အခန်း (၃၀၅-၃၀၆)

အခန်း (၃၀၅) - ခရမ်းရောင်အဆင့် ကုန်ကြမ်းများနှင့် တည်နေရာကူးပြောင်းစက်များ ဆက်လက်တပ်ဆင်ခြင်း ၂

ရှင်ကျန်သူများသည် မိမိဘက်မှ စတင်တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုသရွေ့ အပင်နှလုံးသား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အခြားသော အကာအကွယ်ပေးမည့် နည်းလမ်းများ လိုအပ်လှပေသည်။

အဓိက အာရုံစိုက်ရမှာက တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကို ကာကွယ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ နေရာကူးပြောင်းပြီးပြီးချင်း မူးဝေဝေဖြစ်နေတတ်တဲ့ လူတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့ပဲ ဖြစ်သည်။

လုဖေးအာကတော့ လက်ရှိမှာ အသင့်တော်ဆုံး လူတစ်ယောက်ပင်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကလည်း လုဖေးအာရဲ့ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်နားမှာ ရှိနေခြင်းဖြစ်ရာ ပြန်ရောက်လျှင် သူမကို ဒီစက်အား သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ထားဖို့ ပြောရပေမည်။

ရွှီရှင်းသည် ဤတည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကို အသက်သွင်းရန် သံမဏိတိုင်တစ်ခုကို ချက်ချင်း လက်ဖြင့် ထိလိုက်၏။

[ ၂၉ ကီလိုမီတာ အကွာရှိ ရွှီရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ် နှင့် ၂၅ ကီလိုမီတာ အကွာရှိ လီဝမ်ရှီး၏ သစ်ပင်အိမ် တို့ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်။ ချိတ်ဆက်မည့် တည်နေရာကို ရွေးချယ်ပေးပါ။]

သူသည် ရွှီရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ် ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး အနောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ဒါကို သုံးဖို့အတွက် နေရာကူးပြောင်းလက်ပတ် လိုအပ်တာ မဟုတ်လား"

ကျိချောင်းယန်က ဝဲဂယက်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"ခဏလေး စောင့်ပါဦးဟ"

ရွှီရှင်းသည် အပြာရောင်အဆင့် နေရာကူးပြောင်းလက်ပတ်ကို ဖန်တီးနိုင်မလားဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီဝမ်ရှီးပေးထားသော ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် အပြာရောင်အဆင့် သံတုံးအပိုအချို့ ပါဝင်နေသည်။

သူသည် သူ၏နာရီကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖန်တီးရန် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။

[လက်ပတ်ပိုင်ရှင်၏ အမည်ကို အတည်ပြုပေးပါ]

ဖန်တီးလို့ ရသားပဲ။

ရွှီရှင်းသည် လက်ပတ်ပိုင်ရှင်အဖြစ် ကျိချောင်းယန်ကို သတ်မှတ်လိုက်သည်။

ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်း တစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဖန်တီးမှုမှာ အောင်မြင်သွားခဲ့ချေပြီ။

ရွှီရှင်း လက်ကို လှမ်းလိုက်ရာ အပြာရောင်အဆင့် နေရာကူးပြောင်းလက်ပတ်တစ်ခု သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

၎င်းပေါ်တွင် ကျိချောင်းယန်၏ အမည်ကို ထွင်းထုထားပြီး၊ သူ၏ ပုံတူလေးလည်း ပါရှိကာ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပေသည်။

[နေရာကူးပြောင်းလက်ပတ် (အပြာရောင်အဆင့်): ကိုင်ဆောင်သူသည် တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကို ဖန်တီးသူကဲ့သို့ပင် အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ တည်နေရာကူးပြောင်းရေး တံခါး၏ ခရီးစဉ်များကို စိတ်ကြိုက် သတ်မှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်သစ်များကိုမူ အသက်သွင်းနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ရှင်ကျန်သူ: ကျိချောင်းယန် နှင့် တိုက်ရိုက် ချည်နှောင်ထားပြီး၊ အခြားသူများ လက်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်မည် မဟုတ်ပါ။]

မှန်ပေသည်။ အပြာရောင်အဆင့် လက်ပတ်သည် နေရာကူးပြောင်းမည့် ခရီးစဉ် ကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်သစ်များကို အသက်သွင်းခြင်းမှလွဲ၍ ကျိချောင်းယန်သည် သူနှင့် ထပ်တူညီသော အခွင့်အာဏာများကို ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှင်းသည် လက်ပတ်ကို ကျိချောင်းယန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း "ဒါက အဆင့်မြင့်လက်ပတ်ပဲ၊ သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို စမ်းကြည့်လိုက်ဦး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျိချောင်းယန် လက်ခံလိုက်ပြီး ဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးသွားပြီး ရွှီရှင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက် နေရာကူးပြောင်းရေး တံခါးမှာ မည်သူမျှ ဖြတ်သန်းသွားခြင်း မရှိသဖြင့် အချိန်စေ့၍ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ကျိချောင်းယန်သည် အခြားသော သံမဏိတိုင်တစ်ခုကို လက်ဖြင့် လှမ်းထိလိုက်၏။

ခဏချင်းမှာပင် တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်များမှာ လှုပ်ရှားလာပြီး၊ ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်အသစ်တစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒီနေရာကူးပြောင်းရေး တံခါးရဲ့ အနောက်မှာတော့ လီဝမ်ရှီးရဲ့ သစ်ပင်အိမ် ရှိနေတယ်"

ကျိချောင်းယန်သည် နေရာကူးပြောင်းရေး လမ်းကြောင်းကို လီဝမ်ရှီး၏ သစ်ပင်အိမ်သို့ အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲ ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မဆိုးလှပေ၊ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှသည်။

မိမိဘာသာ နေရာကူးပြောင်းမည့် ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အဆင်ပြေလှသည် မဟုတ်ပါလား။

နောင်ကျရင် တည်နေရာကူးပြောင်းစက်တွေ များလာတဲ့အခါ သူတစ်ယောက်တည်း လိုက်ပြောင်းပေးနေရမှာက တကယ့်ကို အလုပ်ရှုပ်စရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အခုလို အခြားရှင်ကျန်သူတွေကိုပါ အခွင့်အာဏာ ပေးထားနိုင်ခြင်းက အတော်လေးကောင်း၏။

"ကဲ... ဒီမှာ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ ငါ သွားတော့မယ်။ အစ်မရွှယ်ဖေးဆီကို သွားရဦးမှာမို့လို့။ ဒါနဲ့ နေဦး..."

ရွှီရှင်း တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ "မင်းရဲ့ ညောင်ပင်တွေကို စိုက်ပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်၏။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ ဘယ်ညောင်ပင်ကိုမှ မမြင်မိသေးပေ။

"အင်း... စိုက်ပြီးပြီလေ"

ကျိချောင်းယန်က သူ၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ရွှီရှင်း မျက်လုံးကို မှေးကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျိချောင်းယန်၏ သစ်ပင်အိမ်နှင့် မီတာ ဒါဇင်အနည်းငယ်အကွာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါက်နေသော သစ်ပင်ပျိုးပင်လေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒီညောင်ပင်တွေက မြန်မြန် မကြီးနိုင်ဘူးလား"

ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"အင်း... ကြီးထွားနှုန်းကို ကြည့်ရသလောက်တော့ ထင်းရှူးပင်တွေ၊ နံ့သာပင်တွေနဲ့ အတူတူလောက်ပဲ။ အခြေခံအားဖြင့် ဆယ်ရက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်"

ကျိချောင်းယန် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"သူတို့က အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာမှပဲ ထူးခြားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ရှိလာမှာ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အပြာရောင်အဆင့် မြေဩဇာ တစ်ထုတ် သုံးထားပြီးပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန်ဆို ကြီးလာမှာပါ။ မင်းလည်း ဒီနေ့ပဲ စိုက်ထားလိုက်ဦး။ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပေမဲ့၊ မနက်ဖြန်မှာ နှင်းမုန်တိုင်း ကျလာမှာကို ငါ စိုးရိမ်နေလို့လေ။ အဲဒီကျရင် စိုက်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"နားလည်ပြီ"

ရွှီရှင်း မလှမ်းမကမ်းက ညောင်ပင်ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း စိုက်လိုက်ပါ့မယ်။ ကဲ... ငါ သွားပြီနော်၊ မင်းလည်း နေရာကူးပြောင်းရေး တံခါးကို ဖွင့်ပေးထားပြီးပြီဆိုတော့"

"ကောင်းပါပြီ၊ မင်းကိစ္စတွေကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး သွားလုပ်ပါ"

ရွှီရှင်းသည် ခဲခဲလေးအတွက် နေရာကူးပြောင်းလက်ပတ်ကို ထုတ်ယူကာ သူမကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး၊ ငွေရောင်ဘုရင်ကို စီးနှင်းလျက် နေရာကူးပြောင်းရေး ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်။

အမှန်တကယ်ပင် လီဝမ်ရှီး၏ သစ်ပင်အိမ်သည် ချီရွှယ်ဖေး၏ နေရာနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

---

အခန်း ၃၀၅ ပြီး။

အခန်း (၃၀၆) - လကွယ်ည၏ ထူးခြားမှု

ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလျက် ကမ္ဘာကြီး လည်ပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် ခံစားချက်ကို ရွှီရှင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ မအီမသာ ဖြစ်နေရဆဲပင်။

ငွေရောင်ဘုရင်၏ ခြေလေးဖက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ၎င်းသည် ဟန်ချက်ပျက်ကာ ဘေးသို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

ရွှီရှင်းသည် ဝံပုလွေကျောပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလိုက်ပြီး ၎င်းအား မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်၍ အနားယူစေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီဝမ်ရှီးမှာ သူမ၏ သစ်ပင်အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာခဲ့၏။

"ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ထပ်ရောက်လာပြန်တာလဲ"

လီဝမ်ရှီးက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"တစ်ရက်တည်းမှာ ဒီလောက်အထိ အကြိမ်ကြိမ် နေရာကူးပြောင်းနေတာ မပင်ပန်းဘူးလား။ ကျွန်မကတော့ ဒုတိယအကြိမ်မှာတင် အခုထိ ခေါင်းမူးနေတုန်းပဲ..."

ပြောရင်းဆိုရင်း သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို နှိပ်နယ်နေတော့သည်။

"အီးးး"

ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲက ခဲခဲလေးသည် လီဝမ်ရှီးကို လက်သည်းလေးများဖြင့် ယမ်းပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

အကြိမ်ကြိမ် နေရာကူးပြောင်းပြီးနောက်တွင်မူ ရွှီရှင်းသည် အတော်လေး အသားကျလာချေပြီ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခေါင်းထဲ၌ အနည်းငယ် မူးနောက်နေသေးသော်လည်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများမှာ လုံးဝနီးပါး မရှိတော့ပေ။

"ငါကတော့ အသားကျသလောက် ရှိနေပြီ"

ရွှီရှင်းက သူ၏ ခေါင်းကို ညွှန်ပြရင်း ခေါင်းမမူးတော့ကြောင်း အရိပ်အယောင်ပြလိုက်၏။

"လမ်းဖြတ်သွားတာပါ။ ဒီကနေသွားရင်အစ်မရွှယ်ဖေးရဲ့ အိမ်ဆီကို ပိုနီးတယ်လေ"

"ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး။ ဒါနဲ့ တကယ်ပဲ နေရာကူးပြောင်းတာကို အသားကျအောင် လုပ်လို့ရတာလား"

လီဝမ်ရှီးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီနေဆဲဖြစ်ပြီး ထလာမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

ရွှီရှင်းမှာ မကြာမီ ပြန်ထွက်သွားတော့မည်ကို သူမ သိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မလည်း အသားကျသွားအောင် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး နေရာကူးပြောင်းရမယ် ထင်တယ်။ ခုနက အိမ်ပြန်ရောက်တုန်းက မြေပြင်ပေါ်မှာ အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့ရတာလေ။ ယာကျွင်းဆိုရင် တော်တော်လေး လန့်သွားပြီး၊ နင် ငါ့ကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပြီလို့တောင် ထင်နေတာ"

"ငါက နင့်ကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ..."

ရွှီရှင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိ၏။

ထိုစဉ် လီဝမ်ရှီး၏ အနောက်ကနေ လီယာကျွင်း ခေါင်းပြူထွက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် စကားကောင်းနေကြတာလား။

လီယာကျွင်းသည် ရွှီရှင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြုံးပြလျက် လက်ယမ်းကာနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"နေကောင်းလား ရွှီရှင်း"

သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

မှန်ပေသည်။ ဒီနေ့မှာတော့ သူမသည် လူအတော်များများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

အရင်က တစ်ယောက်တည်း ရှိနေစဉ်ကကဲ့သို့ အမြဲတစေ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသမျှ ယခုအခါတွင်မူ အချိန်တိုင်း တင်းကျပ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

သူမသည် လီဝမ်ရှီးနှင့်အတူ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ တစ်ယောက်တည်း ဂူထဲဝင်၊ သားရဲတွေ လိုက်နေရသည်ထက်စာလျှင် များစွာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း ပိုမို ကြည်လင်လာခဲ့ချေပြီ။

ငွေရောင်ဘုရင်မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေဆဲဖြစ်ရာ အနားယူရန် အချိန်အနည်းငယ် ထပ်လိုနေသေးသည်။

ထိုအတောအတွင်း ရွှီရှင်းသည် လီယာကျွင်းအတွက်လည်း နေရာကူးပြောင်းလက်ပတ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးသင့်သည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

သူမသည် နယ်မြေ ၁၈၈ ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သလို၊ မိမိဆန္ဒအလျောက် ရောက်လာသူဖြစ်သဖြင့် သူမအပေါ် မမျှမတ မဆက်ဆံချင်ပါပေ။

ဒါ့အပြင် လီဝမ်ရှီး၏ လက်ပတ်ကိုလည်း အပြာရောင်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးရန် လိုအပ်လှသည်။

နယ်မြေတစ်ခုချင်းစီတွင် တည်နေရာကူးပြောင်းစက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည့်သူ တစ်ဦးစီ ရှိထားသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှီရှင်းက အခြေအနေကို လီဝမ်ရှီးအား ရှင်းပြလိုက်ပြီး သစ်ပင်အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

နားထောင်ပြီးနောက် လီဝမ်ရှီးသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သစ်ပင်အိမ်မြစ်များကို အသုံးပြု၍ ရွှီရှင်းကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်တော့သည်။

သစ်ပင်အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ခဲခဲလေးသည် ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ထွက်ကာ ဆိုဖာပေါ်သို့ လှိမ့်တက်သွားတော့၏။

ဒါဟာ ရွှီရှင်း လီဝမ်ရှီးရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ထဲကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တတိယထပ်၏ အခင်းအကျင်းသစ်မှာ စိတ်ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ ယာကျွင်းက ကျွန်မကို ဒါတွေ ပြန်စီပေးတာလေ။ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး နေလို့ကောင်းသွားတယ် မဟုတ်လား"

လီဝမ်ရှီးက သူမ၏ ဧည့်ခန်းကို ညွှန်ပြရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုလိုက်၏။

အရင်က လီဝမ်ရှီး၏ အခန်းမှာ ငှားရမ်းထားသော တိုက်ခန်းတစ်ခုနှင့် တူခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ နွေးထွေးလှသော အိမ်ကလေးတစ်ခုအလား အမှန်တကယ် ခံစားရပေသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ပုံမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များက အခန်းကို များစွာ နွေးထွေးစေခဲ့ချေပြီ။

" နင်တို့တွေ တကယ်ကို... တော်ကြတာပဲ"

ရွှီရှင်း မျက်လုံးများ ပြူးလျက် အသေအချာ လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လီယာကျွင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "နင် အားတဲ့အခါ ငါ့အိမ်ရဲ့ အခင်းအကျင်းကိုလည်း နည်းနည်းလောက် ပြင်ပေးပါဦး။ ဒါက တကယ့်ကို အိမ်တစ်အိမ်လို ခံစားရတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဘာမှမဟုတ်ပါဘူးရှင့်။ ကျွန်မက အသေးစိတ်လေးတွေကို နည်းနည်း ပိုဂရုစိုက်လိုက်ရုံပါပဲ"

လီယာကျွင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ပြောရှာသည်။

"နင်နဲ့ ကျိချောင်းယန်တို့ဆိုရင် သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

ရွှီရှင်းသည် ကျိချောင်းယန်၏ စရိုက်ကို ပြေးမြင်မိကာ ရယ်မောလိုက်မိ၏။

သူသည် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ လီယာကျွင်းအတွက် နေရာကူးပြောင်းလက်ပတ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ပြီး၊ နေရာကူးပြောင်းစဉ်တွင် ၎င်းကို အမြဲဆောင်ထားရန်နှင့် မဆောင်ထားပါက ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များ ကြုံရနိုင်ကြောင်း သတိပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီဝမ်ရှီးအတွက်လည်း အပြာရောင်အဆင့် လက်ပတ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်၏။

"ဒါနဲ့ နေဦး..."

လီဝမ်ရှီးက သူမ၏ အစိမ်းရောင်အဆင့် လက်ပတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရင်း "ကျွန်မ ပြန်လာတုန်းက လက်ပတ်ကို ကျောပိုးအိတ်ထဲကနေ ထုတ်ဖို့ မေ့သွားတာလေ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အိတ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာတောင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ နေရာကူးပြောင်းရေး တံခါးကိုလည်း အသက်သွင်းလို့ရသလို၊ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ နေရာကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့၊ လက်ပတ်ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားစရာ မလိုဘူးထင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"...ထုတ်ဖို့ မေ့သွားတာ ဟုတ်လား"

ရွှီရှင်း ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိ၏။

"နင်ကတော့... ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ အရာကို ဘယ်လိုများ မေ့နိုင်ရတာလဲ"

ခဲခဲလေး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နေရာကူးပြောင်းရေး တံခါးမှာ မည်မျှအထိ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

ခဲခဲလေးကိုပင် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးစေလောက်သည် မဟုတ်ပါလား။

ရန်လိုနေသည့် အမည်မသိ သတ္တဝါများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ခဲခဲလေးသည် နောက်ဆုတ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ လက်ပတ်သာ အလုပ်မလုပ်ခဲ့ပါက၊ လီဝမ်ရှီးသည် ဝဲဂယက်အတွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအင်များ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရနိုင်သလို၊ အလွန်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာတစ်ခုခုသို့လည်း ကျပန်း နေရာကူးပြောင်းသွားနိုင်ပေသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ရွှီရှင်း အနည်းငယ်တော့ ကျောစိမ့်သွားမိ၏။

"ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"

လီဝမ်ရှီး အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပြီးတော့ အကယ်၍ လက်ပတ်က အလုပ်မလုပ်ဘူးဆိုရင် နေရာကူးပြောင်းရေး တံခါးကလည်း ပွင့်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အခု ပွင့်လာတယ်ဆိုကတည်းက အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့"

အင်း... သူမ ပြောတာလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပါတယ်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် လက်ပတ်ကို လက်ထဲမှာ အမြဲကိုင်ထားစရာ မလိုတော့ဘဲ အနီးအနားမှာ ရှိနေလျှင်ပင် လုံလောက်ချေပြီ။

ထိုသို့ဆိုပါက ခဲခဲလေးအနေဖြင့်လည်း သူမ၏ ခေါင်းထက်ပင် ပိုကြီးသော လက်ပတ်ပြားကို အမြဲတမ်း သယ်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ၊ ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ထားရုံဖြင့်ပင် အဆင်ပြေသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

---

အခန်း ၃၀၆ ပြီး။