောက်ပြန်လှည့်ကာ ထွက်ပြေးတော့လေသည်။ မှော်ဆရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်မှုအချို့ရှိကြောင်းလည်း သူတို့သိထားကြပေသည်။

သူတို့၏ပန်းတိုင်မှာ ဤစာလိပ်များသာဖြစ်ပြီး အုတ်မြစ်ကျောက်များသည် သူတို့အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်နေသည့်အရာမဟုတ်ပေ။

ထိုအခါ မှော်ဆရာက ထပ်မံအော်ဟစ်ပြီး ဒေသခံအားလုံးကို ခေါ်ယူပြီး ရှေ့သို့ပြေးလိုက်ခိုင်း၏။

စစ်သားလေးယောက်သည် အလျင်အမြန်ပင် တောင်ထိပ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသော်လည်း ရှေ့တွင်မြင်လိုက်ရသည့်မြင်ကွင်းက သူနို့လေးယောက်လုံးကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ ယလေသည်။

နာဂါနိုအီချီရို၊ အီနိုယီနှင့် အခြားသူများအားလုံး သေဆုံးနေပြီဖြစ်ကာ ဧရာမကျားကြီးပင်လျှင် အသတ်ခံထားခဲ့ရသည်။

ရှောင်းယီနှင့် အခြားသူများမှာ ကြီးမားသောရတနာသေတ္တာကြီးကို ဖွင့်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့လေးဦးသည် ရှောင်းယီတို့အဖွဲ့မှာ မရိုးရှင်းကြောင်း သတိထားမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားကြလေသည်။

အန်းရန်က ချက်ချင်းပင် သူ၏လေးကြိုးကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး မြားတစ်ချောင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ဝှစ်ရှ်! ဝှစ်ရှ်! ဝှစ်ရှ်!

မြားလေးချောင်း ပျံထွက်သွားပြီး လူလေးယောက်သည် မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ နှလုံးသားတွင် ထိမှန်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ကြသည်။

“ငါ့အတွက် တစ်ယောက်တောင် ချန်ထားမပေးနိုင်ဘူးလား။”

ကျန်းယွင်ထျန်းက မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အချိန်က တင်းကျပ်ပြီး တာဝန်က လေးလေးနက်နက်နေတယ်လေ။ ဒီနားမှာပဲ လာနေလိုက်ပါတော့။”

အန်းရန်က ပြုံးရယ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူမ၏စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဒေသခံအုပ်စုတစ်စု ထပ်မံဝင်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ရှောင်းယီတို့သုံးယောက်သာ တောင်ထပ်ပေါ်တွင် ကျန်နေတော့ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ မှော်ဆရာသည် သူ့လူများကို ဝမ်းသာအားရပြောကာ ပြေးသွားလေတော့သည်။

“ဒီကို မလာသေးဘူးလား”

ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ကို သွားဖြေရှင်းလိုက်ပါ။ မှော်ဆရာကိုတော့ သတိထား။ သူ့မှာ အထူးကျွမ်းကျင်မှုတွေရှိတယ်။”

“အိုကေ”

ကျန်းယွင်ထျန်းက တုံ့ပြန်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဤဒေသခံအုပ်စုတွင် စုစုပေါင်းလူဆယ့်ရှစ်ယောက်ရှိပေသည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ထိုလူအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူတို့၏အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကို ဓားမြှောင်ဖြင့်ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ဓားမြှောင့်ဖြင့်သာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားပါက သေဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွင်ထျန်းသည် သိုးအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏နည်းလမ်းအတိုင်း သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မှော်ဆရာသည် ချက်ချင်းပင် ကျန်းယွင်ထျန်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ စူးစူးဝါးဝါးအော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ထျန်းသည်လည်း မှော်ဆရာ၏လှုပ်ရှားမှုကို အစောကတည်းက စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူလှုပ်ရှားလိုက်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူ၏ခြေဖျားကို ဖွဖွနင်းကာ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။

အချိန်မီနောက်‌ဆုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းယွင်ထျန်းသည် သူ၏အသိစိတ်များ နစ်မြုပ်သွားသည်ဟု ခံစားသေးသည်။ သို့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သတိလစ်မသွားခဲ့ပေ။

ထို့နောက် မှော်ဆရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျန်းယွင်ထျန်းဆီသို့ မြားတစ်ချောင်း ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်ထျန်းက ထိုမြားကို သူ့လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ဖြင့် အလွယ်တကူ ပိတ်ဆို့နိုင်သည်။

“မြန်မြန်လုပ်လိုက်တော့။”

ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။

“မှော်ဆရာရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေက ပြန်သုံးနိုင်ဖို့ အချိန်တစ်ခုလိုတယ်။

တစ်နည်းဆိုရသော် မှော်ဆရာသည် စိတ်ဝိဉာည်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို အသုံးပြုပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ်အသုံးပြုနိုင်ရန် အချိန်ခဏစောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်ကို ကောင်းကောင်းဆုပ်ကိုင်သင့်သည်။

ကျန်းယွင်ထျန်း “အိုကေ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ထို့နောက် ထပ်မံ၍ အနိုင်ကျင့်ပြန်သည်။

မှော်ဆရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိပ်ထိပ်ပျာပျာဖြင့် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုမှော်ဆရာသည် B အဆင့်သာရှိပြီး ကျန်းယွင်ထျန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ဒေသခံအားလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီး ဓားမြှောင်ကို မှော်ဆရာ၏လည်ပင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်တော့သည်။

မှော်ဆရာသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေပြီး သူဘာအကြောင်းပြောနေသည်ကို သူမသိပေ။

ကျန်းယွင်ထျန်းသည် သူ့ကို ရှောင်းယီထံသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်းယီက သူ့ကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

“မင်းတို့ ဒီရတနာမြေပုံကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ။”

“ကျွန်တော်တို့ အပြင်လူတစ်ယောက်ရဲ့ကျွန်းကို သိမ်းပိုက်ပြီးတဲ့နောက် ဒီရတနာမြေပုံကို ရခဲ့တာပါ။”

မှော်ဆရာသည် အသက်ရှင်လိုသေးသောကြောင့် အလွန်ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

“မင်းတို့ ငါတို့ရဲ့ကျွန်းကို သိမ်းပိုင်ပြီးတဲ့နောက် ထောက်ပံ့ရေးသေတ္တာတွေကို ဖမ်းလို့ရသေးလား။”

“ဟုတ်ကဲ့”

မှော်ဆရာက ပြန်ဖြေသည်။

ရှောင်းယီက ခေါင်းညိမ့်ကာ ဆက်မေးလိုက်သည်။

“မျောက်ရဲ့လက်ထဲကို မင်းတို့ရဲ့ရတနာမြေပုံက ဘယ်လိုရောက်သွားတာလဲ။”

ဒေသခံများသည် မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် မျောက်နှစ်ကောင် သည် ၎င်းတို့၏ ရတနာမြေပုံကို အရပ်ရှစ်မျက်နှာကျောက်တိုင်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်းယီသည် ဤပုံစံမှာ မည်သို့ဖြစ်သည်ကို သိချင်နေခဲ့လေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ဟာ မူရင်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း တတိယရတနာသေတ္တာဆီကို ဆုတ်ခွာလာတော့ ရတနာမြေပုံကျောက်ပြားပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ပြီး ဒီကျောက်ပြားကို လက်လွှဲအပ်ရမယ်လို့ ဖော်ပြထားတဲ့ အချက်ပြမှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။”

မှော်ဆရာက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

“အဲ့လို ပေါ်လာတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း နတ်ဘုရားဘုရားအလိုတော်ကို မဆန့်ကျင်ရဲခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ကျောက်ပြားကို မျောက်ကို ပေးခဲ့လိုက်တယ်။”

ရှောင်းယီက ခေါင်းညိတ်ကာ ကျန်းယွင်ထျန်းကိာ ပြောလိုက်၏။

“ကံကောင်းတာက မင်းကိုပဲ အစားအစာယူဖို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ခိုင်းမိလို့ပေါ့။ ငါတို့သုံးယောက်လုံး သာပြန်သွားရင် ငါတို့လည်း ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရမှာ။”

“ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတယ်ဆိုရင်တောင် ဘာကိုကြောက်ရမှာလဲ။ ရတနာသေတ္တာဖွင့်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ရုံပဲ။”

ကျန်းယွင်ထျန်းက အမှုမထားသကဲ့သို့ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရရင် သူတို့က တကယ်ပဲ ဒီရတနာသေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်မှာမို့လို့လား။”

ရှောင်းယီက ပြုံးရယ်ကာ မေးလိုက်သည်။ ကျန်းယွင်ချန်း မသေမချာဖြစ်သွားခဲ့၏။

“အမ်! သူတို့တကယ်ပဲ ဒီရတနာသေတ္တာကို ဖွင့်လို့မရနိုင်လောက်ဘူး။”

ထိုလူများ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ထိုဧရာမကျားနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဤရတနာသေတ္တာပေါ်လာခြင်းမှာ အလကားဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်သားပဲ ဒီရတနာသေတ္တာထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ။”

ကျန်းယွင်ထျန်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်၏။

အခန်း ၃၂၀

“ပုံစံကွက်နှစ်မျိုး၊ ထုတ်လုပ်မှုပုံကြမ်းတစ်ခု ပြီးတော့ အုတ်မြစ်ကျောက်တစ်ထောင်!”

ရှောင်းယီက ဖြေလိုက်သည်။

“အုတ်မြစ်ကျောက်တွေအများကြီးပါလား။”

ကျန်းယွင်ထျန်း အံ့အားသင့်မိသွားသည်။

ရှောင်းယီက ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။

“B အဆင့်ကျားတစ်ကောင်ကို အစောင့်အနေနဲ့ထားဖို့အတွက် တကယ်ကိုထိုက်တန်တယ်။”

“အဲ့ဒီပုံစံကွက်နှစ်မျိုးက ဘာတွေလဲ။”

အန်းရန်က မေးလိုက်သည်။

“တစ်ခုက ဒူးလေးဒုံးပျံပုံစံကွက်နဲ့ နောက်တစ်ခုက မီးလုံးပုံစံကွက်ပဲ။”

ရှောင်းယီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

အန်းရန်သည် ထိုစကားလုံးနှစ်ခုကို နားလည်သော်လည်း မည်သည့်အရာများဖြစ်သည်ကိုမူ မသိပေ။

တိုက်ခိုက်ရေးသမား ကျန်းယွင်ထျန်းပင်လျှင် ထိုပုံစံကွက်နှစ်ခုက မည်သည့်အတွက် အသုံးပြုသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာကိုမြင်သောအခါ ရှောင်းယီသည် စနစ်၏ဖော်ပြချက်အတိုင်း ရှင်းပြရန်မှတစ်ပါး ရွေးစရာမရှိတော့ပေ။

“ဒူးလေးဒုံးပျံ (မီးလုံး) ပုံစံကွက် - ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တွင် အသုံးပြုပြီးနောက် ပစ္စည်းများအလုံအလောက်ရှိပါက ဒူးလေးဒုံးပျံ (မီးလုံး)များကို အကန့်အသတ်မရှိ ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။”

“ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုက ရှေးခေတ်စစ်ပွဲတွေမှာ အသုံးပြုတဲ့ လက်နက်နဲ့ ခဲယမ်းမီးကျောက်တွေပဲ။ ဒူးလေးဒုံးပျံတွေက ယမ်းမှုန့်ကို မြားမှာချည်ပြီး ရန်သူ၊ မြင်းနဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေကို မီးရှို့ဖို့ ပစ်လွှတ်ရတယ်။

မီးလုံးကတော့ သူ့ရဲ့အလယ်ဗဟိုမှာ ယမ်းမှုန့်ကိုသုံးထားတယ်။ မီးလုံးရဲ့အပြင်ဘက်မှာ လောင်စာ၊ မီးလောင်မှုကိုအားပေးတဲ့ပစ္စည်းတွေ၊ တခြားပစ္စည်းတွေနဲ့ ထုပ်ပိုးထားတယ်။ မီးလောင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မီးခိုးထူထူတွေ ဒါမဟုတ် အဆိပ်ငွေ့နဲ့ အခြားပစ္စည်းတွေလိုမျိုး အခြားပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့လည်း ရောနှောနိုင်တယ်။ အဓိကအားဖြင့် အဲ့ဒါကို ရန်သူ့ခံတပ်၊ ယာဉ်တွေနဲ့ သင်္ဘောတွေကို မီးရှို့ဖို့၊ ရန်သူတပ်တွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့နဲ့ နှောင့်ယှက်ဖို့အတွက် အသုံးပြုတယ်။”

ထိုစကားများကိုကြားသောအခါ ကျန်းယွင်ထျန်း၏မျက်လုံးများ အရောင်လတ်သွား၏။ သူသည် အေးစက်သည့်လက်နက်များထက် ပူပြင်းသည့်လက်နက်တွေကို ပို၍နှစ်သက်ပေသည်။

“ဒါဆို အခုငါတို့မှာ ယမ်းမှုန့်ရှိလား။”

ကျန်းယွင်ထျန်းက အဓိကအချက်ကို မေးလိုက်သည်။

ဤပုံစံကွက်များကို ကြည့်ရသည်မည်မှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးပုံပေါ်သော်လည်း ထိုပစ္စည်းများပြုလုပ်ရန်အတွက် ကုန်ကြမ်းများမရှိပါက ထိုပုံစံကွက်များမှာ တကယ်ကို အလှကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ယမ်းမှုန့်ဖော်မြူလာကို ငါပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ။ ကုန်ကြမ်းတွေကိုသာ ရှာတွေ့ရင် ထုတ်လုပ်လို့မရနိုင်တာတော့မဟုတ်ဘူး။”

ရှောင်းယီက ပြုံးရင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်!”

ကျန်းယွင်ထျန်းက အားရပါးရ ပြောလိုက်၏။

ဘေးနားတွင်ရှိနေသော မှောင်ဆရာသည် သူတို့ တပျော်တပါး စကားပြောနေတာကိုမြင်လိုက်ရပြီးနောက် တိတ်တိတ်လေး တောင်အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသွား၏။

ရှောင်းယီတို့နှင့် သုံးမီတာခန့်အကွာသို့ရောက်သောအခါ မှော်ဆရာသည် ချက်ချင်းပင် နောက်လှည့်ပြီး တောင်အောက်သို့ ဆင်းပြေးတော့လေသည်။

သို့သော် သူစပြေးပြေးချင်းမှာပင် သူ့ရှေ့၌ အလွန်ကြီးမားသည့်ခြေထောက်ကြီးတစ်ချောင်းက ပေါ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်မထားမိခဲ့ချေ။

ဘုန်း!

မှော်ဆရာသည် အပေါ်ဘက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ပြန်ကျလာသောအခါ သူ၏အရိုးများ အစိတ်အမွှာမွှာကွဲကြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲ၌ ကြယ်တွေ၊ လတွင် မြင်လိုက်ရလေသည်။

“ငါပြောလို့တောင် မပြီးသေးဘူး။ မင်း ဘယ်လိုတောင် ဒီတိုင်းထွက်သွားနိုင်တာလဲ။”

ရှောင်းယီက သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းယီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ခြေထောက်ဆိုက် ၄၂ အရွယ်အသားရှိသည့် ခြေရာကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

မှော်ဆရာမှာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူကြုံခဲ့ဖူးသည့် လူသားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူ့ရှေ့ရှိ လူသားအသက်ရှင်ှင်ကျန်ရစ်သူသည် အရင်လူများနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေလေသည်။

“ထုတ်လုပ်မှုပုံကြမ်းလည်း ရှိသေးတယ်မလား။”

ကျန်းယွင်ထျန်းက စပ်စုလိုက်သည်။

ထိုပုံစံကွက်နှစ်ခုမှာ လက်နက်များဖြစ်သောကြောင့် ထိုထုတ်လုပ်မှုပုံကြမ်းမှာလည်း လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သင့်ပေသည်။

“လက်ပစ်သေနတ်ထုတ်လုပ်မှုပုံကြမ်းပဲ။”

ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေသည်။

“ငါတို့ ပူပြင်းတဲ့လက်နက်ခေတ်ထဲ ဝင်တော့မယ်ပုံပဲ။”

ကျန်းယွင်ထျန်းက ဝမ်းသာအားရစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် လက်ပစ်သေနတ်က သိပ်တော့အသုံးမဝင်ဘူး။”

ရှောင်းယီက ကျန်းယွင်ထျန်းကို မသေချာမရေရာသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူက လက်နက်များနှင့် သိပ်မရင်းနှီးပေ။ ကျန်းယွင်ထျန်း၏စကားရ သူသည် ထိုလက်နက်နှင့် အလွန်ရင်နှီးရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွင်ထျန်းက ဆက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

“လက်နက်တွေရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသမိုင်းအရ လက်ပစ်သေနတ်တွေရဲ့ တိကျတဲ့အကွာအဝေးက မီတာ ၂၀ ကျော်ပဲရှိပြီးတော့ ထိရောက်နိုင်တဲ့အကွာအဝေး မီတာ ၅၀ ခန့်ရှိတယ်။ ထိုးဖောက်နိုင်မှုကလည်း အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ဘယ်သံချပ်ကာမဆို သူ့ကိုပိတ်ဆို့ထားနိုင်တယ်။ ငါတို့ B အဆင့်ဝါးမြားတွေရဲ့ ထိုးဖောက်အားထက် ပိုမကောင်းတာတောင်ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီဟာကိုသယ်ရတာက လေးနဲ့မြားတွေသယ်ဆောင်ရတာထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်။”

ရှောင်းယီက ခေါင်းညိမ့်လိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ အသုံးမဝင်ဘူး။”

“ပြီးတော့”

ကျန်းယွင်ထျန်းက ဆက်ပြောသည်။

“လက်ပစ်သေနတ်ထဲကို ယမ်းမှုန့်နဲ့ ကျည်ဆန်ထည့်ဖို့ကလည်း အရမ်းခက်ခဲတယ်။ တကယ့်စစ်ပွဲထဲမှာဆိုရင် အဲ့ဒါကို တစ်ချက်ပစ်ပြီးတာနဲ့ ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူး။ တူတစ်လက်အနေနဲ့ပဲ သုံးလို့ရမယ်ထင်တယ်။ စနစ်တကျဖွဲ့စည်းထားတဲ့ လက်သေနတ်တပ်ဖွဲ့ရှိရင်တော့ အလှည့်ကျပစ်ခတ်ပြီး အသုံးဝင်နိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါက ထုတ်လုပ်မှုပုံကြမ်းပဲ ပုံစံကွက်မဟုတ်ဘူး။”

“ဒီရတနာနယ်မြေရဲ့ အညံ့ဆုံးပစ္စည်းက ထုတ်လုပ်မှုပုံကြမ်းပဲဖြစ်မယ်ထင်တယ်။”

ရှောင်းယီ ထို့သို့ပြောပြီးနောက် မှော်ဆရာကို စိုကါကြည့်လိုက်၏။

“မင်းမှာရှိတာ အကုန်ထုတ်လိုက်။”

မှော်ဆရာသည် သူရရှိထားသော အုတ်မြစ်ကျောက်များနှင့် စာရွလိပ်များအားလုံးကို ထုတ်ယူရန်တစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

အန်းရန်က ယီတုန်းလူမျိုးစစ်သား၏လက်ထဲက စာလိပ်များကို စုဆောင်းပြီးပြီဖြစ်သည်။

“လူတိုင်းကို ရှာဖွေလိုက်။ ဒီကိုရောက်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲတယ်။ ပစ္စည်းကောင်းတွေမကျန်ခဲ့စေနဲ့။”

ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ထိုလူများ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံလှန်လှောကာ ပြဿနာမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် “အားလုံးရှာပြီးပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်းယီက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

“ပြန်ကြမယ်။”

“ဒါဆို ကျွန်တော်ရောသွားလို့ရပြီလား။”

မှော်ဆရာက သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်းယီက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“မရဘူး။ ငါနဲ့အတူလိုက်ခဲ့ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲတစ်သက်လုံးနေခဲ့။”

“ကောင်းပါပြီ ငါ မင်းနဲ့အတူလိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ ငါ့ကိုတော့ မသတ်ပစ်လိုက်ပါနဲ့။”

မှော်ဆရာက ရှုံ့မဲ့မဲ့မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းယီသည် သူ့ရှေ့ရှိ သေခြင်းတရားကို အလွန်တရာမှကြောက်ရွံ့နေသော မှော်ဆရာကိုကြည့်ပာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

“မှော်ဆရာချင်းတူတာတောင်မှ တကယ်ကို ကွဲပြားတာပဲ။ နက်မျိုးနွယ်စုက မှော်ဆရာက အညံ့ခံဖို့ထက် အတူတူသေဖို့ကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရှေ့က ဒီဟာကတော့ တကယ့်ကိုငကြောက်ပဲ။”

သူသည် ကျန်းယွင်ထျန်း၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်မှ ရှောင်းယီနောက်သို့လိုက်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

“ဆရာကြီး ကျွန်တော် ခင်ဗျားနောက်ကို လိုက်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့လှေကိုပါ ယူသွားမှာလား။”

မှော်ဆရာက မေးလိုက်သည်။ ရှောင်းယီက ခေါင်းညိမ့်လိုက်၏။

“ဟုတ်တယ် မင်းရဲ့သင်္ဘောက ဘယ်မှာလဲ။”

“အရှေ့မြောက်ဘက်မှာပါ”

“ကောင်းပြီ သူ့လှေကို အရင်သိမ်းပိုက်လိုက်ကြတာပေါ့။”

ရှောင်းယီက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သင်္ဘောကို သိမ်းပိုက်ပြီးသည်နှင့် ရှောင်းယီသည် ထိုသင်္ဘောကို တိုက်ရိုက်လဲလှယ်ရန်အတွက် ကုန်သွယ်မှုလုပ်ဆောင်ချက်ကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အုတ်မြစ်ကျောက်များနှင့် စာလိပ်သုံးခုကို လက်လွှတ်ခဲ့ရသော ဦးလေးချန်းမှာ ကမ်းခြေဆီသို့ အသည်းအသန် ပြေးသွားပြီး ကျယ်ပြန့်လှသည့်ပင်လယ်ပြင်ကို ငေးကာ စဉ်းစားခန်းဖွင့်နေခဲ့မိသည်။

“ငါဘယ်လိုပြန်ရမလဲ။”

ဦးလေးချန်က စဉ်းစားလိုက်၏။

“ငါတို့ဒီကိုရောက်လာတုန်းက သင်္ဘောစီးလာခဲ့သင့်တာလား။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဘယ်သူမှပြန်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူးပေါ့။ သေစမ်း! ဒီကမ္ဘာရဲ့စည်းမျဉ်းတွေက ငါတို့ကို ထပ်ပြီးလှည့်စားနေတာပဲ။”

နောက်ဆုံး၌ သူသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဦးလေးချန်းသည် အချိန်တစ်ကြာအောင် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားများ ကောင်းချီးပေးခြင်းလောဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း သူပို့လိုက်သည့် ဦးတည်ချက်မှာ မြောက်ဘက်ဖြစ်ပြီး ကမ်းစပ်တစ်လျှောက်မှ အရှေ့ဘက်ကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပင် သူတို့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ဒေသခံသင်္ဘောကြီးကို ရှာတွေ့သွားခဲ့လေသည်။

“ဒီမှာ လှေရှိတယ်!”

ဦးလေးချန်းသည် အဝေးတစ်နေရာ၌ လှေကြီးတစ်စင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင်မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တပြိုင်တက် သူထိုနေရာသို့ ပြေးသွားလိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထိုဒေသခံသင်္ဘောကြီးပေါ်တွင် ဌာနေသားနှစ်ဦးသာရှိပေသည်။

ဦးလေးချန်း ပြေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုဒေသခံများသည် ချက်ချင်းပင် သူ့ကို အဖွဲ့လိုက်အော်ဟစ်ကြတော့လေသည်။

ဦးလေးချန်းသည် လုံးဝတုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ သစ်သားမြားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ထိုအစောင့်များဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

“ဝှစ်ရှ်!”

မြားသည် ဒေသခံအစောင့်၏ လက်မောင်းသို့ မတော်တဆ ထိမှန်သွားပြီး နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ရလေသည်။

နောက်ထပ်အစောင့်တစ်ယောက်သည် ချက်ချင်းပင် သူ့လက်ထဲရှိသံလှံကို ဦးလေးချန်းဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း ဦးလေးချန်းက ထိုသံလှံကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကမ်းခြေသို့ပြေးသွားပြီး ဦးလေးချန်းသည် လေးကို ကျောပေါ်တင်ကာ သံလှံကိုင်ပြီး လှေပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။

ဦးလေးချန်းသည် လှေ၏ဘေးတစ်ဖက်ကို တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ပြီး လက်မောင်းကိုအားစိုက်ကာ လှေပေါ်သို့ လွှဲတက်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ဒဏ်ရာမရသေးသည့် ဒေသခံက သူ့ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာလေသည်။

သို့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားအရာ၌ သာမန်သာဖြစ်သော ထိုဒေသခံသည် C အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ဦးလေးချန်းနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

ဦးလေးချန်းသည် ထိုဒေသခံကို အလွယ်တကူပြီး အမှောက်သိပ်ကာ ကြိုးတုတ်လိုက်ပြီး သင်္ဘောမောင်းနှင်ရာနေရာဆီသို့ ဦးတည်လိုက်၏။

“အရမ်းကောင်းတယ်! ဒီမှာ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ရှိနေတာပဲ။”

ဦးလေးချန်း၏ မျက်လုံးများ တလက်လက်တော်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်နှင့် သင်္ဘောကြီးကို သိမ်းပိုက်ကာ ထိုကျွန်းမှ သင်္ဘောဖြင့် ပြန်လည်ထွက်သွားတော့သည်။

“ဆရာကြီး အဲ့ဒါက ရှေ့မှာပါ။”

မှော်ဆရာက ပြောလိုက်၏။

ရှောင်းယီတို့အဖွဲ့သည် သစ်တောထဲက ထွက်လာပြီးနောက် ဗလာဖြစ်နေသည့် ပင်လယ်ပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောင်အသွားလေတော့သည်။

ကျန်းယွင်ထျန်းက မှော်ဆရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တင်းမာနေသည့်လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“မင်း ငါတို့ကိုလှည့်စားနေတာလား။”

အခန်း ၃၂၁

မှော်ဆရာသည် ကျန်းယွင်ထျန်း၏စကားများကို နားမလည်သော်လည်း လက်ထဲတွင်ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ကိုင်ထားသည့် ကျန်းယွင်ထျန်းကိုကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“အရှင်... အရှင်... ကျွန်တော်တို့သင်္ဘောက ဒီနေရာမှာ တကယ်ကို ဆိုက်ကပ်ခဲ့တာပါ။”

မှော်ဆရာက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်၏။

သို့သော် ကျန်းယွင်ထျန်းမဇာမူ သူပြောနေသည့်စကားများကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ရှောင်းယီက ကျန်းယွင်ထျန်းကို အသာဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူက ဒီမှာတကယ်ရပ်ခဲ့တယ်လို့ပြောနေတာ။ မင်းကြည့်ကြည့် အဲဒီမှာ ရပ်တန့်ထားတဲ့လက္ခဏာတွေရှိတယ်။”

ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းညိမ့်ပြီး လိုက်လိုက်သည်။

“သူတို့ထဲကလူတစ်ချို့က သတင်းကြိုရပြီးတော့ ထွက်သွားတာများလား။”

ရှောင်းယီက ထိုမေးခွန်းအား မှော်ဆရာကို မေးလိုက်၏။ ထို့နောက် မှော်ဆရာက ချက်ချင်းပြန်ပြောသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျူပ်ရဲ့အမိန့်မပါဘဲ သူတို့ အရင်ဆုံး ထွက်သွားရဲမှာမဟုတ်ဘူး။”

ရှောင်းယီက အနည်းငယ်တွေးတောပြီးနောက် ထပ်မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ခုနကဘာလို့ တောင်ထိပ်ကို ပြန်လာခဲ့တာလဲ။”

“ကျွန်တော်တို့ အပြင်လူတစ်စုကို အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် သူတို့ပေးအပ်ခဲ့နဲ့ရတနာကို လူမည်းစစ်သားလေးယောက်က လုယူသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း သူတို့နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့တာ။”

မှော်ဆရာက ပြန်ပြော၏။

ရှောင်းယီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

“မင်းတို့က အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို သတ်ပစ်ပြီးပြီလား။”

“မဟုတ်ဘူး။ အသက်အကြီးဆုံးတစ်ယောက်လွတ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူက ရတနာတွေကို ပေးအပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့က ရတနာတွေအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်နေမိပြီူ အခြားသူတွေကို အာရုံမစိုက်ခဲ့မိဘူး။”

မှော်ဆရာက ပြန်ဖြေ၏။

“ဆရာကြီးက သူ ကျွန်တော်တို့သင်္ဘောကို ခိုးယူခဲ့တာလို့ ဆိုလိုချင်တာလား။”

ရှောင်းယီက ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။

“၉၀% လောက်ဖြစ်နိုင်တယ်။”

မှော်ဆရာသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သင်္ဘောပေါ်မှာ နောက်ထပ်လူနှစ်ယောက်ရှိသေးတယ်။”

“အသုံးမဝင်ဘူး။ သူက C အဆင့်ကို ရောက်နေပြီးသား။ သာမန်လူနှစ်ယောက်က သူ့ကိုမတားဆီးနိုင်ဘူး။”

ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ပြန်ကြမယ်။”

ရှောင်းယီသည် အရှေ့ဘက်သို့ ဆက်လျှောက်သွား၏။ ကျန်းယွင်ထျန်းက မှော်ဆရာကို တွန်းတိုက်ကာ နောက်မှလိုက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဦးလေးချန်းသည် သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို အသုံးပြုပြီး ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့နှင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

“သခင်လေး ကျွန်တော် ချန်ယို့ကျီပါ။”

ဦးလေးချန်းက တိုက်ရိုက်ပင် သူ၏အထောက်အထားကို ဖော်ပြလိုက်၏။

ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့သည် သူ၏အချိန်အများစုကို ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ရှေ့တွင် ကုန်ဆုံးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသတင်းအချက်အလက်ကိုမြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

ဦးလေးချန်းသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို အသုံးပြု၍ သူ့ထံသို့ စာပို့နိုင်သည်မှာ ဤရတနာရှာဖွေမှုသည် သေချာပေါက်အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုနေခြင်းပင်။

ဦးလေးချန်း ထွက်သွားသည့်အချိန်တုန်းက လက်နက်အချို့ကိုသာ ယူဆောင်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားဘာမှမယူသွားခဲ့ပေ။

“ဦးလေးချန်း အဲ့ဒီမှာ လက်စသပ်ပြီးသွားပြီလား။ ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှာတွေ့ခဲ့လဲ။”

ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟူး... ကျွန်တော် သခင်လေးကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ။”

ဦးလေးချန်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”

“ရတနာနယ်မြေထဲမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် သူတို့နားမှာ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။”

ဦးလေးချန်းက ထိုသို့ပြောပြီး သူတွေ့ကြုံခဲ့ရသည့်အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

“ဒေသခံတွေပါရှိတာလား။ ယီတုန်းနိုင်ငံလူတွေနဲ့လည်း တွေ့ခဲ့သေးတယ်ပေါ့။”

ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဦးလေးချန်းက ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်၏။

“ဟုတ်ပါတယ် ပြီးတော့ ယီတုန်းနိုင်ငံအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က B အဆင့်ဖြစ်သင့်တယ်။ B အဆင့်ဖြစ်ရင်တောင်မှာ သူတို့လည်း နောက်ဆုံးရတနာကို ရရှိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးရတနာကိုစောင့်ရှောက်နေတဲ့သားရဲက အနည်းဆုံးတော့ B အဆင့်ကျားတစ်ကောင်ပဲ။ အဲ့ထက်တောင် ပိုမြင့်နိုင်သေးတယ်။”

ကျား၏အဆင့်ကို ပိုမိုမြင့်မားသည့်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ရှုံးနိမ့်မှုအတွက် ထွက်ပေါက်ရှာနိုင်ပေလိမ့်သည်။

“နောက်ထပ် ရှားလူမျိုးတစ်စုလည်း ရှိသေးတယ်လို့ပြောခဲ့တယ်မလား။ သူတို့က ယီတုန်းနိုင်ငံလူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ထားတာမျိုးမရှိသေးဘူး။ သူတို့ကရော နောက်ဆုံးရတနာကို ရယူနိုင်လောက်လား။”

ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဦးလေးချန်းက သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။

“သူတို့ တိုက်ခိုက်နေတုန်း ကျွန်တော်တို့လူတွေနဲ့အတူ ဆုတ်ခွာလာခဲ့တာ။ သူတို့က အရမ်းအားကောင်းပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့ရသွားမယ်လို့မထင်ဘူး။ အဲ့ဒီကျားက အရမ်းစွမ်းအားကြီးတယ်။”

ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒါကောင်းတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဘေးကင်းဘေးကင်းနဲ့ပြန်လာခဲ့။”

“ဒါက ပြောရခက်တယ်။ ဒီသင်္ဘောရဲ့ မြန်နှုန်းကအရမ်းနှေးတယ်။ ကျွန်းကိုပြန်ရောက်ဖို့ဆိုရင် အချိန်အကြာကြီးယူရလိမ့်မယ်။”

ဦးလေးချန်းက ပြော၏။

“ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲလုပ်ပါ မလောနဲ့။”

ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က ပြောလိုက်သည်။

ဦး‌လေးချန်းနှင့်စကားပြောပြီးနောက် ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ငါကိုယ်တိုင်မသွားခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်။”

ထိုအချိန်က ဦးလေးချန်းသည် သူ့ကိုယ်စားသွားပေးရန် တောင်းဆိုသည့်အခါ သူသည် လုံးဝတုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သဘောတူခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည်လည်း ရတနာများကို အမဲလိုက်သည့်အခါ အန္တရာယ်များမည်ဖြစ်ကြောင်း သိထားခဲ့ပေသည်။

“လက်ရှိလူသားတွေထဲမှာ B အဆင့်နဲ့အထက်ကျားကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့သူ ရှိမယ်မထင်ဘူး။”

ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့ တွေးမိလိုက်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်သူ၏စိတ်ထဲတွင် လူတစ်ဦးပေါ်လာခဲ့၏။

ယီရန်ပင်း!

“ဦးလေးချန်း တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ရှားလူမျိုးတွေက ယီရန်ပင်းရဲ့အသင်းတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး။”

ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က မျက်မှောက်ကြုံ့ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဆုံးစွန်ဆုံးအနေဖြင့် ယီရန်ပင်း၏အင်အားစုသည် B အဆင့်ကျားနှင့် ဝက်ဝံအသားကို ထုတ်ပြထားနိုင်ခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍ ထိုလူသာ ယီရန်ပင်းဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤတစ်ကြိမ်၌ သူသည် အမြောက်အမြား ရိတ်သိမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“အဲ့လောက်ထိတော့ မတိုက်ဆိုင်လောက်ပါဘူး။”

ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့က တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်မိလိုက်သည်။

ယီရန်ပင်းသည် သူ့ဆီတွင် ရတနာမြေပုံရှိကြောင်း တစ်ခါမှ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ဖူးပေ။

“အရှင် လူတစ်စု ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်နေပါတယ်။”

ကျောက်စရစ်ခဲ၏အသံသည် ရှောင်းယီ၏ ဝေါ်ကီတော်ကီဆီမှ ကြားလိုက်ရလေသည်။

ရှောင်းယီသည် အလျင်အမြန်ပြန်လာနေရာမှ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“မင်းတို့ အထဲမှာပဲပုန်းနေ ဂရုမစိုက်နဲ့။ ငါတို့ အခုပြန်ရောက်တော့မယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့!”

ရှောင်းယီနှင့်အခြားသူများသည် သူတို့၏အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်ကြ၏။ မကြာမီ ကျွန်း၏အရှေ့ဘက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။ ထိုစဉ် အဝေးတစ်နေရာမှ ဒေသခံအုပ်စုတစ်စုသည် အပျော်စီးရွက်သင်္ဘောအား ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။

ကျောက်စရစ်ခဲတို့ နှစ်ယောက်သည် သင်္ဘောအတွင်းခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ဒေသခံများသည် ကျောက်ခဲများ၊ ကျောက်လှံများ၊ သံလှံအနည်းငယ်ဖြင့် အပျော်စီးရွက်သင်္ဘောကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုအရာမှာ အနည်းငယ်မျှပင် အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိပေ။ ထိုအရာများသည် အပျော်စီးရွက်သင်္ဘောပေါ်၌ အမှတ်အသားအနည်းငယ်မျှပင် ချန်ထားခဲ့နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

“ဒါသူတို့ပဲ။ လုပ်လိုက်တော့။”

ရှောင်းယီသည် ထိုဒေသခံများအုပ်စုမှာ ယခင်က တောင်ထိပ်ပေါ်သို့တက်ခဲ့သော အခြားအုပ်စုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရလေသည်။

“ကောင်းပြီ!”

အန်းရန်နှင့် ကျန်းယွင်ထျန်းတို့က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ကြိုးတုတ်ခံထားရသော မှော်ဆရာကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အကယ်၍ မင်းထွက်ပြေးရဲရင် သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။”

မှော်ဆရာက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်ပြေးရဲပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်တို့သင်္ဘောလည်း မရှိတော့ဘူး။”

ကျန်းယွင်ထျန်းက ခပ်ပြင်းပြင်းနှာမှုတ်ကာ သူ၏ခါးနောက်မှ ဓားမြှောင်ဆွဲထုန်ပြီး ဒေသခံများအုပ်စုဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အန်းရန်မှာမူ လူလေးယောက် သတ်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်းယီသည်လည်း ရှေ့သို့ပြေးဝင်သွား၏။ အပျော်စီးရွက်သင်္ဘောကိုတိုက်ခိုက်နေသော ဒေသခံများသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့ကိုသတိထားမိသွားလေသည်။ မှော်ဆရာ၏အော်ဟစ်ပြောဆိုမှုဖြင့် သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏တိုက်ခိုက်မှုဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလဲကာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသာမန်ဒေသခံများသည် ဤနေရာသို့ အသေခံရန်လာခဲ့ကြခြင်းသာဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်းယီသည် ရွှမ်းယွမ်ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ မည်သည့်အားစိုက်ထုတ်မှုမှမရှိဘဲ မှော်ဆရာကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြင့်ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

“ဝေါင်း”

မှော်ဆရာက ရှောင်းယီကိုဦးတည်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

ရှောင်းယီသည် သူ့အနားသို့ရောက်ရှိလာသည့် အားလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏နားစည်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သော်လည်း သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှု အနည်းငယ်သာရှိပေသည်။

“လက်နက်ချပြီး အညံ့ခံလိုက် မဟုတ်ရင် သေရမယ်။”

ရှောင်းယီက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မှော်ဆရာသည် အနည်းငယ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်းယီ၏စကားကို နားလည်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း နောက်အခိုက်တွင် သူ၏ထန်ဓားကိုချက်ချင်းဆွဲထုတ်ကာ ရှောင်းယီဆိုသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

“ဟမ့်! ခေါင်းမာနေတာပဲ။”

ရှောင်းယီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူစခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့အနည်းငယ်လှည့်ကာ မှော်ဆရာ၏ဓားချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး မှော်ဆရာကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

သူ့ဘေးတွင် ကြိုးတုတ်ခံထားရသော မှော်ဆရာသည် ရှောင်းယီ၏ အလွန်ရပ်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့်ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သေလုနီးပါး ကြောက်လန့်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ အညံ့ခံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်မှန်ကန်သည်ဟုပင် ခံစားမိသွားခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့တွင် အသတ်ခံလိုက်ရသော မှော်ဆရာမှာ သူ့ထက်ပင် ပိုမိုစွမ်းအားခဲ့ပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် B အဆင့်ဖြစ်သော်လည်း အသတ်ခံလိုက်ရသော မှော်ဆရာတွင် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော အရည်အချင်းများရှိလေသည်။

ငါ့ရဲ့ခွန်အားအကန့်အသတ်နဲ့ သာမန်စိတ်ဝိဉာည်တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကိုပဲ သုံးနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီမှော်တရာက စွမ်းအားကြီးတဲ့ အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုကိုတောင် အသုံးပြုနိုင်တယ်။

ထိုမှော်ဆရာကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် သူ့ဆီတွင်ရှိသော စာလိပ်အားလုံးနှင့် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်လက်စွပ်ကို ချွတ်ယူလိုက်လေသည်။