အခန်း (၉-၁၀)
Vol. 1 Ch. 9-10
အပိုင်း ၉
“အခြေအနေတွေက နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲမယ်ဆိုပေမဲ့၊ အချင်းချင်း တိုးဝှေ့ပြီး နေလို့ရပါတယ်။ အခန်းထဲက ခုတင်က အတော်ကျယ်တယ် - ငါးယောက်လောက် အေးအေးဆေးတေး ဆန့်နိုင်ပါတယ်။”
ဤရဲဘော်လီဆိုသူ ရုတ်တရက် ဘာကြောင့် စိတ်အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမျှ သေချာမသိပေ။
အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် စကားပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်နှင့် အခြားသူများကို သူတို့၏ အထုပ်အပိုးများ သယ်ဆောင်လာရန် အချက်ပြလိုက်၏။ ကျန်းမန်မန်နှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့ ပစ္စည်းများကို အိမ်ထဲသို့ သယ်လာကြရာ ထိုအခန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် မကျယ်ဝန်းလှသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လူငါးယောက် ထိုခုတင်ပေါ်တွင် တိုးဝှေ့အိပ်မည်ဆိုလျှင် ဆန့်ရုံအနေအထားသာ ရှိလိမ့်မည်။ သူမတို့သည် အထုပ်အပိုးများကို ချထားပြီးနောက် အိပ်ရာခင်းများကိုထုတ်၍ ခင်းကျင်းလိုက်ကြသည်။
ကျန်းမန်မန်ကို ယခုနက ရန်လိုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ခဲ့သော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်ကတော့ တံခါးဝတွင်ရပ်လျက် စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။
“ဒီနေရာက အရင်ကတည်းက ကျဉ်းကျဉ်းလေး။ အခု ရှင်တို့နှစ်ယောက်ပါ ထပ်ရောက်လာတော့ အိပ်ရာဘေးမှာ ဗီရိုလေးထားဖို့တောင် နေရာလွတ်မရှိတော့ဘူး။ အချို့လူတွေကလည်း ဝလိုက်တာမှလွန်ရော - ရှင်က အရင်းရှင်တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ သမီးလား။”
ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏ ရန်လိုသောအကြည့်ကို ကြိုတင်သတိပြုမိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ သူမ၏ စကားများကိုပါ ကြားလိုက်ရလေပြီ။
၎င်းသည် သူမကို တိုက်ရိုက်ရည်ရွယ်ပြီး ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်လား။
“ရဲဘော်.. ကျွန်မက ဝချင်ဝနေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရဲဘော်တို့အိမ်က ဆန်ကို စားပြီး ဝလာတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ပြီးတော့ ကျွန်မက အရင်းရှင်တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ သမီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး - ကျွန်မက ကျဆုံးသူရဲကောင်းစစ်သည်မိသားစုက သမီးပါ။ ကျွန်မအမေ ဆုံးပြီးတဲ့နောက် အဖေက နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိထွေးက ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ အခုလို ဝလာတာပါ။”
လီဟုန်မေ့က မျက်လုံးလှန်ပြရင်း ဆိုလိုက်၏။ “လောကမှာ ကောင်းတဲ့မိထွေးဆိုတာဘယ်နှယောက် ရှိလို့လဲ။ ကျွန်မ အမြင်ကို ပြောရရင် ရှင်က ဒီလောက်တောင် ဝနေတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့နဲ့ တစ်ခုတင်တည်း အတူတူမအိပ်သင့်ဘူး။ အစက ငါးယောက်ဆိုရင် နေရာလေး နည်းနည်းကျန်သေးတယ်၊ အခုတော့ ငါးယောက်အိပ်တာက ခြောက်ယောက်အိပ်သလို ဖြစ်နေပြီ။ လှည့်လို့တောင် ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး။”
ကျန်းမန်မန် - "... "
သူမသည် ဝနေရုံမျှဖြင့် ဤမျှအထိ အနှိမ်ခံနေရသည်လား။
အခြားသော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးက ဝင်လာပြီး လီဟုန်မေ့၏ ပခုံးကို အသာအယာပုတ်လိုက်သည်။
“တော်လိုက်တော့။ အတွင်းရေးမှူးကျောက်က အပြင်မှာ ရှိနေသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ အရင်က သဘောတူထားကြပြီးသား မဟုတ်လား။ ခဏလောက်တော့ တိုးဝှေ့ပြီး နေကြတာပေါ့။”
လီဟုန်မေ့က နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးလှန်ပြပြန်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်.. သဘောတူခဲ့တာတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ဒီလောက်ကြီး ဝနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ သူမက လူနှစ်ယောက်စာလောက် ရှိတာလေ။ အစကတည်းက ကျပ်နေတာကို အခုတော့ ပိုဆိုးသွားပြီ။”
သူတို့အားလုံးသည် သူမကို ကြိုဆိုပုံမရဘဲ အခြားမိန်းကလေးနှစ်ဦးတွင်လည်း ခင်မင်ပျူငှာသော မျက်နှာအမူအရာ မရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းမန်မန် အပြင်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မပြန်သေးသော အတွင်းရေးမှူးကျောက်ထံသို့ သွားကာ ဆိုလိုက်သည်။
“အတွင်းရေးမှူးကျောက်... အမျိုးသမီးအဆောင်က တကယ်ကို အရမ်းကျပ်နေလို့ပါ။ ရွာထဲမှာ အခန်းငှားလို့ရမယ့် အိမ်များ ရှိမလား။”
အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် ဤအမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များက အတော်ပင် ပြဿနာများလှသည်ဟု တွေးမိသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျန်းမန်မန်၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခုတင်၏ အခြေအနေကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်မိရာ အမှန်တကယ်ပင် ကျဉ်းကျပ်နေမည်မှာ သေချာသည်။
“ရွာသားတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ အခန်းငှားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ် တစ်ယောက်တည်းအတွက်ဆိုရင်တော့ သိပ်ပြီး အဆင်မပြေလောက်ဘူး ထင်တယ်။”
ထန်ရှောင်မင်သည်လည်း သူမ၏ နောက်သို့ လိုက်ထွက်လာပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပစွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ကျွန်မကိုလည်း ထည့်တွက်လိုက်ပါ၊ ကျွန်မလည်း ရဲဘော်ကျန်းနဲ့အတူ နေပါ့မယ်။”
စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းမန်မန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရဲဘော်လီ၏ ရန်လိုမှုမှာ အတော်လေး သိသာထင်ရှားနေသည်ကို သူမလည်း ခံစားမိ၏။ ထိုရန်လိုမှုက သူမကို တိုက်ရိုက်ဦးတည်နေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ အတွေ့အကြုံရှိပြီးသား စီနီယာ မိန်းကလေးသုံးယောက်နှင့် အမျိုးသား ပညာတတ်လူငယ်များ ပြည့်နေသည့် ဤဝင်းထဲတွင် သူမတစ်ယောက်တည်း မကျန်ခဲ့လိုပေ။
သူမအနေဖြင့် ငွေအနည်းငယ် ပိုကုန်ရလျှင်တောင် ရဲဘော်ကျန်းနှင့်အတူ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ချင်သည်။ ဤနေရာမှ ပြဿနာများကြားထဲတွင် သူမ ပါဝင် မပတ်သက်ချင်ပေ။
“ရဲဘော်ကျန်း.. ကျွန်မကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပါနော်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့ ဘေးကင်းမှာပါ။”
ကျန်းမန်မန်ကတော့ စိတ်ထဲမထားပေ။ ယခုအချိန်အထိတော့ ဤရဲဘော်ထန်သည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု ထင်နေရဆဲပင်။
သူမတို့နှစ်ဦးစလုံး သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ရိက္ခာများ သယ်ယူပြီး ခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာသော တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် အတွင်းရေးမှူးကျောက်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားကြတော့သည်။
“တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်.. ဘယ်လိုထင်လဲ။”
တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဆန်လုံးညို ၁၀ ပိဿာနှင့် ကန်စွန်းဥ ၁၀ ပိဿာကို ချထားရင်း ဆိုလိုက်၏။
“ဒါက ခင်ဗျားတို့ကိစ္စပါ။ ကျွန်တော်က ထုတ်လုပ်မှုအပိုင်းကိုပဲ တာဝန်ယူထားတာလေ။”
အတွင်းရေးမှူးကျောက်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုလိုက်၏။
“ရွာထဲမှာ အိမ်လွတ်တစ်လုံးတော့ ရှိတယ်။ အရင်က ဆရာဝန်တစ်ယောက် နေခဲ့တဲ့အိမ်ပေါ့။ အဲ့ဒီဆရာဝန်က မနှစ်က အဲ့ဒီအိမ်ထဲမှာပဲ ဆုံးသွားတာ။ သူ့အလောင်းကိုတောင် ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ တွေ့ကြတာလေ။ အဲ့ဒါကို မင်းတို့ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီမှာ နေလို့ရပါတယ်။ တပ်ဖွဲ့ကို တစ်နှစ်လုံးကိိုမှ နှစ်ယွမ်ပဲ ပေးရမှာပါ။”
ကျန်းမန်မန် - "..."
အတွင်းရေးမှူးကျောက်၊ ဒီလောက်အထိ အသေးစိတ် ပြောပြဖို့ လိုအပ်ခဲ့သည်လား။
သူမနှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။ လူသေဖူးသည့်အိမ်ဆိုလျှင် အများစုက နိမိတ်မကောင်းဟု ယူဆတတ်ကြသည်။
“ကျွန်မကတော့ စိတ်မရှိပါဘူး။ ရဲဘော်ကရော။”
ထန်ရှောင်မင်သည် နှစ်စက္ကန့်ခန့် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ကျွန်မလည်း စိတ်မရှိပါဘူး။ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာထက်စာရင် အတူတူသွားကြတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ အိမ်ငှားခကိုလည်း နှစ်ယောက် မျှပေးကြတာပေါ့။”
အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦး ဤမျှလောက်အထိ သတ္တိရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်။”
တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူမတို့၏ ရိက္ခာများကို လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အတွင်းရေးမှူးကျောက်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ကျန်ရှိနေသော ပညာတတ်လူငယ်များကတော့ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦး အထုပ်အပိုးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကိုကြည့်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်မိလိုက်ကြသည်။ စခန်းဝင်းကြီးသည်လည်း ယခင်အတိုင်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။
လီဟုန်မေ့ကတော့ သူတို့ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် အထဲသို့ဝင်ကာ ပစ္စည်းတစ်ခုကိုဆွဲယူ၍ အပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
ကျန်းမန်မန်နှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့သည် အတွင်းရေးမှူးကျောက်၏ နောက်မှလိုက်ရင်း ရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်းရှိ အိမ်တစ်လုံးရှိရာသို့ ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ အိမ်သည် သိပ်မကြီးလှသော်လည်း ဝင်းခြံလေးတစ်ခုနှင့် ခြံစည်းရိုးလေး ရှိနေခဲ့သည်။
“ခြံထဲမှာ သီးသန့်စိုက်ခင်းလေးလည်း ပါတယ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်လို့ရတာပေါ့။ ဟိုဘက်မှာက မီးဖိုချောင်၊ ဒါက အလယ်ခန်း၊ ဟိုဘက်ကတော့ အိပ်ခန်း။ ဆရာဝန်ကြီးရဲ့ ဆေးခန်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အခန်းလေးလည်း ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ ဘာမှတော့ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ သန့်စင်ခန်းကတော့ ဟိုဘက် နံရံနားမှာ။ အိမ်က လွတ်နေတာ တစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ရင် နေလို့ရပါပြီ။”
ကျန်းမန်မန်နှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အတွင်းရေးမှူးကျောက်ထံသို့ ငွေတစ်ယွမ်စီ ကမ်းပေးလိုက်ကြသည်။ သူသည်လည်း သူမတို့အတွက် ပြေစာတစ်စောင် ရေးပေးခဲ့၏။
“ကဲ.. အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြတော့။ ဒီနေ့မှ ရောက်တာဆိုတော့ မနက်ဖြန်ကစပြီး ရွာသားတွေနဲ့အတူ အလုပ်ဆင်းရမယ်နော်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အတွင်းရေးမှူးကျောက်။ ဒါနဲ့ စကားမစပ် ရွာထဲမှာ လက်သမားရှိလားဟင်။ ကျွန်မတို့ ထိုင်ခုံတွေ၊ စားပွဲတွေလိုမျိုး အခြေခံ ပရိဘောဂတချို့ လုပ်ချင်လို့ပါ။”
အမှန်တကယ်လည်း ဆရာဝန်ကြီး၏ အိမ်ဟောင်းသည် လုံးဝကို ဗလာကျင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ခုတင်ပေါ်မှခင်းသည့်အခင်းလည်းမရှိ၊ အိုးခွက်လည်းမရှိ၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဝေးသေးသည်။ လုံးဝမရှိနေပေ။
သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အတွင်းရေးမှူးကျောက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “လျိုနန်တို့ မိသားစုက လက်သမားအလုပ် လုပ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုက လယ်ယာအလုပ်များတဲ့ ရာသီဆိုတော့ ရက်နည်းနည်းလောက် စောင့်ရလိမ့်မယ်။ မြို့ထဲကို သွားဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့ အသင့်လုပ်ပြီးသားတွေ ရှိတယ်။”
ထို့နောက် သူသည် ခြံစည်းရိုးတစ်ခုသာ ခြားထားသော ဘေးအိမ်ဘက်သို့ လှည့်၍ လှမ်းအော်လိုက်တော့၏။ “ကျိုးယဲ့! မင်းတို့အိမ်မှာ ပိုနေတဲ့ ခုံတွေ၊ စားပွဲတွေ ရှိရင် ဒီက မိန်းကလေးတွေအတွက် တစ်စုံလောက် လာပေးလိုက်ပါဦး။ သူတို့က မင်းအသက်ကို ကယ်ထားတာလေ!”
ထိုအခါမှ ကျန်းမန်မန်သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခြံစည်းရိုးတစ်ခုသာ ခြားထားသော ဘေးအိမ်သည် ခုနက မြစ်ထဲမှအမျိုးသား၏ အိမ်ဖြစ်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။
သူမလည်း ဆွံ့အသွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ ကျိုးယဲ့သည် အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီးပြီဖြစ်ကာ သူ၏ ဆံပင်တိုတိုများကို သပ်ရင်း ခြေတံရှည်ကြီးများဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ကျန်းမန်မန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားခဲ့သည်။
ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ကျိုးယဲ့ အတွင်းရေးမှူးကျောက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။
“အတွင်းရေးမှူးကျောက်.. ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ။ ဒါက ပညာတတ်လူငယ်အဆောင်မှ မဟုတ်တာ။”
အတွင်းရေးမှူးကျောက်က သူ့ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အဆောင်က လူပြည့်နေပြီလေ။ သူတို့က ဒေါက်တာဝမ်ရဲ့ အိမ်အဟောင်းကို ငှားလိုက်ကြပြီ။ အခုကစပြီး သူတို့က မင်းရဲ့ ဘေးအိမ်မှာ နေကြတော့မှာဆိုတော့ နည်းနည်းပါးပါး ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးလိုက်ဦး။”
“ဘာ။ သူက ကျွန်တော့်ဘေးအိမ်မှာ နေမှာလား။”
ကျန်းမန်မန် - (ငါ အိမ်မငှားတော့ဘဲ နေလို့ရမလား။)
အတွင်းရေးမှူးကျောက်က မျက်လုံးလှန်ပြရင်း ဆိုလိုက်သည်။ “မင်းဘေးအိမ်မှာ နေတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီမိန်းကလေးက မင်းအသက်ကို ကယ်ထားတာလေ။ မင်း သူမကို ဆန်ပိဿာ ၂၀ တောင် ပေးဖို့ ကျန်နေသေးတယ်လို့ ငါကြားထားတယ်။ အခု သူတို့ဘက်မှာ အိုးခွက်တွေ ဘာတွေလည်း မရှိသေးဘူးဆိုတော့ မင်းတို့အိမ်မှာပဲ လာချက်ခိုင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။”
ထို့နောက် ကျန်းမန်မန်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်ပြန်၏။
“ဒီနေ့ နေ့လယ်လောက် မြို့ထဲကိုသွားပြီး မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်လို့ရတယ်။ မနက်ဖြန် အလုပ်စဆင်းပြီဆိုရင်တော့ တစ်ပတ်ကို တစ်ရက်ပဲ နားရတော့မှာ။”
အတွင်းရေးမှူးကျောက် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းမန်မန်သည် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း လီဟုန်မေ့ သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြန်သည်။
လီဟုန်မေ့က သူမတို့ကို လာရောက်ရန်စတော့မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ထားဘဲ လီဟုန်မေ့သည် ကျိုးယဲ့၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားလေတော့သည်။
ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ
အပိုင်း ၁၀
လီဟုန်မေ့ ကျိုးယဲ့၏ ဝင်းခြံအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ အခြားအိမ်များကဲ့သို့ပင် ရွှံ့နံရံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ ခြံဝင်းကို ခြံစည်းရိုးတစ်ခုဖြင့်သာ ခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းနှစ်ခုကြားတွင် ခြံစည်းရိုးတစ်တန်းသာ ရှိသဖြင့် ဘေးအိမ်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အလွယ်တကူပင် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။
လီဟုန်မေ့သည် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်လျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းမန်မန်နှင့် သူမ၏အဖော်ဖြစ်သူတို့ ကျိုးယဲ့၏ ဘေးအိမ်တွင် အခြေချနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။
"ရှင်တို့က ဒီမှာ နေကြတာလား။"
ကျန်းမန်မန်က မျက်လုံးကို အသာအယာ လှန်ပြလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။
"အတွင်းရေးမှူးကျောက်က ကျွန်မတို့ကို ဒီမှာနေဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်တာလေ။ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင်လည်း သူ့ကိုသွားပြောလိုက်လေ။ ရှင်သာ အတွင်းရေးမှူးကျောက်ရဲ့ အမိန့်ကို ပယ်ဖျက်နိုင်ရင်တော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ် အထင်ကြီးမိမှာပဲ! "
လီဟုန်မေ့ ချက်ချင်းပင် ပြောစရာစကား ပျောက်သွားပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။ သူမသည် ကျိုးယဲ့ကို သနားစဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
ကျိုးယဲ့ကတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဝင်းခြံတံခါးကို ဒုန်းကနဲ အသံမြည်အောင် ပိတ်လိုက်တော့သည်။
"ရဲဘော်ကျိုး.. ရှင် ရေထဲကျသွားတယ်လို့ ကြားလို့ ကျွန်မ လာကြည့်တာပါ။ ရှင် ဂျင်းလက်ဖက်ရည် သောက်လို့ရအောင် ဂျင်းနဲ့ သကြားညို ယူလာပေးတယ်။"
"သွားစမ်းပါ!"
လီဟုန်မေ့၏ မျက်လုံးများ နောက်တစ်ကြိမ် နီမြန်းလာပြန်သည်။ "ရဲဘော်ကျိုး.. ကျွန်မက ရှင် အအေးမိမှာစိုးလို့ စိတ်ပူပေးတာလေ။ ရှင်က ကျွန်မကို ဒီလိုစကားမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ပြောထွက်ရတာလဲ။"
ကျိုးယဲ့သည် ဘေးခြံဝင်းထဲမှ ဝဖြိုးနေသော မိန်းကလေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက သူ့ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူလည်း စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မျက်လုံးလှန်လိုက်မိတော့သည်။
ထို့နောက် သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ "ရဲဘော်လီ.. ကျွန်တော့်အိမ်နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေပေးလို့ ရမလား။ ရဲဘော် ဒီလိုလုပ်နေတာက အခြားလူတွေ အထင်လွဲသွားဖို့ အရမ်းလွယ်တယ်။ ကျွန်တော် ရဲဘော်ကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး၊ ဘာလို့ ဒီနားမှာပဲ တဝဲလည်လည် လုပ်နေရတာလဲ။"
ကျိုးယဲ့၏ ပြတ်သားသော ငြင်းပယ်မှုကြောင့် လီဟုန်မေ့ အရှက်တကွဲ ဖြစ်သွားရ၏။ သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း ဒေါသနှင့် အရှက်ကြောင့် နီရဲသွားတော့သည်။
ထန်ရှောင်မင်က ကျန်းမန်မန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။။"ဝါး.. ဒီရဲဘော်ကျိုးက ငြင်းလိုက်တာမှ ပြတ်သားနေတာပဲ။ ဟိုမိန်းကလေး မျက်နှာကိုလည်း ကြည့်ဦး။ ရှက်လွန်းလို့ နီရဲနေပြီ။"
ကျန်းမန်မန် နှုတ်ခမ်းစေ့လိုက်မိ၏။
ပစ္စည်းများကို အနည်းငယ် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။
"ကဲ.. မြို့ထဲကို အခုသွားကြရအောင်။ အိုးတွေ၊ ခွက်တွေနဲ့ အိပ်ရာခင်းမဲ့ဖျာပါ ဝယ်ဖို့လိုတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီည ဒီအတိုင်း ရွှံ့အိပ်ရာခုံပေါ်မှာ အိပ်ရလိမ့်မယ်။"
ထန်ရှောင်မင်က ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်! အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာလည်း ဗိုက်ဝအောင် သွားစားကြတာပေါ့။ ညစာနဲ့ မနက်ဖြန်အတွက်ပါ တစ်ခါတည်း ဝယ်လာရင် ပိုကောင်းမယ်။ လယ်ယာအလုပ်တွေက အရမ်းပင်ပန်းတယ်လို့ ကြားဖူးထားတယ်။ နောက်မှ ထမင်းချက်ဖို့ဆိုရင် အရမ်းပင်ပန်းနေမှာ စိုးလို့။"
ကျန်းမန်မန်တွင်လည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။။"ကောင်းသားပဲ၊ ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ တွေးနေတာ။ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ရတာက ကျွန်မရဲ့ အဆီတွေကို ကျသွားစေဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပါ။ သွားကြစို့!"
သူမတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသော်လည်း ခြံဝင်းတံခါးတွင်တော့ သော့ခတ်စရာပင် မရှိသေးပေ။
ဤတပ်ရင်းရှိရာဒေသတွင် လူများသည် အိမ်တံခါးပင် သော့မခတ်ကြဘဲ လမ်းပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများသည်လည်း ပျောက်ရှခြင်းမရှိသဖြင့် အတော် ဘေးကင်းလုံခြုံသည့်နေရာဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမတို့ကတော့ အခုလေးတင်မှ ရောက်ရှိလာသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် သော့မရှိခြင်းက သူမတို့ကို အတော်ပင် စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားမိစေခဲ့သည်။
"ဘေးအိမ်က ရဲဘော်ကျိုးကို အကူအညီ တောင်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား။"
ထန်ရှောင်မင်၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းမန်မန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိ၏။ သူမသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလွန်းသော ထိုအမျိုးသားမျိုးကို အမှန်တကယ် မနှစ်သက်ပေ။
သို့သော် လက်တွေ့ဘဝတွင်တော့ နှစ်သက်မှု၊ မနှစ်သက်မှုထက် လိုအပ်ချက်က ပိုအရေးကြီးနေသည် မဟုတ်ပါလား။
"ရှင်ပဲ သွားမေးလိုက်ပါ၊ ကျွန်မ သူ့ကို စကားမပြောချင်ဘူး။"
ထန်ရှောင်မင်က ရုတ်တရက် ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ရဲဘော်က ရှက်နေတာလား။ "
ကျန်းမန်မန် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားတော့သည်။ သူမ၏ စရိုက်မှာ မူလပိုင်ရှင်နှင့် အတော်လေး ဆင်တူလှသည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် မူလဇာတ်ကောင်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သဘောကျမိသည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် ထိုမျှအထိ ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးမျိုးကိုတော့ ပြောထွက်ရန် ခက်ခဲနေသေး၏။
သို့သော်လည်း ရှက်သည်ကတော့ မဖြစ်နိုင်။။"မရှက်ပါဘူး။ ကျွန်မက... သြော် ရှောင်မင်ရယ်၊ သွားမေးလိုက်ပါတော့!"
"ဟားဟားဟား.. မရှက်ဘူးလည်း ပြောသေးတယ်! ကျွန်မ အမြင်ကတော့ တကယ်ကို ရှက်နေသလိုပဲနော်။ ဒါပေမဲ့ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ သူက ရေထဲတကယ်နစ်နေတာ မဟုတ်ရင်တောင် ရှင်က ကယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာဆိုတော့ ချီးကျူးစရာပဲလေ။"
ကျန်းမန်မန် နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ "ဒါမျိုး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရဘူး။ ... သွားပါ၊ သူ့ကို သွားမေးလိုက်။"
ထန်ရှောင်မင်သည် ရယ်မောလျက် ကျိုးယဲ့၏ ဝင်းခြံဘက်သို့ လှည့်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်တော့၏။ "ရဲဘော်ကျိုး... ရှင့်ဆီမှာ ခဏလောက်ငှားသုံးလို့ရမဲ့ သော့အပိုများ ရှိလား။ ဒီနေ့ နေ့လယ် မြို့ထဲသွားရင် ဝယ်လာပြီး ပြန်ပေးပါ့မယ်။"
ကျိုးယဲ့သည် သူ့ကို ကျောပေးထားသော ကျန်းမန်မန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
"ရတာပေါ့! ကျွန်တော့်မှာ သော့အပို တစ်ခုရှိပါတယ်။ ရဲဘော်တို့ပဲ ယူထားလိုက်ပါ။"
"ဝါး.. ရဲဘော်ကျိုးက တကယ် ရက်ရောတာပဲ။ ရဲဘော်ကျန်းကို ဆန်ပိဿာ ၂၀ ပေးဖို့ ကျန်နေသေးတာကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦးနော်!"
ထန်ရှောင်မင် ထိုသို့ပြောနေရင်း ကျိုးယဲ့၏ ခြံအပြင်ဘက်တွင် တဝဲလည်လည် လုပ်နေဆဲဖြစ်သော လီဟုန်မေ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးယဲ့က နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဆန်လုံးညို စားနေရသည်ကို ဘယ်နေရာကနေ၍ ဆန်ဖြူတွေ သွားရှာပေးရမည်လဲ။ ဒါက တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းနေသည်။
"ဟုတ်ပါပြီ။ ရဲဘော်တို့ မြို့ထဲသွားမလို့ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့မယ်၊ ဆန်ပိဿာ ၂၀ ကို တစ်ခါတည်း ဝယ်ပေးပါ့မယ်။"
သူက ထိုသို့ပြောရင်း သော့သွားယူရန်အတွက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့၏။
သူ၏ခြံတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော လီဟုန်မေ့သည် ကျန်းမန်မန်တို့ကိုကြည့်ကာ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမတို့၏ အိမ်တံခါးဝသို့ လျှောက်လာပြီး ကျန်းမန်မန်ကို ပြောလိုက်၏။
"ခုနက ကျွန်မပြောခဲ့တာတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ မှားသွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပညာတတ်လူငယ်စခန်းက ဘယ်လောက်ကျပ်လဲဆိုတာ ရှင်တို့လည်း တွေ့တာပဲလေ။ ကျွန်မလည်း ရှင်တို့နဲ့အတူ လာနေလို့ ရမလား။ ကူညီပေး -"
"မရဘူး။ ရှင့်ကို ဒီက မကြိုဆိုဘူး။ ရှင်ပဲ ခုနက ကျွန်မကို ဝတယ်လို့ ပြောနေခဲ့တာလေ။ အခုကျမှ ဘာလို့ ကျွန်မတို့နဲ့ လာနေချင်ရတာလဲ။ ဘာလဲ။ ရှင်က ယောက်ျားတွေနောက် လိုက်ချင်နေတာမလား။ ပညာတတ်လူငယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်မတို့ နယ်ဘက်ကို ဆင်းလာတာက တိုင်းပြည်တည်ထောင်ရေးမှာ ကူညီဖို့လေ၊ ယောက်ျားရှာဖို့ မဟုတ်ဘူး။"
"နေပါဦး.. ရှင်ကတော့ ယောက်ျားရှာနေတာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အတင်းကပ်နေတာထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူက ရှင့်ကို စိတ်တောင် မဝင်စားဘူးလေ။ ဒါတောင်မှ အရှက်မရှိဘဲ သူ့နားမှာ တဝဲလည်လည် လုပ်နေသေးတာလား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုလေး ရှိစမ်းပါဦး! ရှင်က ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးတွေကို အရှက်ခွဲနေတာပဲ။ သွားလိုက်တော့။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ အိမ်သာထဲက အညစ်အကြေးတွေကျုံးပြီး ရှင့်အပေါ် ပစ်တင်ပေးလိုက်ရမှာလား။"
ထိုသို့ တရစပ် ပြောဆိုလိုက်မှုကြောင့် လီဟုန်မေ့ မှင်တက်သွားရတော့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားပြီး ကျန်းမန်မန်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့၏။
"နင်.. နင် အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ?! နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်!"
လီဟုန်မေ့ ပြေးဝင်လာသည်နှင့် ကျန်းမန်မန်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ သူမကို မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားအောင် ကန်ချလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ဘေးမှ ခြံစည်းရိုးတိုင်တစ်ခုကို ဆွဲနှုတ်ကာ သူမကို စတင် ရိုက်နှက်တော့၏။
ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသမျှ ဒေါသအားလုံးကို လီဟုန်မေ့ အပေါ်တွင် ပုံချလိုက်ခြင်းပင်။
"ဒါက နင် ရူးကြောင်ကြောင် လုပ်နေတဲ့အတွက်ပဲ! ငါ့ကို လာမရှုပ်နဲ့! နောက်တစ်ခါ ငါ့ကိုမြင်ရင် အဝေးကနေ ရှောင်သွားလိုက်တာက ကောင်းလိမ့်မယ်!"
ကျန်းမန်မန်၏ ကြမ်းတမ်းလှသော တိုက်ခိုက်မှုကို ကြည့်ပြီး ထန်ရှောင်မင် အံ့သြလွန်း၍ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
ရထားပေါ်ကတည်းက ဤမိန်းကလေးတွင် ခပ်မိုက်မိုက်စရိုက်ရှိသည်ဟူ၍ သူမ သိထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးအထိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
ကျိုးယဲ့လည်း ကျန်းမန်မန် ခြံစည်းရိုးတိုင်ဖြင့် ရိုက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိ၏။ သူမက သူ့ကို ရိုက်နေသည်ဟု သူ ဘာကြောင့် ခံစားမိနေရသည်လဲ။
ဆူညံသံများကြောင့် အနီးအနားရှိ ရွာသားများ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကြ၏။
"ဒါတွေက အသစ်ရောက်လာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တွေလား။ ဘာလို့ အခုကတည်းက ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ။"
အချက်အနည်းငယ် ထပ်မံရိုက်နှက်ပြီးနောက် ကျန်းမန်မန် ရပ်လိုက်၏။ လီဟုန်မေ့သည် သူမ၏ဘဝတွင် ဤမျှအထိ တစ်ခါမျှ အရှက်ရဖူးခြင်းမျိုး မကြုံဖူးပေ။
သူမသည် မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ သနားစဖွယ် အမူအရာဖြင့် စတင် ငိုယိုတော့၏။
"ကျွန်မ.. ကျွန်မက ကူညီဖို့ လာခဲ့တာ.."
"ပါးစပ်ပိတ်ထား! မပိတ်ရင် ငါ ဆက်ရိုက်မှာနော်! တကယ် အိမ်သာထဲက အညစ်အကြေးတွေ ကျုံးပြီး နင့်ပါးစပ်ထဲ မထည့်ပစ်ခင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့! အဲ့ဒီအခါမှ နင် ဘာတွေ ဆက်ပြောမလဲ ကြည့်မယ်။"
လီဟုန်မေ့လည်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း အသံကုန်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးသွားပါတော့သည်။
စုရုံးနေသော ရွာသားများသည်လည်း အမျိုးမျိုးသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
"ဒီဝတုတ်မလေးကတော့ တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲဟေ့!"
ဒီနေ့မှ ရောက်လာသည်ကို ရန်တောင် ဖြစ်နေကြပြီလား။
သူတို့၏ စကားပြောဆိုသံများကို ကြားသောအခါ ကျန်းမန်မန်သည် လက်ထဲမှ ခြံစည်းရိုးတိုင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွာသားများကို လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
"မင်္ဂလာပါ ရွာသူရွာသားတို့ရှင့်။ ကျွန်မနာမည်က ကျန်းပါ၊ သူမကတော့ ထန်ပါ။ ကျွန်မတို့က မြို့ပေါ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တွေပါ။ အဆောင်မှာ နေရာအရမ်းကျပ်နေလို့ ဒီဝင်းခြံလေးကို ငှားလိုက်တာပါ။ ကျွန်မတို့က ဒီတပ်ရင်းကို ခုမှရောက်တာဆိုတော့ အစစအရာရာ လေ့လာနေတုန်းမို့လို့ သည်းခံပေးကြပါဦးရှင့်။ အကယ်၍ အဒေါ်တို့ ဦးလေးတို့ဆီမှာ ပိုနေတဲ့ ကုလားထိုင်တွေ၊ ခုံတန်းလျားတွေ ရှိရင်လည်း ခဏလောက် ငှားပေးကြပါဦး။ မရှိရင်လည်း ရပါတယ်။ ကြက်ဥ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံးလောက် ငှားပေးမယ်ဆိုရင်တောင် ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။"
ရွာသားများ - "..."
ဒီကောင်မလေး ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။
သူတို့သည် ရန်ပွဲကြည့်ရုံအတွက်သာ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူမက သူတို့ဆီက ပစ္စည်းများကိုပါ လာတောင်းနေခဲ့လေပြီ။
အားလုံးက အချင်းချင်း မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ကြပြီး ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ အသာအယာ လူစုခွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့မနက် အလုပ်ဆင်းရမည့်အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ရွာသားအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် သတိထားရမည့် အချက်တစ်ချက်ကတော့ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာရှိနေကြလိမ့်မည်။
ပညာတတ်လူငယ် ဝတုတ်မလေးလား။
သူမကိုတော့ သွားမရှုပ်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။
ကျန်းမန်မန်ကတော့ ထန်ရှောင်မင်နှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ရန်အတွက် ကျိုးယဲ့၏နောက်မှ လိုက်ပါ၍ မြို့ထဲသို့ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။