အခန်း (၁၅-၁၆)

အပိုင်း ၁၅

မွန်းတည့်ချိန် ရောက်သော်လည်း ထန်ရှောင်မင်တစ်ယောက် ပြန်ရောက်မလာသေးပေ။ သို့သော် သူမကတော့ ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်ပြီးပြီဖြစ်၏။ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးစဖြစ်၍ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထံမှ ဆာလောင်မှု၏ အချက်ပေးသံများကလည်း ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မနေ့က ချက်ထားသော ကြက်သားမှိုဆီပြန်ဟင်းသည် ကုန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အားယူ၍ အိပ်ရာပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ယူဆောင်လာသော ဂျုံမှုန့်ဖြူများဖြင့် ကြက်ဥအစာသွတ် ပေါက်စီလုပ်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုကြက်ဥများသည် ရွာခံများနှင့် ပစ္စည်းချင်းလဲလှယ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် တောင်ပေါ်မှ ကောက်ရထားသော တောကြက်ဥများ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ရှင်းပြရလိမ့်မည်။

ဂျုံနယ်ရခြင်းသည် ပင်ပန်းလှသော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ ထိုအလုပ်ကို သူမ မကြောက်တော့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ် ကျစ်လျစ်စေရန်အတွက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်ရခြင်းကိုပင် သူမ လိုလိုလားလား ကြိုဆိုနေမိသည်။

သူမသည် ဂျုံမှုန့်ဖြူများဖြင့် ပေါက်စီအလုံးကြီးအချို့ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ဂျုံပွဆေး မရှိသဖြင့် အခွံက အနည်းငယ် တင်းနေသော်လည်း ထိုသို့သော ပေါက်စီမျိုးသည် ပို၍ပင် အရသာရှိသေးသည်။ သူမသည် ဂျုံသားကို ပါးလွှာသည်အထိ လှိမ့်ပြီးနောက် အတွင်းထဲ၌ အစာကို များများပြားပြား ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ပေါက်စီလေးများသည် အခွံပါးပြီး အစာများဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။ ပေါက်စီတစ်လုံးချင်းစီသည် လူကြီးတစ်ယောက်၏ လက်သီးဆုပ်အရွယ်ခန့် ရှိပြီး စုစုပေါင်း ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးခန့် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကျန်းမိသားစုထံမှ ရလာသော ပေါက်စီပေါင်းအိုး ရှိနေသဖြင့် ထိုအိုးကိုထုတ်ယူ၍ အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဤပစ္စည်းများသည် ရွာသားများထံမှ ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ထံမှ ဝယ်သလဲဟု မမေးကြနှင့်။ မေးလျှင်လည်း သူမ ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။

"မန်မန်၊ နင် ပေါက်စီတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာပဲ!"

"လာမြည်းကြည့်ပါဦး၊ ကြက်ဥအပြင်၊ တရုတ်နံနံနဲ့ အသားအစာသွတ်ထားတွေလည်း ပါသေးတယ်။"

ထန်ရှောင်မင်တစ်ယောက် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တကယ်က်ို အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။"အသားအစာသွတ်ထားတာတောင် ပါတာလား။"

ကျန်းမန်မန် သူမကို နားမလည်နိုင်သော အပြုံးလေးတစ်ခုသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။"ငါ အလုပ်တွေ အကုန်ပြီးသွားတော့ အစောကြီး အပြင်ထွက်သွားပြီး ဝယ်လာတယ်ဆိုရင် နင်ယုံမလား။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ရှောင်မင် တကယ်ပင် ယုံကြည်သွားခဲ့တော့သည်။

"ယုံတာပေါ့! နင် မသိသေးဘူး၊ နင့်ရဲ့ အလုပ်လုပ်နှုန်း မြန်တဲ့အကြောင်းက ရွာထဲမှာ နာမည်ကြီးနေပြီ။ ဒီနေ့ဆို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က နင့်ကို နာမည်တပ်ပြီးတောင် ချီးကျူးသွားသေးတယ်။ ပညာတတ်လူငယ်တွေထဲမှာ နင်က အလုပ်လုပ်တာ အမြန်ဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံးပဲတဲ့။ လီဟုန်မေ့ရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားတဲ့ပုံစံကို နင် မြင်လိုက်သင့်တာ။"

ကျန်းမန်မန် ပေါက်စီတစ်လုံးကို မြည်းစမ်းနေရင်း သူမတော့ ရွာထဲမှ လူများ၏ မနာလိုစိတ်ကို အတော်လေး ထကြွလာအောင် လုပ်မိပြီထင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။

သို့သော်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုစိုက်မနေနိုင်။ သူမသည် သူတစ်ပါး အကြိုက် လိုက်နေရမည့်သူမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

"သူတို့ကို ဂရုမစိုက်စမ်းပါနဲ့၊ လာ... ပေါက်စီပဲ စားကြရအောင်။"

ထန်ရှောင်မင် ပေါက်စီကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားတော့၏။

"အင်း... တကယ် ကောင်းတာပဲ။ အစာသွတ်ထားတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကလည်း လိုက်ဖက်တယ်။ အရသာရှိလိုက်တာ!"

"ဟေ့...ကျွန်တော့်ကို ပေါက်စီ နှစ်လုံးလောက် ရောင်းလို့ရမလား။"

ခြံစည်းရိုးနားတွင် ရပ်နေသော ထိုလူကို ကျန်းမန်မန် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူက ဘာလာလုပ်သည်လဲ။

"ပေါက်စီ လေးလုံးကို တစ်ယွမ်။"

ဈေးနည်းသွားမလားဟု သူမ တွေးနေမိစဉ်မှာပင် ကျိုးယဲ့၏ စကားသံက ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကျွန်တော့်ကို ရှစ်လုံး ပေးပါ။"

ကျန်းမန်မန်က သူထိုမျှအများကြီးစားနိုင်ပါ့မလားဟု မေးရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ခြံအပြင်ဘက်မှ အခြားအမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုယဲ့... ဟိုဝက်မကြီး အခြေအနေ သိပ်မဟန်တော့ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် ဖျားနေတာ ထင်တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။"

ကျိုးယဲ့လည်း လက်ဆေးနေရင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"အရင် လက်ဆေးလိုက်ဦး။ ပေါက်စီစားပြီးမှ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ တကယ်ပဲ မသက်သာနိုင်တော့ဘူးဆိုရင်တော့ သတ်လိုက်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်။"

"အစ်ကိုယဲ့ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာလား။"

ထိုလူငယ်သည် အသက် ၁၈၊ ၁၉ ခန့် ရှိပုံရပြီး ကျိုးယဲ့ထက် အရပ် အနည်းငယ် ပုသည်။ ကျိုးယဲ့ကဲ့သို့ ကတုံးဆံပင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ဘေးခွဲ ဆံပင်ပုံစံနှင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ဆေးနေရင်း ကျန်းမန်မန်တို့၏ ခြံဝင်းဘက်သို့ လှမ်း၍ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟိုဘက်ခြံထဲမှာ လူနေပြီလား။ ဘယ်သူကများ ဒီလောက် သတ္တိကောင်းရတာလဲ။"

ကျိုးယဲ့သည် ကျန်းမန်မန် ထုပ်ပေးသော ပေါက်စီရှစ်လုံးကို လက်ခံရယူကာ ငွေနှစ်ယွမ် ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"မာဇီ... လာ၊ ပေါက်စီစား။ ဟိုဘက်မှာ ပညာတတ်လူငယ် မိန်းကလေးနှစ်ယောက် အသစ်ပြောင်းလာတာ။ လက်ရာကတော့ မဆိုးဘူး၊ စားကြည့်စမ်းပါ။"

"ဪ...!"

မာဇီဆိုသူလည်း ခြံဝင်းဘက်သို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းမန်မန်နှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"နေကောင်းကြလား ခင်ဗျ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ကောမာဇီပါ။"

ကျန်းမန်မန်နှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ပြန်မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်မက ကျန်းမျိုးရိုးပါ၊ သူကတော့ ထန်မျိုးရိုးပါ။"

ကျိုးယဲ့လည်း ကောမာဇီကို စိတ်မရှည်သလို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

"စားနေတဲ့အချိန်တောင် ပါးစပ်က မနားနိုင်သေးဘူး။ မြန်မြန်စား၊ ပြီးရင် ဝက်မွေးမြူရေးခြံကို သွားကြည့်ရမယ်။"

ဝက်ခြံအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် မာဇီ၏ မျက်နှာ ညှိုးကျသွားတော့သည်။ သူသည် ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်၏။

"ဟူး... အဲဒီဝက်မကြီးကတော့... ဟေး! ဒီပေါက်စီက တကယ် အရသာရှိတာပဲ!"

အရသာရှိမှန်း ကျိုးယဲ့လည်း သိသည်။ မနေ့က ကြက်သားဆီပြန်ဟင်းမှစ၍ ယနေ့ ပေါက်စီအထိ ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤမိန်းကလေးသည် အိမ်တွင် စားဖိုမှူးရှိခဲ့ဖူးသူ သို့မဟုတ် သူမကိုယ်တိုင်က အချက်အပြုတ် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"စားစရာရှိတာ မြန်မြန်စားစမ်းပါ။ ပေါက်စီ ကောင်းမှန်း ငါလည်း သိတယ်။ ပြီးရင် အဲဒီဝက်မကြီးကို သွားကြည့်ရမယ်။ အဲ့ဒါက ငါချန်ထားတဲ့ မျိုးပွားဝက်မကြီးကွ။ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့မှသာ သတ်လိုက်ရမှာ။"

မာဇီကလည်း ထောက်ခံလေသည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသတ်ချင်ပါဘူးဗျာ! မနှစ်က သူသားပေါက်တာ အကုန်လုံး အဖတ်တင်တယ်။ ဒီနှစ်လည်း နောက်ထပ် ဆယ်ကောင်လောက် ရဦးမှာ။ အခု သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ဝက်ခြံအတွက် အနည်းဆုံး ဝက်ဆယ်ကောင်လောက် ဆုံးရှုံးသွားမှာဗျ။ ဝက်ဆယ်ကောင်ရဲ့ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ရှိလဲ အစ်ကို သိတာပဲ!"

ကျိုးယဲ့လည်း စိတ်ရှုပ်နေရသည့်ကြားမှ ထိုလူက တတွတ်တွတ် ပြောနေပြန်သဖြင့် အလျင်အမြန် ဆိုလိုက်လေသည်။

"စကားတွေ များမနေနဲ့တော့။ မြန်မြန်စားပြီး ဝက်ခြံကိုသွားရအောင်။ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာရင်တော့ မြို့နယ်ဆေးခန်းက ဆရာဝန်ကို သွားပင့်ရမှာပဲ။"

မာဇီက ခေါင်းခါလိုက်၏။ "ခက်လိမ့်မယ်! ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က လူဆိုရင် သိပ်ဆိုးတာ။ လူကို လူလိုတောင် မကြည့်ဘူး၊ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး သူက လူပဲကုတာ ဝက်မကုဘူးလို့ အတင်းငြင်းနေသေးတယ်။ နောက်ဆုံး သူကုပေးလိုက်လို့ အဲ့ဒီဝက်ထီးကြီး သေသွားတာတောင် သူ့ကို ဘာမှသွားပြောလို့ မရဘူး။ တကယ် ကံဆိုးတာပဲဗျာ!"

"ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ဆီ မသွားဘဲ နေကြရအောင်။ တခြားရွာ ဒါမှမဟုတ် မြို့နယ်ဘက်မှာ တခြားဆရာဝန်များ ရှိနေဦးမလားလို့..."

"အိုး... ခုနက ကျွန်တော်စားတာက ကြက်ဥအစာသွပ်၊ အခုဟာက တရုတ်နံနံနဲ့ အသားပါလား။ အထဲမှာ အသားတွေပါနေတာပဲ!"

"အစ်ကိုယဲ့... အစ်ကို့ဘဝကတော့ တကယ့်ဇိမ်ပဲဗျာ။ ဒီပညာတတ်လူငယ် မိန်းကလေးက အစ်ကို့ကို သဘောကျနေလို့ ကိုယ်တိုင်ချက်ပြီး ကျွေးတာလား။"

သူ၏အသံက တိုးတိုးတိတ်တိတ်လည်း မဟုတ်ပေ။ ခြံဝင်းနှစ်ခုကြားတွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ မရှိလှသော ခြံစည်းရိုးလေးတစ်ခုသာ ခြားထားသဖြင့် တစ်ဖက်မှ ပြောသမျှကို အတိုင်းသား ကြားနေရ၏။

ကျိုးယဲ့လည်း မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။"မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား။ ခုနက ငါ သူမကို နှစ်ယွမ် ပေးလိုက်တာ မမြင်ဘူးလား။ ဒီပေါက်စီတွေက ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ထားရတာကွ၊ ငါ့မျက်နှာနဲ့ ရလာတာ မဟုတ်ဘူး!"

ပြောရင်းနှင့် သူက သူ၏မျက်နှာကိုလည်း လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သေးသည်။

တစ်ဖက်မှ ကောမာဇီလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ပေါက်စီကို ငေးကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။"နှစ်ယွမ်တောင်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံပြီး စားရတော့မယ်။ အစ်ကို့နှယ်... တကယ်ကို အသုံးအဖြုန်းကြီးတာပဲ။"

"စားစရာရှိတာသာ စားစမ်းပါ၊ ပါးစပ်က အနားမနေနိုင်ဘူးလား။"

ကျိုးယဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်မိပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းမန်မန်ကတော့ ခြံဝင်းထဲ၌ ထမင်းစားနေရင်း သူတို့ပြောသမျှကို အစအဆုံး ကြားနေရ၏။

သူမသည် ဘွဲ့ရပြီးနောက် သူနာပြုလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဆေးရုံဆေးခန်းများ၌ အောက်ခြေမှစ၍ ပင်ပင်ပန်းပန်း အမှုထမ်းလိုစိတ် မရှိသဖြင့် အွန်လိုင်းအရောင်းဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

အွန်လိုင်းဈေးကွက် ခေတ်စားလာချိန်တွင် သူမ၏ဆိုင်က အောင်မြင်ကျော်ကြားသွားခဲ့ရာ သူမအနေဖြင့် အိမ်တွင် လှဲနေရင်းနှင့် ငွေရှာနိုင်နေခဲ့သဖြင့် ဆေးရုံထဲမှ ပိုးသတ်ဆေးနံ့များကို မရှူချင်ခဲ့တော့ပေ။

သို့သော် ထိုသို့ဆိုခြင်းက သူမ၏ ဆေးပညာ အသိပညာရပ်များသည် အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီဟူ၍တော့မဟုတ်ပေ။

ကျောင်းတက်စဉ်ကာလက သူမသည် တိရစ္ဆာန် မွေးမြူရေးဘာသာရပ်မှ သူငယ်ချင်းများနှင့် အမြဲတစေ ရောနှောနေထိုင်ကာ ချစ်စရာကောင်းသော တိရစ္ဆာန်လေးများကို လက်တွေ့လေ့ကျင့်ဖော်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။

ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်း၊ ဝက်၊ နွား၊ ဆိတ် - ထိုသတ္တဝါအားလုံးကို သူမ သုတေသနပြုခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများပင်လျှင် တိရစ္ဆာန်ကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူမကို မကြာခဏ တိုင်ပင်ကြရသည်။

သူမသည် အနာဂတ်၏ ထိပ်တန်းသမားတော်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရမည့်အစား တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဆရာဝန်အဖြစ်သို့ လမ်းချော်သွားလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

အလုပ်ရှာရသည်မှာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလာသည့်တစ်ချိန်ကဆိုလျှင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အရောင်းဆိုင်၌ ခဏတာ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသည့်အတွက် ဝက်ကလေးများကို ဆေးကုသပေးခဲ့ဖူးသေးသည်။

"အဟင်း..!"

"ရဲဘော်ကျိုး... လူတွေက ရှင့်ကို ဒါရိုက်တာလို့ ခေါ်နေကြတာကြားလို့ ရှင်စက်ရုံတစ်ခုခုကို ဦးဆောင်နေတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။ အခု သူတို့ပြောပုံအရဆိုရင် ဝက်မွေးမြူရေးခြံများလား။"

ကောမာဇီလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တာပေါ့! အထင်မသေးနဲ့လေ။ ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုယဲ့ စစ်တပ်ထဲကနေ အနားယူပြီး ပြန်ရောက်လာကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ဝက်ခြံက သိသိသာသာ တိုးတက်လာတာ။ အနီးနား မြို့နှစ်မြို့မှာရှိတဲ့ အသားထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံတွေကတောင် ကျွန်တော်တို့ ဝက်ခြံကို အားကိုးနေရတာဗျ။ မနှစ်ကဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဝက်ခြံက အထူးဆုရထားတာ။ ဟိုးဘက် ဝမ်ကျားကျွမ်းက ဝက်ခြံဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဝက်ခြံကို လိုက်ဖို့ ဝေးပါသေးတယ်!"

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ

အပိုင်း ၁၆

"တော်တော့... အပြောကြီးမနေနဲ့တော့။"

ကျိုးယဲ့က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းမန်မန်ဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း ဝက်စာပင်တွေ သွားရိတ်ချင်လို့လား။"

ကျန်းမန်မန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ "ဝက်စာပင် ရိတ်ရမယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်မ မငြင်းပါဘူး။"

သူမ စဉ်းစားမိသည်မှာ လယ်ထွန်မြေတူးရသည့် အလုပ်က နည်းပညာပိုင်းအရ သိပ်မနက်နဲလှသလို သူမ၏ ဝိတ်ချခြင်း အစီအစဉ်အတွက်လည်း သိပ်ပြီး ထိရောက်မှု မရှိလှပေ။

သို့သော် ဝက်စာပင် ရိတ်ရမည်ဆိုလျှင်တော့ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရန် အချိန်ပိုထွက်လာနိုင်၏။

"ဝက်စာပင် ရိတ်တာက မင်းလုပ်ချင်တိုင်း လုပ်လို့ရတဲ့ အလုပ်မျိုးလို့ ထင်နေလား။"

ကျိုးယဲ့၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျန်းမန်မန်က ပြောလာ၏။ "ကျွန်မ ဝက်တွေကို ဆေးကုပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောရင်ရော။"

"ဘာ...!"

ကျန်းမန်မန်လည်း ပုခုံးတွန့်ပြပြီး ဆိုလိုက်၏။ "ရှင် ကြားတာမှန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ကုပေးနိုင်မယ် ထင်တယ်။"

ကျိုးယဲ့နှင့် ကောမာဇီတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မာဇီက သူမကို ခေါင်းအစခြေဆုံး အကဲခတ်ကြည့်ပြီး မယုံကြည်သလိုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီမှာ... ပညာတတ်လူငယ် မိန်းကလေး၊ ဝက်စာရိတ်တဲ့ အလုပ် ရချင်ဇောနဲ့ လျှောက်ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဝက်ကုသတယ်ဆိုတာ တိရစ္ဆာန်ဆေးကု လက်မှတ်ရှိမှ ဖြစ်တာ။ အရင် ဒီခြံထဲမှာ နေသွားတဲ့ အဖိုးကြီးကတော့ လူကုရော တိရစ္ဆာန်ရောကုနိုင်တဲ့ လက်မှတ်ရှိတယ်။ သူရှိတုန်းက သူပဲ ကုပေးတာပေါ့။ နှမြောစရာကောင်းတာက သူ မရှိတော့တာပဲ။"

ကျန်းမန်မန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မ ကုနိုင်ပါတယ်ဆိုတာကို ရှင်တို့က မယုံဘူးပေါ့။ ထားလိုက်တော့လေ... ကျွန်မ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

ကျိုးယဲ့ သူမကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သေခါနီး ဝက်ကို ရှင်နိုင်ကောင်းရှင်းနိုင်သည်ဟူ၍ ကုခိုင်းကြည့်ရမလား၊ အကယ် သူမ မကုနိုင်လျှင်လည်း ဝက်မကြီးကို သတ်ရုံသာ ရှိတော့သည်ဟု တွေးနေစဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့၏။

"အစ်ကိုယဲ့! အစ်ကိုယဲ့! တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဆရာဝန်ရှန်း ကို ရှာတွေ့ပြီဗျ!"

ကျိုးယဲ့လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည် ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ထွက်သွားတော့၏။

"ဒါဆို... သွားကြည့်ကြရအောင်။"

သူတို့ ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းမန်မန် စုတ်တစ်ချက်သတ်လိုက်၏။ သူမအတွက် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပုံရသဖြင့် ပေါက်စီကိုသာ ဆက်စားနေလိုက်တော့သည်။

"မန်မန်... နင် တကယ်ပဲ ဝက်တွေကို ကုတတ်တာလား။"

ကျန်းမန်မန်က ပုခုံးတွန့်လိုက်ရင်း ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အရင်က အနည်းအကျဉ်း လေ့လာဖူးတာပါ။ ကူညီပေးနိုင်မလားလို့ စဉ်းစားလိုက်ပေမဲ့ သူတို့ဘက်က မလိုတော့ဘူးထင်တယ်။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ထန်ရှောင်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ဒီမှာ ဝက်ခြံရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဝက်တွေ ဘယ်နှကောင်လောက် မွေးထားလဲ မသိဘူးနော်။ ထားပါတော့... ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း အလုပ်ဆင်းရဦးမယ်။ ငါကြားတာတော့ အဒေါ်လျိုက အမြဲတမ်း အလုပ်ခိုးတတ်တယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ နင်နဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ရတော့ သူလည်း လုပ်အားအမှတ် နှစ်မှတ် ပိုရသွားတယ်လေ။"

ကျန်းမန်မန် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

သူမကို အလုပ်သင်ပေးရန်အတွက် အလုပ်ကြိုးစားသည့် အဒေါ်တစ်ယောက် ချပေးသည်ဟု ထင်နေခဲ့မိခြင်းသာဖြစ်ပြီး ယခုတော့...။

မွန်းလွဲပိုင်း အလုပ်ခွင်ထဲတွင် အဒေါ်လျိုသည် ကျန်းမန်မန်ကို တစ်ခုခု ပြောချင်သလိုပုံစံဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း အောင့်ထားပုံရ၏။

"အလုပ်ကို နည်းနည်းလျှော့လုပ်ပါဦး" ဟု တိုက်ရိုက်ပြောလျှင်လည်း အဆူခံရနိုင်သဖြင့် သူမ အခက်တွေ့နေရရှာသည်။

"မင်းကို ကြည့်ရတာ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်ဖူးတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ လက်သွက်သားပဲ။"

ကျန်းမန်မန်က ပြုံးလိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မက အရမ်းဝနေလို့ မဟုတ်လား။ ကျွန်မသာ အလုပ်များများလုပ်ရင် ကိုယ်အလေးချိန် ကျသွားမလားလို့ပါ။ အဲ့ဒါကြောင့် အဒေါ်ရေ... ဒီနေ့ နေ့လယ်လည်း ဆက်ပြီး အားစိုက်လုပ်ကြရအောင်နော်!"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အဒေါ်လျိုတစ်ယောက် တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမသည် အောင့်သက်သက်နှင့် ပြုံးပြလိုက်ရပြီး ကျန်းမန်မန် ကျင်းများကို တစ်ကျင်းပြီးတစ်ကျင်း တူးနေရင်း အဝေးမှ အမည်းစက်ကလေးအဖြစ် ပြောင်းသွားသည်အထိ ကြည့်နေခဲ့မိသည်။

မကြာမီမှာပဲ ထိုအမည်းစက်ကလေးက သူမရှိရာဘက်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။

"အဒေါ်... ဘာလို့ မျိုးစေ့မချသေးတာလဲ။"

"ဪ.. ချ... ချနေပြီ၊ အခုပဲ ချတော့မလို့!"

အဒေါ်လျိုလည်း မတတ်သာဘဲ ဆက်လုပ်ရတော့သည်။ တစ်ဖက်မှ အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်လျှင် တစ်ယောက်က တူး၊ တစ်ယောက်က စိုက်နှင့် တဟားဟားရယ်မောကာ အလုပ်ပြီးသွားခဲ့ကြလေပြီ။

သို့သော် သူမအတွက်ကတော့ တစ်ကိုယ်တော် အားစိုက်ထုတ်ရန်သာ ကျန်နေတော့သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းမန်မန်က သူမတာဝန်ကျသည့် အတန်းကို အပြီးတူးထားနှင့်လေပြီ။

ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုပညာတတ်လူငယ် မိန်းကလေးသည် ဘယ်ဆီဘယ်နေရာ ပြေးသွားမှန်းမသိ ပျောက်သွားတော့၏။ အဒေါ်လျိုလည်း အသည်းခိုက်အောင် ခံစားလိုက်ရပြီး အဖော်လဲပေးရန် တောင်းဆိုချင်စိတ်သာ ပေါက်သွားတော့သည်။

သို့သော် လဲပေးရန်အတွက် ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက်က မရှိနေပေ။ နေပါဦး... ကျန်းမန်မန်က အသင်းအဖွဲ့စိတ်ဓာတ် မရှိဘူးဟု ပြောလျှင်ရော။

သူမ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ သို့သော် စီစီရီရီ တူးထားသော ကျင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်တော့ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားတော့၏။ ဆင်ခြေတစ်ခု ရပြီ။

ကျန်းမန်မန်ကတော့ အလုပ်စဝင်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် နေရာပြန်ချထားခံရတော့မည်ကို လုံးဝမသိနေခဲ့ပေ။ ယခု သူမသည် တောင်းတစ်လုံးကိုလွယ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး ဓားကိုတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ယုန်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဝက်စာပင်ရိတ်ရန် တောင်းလွယ်၍တက်လာသော ချန်သော်ယွိက သူမကို ထပ်မံတွေ့ရှိသွားပြန်၏။

ချန်သော်ယွိတစ်ယောက် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကျန်းမန်မန်ကို မျက်လုံးမခွာစတမ်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ရဲဘော်ကျန်း... မင်းရဲ့ ပစ်မှတ်ကို ထိအောင်ပစ်တဲ့ လက်ရည်ကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲဗျာ! မနေ့က ကြက်တစ်ကောင်၊ ဒီနေ့ ယုန်တစ်ကောင်... မင်းဘဝကတော့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ မင်းရဲ့လက်ရည်က ဒီလောက်ကောင်းနေတော့ အဲ့ဒီယုန်ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးပါလား။ ကျွန်တော်ယာခင်းထဲက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ လဲပေးမယ်လေ။ မင်းတို့က ဒီကို အခုမှ အသစ်ရောက်တာဆိုတော့ ကိုယ်ပိုင်မြေကွက်မှာ ဘာမှ စိုက်ရသေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ယုန်ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးပြီး မင်းကြိုက်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို ကျွန်တော့်ယာခင်းထဲက လာယူလိုက်လေ။"

ကျန်းမန်မန် သူ့ကို ခေါင်းအစခြေအဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရဲဘော်... ရှင် ဘယ်ကသတ္တိတွေ ရလာတာလဲ။"

ထိုမေးခွန်းကြောင့် သူ ဆွံ့အသွားမိသည်။ ထို့နောက်မှ ဤစကားသည် ချီးကျူးစကား မဟုတ်နေမှန်း သူရိပ်မိလိုက်၏။

"ရဲဘော်ကျန်း... မလဲပေးချင်ရင်လည်း မလဲပေးချင်ဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ။ အဲ့ဒီလို စကားမျိုးအထိ ပြောဖို့ မလိုပါဘူး။"

"ဪ... ရှင့်မှာ နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိသေးတာပဲ။ ကျွန်မက ရှင် နားမလည်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်သည် ယုန်ကို သိမ်းဆည်းကာ သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်နေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့၏။ ဤလူ ဘယ်က ပေါ်လာမှန်းလည်း သူမ မသိပေ။

တောင်ပေါ်၌ ဆက်လက်လှည့်လည်နေရင်း သူမသည် တောကြက်ဥများရှိနေသည့် အသိုက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ရာ ရှစ်လုံးခန့်အထိ ရရှိလိုက်လေသည်။

ကြက်တစ်ကောင်တည်းက ရှစ်ရက်ဆက်တိုက် ဥထားခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ကြက်မအုပ်စုလိုက် စု၍ဥထားခြင်းလားတော့ သူမ မသိပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ဥများအားလုံးကို သိမ်းယူလိုက်ပြီး အသိုက်ကိုတော့ ဒီအတိုင်း ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။

သူမသည် ထိုနေရာကို သေချာမှတ်သားထားလိုက်ပြီး ဥများကုန်သွားလျှင် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လာယူရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါးကို သေချာပိတ်ပြီး သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ဝင်ကာ လေ့ကျင့်ခန်း ဆက်လုပ်နေခဲ့၏။

ညစာစားချိန် နီးကပ်လာသောအခါ သူမသည် ယုန်သားကို သန့်စင်ပြီး အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ညစာကတော့... ခပ်စပ်စပ် ချက်ထားသည့် ယုန်သားဆီပြန်ဟင်း!

ဝိတ်ချနေသည်ဆိုသော်လည်း မိမိကိုယ်မိမ်ိ အစာအငတ်ခံပြီး နှိပ်စက်၍မရပေ။

သူမအနေဖြင့် ယုန်ခြေထောက် တစ်ဖက်လောက်သာစားပြီး ကျန်သည့်အရာများကို ထန်ရှောင်မင်ထံ ပေးလိုက်မည်။ သူမ စားနေသည်ကို ကြည့်ရသည်ကလည်း ကျန်းမန်မန်အတွက်တော့ ဗိုက်ဝနေသလိုပင်။

ယခုမှသာ အချို့လူများကအစားအသောက်များစားပြနေသည့်ဗီဒီယိုများကို ဘာကြောင့် စွဲစွဲလန်းလန်း ကြည့်နေကြသည်ကို သူမ နားလည်သွားတော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုသို့ကြည့်ရှုသူ နှစ်မျိုးရှိတတ်သည်။ အစားအသောက် ပျက်နေသူများနှင့် ဝိတ်ချနေသဖြင့် မစားရသူများဖြစ်ရာ - ထိုသူတို့သည် သူတို့ကိုယ်တိုင်မစားရသဖြင့် အခြားသူစားသည်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ဖြေနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ညနေတွင် ထန်ရှောင်မင် ပြန်ရောက်လာပြီး အနံ့မွှေးမွှေး ခပ်စပ်စပ်ယုန်သားဟင်းနံ့ကြောင့် ဗိုက်ထဲမှ အချက်ပေးသံများ မြည်လာတော့၏။

ကျန်းမန်မန်သည် ယုန်ခြေထောက် တစ်ဝက်ခန့်ကိုသာ စားခဲ့ပြီး ထန်ရှောင်မင် စားနေသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

"မန်မန်... နင် ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။"

ကျန်းမန်မန်က ပြုံးစစဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "နင် စားနေတာကို ကြည့်ရတာ သဘောကျလို့ပါ!"

"ဖူး...!"

ထန်ရှောင်မင်က ရယ်ချလိုက်မိပြီးနောက် မျက်စောင်းလှမ်းထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ "စားစရာရှိတာသာ စားစမ်းပါ။"

"ငါ စားပြီးပြီ။ ငါ့ကိုလည်း ကြည့်ပါဦး၊ တကယ်ကို ဝနေတာ။ ငါ အခု ဝိတ်ချနေတာလေ။ နင်ပဲ ငါ့ကိုယ်စား စားလိုက်တော့။ နင်စားနေတာ ကြည့်ရုံနဲ့တင် ငါ ဗိုက်ဝပါတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ရှောင်မင်က ခေါင်းကိုစောင်း၍ သူမကို ကြည့်လိုက်၏။"ဒါဆို နင်က ငါ့ကို ဝလာအောင် အတင်းကျွေးနေတာပေါ့ ဟုတ်လား။"

သူမ ဝန်ခံ၍ ဖြစ်ပါ့မလား။"မဟုတ်ပါဘူး! မဟုတ်ပါဘူး! ကျိန်ပြောရဲပါတယ်!"

ဘေးခြံထဲတွင်တော့ ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် လူရောစိတ်ပါ နွမ်းလျစွာဖြင့် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ညစာပင် မစားနိုင်တော့ဘဲ ဂျုံမုန့်ကြမ်းတစ်ခုကိုသာ ကိုက်ပြီး အိပ်တော့မည်ဟု တွေးထားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ဟင်းအနံ့မွှေးမွှေးလေးက သူ၏နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာကာ သူ၏ဗိုက်ကို ဆာလောင်လာအောင် ဆွပေးနေပြန်သည်။

ချွေတာရာမှ ဇိမ်ခံနေထိုင်ပစ်ရန်က လွယ်ကူသော်လည်း၊ ဇိမ်ခံနေခဲ့ရာမှ ပြန်၍ ချွေတာရန်ကတော့ တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်။

ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားထားမိသည့် ထမင်းအချို့ကြောင့် သူ၏ ခံတွင်းမှာ ပြန်လည်နိုးကြားလာပြီး ဗိုက်ထဲမှ ထကြွလာတော့သည်။

သူသည် ခက်ခက်ခဲခဲ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ခြံစည်းရိုးတစ်ဘက်မှ ပညာတတ်လူငယ် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခန့်မှန်းနေစရာပင် မလိုပေ။ ထိုဝတုတ်မလေး ချက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ သူမ ဝနေခြင်းသည်လည်း မဆန်းတော့။ ဤမျှအထိ အရသာရှိနေသော ဟင်းလျာများကို ချင့်ချိန်စားရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်။

"အဟမ်း...ရဲဘော်ကျန်း၊ ဒီနေ့ည ဘာဟင်းချက်တာလဲဗျ။"

"ယုန်သား အစပ်ချက်ပါ။ တစ်ပွဲကို တစ်ယွမ် - ရှင် တစ်ပွဲလောက် ယူမလား။"

ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် ထိုစကားကြောင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် တစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဖြူဖွေးနေသော ထမင်းတစ်ပွဲနှင့် အနံ့မွှေးမွှေး ယုန်သားအစပ်ဟင်းတစ်ပွဲကို ကြည့်ရင်း သူ တွေးမိလိုက်၏။

တကယ်ကို ပေးရတန်သည့် တစ်ယွမ်ပင်။ သို့သော် ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုပါက ဤတစ်နှစ်လုံး သူရှာထားသည့် ပိုက်ဆံများအားလုံးသည် ကျန်းမန်မန်၏ အိတ်ထဲသာ ရောက်သွားတော့မည်။

ထို့နောက် သူသည် ခြံဝင်းထဲ၌ ထိုင်ကာ ဟင်းပွဲကို အရသာခံ စားသောက်နေခဲ့တော့သည်။ နောက်ဆုံးတစ်လုပ်ကို မြိုချလိုက်ပြီးသည်နှင့် ကောမာဇီက အချိန်ကိုက် ရောက်လာခဲ့၏။

"အစ်ကိုယဲ့...ပြဿနာတက်နေပြီ!"