အခန်း (၂၃-၂၄)

အပိုင်း ၂၃

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကတော့ သူတို့ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် သူတို့၏ ရှင်းပြချက်ကို နားပင်မထောင်တော့ဘဲ လက်ကိုရမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။

"မြန်မြန်... သူတို့ကို ဆွဲခွာလိုက်ကြစမ်း၊ ဒါက ဘာတွေ လာလုပ်နေကြတာလဲ။"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ပြတ်သားသော ရပ်တည်ချက်ကြောင့် အခြားသူများလည်း အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။ စတုတ္ထအဒေါ်လျိုနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့သည် အမြန် ရှေ့သို့တိုးကာ လီဟုန်မေ့ကို အတွင်းရေးမှူးကျောက်ထံမှ အတင်းဆွဲခွာလိုက်ကြ၏။

ယခုအချိန်တွင် လီဟုန်မေ့ လုပ်နိုင်သည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ငိုယိုနေရုံသာ ရှိတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် ကျေးလက်ဒေသဘက်မှ အမျိုးသမီးကြီးများ၏ အတတ်ပညာအားလုံးကို ကောင်းကောင်းကြီး တတ်မြောက်သွားပုံပင်။

အတွင်းရေးမှူးကျောက်၏ ဘောင်းဘီသည် ဘေးကင်းသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ သိက္ခာကတော့ ကျဆင်းသွားခဲ့လေပြီ။

ယခုအခါ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်နေသော သူ၏ ပန်းပွင့်ရောင်စုံပါသည့် အတွင်းခံဘောင်းဘီတိုကြောင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။

ပန်းပွင့်ရောင်စုံ အတွင်းခံ - ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး အချိန်ပေးပြီး ကြည့်ကြလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ? ငါ့ရဲ့ နာကျင်မှုကိုရော ဘယ်သူက နားလည်ပေးနိုင်မှာလဲ။

အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် မျက်နှာပျက်စွာဖြင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် တိုင်ပင်ကာ အထက်သို့ တင်ပြချက်တစ်ခု ပေးပို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လီဟုန်မေ့ကို အလုပ်စခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ အလုပ်စခန်းကို မသွားချင်ဘူး! မသွားချင်ဘူးလို့!"

"ရဲဘော်လီ... အထက်က ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နာခံပါ။ မဟုတ်ရင် မင်း တောင့်ခံနိုင်တာထက် ပိုဆိုးတဲ့ နောက်ဆက်တွဲတွေနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်။"

အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် ဒေါသကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲ တလှပ်လှပ် ဖြစ်နေရင်း ဤသို့ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ယနေ့သည် သူ့အတွက်တော့ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာနေ့ပင်။

ကျိုးယဲ့က ကျန်းမန်မန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "သွားရအောင်။"

ထို့နောက် သူသည် စတုတ္ထအဒေါ်လျိုနှင့် အခြားသူများကို စကားတစ်ခွန်း ထပ်မှာခဲ့သေးသည်။ "ခြံထဲက ဝက်တွေကိုလည်း သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးကြပါဦး။"

ကျန်းမန်မန်၏ ခြင်းတောင်းထဲတွင် ဘာမှ သယ်စရာ မရှိနေပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် နေ့လယ်ဘက်တွင် ဝက်စာမြက်များ သွားရိတ်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီဟုန်မေ့ကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့၏။ သူမ မကျေနပ်နိုင် - လုံးဝကို မကျေနပ်နိုင်ပေ။

နေ့လယ်ဘက်တွင် ကျန်းမန်မန်သည် သူမ ဖမ်းမိလာသော တောကြက်ကိုယူကာ ပြန်ရောက်လာသည်။ သဘာဝကျစွာပင် ထိုအရာက ကြက်သားနှင့် မှိုဆီပြန်ဟင်း တစ်ခွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူမ ရှာဖွေလာခဲ့သော မှိုများသည် ယခုထိ မကုန်သေးပေ။ ယနေ့သည် ထိုမှိုများကို ချက်စားရန်အတွက် အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ပိုးကောင်လေးများ ထွက်လာတော့မည်။

ကျိုးယဲ့ကတော့ သူမ၏ လက်ရာကို မစားတော့ဘဲ သူ၏ တစ်လစာ လစာငွေကို ချွေတာမည်ဟု ကျိန်ဆိုထားခဲ့၏။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သွားရည်ကျခြင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ မက်မောမှုကို သည်းခံနေရခြင်းက သူ့အတွက် နေ့စဉ်တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ယခုအချိန်သည် အိမ်ထောင်စု အများစု အသားဟင်းကို မစားနိုင်ကြသည့် အချိန်မျိုးဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ မိသားစုပင်လျှင် နေ့တိုင်း အသားဟင်း မစားနိုင်ကြပေ။

သို့သော်လည်း ယခုမှ ရောက်လာသော ပညာတတ် လူငယ်အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကမူ နေ့တိုင်း ဟင်းကောင်းများ ချက်စားနေကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် ရွာအထဲဖက်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးသော နေရာတွင် နေထိုင်နေကြ၏။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ရွာထဲရှိလူများသည် မနာလိုဖြစ်လွန်း၍ သေကုန်ကြပေလိမ့်မည်။

သူတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ကျိုးယဲ့က သတိပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် မာကျောသော ပေါက်စီနှင့် မုန်လာဥဆားစိမ်ကို ကိုက်စားနေရင်း ကျိုးယဲ့သည် စားပွဲပေါ်မှ တစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်မိ၏။ တစ်ယွမ်ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိသည်။ ကြက်ဥတစ်လုံးမှ သုံးပြားသာ ပေးရပြီး တစ်ယွမ်ဆိုလျှင် သုံးလုံးရသည်။

ထမင်းတစ်နပ်တည်းအတွက် တစ်ယွမ်တောင် သုံးရမည်ဆိုသည်က လုံးဝကို မတန်ပေ။

တစ်နပ်ကို တစ်ယွမ်ဆိုလျှင် တစ်လကို ယွမ်သုံးဆယ်။ တစ်နှစ်ဆိုလျှင် ယွမ်သုံးရာ့ခြောက်ဆယ်။

သူသည် ထိုပိုက်ဆံကို အိတ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ကာ ထရပ်ပြီး အပြင်သို့ လျှောက်လာခဲ့တော့၏။

"ရဲဘော်ကျန်း... ကျွန်တော့်ကို တစ်ပွဲပေးပါ။"

သူသည် ဟင်းပန်းကန်ကို လက်ခံလိုက်သည့်အခါ အထဲတွင် ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းလုံး ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် တစ်ချက်သပ်လိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော် စကားတစ်ခွန်းတော့ ပြောပါရစေ။ ဒီလိုမျိုး နေ့တိုင်း အသားဟင်းစားနေတာက ရွာထဲကလူတွေကြားမှာ မနာလိုမှုတွေကို သေချာပေါက် ဖြစ်လာစေလိမ့်မယ်။ နောက်ဆိုရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း နည်းနည်းလျှော့ကြဦး။"

သူသည် ဤနောက်ဆုံးတစ်နပ်ကို စားပြီးလျှင် ကျန်သည့် ပိုက်ဆံများအားလုံးကို အခြားနေရာတွင် သွားအပ်ထားလိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူ၏လက်ထဲ၌ ပိုက်ဆံအများကြီး မထားတော့ပေ။

ကျန်းမန်မန်သည် အကြံဉာဏ်ကောင်းကို လက်ခံတတ်သူဖြစ်သည့်အတွက် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။"

သူမ ဒါကို အရင်က မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ဝိတ်ချရန် ကြိုးစားနေသူဖြစ်သဖြင့် အသားကို လုံးဝဖြတ်ပစ်ရန်ကလည်း မဖြစ်နိုင်ပြန်။

ဒီဘက်ခေတ်တွင် ကြက်ရင်ပုံသား သီးသန့်များလည်း ရောင်းချခြင်းမရှ်ိ၊ အမဲသား အသားလွှာများလည်း မရှိပေ။ သူမ၏ ဝိတ်ချမည့် အစီအစဉ်ကိုသာ အခြေအနေနှင့်အညီ ပြောင်းလဲပစ်ရတော့မည်။

ကျိုးယဲ့လည်း နောက်ဆုံးတော့ စိတ်လျှော့ကာ စားလိုက်တော့၏။ ကြက်ပေါင်က တကယ်ကို အရသာရှိလွန်းသည်။

နေ့လယ်ဘက်တွင် ကျန်းမန်မန်သည် ကျိုးယဲ့၏ နေရာအနားတွင် ဘယ်သူမှမရှိနေသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ကျောပိုးခြင်းလေးကို လွယ်ကာ ဝက်ခြံဘက်မှတစ်ဆင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့လေသည်။

ဝက်ခြံတံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကျိုးယဲ့က အဝတ်ထုတ်လေးတစ်ထုတ်ကို ကိုင်ကာ ပြေးလာခဲ့၏။

"ရော့... မင်းအတွက်... ကန့်မှုန့်။"

ကျန်းမန်မန်သည် ထိုကန့်မှုန့်ကို လက်ခံလိုက်ရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်ကျိုး။"

ကျိုးယဲ့က မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်ရာ သူ၏ ခံ့ညားထက်မြက်သော မျက်နှာသွင်ပြင်သည် တက်ကြွမှုများဖြင့် ဝင်းပသွားတော့သည်။ သူက မေးစေ့ကို အနည်းငယ်ပင့်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး။ မင်းက အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဝက်မွေးမြူရေးခြံရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဝက် ဖြစ်နေပြီပဲ။ ဝက်စာမြက်တွေ လာရိတ်ရင်း မင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ပြဿနာတက်ကုန်မှာပေါ့။ ဒါကို မင်းနဲ့အတူ အမြဲဆောင်ထားနိုင်အောင် တစ်ခုခု လုပ်ထားလိုက်ဦး။"

ကျန်းမန်မန်သည် သူ၏ စကားကြောင့် ပြုံးလိုက်မိပြီး ဝက်စာမြက်များရိတ်ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့တော့သည်။

အခု သူမတွင် ကန့်မှုန့်ရှိနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းအချို့ကိုသာ ရှာတွေ့လိုက်လျှင် မြွေ၊ အင်းဆက်များနှင့် ရောဂါသယ်ဆောင်သည့် ကြွက်များကို ထိရောက်စွာ ကာကွယ်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ခြင်တော့ တကယ်ကို များလွန်းသည်။

သူမသည် ဝတ္ထုများထဲမှ ခေတ်မီပစ္စည်းမျိုးစုံပါသည့် စနစ်များနှင့် ကူးပြောင်းလာကြသည့် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးများကို အားကျမိသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ မနက်ပိုင်းကတည်းက ဝက်များ ကြိုက်တတ်သည့် မြက်အမျိုးအစားများကို သူမ မှတ်သားထားခဲ့ပြီးသားဖြစ်၏။

အချိန် သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ ဟိုနားက နည်းနည်း၊ ဒီနားက နည်းနည်းနှင့် မကြာမီမှာပင် ဝက်စာမြက် ပေါင်နှစ်ဆယ်ခန့် ရရှိသွားခဲ့တော့သည်။

ကျန်သည့် အချိန်များကတော့ သူမ စိတ်ကြိုက် လုပ်နိုင်သည့် အချိန်ပင်။

ဝက်စာမြက် ရိတ်ရခြင်းက တကယ့်ကို အားရကျေနပ်စရာ အကောင်းဆုံး အလုပ်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တောင်ပေါ်မှ လေထုကလည်း လတ်ဆတ်နေ၏။

ယခုအချိန်တွင်တော့ Pamela ၏ လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ရမည့်အချိန် ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

ထို့အပြင် ဒူးမြင့်မြင့်မြှောက်သည့် လေ့ကျင့်ခန်း အကြိမ် ၁၀၀၀ လည်း လုပ်ရဦးမည်။ အကြိမ်ရေ များများသာ လုပ်လိုက်လျှင်တော့ ဒီခါးဘေးမှ အဆီများ သေချာပေါက် ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။

လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ပြီးနောက် သူမသည် ခေါက်ကုလားထိုင်လေးကို ထုတ်ကာ အနားယူလိုက်သည်။ သူမ၏ ခါးနှင့် ခြေထောက်များသည်လည်း နာကျင်နေခဲ့လေပြီ။

ထို့နောက် သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သည့် လေကို အဝရှူရှိုက်ကာ အသက်ရှူ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လိုက်တော့သည်။

ချွေးများ မိုးရေစက်ကဲ့သို့ တရဟော စီးကျနေ၏။ နောက်ဆုံး ချွေးတိတ်သွားသည့်အခါ သူမသည် ဝက်စာမြက်ခြင်းနှင့် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲယူကာ ဘယ်သူမှ ရှိမနေသည်မှာ သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်တွင် ပုန်းကာ သူမ၏ သီးသန့် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်တော့သည်။

သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်တော့ လဲလှယ်ရန် အဝတ်အစားများ ရှိနေခဲ့သည်။ ရေနွေးနွေးလေးဖြင့် ရေချိုးကာ အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် သူမ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

အပြင်သို့ ခြေလှမ်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ အပြင်ဘက်ကို မြင်နိုင်သည်ဆိုသည်ကို သူမ သတိရသွား၏။ သူမ အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဘယ်သူမှ မရှိနေပေ။ ထို့ကြောင့် ခြေတစ်ဖက်ကို အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထုတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

သူမလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေထောက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်လိုက်ရ၏။

အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်ခဲ့သော်လည်း လူတစ်ယောက်ကိုမျှ မမြင်ရပေ။

သို့သော် စကားပြောသံများကိုတော့ အတိုင်းသား ကြားနေရ၏။ ၎င်းမှာ လီဟုန်မေ့နှင့် သူမ မသိသော လူတစ်ယောက်၏ အသံပင်။

"မင်းကတော့ တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ ပညာတတ်လူငယ်ပဲ။ မင်း မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာနဲ့ပဲ သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မလို့လား။"

လီဟုန်မေ့၏ အသံကလည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေ၏။"ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ ကျိုးယဲ့ကိုတင် မဟုတ်ဘူး... ဟို သေသင့်တဲ့ ဝတုတ်မကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ဦးမှာ။"

အားရွှမ်ဟု ခေါ်သည့် မရင်းနှီးနေသော ထိုလူက ဆက်ပြောလာ၏။"ဒါဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံ ထပ်တိုးပေးရမယ်!"

ကျန်းမန်မန် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အခုတော့ သူမပါ သူတို့၏ ပြဿနာရှာမည့်စာရင်းထဲ ပါသွားခဲ့လေပြီ။ ထို့နောက် လီဟုန်မေ့၏ ဈေးမေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်လောက်လဲ။"

"ငါးဆယ်။"

"ဘာ။ ငါးဆယ်က အရမ်းများလွန်းတယ်။ နှစ်ဆယ့်ငါးပဲ ပေးနိုင်မယ်! ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဲ့ဒီမိန်းမက အဲ့ဒီလောက်ပဲ တန်တယ်။"

အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ နားထောင်နေသော ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်မိပြီး တံတွေးပင် ထွေးပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။ သူမကို နှစ်ဆယ့်ငါးယွမ်တဲ့လား။ စော်ကားလိုက်တာ!

ထို့အပြင် ဒါကို လီဟုန်မေ့က အကျယ်ကြီး ပြောထွက်သေး၏။

အားရွှမ်ကလည်း ထိုဈေးသည် နည်းလွန်းနေသည်ဟု ယူဆသဖြင့် ချက်ချင်း ဈေးဆစ်လေတော့သည်။"လေးဆယ်။ တစ်ပြားမှ လျှော့မပေးနိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါနဲ့ ငါ့ညီတို့ ဒါကို ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။"

လီဟုန်မေ့လည်း အံကြိတ်ကာ သဘောတူလိုက်ရလေသည်။"ကောင်းပြီ။ စုစုပေါင်း တစ်ရာ့လေးဆယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပိုက်ဆံမပေးရသေးခင် ရလဒ်ကို အရင်မြင်ချင်တယ်။"

"မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါတို့ဘက်က အကုန်လုပ်ပြီးမှ မင်းက ငြင်းလွှတ်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ဒီလိုလုပ်၊ မင်း ကြိုတင်ငွေ ထက်ဝက် ပေးစရာမလိုဘူး။ ဒီဆေးထုပ်ကို သူတို့ရဲ့ ဝက်စာထဲကိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒီ ကျန်းမန်မန် ရိတ်ထားတဲ့ မြက်တွေထဲကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထည့်ပစ်လိုက်ရုံပဲ။ ဒါဆိုရင် သူမကတော့ သွားပြီ။ ကျိုးယဲ့ကလည်း သူမကို ရန်သူလို သဘောထားသွားလိမ့်မယ်။

အဲ့ဒီနောက်မှာမှ သူမကို ငါတို့ ဖမ်းလိုက်ရင် ဘယ်သူကမှ သူမကို သတိရနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမဘက်က ကာကွယ်ပေးမဲ့သူလည်း ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းက သူမ အပြစ်လုပ်ထားတာမို့လို့ ထွက်ပြေးသွားတယ်၊ အပြစ်တင်ခံရမှာ ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ပဲ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်။"

ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် လက်ခုပ်ပင် ထတီးချင်သွားတော့၏။ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်တဲ့ အကြံလဲ!

ထိုစဉ် လီဟုန်မေ့၏ အသံက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ကို ယွမ်လေးဆယ် လာတောင်းနေသေးတာလဲ။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်လုပ်ရမှာပဲလေ!"

"အစ်မကြီးရယ်... မင်းက ငါ့ဆေးတွေကို အလကားရလာတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ

အပိုင်း ၂၄

"ရှင်တို့ဆေးက ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိနေလို့လဲ။"

"ပြီးတော့ ရှင်တို့ဆေးက ဝက်ခြံက ဝက်တွေအကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲ့ဒါဆို ပြဿနာအကြီးကြီး တက်ကုန်မှာ!"

"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုဝတုတ်မက တရားခံဖြစ်သွားမှာပဲလေ။ အရာအားလုံးကို သူမခေါင်းပေါ်သာ ပုံချလိုက် - ဒါကို မင်းလုပ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ လီဟုန်မေ့ စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ သူမ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။

အရာအားလုံးကို ဟိုဝတုတ်မ၏ ခေါင်းပေါ် ပုံချလို့ရသည်၊ သူမက ဘာကို ကြောက်နေရမည်လဲ။

ဒီလိုတွေးပြီးနောက် သူမ သဘောတူလိုက်တော့သည်။ "ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒီပစ္စည်းကိုပေး၊ ကျန်းမန်မန်ရဲ့ ဝက်စာထဲကို ထည့်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာလိုက်မယ်။"

"ဒါနဲ့ ကျိုးယဲ့ကိုကျတော့ ရှင်တို့ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

"သတိမပေးဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။ သူက စစ်သားဟောင်းတစ်ယောက်။ ဒဏ်ရာရလို့ အနားယူပြီးမှ ဒီကိုရောက်လာတာလို့ ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ရည်ကတော့ ကျသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်တို့လည်း သတိထားကြဦး။ တကယ်လို့ ရှင်တို့အကြံက အလုပ်မဖြစ်ဘဲ သူ့လက်ထဲ မိသွားရင်တော့ ကျွန်မက ဒီကိစ္စတွေက ကျွန်မနဲ့ ပတ်သက်တယ်ဆိုပြီး ဝန်ခံမှာမဟုတ်ဘူးနော်။"

အားရွှမ်က စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေက ဒီလောကထဲမှာ အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လောက်သန်မာတဲ့ လူပဲဖြစ်ဖြစ် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာကိုတော့ ကြောက်ရတာပဲ - ငါတို့မှာ ဆေးလည်း ရှိတာပဲလေ။ သူ အငိုက်မိသွားတုန်း ငါတို့လက်ထဲ ရောက်လာမှာပါ။"

"သူ့ကို တောင်ပေါ်မှာ ပစ်ထားလိုက်မယ်၊ တောကောင်တွေ စားချင်စားပါစေပေါ့။ သူ့ကို တောကောင်စားသွားတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်မယ်ဆိုရင် အရာအားလုံးက ပြီးသွားပြီ။အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေစမ်းပါ။ ရော့... ဒီမှာ ပစ္စည်း၊ သေသေချာချာ သိမ်းထားဦး။"

ဒါကို ကြားတော့ လီဟုန်မေ့ ခေတ္တခဏ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။"ဒါဆို ဘယ်တော့ လုပ်ကြမှာလဲ။"

"အခုချက်ချင်း လုပ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းလည်း အလုပ်စခန်းကို မကြာခင် အပို့ခံရတော့မယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲ့တော့ မြန်မြန်လုပ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါတို့-"

သူတို့၏ တိီးတိုးစကားပြောသံများက သူတို့ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားနေရင်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကျန်းမန်မန်သည် သူတို့၏အသံ လုံးဝမကြားရတော့သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒါက အပိုင်းတစ်ရာလောက်ပါတဲ့ နန်းတွင်း ဇာတ်လမ်းတွဲကြီးလိုပဲ။

အဆိပ်ခတ်ခြင်းများ၊ ပြန်ပေးဆွဲခြင်းများ - မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကတော့ တကယ်ကို ခက်ခဲခဲ့လိမ့်မည်။

ဒီနေရာကိုရောက်လာသည့်တိုင် သူမကို ဒုက္ခပေးမည့်သူများ ရှိနေသေး၏။

ဒီစာရေးဆရာက ဘာဖြစ်နေသည်လဲ။ မူရင်းဇာတ်လိုက်မင်းသမီးနှင့် ရန်ငြိုးရှိနေသည်လား။

ယခုတော့ သူမသည် အခြေအနေကို သိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေပြီး အသေခံနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဝက်စာမြက်ခြင်းကို ကျောပိုးကာ တောင်အောက်သို့ ချက်ချင်း ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

တောင်ခြေသို့ ရောက်သည့်အခါ လီဟုန်မေ့တစ်ယောက် ဝက်ခြံတံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပင်။

သို့သော် ဖုန်းမရှိခြင်းကတော့ ဆိုးရွားလွန်း၏။ ကျိုးယဲ့ကို လှမ်းခေါ်၍ မရပေ။

ဒီဘက်ခေတ်၏ ဆက်သွယ်ရေးကတော့ တကယ်ကို အားနည်းလှသည်။

ရုတ်တရက် သူမ အကြံတစ်ခု ရသွားခဲ့၏။

လီဟုန်မေ့က သူမ၏ ဝက်စာထဲကို ဆေးတစ်ခုခုထည့်ရန် ကြိုးစားနေသည် မဟုတ်လား။

ဒီလိုဆိုလျှင် သူမက လီဟုန်မေ့၏ ရှေ့ကနေပဲ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဖြတ်သွားပြလိုက်မည်။

အကယ်၍ လီဟုန်မေ့က ဝက်စာမြက်များထဲ ဆေးတစ်ခုခုထည့်ချင်လျှင် သေချာပေါက် သူမ ထိတွေ့မှုလုပ်ရလိမ့်မည်။

ကျန်းမန်မန်ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဝက်စာကို မကိုင်မိသရွေ့ သူမ၏ လက်တွင် ဆေးများ ကျန်နေမည် မဟုတ်။

တကယ့်ကို ပြည့်စုံသည့် အစီအစဉ်ပင်။

သူမသည် ဝက်စာမြက်ခြင်းကို ကျောပိုးကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ လီဟုန်မေ့တစ်ယောက် တောင်ခြေ၌ အဆင်သင့် စောင့်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရ၏။

လီဟုန်မေ့သည် သူမကို မြင်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမန်မန်ကတော့ သူမကို ရှောင်ဖယ်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"လီဟုန်မေ့... နင် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။"

လီဟုန်မေ့၏ အကြည့်များက ဝက်စာမြက်ခြင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေပြီး အတင်းအကြပ် ကြိုးစားပြုံးရင်း ဆိုလိုက်၏။

"ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း... ငါ မှားသွားမှန်း ငါသိပါတယ်။ နင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ကူပြောပေးလို့ မရဘူးလား၊ ငါ့ကို အလုပ်စခန်းကို မပို့ဖို့လေ။ အဲ့ဒီမှာ လုပ်ရတဲ့အလုပ်တွေက လူတောင် သေနိုင်တယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပေးပါ။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ကျန်းမန်မန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလျက် သူမ ဝက်စာမြက်ခြင်းကို အတင်းတွယ်ကပ်ထားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လီဟုန်မေ့၏ အကြံစည်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ရန် သူမ၏ခေါင်းကို တမင်တကာ ဘေးသို့ လွှဲထားပေးလိုက်သည်။

"ဒါက တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲလေ။ ငါ့ကို လာပြောနေလည်း အပိုပဲ။ နင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကိုပဲ သွားတောင်းပန်လိုက်တာက ပိုအလုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ခြင်းတောင်းကို လွှတ်စမ်းပါဦး၊ ငါ ဒါတွေကို ပြန်ပို့ရဦးမယ်။"

သူမသည် ခြင်းတောင်းကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး အကြံသစ်တစ်ခုက ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာ၏။

သူမသည် လီဟုန်မေ့၏ ဂုတ်ပိုးကို အမြန်ပင် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ လီဟုန်မေ့လည်း ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးသွားပြီးနောက် မျက်စိမှိတ်ကာ မေ့လဲသွားတော့၏။

အချိန်က်ိုက်ဆိုသလို ကျိုးယဲ့နှင့် ကောမာဇီတို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို လှမ်းမြင်လိုက်ကြ၏။

ကောမာဇီတစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိပြီး တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဒါက..."

"ဘာကို 'ဒါက' လဲ။ မြန်မြန် မြို့နယ်ကိုသွားပြီး ပြည်သူ့လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ ကို သွားခေါ်လိုက်!"

ကောမာဇီလည်း ဆွံ့အသွားပြီး ပြန်မေးလိုက်၏။ "မင်း... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွားအဖမ်းခံမလို့လား။"

ကျန်းမန်မန်က သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး မေ့လဲနေသော လီဟုန်မေ့နှင့် သူမ သယ်လာသော ဝက်စာမြက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကျွန်မက အဖမ်းခံရမှာလဲ။ လီဟုန်မေ့က ကျွန်မ ယူလာတဲ့ ဝက်စာထဲမှာ တစ်ခုခု ထည့်လိုက်တယ်။ တကယ်လို့ ဝက်တွေသာ ဒါကို စားမိလိုက်ရင်... အခုဆို အကုန် သေကုန်ကြလောက်ပြီ။"

"ဘာ?! သူမက ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိရတာလဲ။ အစ်ကိုကျိုး... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

ကျိုးယဲ့သည် ကျန်းမန်မန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသည့်အကြည့်ဖြင့် အကြာကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောမာဇီကို ပြောလိုက်သည်။

"သူမပြောသလိုပဲ လုပ်လိုက် - မြို့နယ်ကို သွားပြီး ရဲတွေကို ခေါ်လာခဲ့။ ငါတို့ ဝက်ခြံက ဝက်တွေကို တစ်ယောက်ယောက်က အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်လို့သာ ပြောလိုက်။"

ကျန်းမန်မန်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတင်မကသေးဘူး။ သူတို့က ကျွန်မကို ရောင်းစားဖို့လည်း စီစဉ်ထားသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကျိုးယဲ့ကို သတ်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ ပစ်ထားခဲ့ဖို့ရောပဲ၊ တောကောင်တွေ စားပါစေလို့တောင် ပြောနေကြသေးတာ။ ကျွန်မ တောင်ပေါ်မှာ ဝက်စာမြက် ရိတ်နေတုန်း သူတို့ စကားပြောနေတာကို ကြားခဲ့လို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မလည်း ဘယ်လိုလုပ် အဆင်သင့် ဖြစ်နေနိုင်ပါ့မလဲ။"

ကျိုးယဲ့၏ မျက်နှာမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့တော့သည်။ "အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီက စက်ဘီးသွားငှားပြီး မြို့နယ်ကို အမြန်သွားလိုက်။ လမ်းမှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကိုပါ အခြေအနေကို အသိပေးခဲ့ဦး။ ရန်သူတွေ ရိပ်မိမသွားစေဖို့လည်း မှာထားခဲ့လိုက်ဦးနော်။"

ကောမာဇီသည် အခြေအနေက မည်မျှအထိ စိုးရိမ်ရသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်ကာ အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ကျိုးယဲ့သည် သတိမေ့နေသော လီဟုန်မေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်၏ ခြင်းတောင်းထဲမှ ဝက်စာမြက်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူမ ဝက်စာထဲ တစ်ခုခု ထည့်လိုက်တယ်ဆိုတာ သေချာလား။"

"မကိုင်နဲ့!"

ကျိုးယဲ့ လက်လှမ်းပြီး စမ်းကြည့်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျန်းမန်မန်က တားလိုက်သည်။

"သူမက ဝက်စာပေါ်ကို ဆေးမှုန့်တွေ ဖြူးလိုက်တာ - ကြည့်လေ၊ သူမလက်ထဲမှာ ဆေးထုပ်က ရှိနေတုန်းပဲ။ ရဲတွေ ရောက်လာရင် ဒါကို သက်သေအဖြစ်သုံးပြီး သူမကို အပြစ်တင်လို့ ရတယ်။ ဒီဆေးက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိပေမဲ့ ကောင်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ တောင်ပေါ်မှာ သူတို့ပြောနေတာ ကျွန်မ ကြားခဲ့သလိုဆိုရင် ဒီဆေးကို ပေးတဲ့လူကလည်း လူကောင်းမဟုတ်ဘူး။ 'ဝက်တွေ သေကုန်ရင် ကျန်းမန်မန်ခေါင်းပေါ် ပုံချလိုက်မယ်' လို့တောင် သူတို့က ပြောနေကြတာလေ။ အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပေးတဲ့ ဆေးက အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဘူးလို့ ရှင်ထင်လို့လား။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဝက်စာကို မကိုင်မိသေးဘူး။ သူမလက်မှာပဲ ဆေးအကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေတာ... ဒါက ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေပဲ။ အခု ရှင်သွားကိုင်လိုက်ရင် သက်သေခံပစ္စည်းတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။"

ကျိုးယဲ့က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ တခြားရော ဘာတွေကြားခဲ့သေးလဲ။"

ကျန်းမန်မန်က သူမကြားခဲ့သမျှကို အကုန် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ "ဒါတွေပါပဲ။ ကျွန်မ ခန့်မှန်းကြည့်မိသလောက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းမှာ သူတို့က လာဖမ်းကြလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ရဲတွေလာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ကျွန်မ ပြန်မယ်၊ သူတို့ ကျွန်မကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားကြတဲ့အချိန်မှာပဲ အမ်ိအရဖမ်းဆီးလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

ကျိုးယဲ့ ခေတ္တခဏ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ အဲ့ဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်အဖြစ်မခံပါနဲ့။ ကောမာဇီ ရဲတွေကို ခေါ်လာပြီဆိုရင် သူမကို တိုက်ရိုက် စစ်မေးလို့ ရပါတယ်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ထဲ တွန်းပို့စရာ မလိုပါဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို လက်ပူးလက်ကြပ် မမိဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အပြစ်ဒဏ်က လျော့သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့ ကြံစည်ရုံနဲ့ တကယ်လုပ်တာက မတူဘူးလေ။"

ကျိုးယဲ့က သူမကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်လေသည်။ "အဲ့ဒီအတွက် မင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ လီဟုန်မေ့ကို ဆေးပေးတဲ့အမှုနဲ့၊ သူမက မင်းရဲ့ ဝက်စာမြက်တွေကို အဆိပ်ခတ်တာ... ဒီနှစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူတို့ဘဝ ပျက်သွားဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။ မင်း ထပ်ပြီး ပါဝင်ပတ်သက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။"

ကျန်းမန်မန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သဘောတူလိုက်၏။ "ကောင်းပါပြီ။ ကံကောင်းပြီး ကျွန်မ ကြားခဲ့လို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ သူတို့ထောင်ချောက်ထဲ တကယ်တိုးဝင်မိသွားတော့မှာ။"

ကျိုးယဲ့က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"မင်းက ကံကောင်းပုံရတယ်နော်။"

ကျန်းမန်မန်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေါ့၊ အမြဲပြုံးနေတတ်တဲ့သူတွေက အမြဲကံကောင်းတတ်တယ်လေ။ ဒါကြောင့် ရှင်လည်း ခဏခဏ ပြုံးသင့်တယ်။"

သူမ အံ့ဩမိသွားရသည်မှာ ထိုလူက အမှန်တကယ်ပင် သူမကို ပြန်၍ ပြုံးပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအပြုံးသည်လည်း..