အခန်း (၁၇-၁၈)

အပိုင်း ၁၇

ကျန်းမန်မန် လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ကျိုးယဲ့ ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ထရပ်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟေ့! ရှင် တကယ်ပဲ ကျွန်မကို ခေါ်မသွားဘူးလား။"

"သေခါနီးဝက်ကို ရှင်မလားဆိုပြီး ကုခိုင်းကြည့်ပေါ့။ ကျွန်မ ကုနိုင်ရင် ရှင် ကျွန်မကို နှစ်ယွမ်ပေး၊ မကုနိုင်ရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို နှစ်ယွမ် ပြန်ပေးမယ်။ ရှင့်အတွက် ဘာမှ အရှုံးမရှိဘူးလေ!"

သို့သော် ထိုသို့ပြောပြီးမှ သူမ သတိထားမိသွား၏။ နေပါဦး... တကယ်တမ်း ရှုံးမည့်သူက သူမ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဝက်တစ်ကောင်၏ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက် ရှိလို့လဲ။

ဒါက သာမန်ဝက် မဟုတ်ဘဲ၊ မျိုးပွားဝက်မကြီးဖြစ်နေသည်။ ဒါက ဝက်တစ်ကောင်၏ တန်ဖိုးတင် မဟုတ်ဘဲ နောက်ထပ် သားပေါက်လာမည့် ဝက် ၁၀ ကောင်၊ ၂၀၊ ၃၀ ၏ တန်ဖိုးပင်။

သူမသည် ဝက်အကောင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရမည့် တာဝန်ကြီးကို ယူမိလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသို့တွေးနေရင်း ကျိုးယဲ့ တွေဝေနေတုန်းမှာပင် သူမကအရင် ဦးဆောင်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။

ကျိုးယဲ့လည်း သူမ ဤကိစ္စကို ခဏခဏ ပြောနေသည်ကို သတိရမိကာ သူမ တကယ်များ ကုနိုင်နေမလား ဟု တွေးမိသွား၏။ ထို့ကြောင့် သူမကို မတားတော့ဘဲ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုလည်း လိုက်ခဲ့တော့!"

ကျန်းမန်မန် သူ၏နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ဝက်မွေးမြူရေးခြံက တောစပ်နားရှိ တောင်ခြေတွင် တည်ရှိနေလေသည်။ အိမ်အချို့ရှိနေပြီး ခြံဝတွင် ရွှီမိသားစုရွာ ဝက်မွေးမြူရေးခြံဟု ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားသည်။

သူမစိတ်ထဲတွင် ဝက်အကောင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ ရှိနေလိမ့်မည်ဟုတွေး၍ စိတ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်တော့ ရှစ်ကောင်တည်းသာ တွေ့ရ၏။

ထိုအခါမှသာ ဤခေတ်ကာလအကြောင်းကို သူမ သတိရသွားခဲ့သည်။

ဝက်ရှစ်ကောင်တည်းနှင့် အသားထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံအတော်များများကို တင်ပို့နေရသည်ဟု အပြောကြီးနေသေးသည်။ သူမသည်လည်း ထိုလူလိမ်၏ စကားကို အမှန်တကယ် ယုံသွားမိသေး၏။

သို့သော် ထိုဝက်မကြီးသည် ဤမွေးမြူရေးခြံအတွက် မည်မျှအထိ အရေးပါနေသည်ဆိုသည်ကို သူမ သတိရသွားခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင်ယောကျာ်းခုနစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုသည့် နာမည်ကျော် ဇာတ်လမ်းမျိုး ရှိနေသလိုပင်။

အတွေးထဲမှ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူမသည် ကျိုးယဲ့၏ နောက်မှ လိုက်ကာ ဝက်မကြီး၏ သီးသန့်ဝက်ခြံထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် မောဟိုက်ကာ အသက်ငင်နေသော ဝက်မကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ လန့်ဖျပ်သွားပြီး စစ်ဆေးရန် အမြန်တိုးသွားတော့သည်။

"အပူချိန်တိုင်း ကိရိယာ ရှိလား။ သူ့ကိုယ်ပူချိန် တိုင်းပြီးပြီလား။"

"ဟမ်။ ဝက်ကို ကိုယ်ပူချိန် တိုင်းရတယ် ဟုတ်လား။"

ကောမာဇီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ တစ်ခါမှ မတိုင်းဖူးမှန်း သိသာနေ၏။ သနားစရာကောင်းလိုက်သည့် သူမ၏ဘဝ - ဘယ်လိုစနစ်မှလည်း မရှိ၊ ဘယ်လိုအထောက်အပံ့မှလည်း မပါဘဲ စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ကျယ်သည့် အာကာသဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုတည်းနှင့် ဒီခေတ်ထဲကို ရောက်လာခဲ့ရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ပစ္စည်းဝယ်နိုင်သည့် ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်လောက် ပါသင့်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်သာ ဆေးဝါးများ ထုတ်သုံးပြီး ဆရာဝန်လုပ်လို့ရနိုင်လိမ့်မည်။

မဟုတ်လျှင်လည်း တိရစ္ဆာန်စကား နားလည်သည့်အစွမ်း ရှိသင့်...ထိုအစွမ်းသည်လည်း အဆင်မပြေလောက်ပေ။

ဝက်သတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ဝက်က "ကယ်ကြပါဦး! ကျွန်မကို သတ်တော့မယ်!" ဟု အော်နေလျှင် သူမ ဘယ်လိုလုပ်ရမည်လဲ - ကယ်ရမည်လား၊ မကယ်ရဘူးလား။

"ကျွန်မ အထင်တော့ ဝက်က အဖျားနည်းနည်း ရှိနေတယ်။ Cephalosporin ရယ်၊ Astragalus polysaccharides ရယ်၊ ပြီးတော့ Dexamethasone ၅ မီလီဂရမ်လောက် လိုမယ်။ ဗီတာမင် B နဲ့ C ထိုးဆေးတွေလည်း လိုတယ်။"

သူမ စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်၏။ ထိုဆေးများအားလုံး... ဒီနေရာတွင် ရှိနိုင်ရန်က မလွယ်ကူပေ။

သူမ တောင်တန်းများဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"ဒုတိယနည်းလမ်း ရှိသေးတယ်။ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ရှာမယ်၊ ပြီးရင် အဲ့ဒါကို ကြိတ်ပြီး အရည်ဖျော်တိုက်ရမယ်။ သူ့လက္ခဏာတွေအရ ကြည့်ရတာ အဆိပ်ရှိတဲ့ မြက်ပင်တွေ စားမိတာဖြစ်မယ်။"

"ဝက်စာပင်တွေ ရိတ်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က အဆိပ်ရှိတဲ့ အပင်တွေကို မှားပြီး ရောထည့်မိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ကျိုးယဲ့ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ ခုနက သူမပြောခဲ့သော ဆေးအမည်များကို ကြားစဉ်က အတော်လေး အထင်ကြီးသွားမိသော်လည်း ယခု ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအကြောင်း ပြောလာသည့်အခါမှသာ စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားတော့သည်။

အမှန်တကယ်တွင်တော့ သူမပြောခဲ့သော ဆေးဝါးများကို ရရှိရန်က မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မြို့နယ်ရှိ ဆရာဝန်ကြီးတွင်ပင် အရေးပေါ်သုံးဆေး အနည်းငယ်သာ ရှိနေလေသည်။

ကျန်းမန်မန် ခဏကြာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ဒါနဲ့... Tetracycline နဲ့ Analgin တော့ ရှင်တို့ဆီမှာ ရှိတယ်မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါတော့ ရှိမှာပါ။"

"အခု အဲ့ဒီ Tetracycline နှစ်လုံး အရင်တိုက်လိုက်။ နောက်တစ်နာရီကြာရင် Analgin ဆက်တိုက်။ ကျွန်မ အခုပဲ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဆေးပင်တွေ သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။"

"ကောင်းပြီလေ။ တောင်ပေါ်မှာက သိပ်ပြီး ဘေးမကင်းဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့မယ်။"

ကျိုးယဲ့လည်း ထိုသို့ဆိုကာ ကောမာဇီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မာဇီ.. မင်း ဆေးသွားယူလိုက်တော့။"

ဆေးဝါးများ သိပ်မစုံလှသော်လည်း ထိုဆေးနှစ်မျိုးကတော့ သူတို့ထံတွင် ရှိသည်။ သို့သော် ဝက်ကို တိုက်ရမည်ဟုတော့ သူတို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စမ်းကြည့်လိုက်လျှင်လည်း မမှားနိုင်။

ကျန်းမန်မန်သည် ဝါးခြင်းတောင်းတစ်လုံးကိုလွယ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး ကျိုးယဲ့က နောက်မှနီးနီးကပ်ကပ် လိုက်လာခဲ့၏။

"မင်း ဘာဆေးပင်တွေ ရှာမှာလဲ။"

"အရောင်ကျစေတဲ့ အပင်တွေနဲ့ ဗီတာမင် B၊ C ကြွယ်ဝတဲ့ အပင်တွေပေါ့။ ဥပမာ - ကန်စွန်းတို့၊ တောကန်စွန်းတို့ပေါ့။ တောကန်စွန်းမှာ ဗီတာမင် C ပါတယ်။ လျိုဟန်ကော ဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။ ပြီးတော့ အဆိပ်ဖြေဆေးပင်တွေလည်း ရှာရမယ်။"

"အဲဒါကြောင့် ဝက်စာပင်ရိတ်တာက လူတိုင်းလုပ်လို့ရတဲ့ အလုပ်မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာ။ အဆိပ်ရှိတဲ့ အပင်တစ်ပင်သာ မှားပါသွားရင် ဝက်က ချက်ချင်း သေသွားနိုင်တယ်။"

"ဒါတွေအားလုံးကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။"ကျိုးယဲ့လည်း စပ်စုလိုက်၏။

ကျန်းမန်မန်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဆေးပင်များကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဘိုးက အိပ်မက်ထဲမှာ လာသင်ပေးသွားတာ။"

ကျိုးယဲ့က သူမ ဆေးပင်ရှာနေပုံကို ကြည့်ရင်း ရယ်ချလိုက်၏။ "ဒီဆင်ခြေကို မင်းကိုယ်တိုင်ရော ယုံရဲ့လား။"

"ယုံတာ မယုံတာက ရှင့်အပိုင်း၊ ကျွန်မကတော့ အမှန်ပြောတာ။"

ကျန်းမန်မန် တောကန်စွန်းပင်တစ်ပင်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ချိန်တွင် ကျိုးယဲ့က သူမကို ဆွံ့အစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူသည် ထိုအပင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မှတ်သားထားပြီး သူမနှင့်အတူ လိုက်ရှာပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မြက်တောထဲ၌ ခေါင်းငုံ့ကာ ရှာဖွေနေကြသဖြင့် အနီးနားသို့ အန္တရာယ်တစ်ခု တိုးကပ်လာနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် မြက်တောထဲမှ မြွေတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာရာ ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် အော်ဟစ်လျက် ကျိုးယဲ့၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်တော့၏။

"အု!"

ကျိုးယဲ့လည်း ဟန်ချက်ပျက်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ရဲဘော်ကျန်း! မင်းကိုယ်အလေးချိန်က ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာရော သိရဲ့လား။ ဆင်းစမ်းပါဦး!"

သို့သော် ကျန်းမန်မန်ကတော့ လုံးဝမဆင်းပေ။ သူမသည် မြွေကို အသေအလဲကြောက်သူ ဖြစ်သည်။

"မဆင်းဘူး! ဟိုမှာကြည့်... အဲ့ဒါ မြွေစိမ်းမြီးခြောက်! ကျွန်မသာ အောက်ဆင်းလို့ အကိုက်ခံရရင် ရှင်တို့ ဝက်မကြီး မသေခင် ကျွန်မ အရင်သေမှာ။ အဲ့ဒီကျရင် ရှင့်ဝက်မကြီးကို ကယ်မယ့်သူ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူးနော်။"

သူ မယုံမည်စိုး၍ သူမက ထပ်လောင်းပြောလိုက်သေးသည်။"အဲ့ဒီဝက်မကြီးက တစ်ခါသားပေါက်ရင် ဆယ်ကောင်၊ စုစုပေါင်းဆို အကောင် ၃၀ ထက်မက ရမှာနော်!"

"ဝက်မကြီးအတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မရဲ့အန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေးကို ရှင် အာမခံရမယ်... အား... ဟိုမှာ လာနေပြီ!"

သူမ၏အသံမှာ ကြောက်လန့်တကြား မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျိုးယဲ့၏ကျောကိုလည်း အတင်းဖက်တွယ်ထားတော့သည်။ ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် အံကြိတ်လျက်သာ အောင့်ခံထားရရှာ၏။

ဝက်မကြီးအတွက်ပဲ... ဟု တွေးကာ သူ သည်းခံလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် ကျန်းမန်မန်သည် ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် သူ၏တုတ်ဖြင့် မြွေရှိရာသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်၏။

"သတိထားဦး! မြွေက တုတ်အတိုင်း ပြန်တက်လာတတ်တယ်!"

သို့ရာတွင် ကျိုးယဲ့ကတော့ မြွေ၏ ခုနစ်လက်မခန့်ရှိသော အားနည်းချက်နေရာကို တိတိကျကျပင် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ တစ်ဖက်သို့ပင် ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူမကိုယ်သူမ လက်သွက်လှပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း ကျိုးယဲ့၏ ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဝါက သူမထက် များစွာသာလွန်နေသည်ဖြစ်သည့်အတွက် သူမ စိုးရိမ်မိသည်မှာ အပိုဖြစ်သွားတော့သည်။

"မြွေက သေသွားပြီ။ အခုထိ မဆင်းသေးဘူးလား။"

ကျန်းမန်မန်လည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူ၏တောင့်တင်းလှသော ကျောပြင်ပေါ်မှ လျှောဆင်းလိုက်ရတော့သည်။ နွေရာသီဖြစ်သဖြင့် သူသည် အင်္ကျီပါးပါးတစ်ထည်သာ ဝတ်ထားခဲ့သည်။

ခုနက အတင်းအကြပ် ဖက်ထားခဲ့စဉ်က ဘာမှသတိမထားမိသော်လည်း ယခု စိတ်အေးသွားမှသာ ပြန်လည်ခံစားကြည့်မိသည့်အတွက် သိလိုက်ရ၏။

ဤလူသည် စစ်သားဟောင်းတစ်ယောက်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့်အညီ တစ်ကိုယ်လုံး ကြွက်သားများဖြင့် တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူမသည် ရှေ့ဘက်ကို မစမ်းကြည့်လိုက်ရဘဲ နောက်ကျောကိုသာ ထိတွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ကျိုးယဲ့သည်လည်း သူ၏တုတ်ကို ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးဖူးသည်မှာ ယခုက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ နူးညံ့အိစက်သော အထိအတွေ့များက သူ၏ကျောသို့ ဖိကပ်သွားသဖြင့် သူ၏နားရွက်များပင် နီရဲနေခဲ့လေပြီ။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုဝတုတ်မလေးက ချက်ချင်း ဆင်းသွားခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုကြောင့်လားတော့မသိသော်လည်း၊ သူမ၏လက်ကလေးများက ပူနွေးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး...

"အဟမ်း.....မြွေစိမ်းရဲ့ သည်းခြေက ဆေးဖက်ဝင်တယ်၊ သူ့အဆိပ်ကလည်း အသုံးဝင်တယ်။"

သူမက ထိုသို့ပြောလိုက်ရာ ကျိုးယဲ့က မဆိုင်းမတွပင် မြွေကို ကောက်ယူကာ ခွေလိပ်၍ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့... ယူထားလိုက်!"

"ဟင့်အင်း... မယူပါဘူး! ရှင်ပဲ ကိုင်ထားလိုက်!"

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံနှင့် မြွေကို ဘယ်လောက်ကြောက်မှန်း သိသာနေခဲ့သည်။ ကျိုးယဲ့လည်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မြွေကို သူ၏အိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။

"ကဲ... မြန်မြန်လုပ်ကြရအောင်။ မှောင်သွားရင် ဘာမှရှာလို့ ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းမန်မန်လည်း သူပြောသည်မှာ မှန်သဖြင့် ဆေးပင်များကို အမြန်ပြန်၍ ရှာဖွေလေတော့သည်။

ဆေးပင် သုံးမျိုးစလုံးကို စုံအောင် ရှာဖွေပြီးချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်ရီပျိုးစ ပြုနေလေပြီ။

တောင်ပေါ်မှ ပြန်ဆင်းချိန်တွင် သူမသည် ကျိုးယဲ့၏ တုတ်ကို အားကိုးကာ အန္တရာယ်ကင်းကင်းဖြင့် ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဝက်ခြံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းမန်မန် သတိထားမိသည်မှာ ဝက်အရေအတွက်ထက် လူအရေအတွက်က ပိုများနေခြင်းပင်။

သို့သော် နေရာကတော့ အတော်လေး သန့်ရှင်း၏။

ဝက်စာပင်ရိတ်သူ သုံးယောက်၊ ဝက်ထိန်း လေးယောက်၊ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးယဲ့နှင့် ဒု-ညွှန်ကြားရေးမှူး မာဇီ...။

တွေးကြည့်လျှင်တော့ ဝက်ထက် လူက တကယ်ကို ပိုများနေသည်။

ဤသည်မှာ လူအင်အား ဖြုန်းတီးရာ ရောက်သည်ဟု သူမ တွေးမိသော်လည်း နောက်မှသိလိုက်ရသည်မှာ သူတို့သည် တောဝက်များကိုဖမ်းရန် တောင်ပေါ်သို့လည်း တက်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်တော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ခုနက သူမ သတိထားကြည့်မိခဲ့ရာ ဝက်အချို့သည် သေးငယ်သော်လည်း နှစ်ကောင်ကတော့ တောဝက်နှင့် အတော်လေး တူနေခဲ့သည်။

သူတို့ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကောမာဇီက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး လှမ်းမေးလိုက်၏။

"ရှာတွေ့ခဲ့ရဲ့လား။"

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ

အပိုင်း ၁၈

"ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ အခုပဲ ကုသဖို့စတင်လိုက်မယ်။ ရှင်တို့ကတော့ ဝက်စာပင်တွေထဲမှာ ရောပါသွားတဲ့ အဆိပ်ရှိတဲ့အပင်ကို ရှာတွေ့အောင် အမြန်ရှာထားကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင် တခြားဝက်တွေလည်း ဒီဝက်မကြီးလိုပဲ အဆိပ်မိကုန်လိမ့်မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရုံနှင့် အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။ ကောမာဇီလည်း ဝက်ခြံထဲတွင် ကျန်ခဲ့သူများဘက် လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအဆိပ်ပင်ကို ရှာမတွေ့မချင်း ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ အိမ်မပြန်ရဘူး။"

ဝက်ခြံအလုပ်သမားများထဲတွင် ဝက်မွေးမြူရေး တာဝန်ယူထားသူ လေးဦးသည် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဝက်စာပြင်ဆင်ခြင်း၊ အစာကျွေးခြင်း၊ ဝက်ခြံသန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းနှင့် ဝက်များကို ရေချိုးပေးခြင်းတို့ကို အဓိက တာဝန်ယူကြရသည်။

ကျန်ရှိနေသော အမျိုးသားငါးဦးအနက် သုံးဦးသည် ဝက်စာပင်ရိတ်ရန် တာဝန်ယူထားကြပြီး၊ ကျန်သည့် အသားထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံနှင့် ချိတ်ဆက်ဆောင်ရွက်ရသည့် အလုပ်များကိုတော့ ကောမာဇီက ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်သည်။

ကျိုးယဲ့၏ အလုပ်က အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း လုံးဝတော့ မလွယ်ကူပေ။ သူသည် ရံဖန်ရံခါ တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ကင်းလှည့်ရသည်။

တောဝက်နှင့် တွေ့လျှင် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာပြီး ဝက်ခြံထဲ ထည့်ကာ ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ခြင်း၊ မျိုးပွားခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူရောက်လာပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ဝက်ခြံထဲ၌ ဝက်သုံးလေးကောင် ပိုတိုးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဝက်ခြံမှ အခြားအမျိုးသားရဲဘော်လေးဦးက သူ့ကို အတော်လေး အထင်ကြီး လေးစားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ ဝက်စာပင်များထဲ၌ အဆိပ်ပင် ရောပါလာသည့် ကိစ္စသည် သေးငယ်သော ကိစ္စလေးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ကောမာဇီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အားလုံးက ဝက်စာပုံထဲတွင် အသည်းအသန် ရှာဖွေကြတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဝက်စာပင်တွေက အကုန် စင်းပြီးသားတွေလေ။ အဲ့ဒီထဲကနေ အဆိပ်ပင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့မှာလဲ။"

ကျိုးယဲ့လည်း ဘေးမှကြည့်နေရင်း မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကြုတ်ထားမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း စင်းထားသော ဝက်စာပုံထဲကို လက်ဖြင့်မွှေကာ စစ်ဆေးကြည့်သည့်တိုင် ဘာမှခွဲခြား၍ မရပေ။

"ဒီဝက်စာတွေ အကုန်လုံးက သုံးလို့မရတော့ဘူး။ မနက်ဖြန်ကျရင် အပင်အသစ်တွေ ပြန်ရိတ်ရမယ်။ ဘယ်အပိုင်းက အဆိပ်ရှိနေမှန်း မသိဘဲ တခြားဝက်တွေကို ကျွေးမိလို့ သူတို့ပါ အဆိပ်မိကုန်ရင်တော့ အကျိုးဆက်က မတွေးဝံ့စရာပဲ။"

သူ ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် ကျန်းမန်မန်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမကတော့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို သေချာကိုင်တွယ်နေပုံရပြီး ထိုဝက်မကြီးကို အမှန်တကယ်ကယ်နိုင်မလားဆိုသည်ကတော့ မသေချာသေးပေ။

အကယ်၍သာ ထိုဝက်မကြီးကို မကယ်နိုင်ဘဲ တခြားဝက်များပါ အဆိပ်မိကုန်လျှင်... သူ ထိုရလဒ်ကို စိတ်ပင် မကူးကြည့်ချင်တော့ပေ။

ထို့နောက် သူသည့ ဝက်စာရိတ်ရသော အမျိုးသားသုံးဦးကို အေးစက်တင်းမာသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ အခုမေးရင်လည်း မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူကမှ အဆိပ်ပင်ကို ရိတ်မိတယ်လို့ ဝန်ခံမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဒါက အဆိပ်ရှိမှန်း မသိလို့ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီကိစ္စက တကယ့်ကို ပြဿနာကြီးပဲနော်။ မနက်ဖြန် မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံး ဝက်စာပင်တွေ ပြန်ရိတ်ရမယ်။ ပြီးတော့ မနက်ဖြန်အတွက် အလုပ်ရမှတ်တွေကိုလည်း အကုန်လုံး ဖြတ်ပစ်မယ်။ ဝက်စာပင်တွေကိုတော့ သေချာပေါက် ရအောင် ပြန်ရိတ်လာရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ အထက်ကို တင်ပြရလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီကျရင် မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံး အပြစ်ပေးခံရမှာ။"

ဝက်စာရိတ်သူ သုံးဦးထဲတွင် ချန်သော်ယွိလည်း ပါဝင်နေသည်။ ကျန်းမန်မန် ကျန်နှစ်ယောက်ကို မသိသော်လည်း၊ သူတို့အားလုံးကတော့ အပြစ်ပေး အရေးယူခံရမည်ကို မလိုလားနေကြပေ။ ကိစ္စက တော်တော်လေး ခက်ခဲနေ၏။ မည်သူမှလည်း အငြင်းပွား စောဒကတက်၍ မရနိုင်ပေ။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ရိတ်လာတဲ့အထဲမှာတော့ အဆိပ်ပင် လုံးဝမပါဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံနိုင်ပါတယ်။"

အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ဆိုလိုက်၏။ "ကျွန်တော်လည်း ရိတ်နေတုန်းက သေချာစစ်ခဲ့တာပါ။ အဆိပ်ပါစရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိပါဘူး။"

ထိုစဉ် ချန်သော်ယွိ၏ မျက်လုံးများက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်တို့ ဝက်စာပင် ရိတ်လာတာ ဒါက ပထမဆုံးနေ့မှ မဟုတ်တာ။ ဘာလို့ တခြားအပင်တွေ ရောထည့်မိမှာလဲ။ ဝက်စာပင် စင်းတဲ့ အဒေါ်ကြီးတွေလည်း မြင်မှာပဲလေ။ သူတို့ စင်းနေတုန်း တစ်ခုခု ထူးခြားနေရင် သေချာပေါက် သတိထားမိမှာပေါ့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ကြီးအချို့က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြတော့သည်။ "ဟုတ်တယ်... ငါတို့လည်း စင်းနေတုန်း အမြဲစစ်ပါတယ်။ အဆိပ်ရှိတဲ့ အပင်မျိုး တစ်ပင်မှ မတွေ့ပါဘူး။"

"အင်းလေ! စင်းနေရင်းနဲ့ တစ်ခုချင်းစီ ကြည့်နေတာပဲဟာ၊ မတွေ့ဘဲ မနေပါဘူး!"

ထိုအခါ ချန်သော်ယွိက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဝက်စာပင် ရိတ်ပေးတဲ့ ကလေးတွေများလား။ သူတို့က အဆိပ်ရှိမှန်း မသိဘဲ လျှောက်ဆွဲလာတာ ဖြစ်နေမလား။"

အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်က သူ့ကို မျက်စောင်းလှမ်းထိုးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ "ဒါက ဘယ်လို စကားမျိုးလဲ။ ကလေးတွေက မခွဲတတ်ရင်တောင် ငါတို့က ခွဲတတ်ပါတယ်။ စင်းနေတုန်းကတော့ မရင်းနှီးနေတဲ့ အပင်မျိုး တစ်ပင်မှ မတွေ့မိပါဘူး။"

အမျိုးသမီးလေးဦးစလုံးက အခိုင်အမာ ငြင်းဆိုနေကြသဖြင့် ကျိုးယဲ့ ခေါင်းကိုက်လာတော့သည်။ ဤကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်က အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူ သိလိုက်၏။

ကျန်းမန်မန်ကတော့ တောကန်စွန်းပင်များကို ကိုင်တွယ်နေလေသည်။ အကယ်၍သာ သူမတွင် အရည်ညှစ်စက် ရှိနေလျှင် အလုပ်က အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ လက်ဖြင့်သာ အပင်ပန်းခံ၍ လုပ်နေရသည်။

သူတို့ စကားပြောနေသည်ကို နားစွင့်နေရင်း သူမက ကျိုးယဲ့ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ပြောလိုက်၏။

"ဒီကိုလာဦး... ကျွန်မကို တစ်ချက်လောက် ကူပေးပါ။"

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးက သူမကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးယဲ့သည် ဤဝက်ခြံတစ်ခုလုံး၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ဒီပညာတတ်လူငယ် မိန်းကလေးက သူ့ကို သဘာဝကျကျ ခိုင်းစေနေလေ၏။

ကျိုးယဲ့လည်း သူမ၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ သူ့အိတ်ထဲရှိ မြွေကို သတိရသွားပြီး မြွေသည်းခြေကို သူမ လိုချင်နေသည်ဟု ထင်မိသွားကာ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူ အိတ်ထဲမှ မြွေကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် အော်ဟစ်ကာ အနောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားတော့သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာလား။ အဲ့ဒီမြွေသည်းခြေကို ရှင့်ဘာသာရှင်ပဲ ထုတ်လိုက်တော့!"

သူမသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော မြွေကြောင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ လန့်ဖျပ်နေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော သွေးအေးသတ္တဝါများကို သူမ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တတ်၏။

ကျိုးယဲ့လည်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေသလုံးတွင် ပတ်ထားသော ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ မြွေကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သည်းခြေကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းမန်မန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သည်းခြေကို ယူပြီးနောက် သူမက ကျိုးယဲ့အနားသို့ကပ်၍ တီးတိုးပြောလိုက်၏။

"အမှန်တော့ ဘယ်သူက အဆိပ်ပင်ကို ရိတ်ခဲ့မိသလဲဆိုတာ သိဖို့ မခက်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှုသာ မှန်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါ ဘယ်လိုအပင်မျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိမှာပဲ။ အဲ့ဒီအပင်ကို လက်နဲ့ထိထားတဲ့သူ ရှိ၊ မရှိ ဘယ်လိုခွဲခြားရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ ရှင့်ကို သင်ပေးနိုင်တယ်။"

ကျိုးယဲ့လည်း သူမဘက်သို့ ခေါင်း အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကျန်းမန်မန်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ရပ်နေမိသော ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွား၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံက တကယ်ကို လှပလွန်းနေခြင်းပင်။

ထို့နောက် သူသည် မျက်နှာကို အမြန်ပြန်လွှဲလိုက်ပြီး သူမပြောသည့် စကားကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ တိုးတိုးလေး ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီနည်းလမ်းကို ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးနိုင်မလား။"

"ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ကျွန်မကို ဝက်စာပင်ရိတ်တဲ့ အဖွဲ့ထဲ ထည့်ပေးဖို့ စဉ်းစားပေးမလား။"

ကျိုးယဲ့က သူမ လုပ်ဆောင်နေသည့်အရာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။"တကယ်လို့ မင်းသာ ဒီဝက်မကြီးကို ကယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဝက်စာပင်ရိတ်ဖို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဝက်စာကျွေးချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် သဘောတူတယ်။"

ကျန်းမန်မန်တွင် ဝက်စာကျွေးလိုသည့် စိတ်ကူးမရှိပေ။ သူမသည် ကိုယ်ပိုင်အချိန် ပိုရချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဝက်စာပင်ရိတ်သည်ကလည်း မပင်ပန်းသည်တော့ မဟုတ်။ အလုပ်ရမှတ် ၅ မှတ် ရရန်အတွက် ဝက်စာပင် ပိဿာ ၂၀ နီးပါးရိတ်ရလေ့ရှိသည်။

ပိဿာ ၂၀ !

တွက်ကြည့်လိုက်လျှင် တစ်မှတ်ရရန် ဝက်စာပင် ၄ ပိဿာလောက် ရိတ်ရမည်ဖြစ်၏။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဝက်စာရိတ်သူများသည် အမျိုးသားများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့တွင် တောဝက်ဖမ်းရသည့် တာဝန်လည်း ရှိသေး၏။

ကျန်သည့် ဝက်စာရိတ်သူများမှာ ရွာထဲက လူငယ်လေးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့အတွက် တစ်နေ့ကို ၅ ပိဿာ၊ ၁၀ ပိဿာ ရိတ်နိုင်လျှင်ပင် အတော်အဆင်ပြေနေခဲ့လေပြီ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တစ်နေ့လျှင် ၁ မှတ် သို့မဟုတ် ၂ မှတ်သာ ရကြသည်။

ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပျစ်ချွဲကာ အရောင်ရင့်သော ဆေးရည်တစ်ခွက် ရလာတော့သည်။

"ကဲ... အခု ဒီဆေးကို ဝက်မကြီးရဲ့ လည်ချောင်းထဲ ရောက်အောင် တိုက်ရုံပဲ။ ဆေးသာ ဝင်သွားမယ်ဆိုရင် တစ်နာရီမပြည့်ခင် သူ ပြန်ထလာလိမ့်မယ်။"

သူမ၏လေသံမှာ အလွန်ပင် ယုံကြည်မှုပြည့်နေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝက်မကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် အသက်ငင်နေခဲ့လေပြီ။

ကျိုးယဲ့လည်း ချက်ချင်းပင် အမျိုးသားအချို့ကို ခေါ်ကာ ဆေးတိုက်ရန် ကူညီခိုင်းလိုက်သည်။

ကျန်းမန်မန်ကတော့ ဝင်မကူတော့ပေ။

သူတို့သည် ဝက်ကို ဆေးတိုက်သည့်နေရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သည့်အတွက် ယခုအချိန်ကတော့ စောင့်ကြည့်နေရုံနှင့်ရသည်။

ကျိုးယဲ့သည် တစ်နေရာမှ တာ့ချန်မန် စီးကရက်တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ အမျိုးသားများကို တစ်လိပ်စီ ဝေပေးလိုက်သည်။

စောင့်နေရင်း စီးကရက်သောက်ခြင်းက ပုံမှန်ပင်။

ဝက်မကြီးသည် ချက်ချင်းကြီး ထလာမည်မဟုတ်သဖြင့် ဝက်ခြံထဲမှ မည်သူမှ အိမ်မပြန်နိုင်ကြသေးပေ။

ခဏအကြာတွင် တပ်ရင်းမှူးနှင့် ပါတီအတွင်းရေးမှူးတို့ပါ သတင်းကြား၍ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျိုးယဲ့လည်း သူတို့ကို သီးသန့်ခေါ်ကာ စကားပြောခဲ့၏။ ထို့နောက် သူတို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

တပ်ရင်းမှူးက ကျန်းမန်မန်ထံသို့ လာကာ သူမတွင် တိရစ္ဆာန်ဆေးကု လက်မှတ် သို့မဟုတ် ကျေးလက်ဆရာဝန်လိုင်စင် ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းတော့သည်။

သေချာပေါက်... ကျန်းမန်မန်ထံတွင် ဘာမှမရှိနေပေ။

ထိုအခါ သူက ကျန်းမန်မန်ကို အခြားသော ဝက်များဖြစ်တတ်သည့် ရောဂါများကိုရော ကုနိုင်သလားဟု ထပ်မေးခဲ့၏။

အကယ်၍ သူမသာ ဒီလမ်းကြောင်းကို သွားချင်သည်ဆိုလျှင် ရွာဆေးပေးခန်းမှတစ်ဆင့် တိရစ္ဆာန်ဆေးကု လက်မှတ်ရအောင် သူ ကူညီလျှောက်ထားပေးနိုင်ကြောင်းလည်း ပြောပြခဲ့သေးသည်။