အခန်း (၂၉-၃၀)

အပိုင်း ၂၉

ထိုအဒေါ်ကြီး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းမန်မန်က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤအဒေါ်ကြီးသည် ရွာရှိအခြားသူများနှင့် များစွာမခြားနားလှသော်လည်း အနည်းငယ် ပို၍ရုပ်ဆိုးနေခြင်းကသာ သူမအား အခြားသူများထက် ပို၍ ထူးခြားနေစေသည်။

ကျိုးယဲ့က သူမ၏ မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"ဒီတောဝက်ကို တောင်ပေါ်ကနေ သူမက မျှားခေါ်လာတာလေ။ အဒေါ့်မှာသာ အရည်အချင်းရှိရင် ကိုယ်တိုင်တောင်ပေါ်တက်ပြီး မျှားခေါ်လာခဲ့ပေါ့။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော် အဒေါ့်ကို ဝက်ကလီစာအကုန်လုံး အပိုပေးမယ်။"

သူ၏စကားကြောင့် ထိုအဒေါ်ကြီးက တံထွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်သည်။ ဝက်ကလီစာအတွက်နှင့်တော့ သူမ၏ အသက်ကို အပေါင်မခံနိုင်ပေ။

တောဝက်ကသာ သူမကို ဝှေ့၍သတ်လိုက်လျှင် မည်သို့လုပ်မည်လဲ။

"ဒီပညာတတ်လူငယ်မလေးက ဒီလောက်အထိ သတ္တိရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ မင်းတို့အားလုံးက ဝိုင်းပြီး သူမကို ကာကွယ်ပေးနေကြတာလား။"

ကျိုးယဲ့နှင့် အခြားသူများ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် သူမက ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"အမယ်လေး... ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဒီပညာတတ်လူငယ်မလေးက ဒီလောက်တောင် ဝနေတာကို ဝက်သား စားချင်သေးတယ်ပေါ့။ သူမက ဝက်ကလီစာတွေ ရထားပြီးပြီ မဟုတ်လား။"

ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ မကျေမနပ်ဖြစ်နေမိသည်။ 'အဒေါ်က ဒီလောက်တောင် အသက်ကြီးနေပြီကို၊ ဘာလို့ အခုထိ မသေသေးတာလဲ။'

"အဒေါ်.. အားနေရင် အိမ်ပြန်ပြီး သွားတိုက်လိုက်ပါဦး။ မဟုတ်ရင် နှစ်မိုင်ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ တောဝက်တွေအားလုံး အဒေါ့်ရဲ့ ခံတွင်းနံ့ကြောင့် အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေကုန်ပါဦးမယ်။"

ကျိုးယဲ့၏ စကားကြောင့် လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ရယ်မောကုန်ကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးနေသဖြင့် ကျန်းမန်မန်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။

သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ခွဲတမ်းရရှိသော ဝက်သားများကို ကိုင်ကာ ကျိုးယဲ့၏ နောက်မှ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လိုက်လာခဲ့သည်။

ကျိုးယဲ့ကတော့ သူမအတွက် ဝက်ကလီစာများကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးထား၏။

"ဝိုး...ဒါရိုက်တာကျိုးက ဘယ်တုန်းကမှ ပညာတတ်လူငယ်တွေအပေါ် အခုလိုမျိုး စိတ်ဝင်တစား မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ကြည့်ရတာ ဒီဝတုတ်မလေးကို သဘောကျနေတာ ထင်တယ်။"

ကျန်းမန်မန်ကမူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိသည် - သူက သူ့ရဲ့အသက်ကိုတောင် ကျွန်မကို ပေးပြီးသားလေ။

"ကဲပါ အဒေါ်တို့ရယ်၊ စကားကို ဆင်ခြင်ပြောကြစမ်းပါ။ သူမက ကျွန်တော့်အိမ်နီးချင်းမို့လို့ ကလီစာတွေကို ကျွန်တော်က ကူသယ်ပေးတာပါ။ အခုတော့ အဒေါ်တို့က ဒါကို အတင်းအဖျင်းသတင်း လုပ်နေကြပြီ။ အခု လူစုခွဲကြတော့၊ အိမ်ပြန်ပြီး ဝက်သားသွားချက်လိုက်ကြတော့။ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ တောဝက်မိရင် ကျွန်တော် သတ်မပေးတော့ဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အတင်းပြောနေသော အမျိုးသမီးများအားလုံး ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

တောဝက်ကို သတ်လိုက်၍သာ သူတို့အတွက် ဝက်သားခွဲတမ်း ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မသတ်ဖြစ်ခဲ့ပါက ထိုဝက်ကို တပ်မဟာအတွက်သာ မွေးမြူရမည် မဟုတ်လား။

ထိုစဉ် ထန်ရှောင်မင်က ကျန်းမန်မန်ကို လာရှာခဲ့သည်။ "မန်မန်... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား။ နင် နေ့လယ်စာစားဖို့ ပြန်မလာလို့ ငါ တော်တော်စိုးရိမ်နေတာ။ အခုလို ဘေးကင်းတာ မြင်ရလို့ တော်သေးတာပေါ့။"

ကျန်းမန်မန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ တောင်ပေါ်ကနေ တောဝက်တစ်ကောင်တောင် သယ်လာသေးတယ်လေ။ ဒီညတော့ ငါတို့ ကောင်းကောင်းစားရတော့မှာ။"

စကားပြောနေရင်း အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ကျန်းမန်မန်က ဝက်သားကို ကျိုးယဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ကျိုးယဲ့က ထိုဝက်သားကို မယူဘဲ သူကိုင်ထားသော ဝက်ကလီစာများကိုသာ သူမထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"ဝက်သားကို မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်က ကောင်းကောင်းချက်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းချက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ချက်ပေးခတော့ တောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

ကျန်းမန်မန်က သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ချက်ခတော့ မတောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကလီစာတွေကို ဆေးပေးဖို့တော့ ကူညီနိုင်မလား။"

ကျိုးယဲ့လည်း လက်ထဲရှိ ဝက်ကလီစာများကို ငုံ့ကြည့်ကာ ဖြေလိုက်လေသည်။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ မင်း ဘယ်လိုဆေးစေချင်လဲသာ ပြောလိုက်၊ အကုန်ဆေးပေးမယ်။"

တကယ်တော့ အသည်းနှင့် အဆုတ်က ဆေးရသည်မှာ သိပ်အပန်းမကြီးလှသော်လည်း ဝက်အူများကတော့ အတော်လေး လက်ဝင်လှသည်။

သူတို့၏ ဆေးကြောနည်းက ရိုးရှင်းသည်။ ရေနွေးအိုး သို့မဟုတ် ကရားတစ်ခုကို ရှာပြီး ဝက်အူတစ်ဖက်မှ ရေလောင်းထည့်ကာ ညှစ်ချလိုက်လျှင် အထဲမှ အညစ်အကြေးများအားလုံး ထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် အတွင်းပိုင်းကို စင်ကြယ်သွားအောင် ပြာဖြင့် ပွတ်တိုက်ရ၏။ ပြီးလျှင် ဆားရည်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဆေးလိုက်ပါက သန့်စင်သွားပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းမန်မန်သည် ဝက်အူဆီပြန်ဟင်းနှင့် ဝက်အူခြောက်စပ်ကြော်တို့ကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

အသည်းကို ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ဆီသတ်ပြီး၊ နှလုံးနှင့် အစာအိမ်ကိုမူ ကြက်သွန်ဖြူဆော့စ်ဖြင့် တို့စားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း လူအားလုံးထဲတွင် သူမက အနည်းဆုံး စားခဲ့သူဖြစ်သည်။

ကျန်းမိသားစု ပျက်စီးမသွားစေရန် ဝက်အူခြောက်စပ်ကြော်ကို နှစ်လုတ်ခန့်သာ မြည်းစမ်းကြည့်ခဲ့သည်။

"ဟဲဟဲ... ကျွန်တော်က အလကားနှိုက်စားဖို့ သက်သက်လာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ..." ကောမာဇီတစ်ယောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးဖြင့် လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူက ကျိုးယဲ့၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာရင်း ကျန်းမန်မန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ထမင်းတော့ မချက်ထားဘူး၊ ဟင်းတွေကိုတော့ စိတ်ကြိုက်စားလို့ ရပါတယ်။"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမကတော့ နောင်တစ်ချိန် ဗိုက်ဆာလာပါက စားနိုင်ရန် ဟင်းတစ်ပွဲကို သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီးဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... ကျွန်တော် အလကားစားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မနက်ဖြန် ငါးဖမ်းပိုက်ချတဲ့အခါ မင်းအတွက် ငါးနှစ်ကောင် အပိုချန်ထားပေးပါ့မယ်"

"ရှင်တို့ တကယ်ပဲ ငါးဖမ်းပိုက်ချကြမလို့လား။"

ကျန်းမန်မန် ထိုသို့ မေးလိုက်သောအခါ ကောမာဇီက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေါ့... အဒေါ်လျိုတို့၊ အဒေါ်ကြီးဝမ်တို့နဲ့အတူ သူ့ကို ခေါ်သွားခိုင်းရမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ခဏလောက်တော့ အဝေးကို ဖယ်ထုတ်ထားရမယ်။ အကယ်၍ သူက ကျွန်တော်တို့ကို တိုင်တောတာဖြစ်ဖြစ်၊ အလုပ်လုပ်ပုံကို သိသွားပြီး သူများကို သွားပြောတာဖြစ်ဖြစ်ဆိုရင် ကျွန်တော် သည်းခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းမန်မန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက သူဆိုတာ သေချာလို့လား။"

"သေချာတာပေါ့၊ သူကလွဲရင် တခြားသူမရှိဘူးလေ။ အစ်ကိုယဲ့က သူ့ကို သနားလို့ ဝက်မွေးမြူရေးခြံမှာ ဆက်ထားပေးထားတာကို..."

ကျိုးယဲ့က သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "စားစရာရှိတာကိုပဲ စားစမ်းပါ။ အခုလောလောဆယ် သူက အမှောင်ထဲမှာ၊ ငါတို့က အလင်းထဲမှာ။ သူ့ကို ဒီမှာ ဆက်ထားတယ်ဆိုတာက—"

ကျိုးယဲ့၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကောမာဇီက ကြားဖြတ်၍ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "အစ်ကိုယဲ့! ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း ချက်တဲ့ ဝက်ကလီစာက တကယ်ကို အရသာရှိလွန်းတယ်ဗျာ! ကျွန်တော့်အမေချက်တဲ့ ဝက်အူတွေစားတိုင်း အမြဲတမ်း အနံ့ဆိုးထွက်နေတာ၊ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း ချက်တာကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စားကောင်းနေရတာလဲ။ အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ!"

ကျိုးယဲ့မှာ စကားပင် ဆက်မရနိုင်တော့ပေ။ ကောင်းတာတော့ မှန်သည်၊ သို့သော်လည်း ဤကောင်က အနည်းငယ် ပိုလွန်းနေ၏။

"မင်းပြောတဲ့ စကားတွေကို မင်းအမေကို ပြန်ပြောပြလိုက်မယ်။"

"ဟာ... မလုပ်ပါနဲ့! ဒါပေမဲ့ တကယ်ပြောတာနော်၊ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်းရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်။ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း၊ မင်းမိသားစုက မြို့ပေါ်မှာ စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်ထားတာလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မဘာသာ လေ့လာထားတာပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မက ဒီလောက်အထိ ဘယ်ဝလာပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ ဝိတ်ချနေပြီ။ ရှင်တို့ပဲ စားလိုက်ကြတော့။"

ကောမာဇီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ဝိတ်ချမလို့လား။ ကျွန်တော်ကတော့ အခုလိုပုံစံလေးက ပိုကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ၊ ကျက်သရေရှိပြီး ကံကောင်းစေမဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား အစ်ကိုကြီးယဲ့။"

ကျိုးယဲ့က သူ့ကို ဓားကဲ့သို့ ထက်ရှသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေတော့သည်။

"မင်း သေသေချာချာ စားမှာလား၊ မစားဘူးလား။ နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာနဲ့တော့။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ရိုက်လွှတ်လိုက်တော့မယ်။"

ကျိုးယဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ကောမာဇီက လက်ကို အသည်းအသန် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး! စားကြရအောင်... ဟဲဟဲ..."

မှောင်ရီပျိုးစပြုလာချိန်တွင် ကျန်းမန်မန် ဘာမှထပ်မစားတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး အားရပါးရ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်နေရသည်ကိုပင် သူမက သဘောကျနေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ ပန်းကန်ဆေးစရာမလိုခဲ့ပေ၊ ထန်ရှောင်မင်က အားလုံးကို သိမ်းဆည်းဆေးကြောပေးခဲ့၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ထုံးစံအတိုင်း ဝက်စာမြက်ရှာရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသော်လည်း ချန်သော်ယွိကိုမူ အဝေးသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝက်စာမြက် ရှာရမည့်တာဝန်အစား ငါးဖမ်းရမည်ဆိုသောကြောင့် သူကတော့ အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေပုံပင်။

ဝက်စာကျွေးရမည့်အလုပ်ကို ကျော်ပြီး ငါးဖမ်းခွင့်ရသည်က ရခဲသည့် အခြေအနေ မဟုတ်ပါလား၊ ယောက်ျားလေးအများစုသည် ငါးဖမ်းရခြင်းကို သူတို့၏ သဘာဝအတိုင်း ဝါသနာပါတတ်ကြသည်။

သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အဖွဲ့ဝင်များနှင့်ပတ်သက်၍မူ သိပ်သဘောမကျခဲ့ပေ။ "အစ်ကိုယဲ့... ခင်ဗျား မလိုက်ဘူးလား။ အစ်ကိုမာဇီ... ခင်ဗျားရော။"

ကျိုးယဲ့က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းက အခုထိ မသက်သာသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် မလိုက်နိုင်ပါဘူး။"

ကောမာဇီကမူ ထိုမျှအထိ ယဉ်ကျေးမနေပေ။ "မင်း သွားကိုသွားရမယ်၊ ဒါပဲ! ညည်းညူမနေနဲ့တော့။ မိန်းမသားတွေတောင် လုပ်န်ိုင်သေးတာပဲကို၊ ဒါမှမဟုတ် အဒေါ်ကြီးတွေနဲ့ အတူတူသွားရတာက မင်းအတွက် ပြဿနာရှိလို့လား။"

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး! အဒေါ် နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်ကြိုးစားကြတဲ့ သူတွေပါ။"

ကျိုးယဲ့ ထိုအဒေါ်ကြီးနှစ်ဦးကို ဘာပြောလိုက်မှန်းမသိသော်လည်း သူမတို့ကတော့ ပြုံးပျော်လျက်ပင် ချန်သော်ယွိကို ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။

ကျိုးယဲ့နှင့် ကျန်းမန်မန်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ ကျိုးယဲ့က ပြောင်းဖူးများကို ယူဆောင်လာပြီး ကျန်းမန်မန်ကမူ မနေ့ညက ထောင်းထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ပြောင်းဖူးများနှင့် ရောစပ်ရန် တာဝန်ယူလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်လစာ ရိက္ခာတွေနော်။ တကယ်လို့ တောဝက်တစ်ကောင်မှ မမိခဲ့ရင် မင်း ကျွန်တော့်ကို နောက်လ အစားအသောက် ကျွေးထားမှာလား။"

ကျန်းမန်မန် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူသည် တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သူဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအကြံမှာ သူမ၏အကြံဖြစ်နေသလို သူသည်လည်း သူမ၏အစီအစဉ်ကို ထောက်ခံရန်အတွက် ရိက္ခာများကို စွန့်လွှတ်ထားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းမန်မန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွေးထားမှာပေါ့!"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမသည် ယခုလည်း ထန်ရှောင်မင်ကို အစားအသောက် ကျွေးမွေးနေသည်ဖြစ်ရာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် တိုးလာရုံနှင့် ဘာမှ ထူးခြားသွားမည်မဟုတ်ပေ။

ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ

အပိုင်း ၃၀

ကျန်းမန်မန် အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားရသောအခါ ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် တောဝက်မိရန်ကိုသာ ဆုတောင်းရမလို၊ မမိရန်ကိုပဲ မျှော်လင့်ရမလိုနှင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူတို့ထဲမှ နှစ်ယောက်က ငါးဖမ်းပိုက်နှင့် ကြိုးကို ထမ်းကြပြီး ကောမာဇီကမူ ပေါက်တူးနှင့် ဂေါ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထို့နောက် သူတို့ငါးယောက်သား တောင်ပေါ်သို့ ဦးတည်ချီတက်ခဲ့ကြ၏။

တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ယခင်က တောဝက်များကို တွေ့ခဲ့ဖူးသည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းမန်မန် မြေကြီးပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာကနေ စကြမယ်။ အရင်ဆုံး ငါးဖမ်းပိုက်ကို အဝိုင်းလိုက် ဖြန့်ခင်းလိုက်။ ပိုက်ရဲ့ အောက်ခြေအပိုင်းကိုတော့ နည်းနည်း ပိုထားရမယ်နော်။ ပြီးရင် တိုင်တွေနဲ့ ထောက်ထားလိုက်။ ဟုတ်သားပဲ... မနေ့က ပြောထားတဲ့ တိုင်တွေကော လုံလုံလောက်လောက် ပါရဲ့လား"

ဝမ်ကျားရှင်းက သူ့ခေါင်းသူ ကုပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။ "မလောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်ရောက်နေတာဆိုတော့ သစ်ကိုင်းတွေကိုပဲ ခုတ်ပြီး တိုင်အဖြစ် သုံးလိုက်လို့ရပါတယ်။"

ကျန်းမန်မန်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အရင်ဆုံး ပိုက်ကို အောက်မှာ အရင်ဖြန့်ထားလိုက်ကြတာပေါ့။ ပြီးမှ ပိုက်ကိုလည်း ထိန်းထားနိုင်ပြီး တောဝက်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိမဲ့ သစ်ကိုင်းတောင့်တောင့်တွေကို ရှာကြမယ်။"

ကျိုးယဲ့က သူကိုင်ထားသည့် ၁၂ ပိဿာခန့်ရှိသော ပြောင်းဖူးအိတ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို စားပြီးသွားရင် တောဝက်တွေက လှုပ်ရှားနိုင်ဦးမှာလား။"

"လှုပ်ရှားနိုင်တာပေါ့။" ကျန်းမန်မန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါက အဆိပ်မှ မဟုတ်တာ။ တောဝက်တွေမှာ အားအင်ရှိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခွန်အားကတော့ နည်းသွားမှာပေါ့။ ဒါကလည်း ခဏပါပဲ။" သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် ပိုက်ကို အပြီးသတ် ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးယဲ့ကို ပြောင်းဖူးစေ့များ ကြဲခိုင်းလိုက်၏။ ပြောင်းဖူးစေ့များကို ပိုက်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ကြဲဖြန့်ထားလိုက်ပြီးနောက် အားလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"

ကျိုးယဲ့က ပိုက်၏ ခိုင်ခံ့မှုကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အဆင်ပြေပုံရသည်။ ထို့နောက် ကျန်းမန်မန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

ကျန်းမန်မန်ကတော့ သူမမြင်ဖူးခဲ့သည့် ဗီဒီယိုများကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုလူများတွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ ရှိသော်လည်း သူတို့တွင်တော့ မရှိသဖြင့် သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

"စောင့်နေရမှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် တခြားနေရာမှာ ဝက်စာသွားရိတ်ပြီး ညနေမှ ပြန်လာကြည့်လို့လည်းရတယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က သစ်ပင်ပေါ်ကနေ ယုန်ထောင်တဲ့သူလိုမျိုး စောင့်ကြည့်နေရမယ်။ တောဝက်တွေ ဝင်လာပြီဆိုတာနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကို အချက်ပေးပေါ့။"

သူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူမက သူမကိုယ်သူမ ပြန်ညွှန်ပြရင်း ဆွံ့အသွားကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ အားလုံးက ကျွန်မကို ကြည့်နေကြတာလဲ။ ကျွန်မက ဒီမှာနေပြီး စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးသူလို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား။"

ကျိုးယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "မဖြစ်နိုင်တာ။ မင်း ဖယ်နေလိုက်။ ကျွန်တော်ပဲ နေခဲ့မယ်။ မင်းတို့တွေက ဝက်စာသွားရိတ်ကြ။ တကယ်လို့ တောဝက်တွေ အများကြီး မိခဲ့ရင် ဝက်စာတွေ အများကြီး ပိုလိုလာလိမ့်မယ်။"

ဝမ်ကျားရှင်းနှင့် လျိုကျန်းယဲ့တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူပြောသည်ကလည်း မှန်နေ၏။

"ဒါပေမဲ့..." ကောမာဇီက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို့ရဲ့ ကျောက ဒဏ်ရာက မပျောက်သေးဘူးလေ။ ကျွန်တော်ပဲ နေခဲ့မယ်။ ကျွန်တော်ပဲ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။"

သူက ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရန် ပြောလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးယဲ့လည်း ထပ်မငြင်းတော့ပေ။

တောဝက်မိလျှင် ကောင်းသည်၊ မမိခဲ့လျှင်လည်း ပညာတတ်လူငယ် ကျန်းမန်မန်ထံ၌ တစ်လလုံး ကပ်စားရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို မင်းပဲ စောင့်နေခဲ့။ ငါတို့ ညနေမှ ပြန်လာခဲ့မယ်။ စောင့်ကြည့်ဖို့ ကောင်းတဲ့ သစ်ပင်အမြင့်ကြီးတစ်ပင်ကို ရှာထားလိုက်ဦး။"

ကောမာဇီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "စိတ်မပူနဲ့။ ကျွန်တော်က သစ်ပင်တက်တာ အတော်ဆုံးပဲ။ အရင်က ငှက်သိုက်နှိုက်ဖို့ သစ်ပင်တွေ ခဏခဏ တက်ခဲ့တာ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးယဲ့က ကောမာဇီ၏ ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... ဒါဆိုလည်း တက်ပေတော့။ ငါတို့ကတော့ ဝက်စာရိတ်ပြီး မကြာခင်မိတော့မယ့် တောဝက်တွေအတွက် အစာပြင်ထားလိုက်ဦးမယ်။"

သူတို့လေးယောက်သည် ဝေးဝေးလံလံ မသွားကြတော့ဘဲ ထိုတောင်ပေါ်မှာသာ ဝက်စာရိတ်ခဲ့ကြသည်။ ကျိုးယဲ့က ကျန်းမန်မန်နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲလမ်းလျှောက်ရင်း လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။

"ဒီနည်းလမ်းကို မင်းဘယ်လိုများ စဉ်းစားမိတာလဲ။"

သူမက ကျိုးယဲ့ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်ပေါ့။"

"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ကျွန်တော်က အတည်ပြောနေတာ။ နောက်ကျရင် ဒါကို မှတ်တမ်းတင် အစီရင်ခံစာ ရေးရဦးမှာ။ တကယ်လို့ တောဝက်တွေသာ အမိရခဲ့ရင် မင်းကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ဆုလာဘ်တွေ ပေးမှာလေ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းမန်မန် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "မြို့တော်က စာကြည့်တိုက်တစ်ခုမှာရှိတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာ။ ဘယ်စာအုပ်လဲဆိုတာတော့ အတိအကျ မမှတ်မိတော့ဘူး။"

ကျိုးယဲ့သည်လည်း မြို့တော်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ချိပ်ပိတ်ထားခြင်း ခံရသော စာကြည့်တိုက်ကို ချက်ချင်း သတိရမိသွားကာ မေးမိလိုက်လေသည်။

"မင်း အဲ့ဒီစာကြည့်တိုက်ကို သွားခဲ့တာလား။"

ကျန်းမန့်မန့်က သူ့ကို အဓိပ္ပါယ်ပါသည့် အပြုံးလေးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင် တိုင်ချင်ရင် ကျွန်မအဖေကို တိုင်လို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုတော့ မတိုင်နဲ့နော်။"

ကျိုးယဲ့က သူမ ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "မင်းအဖေကို ငါက ဘာလို့ တိုင်ရမှာလဲ။ ထားလိုက်ပါတော့... အစီရင်ခံစာထဲမှာ ဘယ်လိုထည့်ရေးရမလဲဆိုတာ သိရင် ရပါပြီ။ စာကြည့်တိုက်က စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ မတော်တဆ ဖတ်ဖူးရာကနေ အခုလို အသုံးတည့်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးလို့ပဲ ရေးလိုက်မယ်။"

သူမအတွက် ဆင်ခြေဆင်လက် ရှာပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းမန်မန် ရယ်ချင်သွားတော့သည်။။"ဒီနည်းလမ်းနဲ့ တောဝက်တွေ တကယ်မိမယ်လို့ ရှင် တကယ်ကြီး ယုံနေတာလား။"

"အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ မင်းက ကျွန်တော့်ကို တစ်လလုံး အစားအသောက်ကျွေးထားမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားပဲဟာ... ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ ပူစရာမရှိတော့ဘူး။"

ကျန်းမန်မန်က တံစဉ်ကို ဝှေ့ယမ်းနေရင်း ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဘာမှမပြောဘဲ ဝက်စာကို ဆက်ရိတ်နေလိုက်တော့၏။

နေလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဝက်စာပင် ပိဿာ ၃၀ ခန့်စီ ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

နေလယ်စာကတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ကြက်ဥထမင်းကြော်ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမက ကျိုးယဲ့အတွက်ပါ တစ်ပွဲ အပိုယူလာပေးခဲ့သည်။

မနေ့က ဝေစုရထားသော အသားအချို့ကိုလည်း ထည့်ကြော်ထားသေး၏။ ထိုအသားကို သူမက မနေ့ညကတည်းက နှပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင်မူ အတုံးလေးများတုံးကာ ထမင်းနှင့်အတူ ကြော်လိုက်သည့်အတွက် အလွန်ပင် အနံ့အရသာနှင့် ပြည့်စုံနေခဲ့လေသည်။

ကျိုးယဲ့သည် သူမကြော်ပေးသည့် ကြက်ဥထမင်းကြော်ကို စားရင်း အလွန်ကောင်းလွန်းသဖြင့် မယုံနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ဝေခွဲမရသည့် ပြဿနာနှင့် ပြန်လည်ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြန်၏။

'တောဝက်တွေ ဖမ်းမိတာက ကောင်းမလား၊ မမိတာကပဲ ပိုကောင်းမလား။'

နေလယ်စာ စားပြီးနောက် ခေတ္တမျှ အနားယူခဲ့ကြသည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မူ ထောင်ချောက်ကို စစ်ဆေးရန် တောင်ပေါ်သို့ အတူတူ ပြန်တက်လာခဲ့ကြ၏။

အနီးအနားတွင် ရှိနေနိုင်သော တောဝက်များ လန့်မသွားစေရန် သူတို့ အသံတိတ် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။

ပိုက်ကွန်ရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ တောဝက်တစ်ကောင်မှ မမြင်ခဲ့ရပေ။

သစ်ပင်ပေါ်တွင်မူ ကောမာဇီကတော့ ငိုက်မြည်းနေခဲ့လေပြီ။ သူတို့လာသည်ကို မြင်သောအခါမှ ဝမ်းသာအားရ နိုးလာပြီး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ။ ငါနဲ့ လူချင်းလဲဖို့ အချိန်တန်ပြီလား။"

ကျိုးယဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ဆင်းလာပြီး သွားနားတော့။ ငါ ဆက်စောင့်လိုက်မယ်။"

ထို့နောက် ကျန်းမန်မန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "မင်းလည်း သစ်ပင်တက်တတ်တယ်မလား။ အတူတူ တက်မလား။"

ကျန်းမန်မန်က မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်လုပ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။။"ကျွန်မက ဝက်စာမြက်ပင် ဆက်ရိတ်ရဦးမှာလေ။ တကယ်လို့ တောဝက်တွေလည်း မမိဘဲ ရှင်ကလည်း တစ်လစာ ရိက္ခာတွေ အကုန်စားပစ်မယ်ဆိုရင် ရှင့်ကို ကျွန်မက ဘာနဲ့ ကျွေးထားရတော့မှာလဲ။"

"ဟမ်..."

ကောမာဇီက ကျန်းမန်မန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးယဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "အစ်တို့နှစ်ယောက်ကတော့လေ... လက်ထပ်စာချုပ်ပဲ သွားယူလိုက်ကြတာကောင်းမယ်။"

"သွားစမ်းပါ!"

"သွားစမ်းပါ!"

ကောမာဇီတစ်ယောက် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ "သွားစမ်းပါ" ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း၊ တစ်သံတည်း ထွက်ပေါ်လာပုံမှာ တကယ့်ကို ညီညွတ်လှသည်။ ကောင်းပြီလေ... သူကပဲ အသာတကြည် ထွက်သွားပေးရတော့မှာပေါ့။

မထွက်ခွာမီ သူက ထပ်လောင်း၍ ပြောလိုက်သေးသည်။

"ဟေး... ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း၊ တကယ်လို့ ဒီတစ်ခါ တောဝက်မမိခဲ့ဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ရိက္ခာဝေစုကို သုံးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို တစ်လလုံး ကျွေးစရာမလိုပါဘူး၊ နှစ်ပတ်လောက် ကျွေးရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ။"

ကျိုးယဲ့ - ...

"မင်း အခုထိ မသွားသေးဘူးလား။"

"သွားပြီ၊ သွားပြီ။ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း... ကျွန်တော် အတည်ပြောနေတာနော်။"

ကျန်းမန်မန် ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းနေမိတော့သည်။ ကောမာဇီက အာသွက်လျှာသွက် ရှိသူဖြစ်သလို၊ ကျိုးယဲ့ကလည်း လူပေလူတေဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် တကယ်ကို လိုက်ဖက်သော သူငယ်ချင်းအရင်းအချာများကဲ့သို့ပင်။

"ရှင် သစ်ပင်ပေါ်တက်လိုက်တော့၊ ကျွန်မ ဝက်စာပင် သွားရိတ်တော့မယ်။"

"အင်း... ဂရုစိုက်ဦးနော်။"

သူမ အဝေးသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျိုးယဲ့က သစ်ပင်ပေါ်သို့ အမြန်တွယ်တက်သွားတော့သည်။ သစ်ပင်အမြင့်ပေါ်မှနေ၍ ဝက်စာပင် ရိတ်နေသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်ကလေးကိုတော့ လှမ်းမြင်နေရဆဲပင်။

သူ ဘာတွေတွေးနေမိသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိသော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏နှုတ်ခမ်းအစုံတွင် အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားတော့သည်။ ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြန်၏။

ထောင်ချောက်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တောဝက်တစ်ကောင်မှ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရသေးပေ။ နောက်လအတွက် သူ၏ရိက္ခာများ တကယ်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားတော့မည်လား။

သို့သော် ကျိုးယဲ့တွင် အလျှံပယ်ရှိနေသည့်အရာတစ်ခုကတော့ သည်းခံစိတ် ဖြစ်သည်။

သူသည် သစ်ပင်ပေါ်မှနေ၍ ဆက်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင်မူ တောဝက်အုပ်ကြီးသည် ထောင်ချောက်ရှိရာသို့ အမှန်တကယ်ပင် ချဉ်းကပ်လာခဲ့လေသည်။

ကျိုးယဲ့၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွား၏။ သူ ကျန်းမန်မန်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမကို မမြင်ရတော့ပေ။

သူမ တောင်အောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားပုံရသည်။

တောဝက်တစ်ကောင်... နှစ်ကောင်... သုံးကောင်၊ ငါးကောင်...။ သူတို့အားလုံးသည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ တသီတတန်းကြီး ဝင်သွားကြပြီး ပိုက်ကွန်အတွင်းရှိ ပြောင်းဖူးစေ့များကို အရသာခံကာ မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေကြတော့သည်။