မမျှော်လင့်ထားသော အကူအညီ

ရွှမ်ယွဲ့ မြို့တော်သည် နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ခံ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

များပြားလှသော လက်အောက်ခံအင်အားစုများထဲတွင်၊ သာမန်အရပ်သားများအတွက် နေထိုင်စရာ နေရာတစ်ခုပံ့ပိုးပေးရန် လိုလားသော မြို့အနည်းငယ်များထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင်၊ မြို့ပေါင်းသုံးရာအထိပါဝင်သော ကျယ်ပြန့်သောအုပ်ချုပ်မှုနယ်မြေနှင့်အတူ ၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးများနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားမှု အတော်လေးများပြားခဲ့သည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေခဲ့ဖူးသဖြင့် ကြီးမားသောဖြစ်ရပ်ဆိုးများကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့၏။

တစ်ခုတည်းသော မတော်တဆမှုမှာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက ၎င်းတို့ကို နန်ယန်ဂိုဏ်းထံ လွှဲပြောင်းပေးအပ်နေချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ခယ်မိသားစုမှ နဂါးမျိုးနွယ် သတ္တမမျိုးဆက်၏ လက်အောက်ခံ လိပ်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထိုနတ်ဆိုးသည် မြို့စားမင်း၏ သမီးတော်ကို အတင်းအဓမ္မလက်ထပ်ယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး၊ ရေနေမျိုးနွယ်စုနတ်ဆိုးများ၏ ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီး ထိုမုန်တိုင်းကို ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့၏။

သတင်းအချက်အလက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ၊ မြို့သခင်ယင် သည် လူငယ်ဂိုဏ်းချုပ်လေးက အခြားသော ဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ရန် ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်လှမ်းချင်းတက်လှမ်းသွားသည်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သားတော်ခုနစ်ပါး မဟာညီလာခံ အတွင်း၌ပင် သူသည် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာရက်စက်မှုကို ပြသခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ လျူရှင်းရှန်း ကို သတ်ဖြတ်ကာ ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် သူ၏ ရာထူးကို ခိုင်မာအောင်ပြုလုပ်ခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ရွှမ်ယွဲ့ မြို့တော်အတွက် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သော သတင်းဖြစ်သည်။

ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ဆိုရလျှင်၊ ထိုကဲ့သို့သော ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် လူငယ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရွှမ်ယွဲ့ မြို့တော်၏ ရှေ့ဆက်မည့်လမ်းကြောင်းမှာ ချောမွေ့နေသင့်ပေသည်။

သို့သော် ဤမျှတိုတောင်းလှသော အချိန်ကာလအတွင်း တောင်ပိုင်းဟုန်၏ အခြေအနေမှာ ယခုအထိ ဆိုးရွားစွာပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဟူး။" မြို့သခင်နန်းတော်အတွင်းတွင်၊ ယင်ချီကျန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီလျက်၊ မသေမျိုးဂိုဏ်းထံမှ ရောက်ရှိလာသော စာလွှာကို အထပ်ထပ်အခါခါ ပွတ်သပ်နေမိသည်။

သူသည် ၎င်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖတ်ရှုခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ အလွတ်ပင်ရွတ်ဆိုနိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ လက်မှ ချထားရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။

ယင်ယာကျွင်း သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အေးစက်နေပြီဖြစ်သော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်ပြီး၊ သူမ၏ ဖခင်အတွက် အသစ်လဲလှယ်ပေးရန် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့၏။

"မလိုပါဘူး၊ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။" ယင်ချီကျန်းက လက်ကို အနည်းငယ်မြှောက်ပြကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး၊ စာထဲမှ စကားလုံးအချို့ကို စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေမိသည်။

သတိထားပါ။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်ခါးသီးမှုအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ဤနေရာတွင် တစ်ဦးတည်းသော ကျောက်စိမ်းဖြူ မြို့တော် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် ယင်ချီကျန်းသည်၊ မသေမျိုးဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်းမှ ဤကဲ့သို့သော သတင်းစကား ပေးပို့လာရသည်အထိ အခြေအနေမှာ မည်မျှအထိအန္တရာယ်ရှိနေကြောင်းကို အခြားသူများထက် ပိုမိုသိရှိထားလေသည်။

အသုံးမဝင်ဟု ထင်ရသော ဤစကားလုံး လေးလုံးမှာ လက်ရှိအချိန်တွင် သူလုပ်ဆောင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။

"အဖေ..." ယင်ယာကျွင်းက ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ခပ်တိုးတိုးပင်မေးလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း တောင်မှ ကျွန်မတို့ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူးလား။"

လိပ်နတ်ဆိုး၏ အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရစဉ်က၊သူမသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်ကို ခဏမျှသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ ထိုပုံရိပ်ကို သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်နေအောင် မှတ်သားထားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်၊ သူမသည် သူမ၏ ဖခင်နှင့်အတူ သားတော်ခုနစ်ပါးမဟာညီလာခံသို့ လိုက်ပါခွင့် ရရှိခဲ့၏။

ထိုညီလာခံတွင်၊ လူငယ်လေး၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများမှာ နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်များဖြင့် အစားထိုးခံခဲ့ရပြီး၊ တောက်ပသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ထိုင်လျက်လူအများကို မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်ဂိုဏ်းချုပ် မစွမ်းဆောင်နိုင်သည့် အရာ လောကတွင်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ အနေဖြင့် စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

၎င်းကို ကြားသောအခါ၊ ယင်ချီကျန်း၏ ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာစဉ်းစားပြီးနောက်တွင်ပင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မပေးနိုင်ဘဲ၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲသောအပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးပြနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုစာလွှာမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ခုနစ်ဦး၏ ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ရွှမ်ယွဲ့ မြို့တော်က အားကိုးနေရသော ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းမှာ ၎င်းတို့ထဲတွင် အငယ်ဆုံးနှင့် အတွေ့အကြုံ အနည်းဆုံး ဖြစ်ရာ၊ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူသည်ပင်လျှင် အခြားသူများထက် ပိုမိုအကူအညီမဲ့နေနိုင်ပေသည်။

"ကံကြမ္မာအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့။" ယင်ချီကျန်းသည် အကောင်းမြင်စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားရင်း ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ၊ အကယ်၍ တကယ့် နတ်ဆိုးကပ်ဘေးဒုက္ခသာ ဆိုက်ရောက်လာမည်ဆိုပါက၊အခြား လက်အောက်ခံ အင်အားစုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် များစွာကြီးမားသော ရွှမ်ယွဲ့ မြို့တော်မှာ နတ်ဆိုးများအတွက် အဓိက ပစ်မှတ် ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ၊ သူသည် လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်၏။

အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့်၊ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ရှိသည့် ယင်ချီကျန်းသည်ပင်လျှင် ရှင်းပြ၍မရသော အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အဝတ်အစားများကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားလိုစိတ်အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ကော်လာကို ထိလိုက်သောအခါမှ မြို့သခင်သည် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သတိထားမိလိုက်၏။

သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် နှာခေါင်းသို့ ထိလိုက်ပြီး ညင်သာစွာသုတ်လိုက်သောအခါ၊ လက်ဆစ်ပေါ်ရှိ ရဲရဲနီနေသောသွေးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို ထူးဆန်းသော အေးစိမ့်မှုကြောင့် သူ၏ နှာခေါင်းသွေးများမှာ အောက်သို့ မကျမီမှာပင် နှင်းခဲပွင့်များအဖြစ် အေးခဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"..." နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်း လက်အောက်ခံ အင်အားစု လေးခုထဲမှ တစ်ခုအနေဖြင့်၊ မြို့သခင်ယင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးကြီးအများအပြားကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ၊ သူသည် ရွှမ်ယွဲ့ မြို့တော် ကျောမှီထားသည့် ကျယ်ပြောလှသော ဝမ်ယန်ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း မှင်တက်နေမိတော့သည်။

အဆုံးမရှိဘဲဗလာကျင်းနေသော ရေပြင်မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက်၊ အံ့အားသင့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေဝေမှုများကို လျင်မြန်စွာအစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယင်ချီကျန်းသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ မြို့ပေါင်း သုံးရာကို အားကိုးရာမဲ့စွာကြည့်နေမိရာ၊ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အသက်အရွယ်ကြောင့် ရုတ်တရက်ခါးပိုကုန်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ၊ ရွှမ်ယွဲ့ မြို့တော်သည် နတ်ဆိုးများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ရန်သူကို တစ်ချက်မျှမြင်တွေ့ခွင့်ရရန်ပင် အရည်အချင်း မရှိကြပေ။

"ငါ အခု ဘာလုပ်သင့်သလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတိထားရမှာလဲ..." ယင်ချီကျန်းက မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်ရာ၊သူ၏ အက်ရှရှ အသံထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော တွေဝေမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုတို့ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ထိုအတောအတွင်း၊ကျယ်ပြောလှပြီး အဆုံးမရှိသောရေပြင်ပေါ်တွင်၊ ညှိုးနွမ်းနေသောပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့၏။

၎င်း၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများမှာ လေထဲတွင်လွင့်နေပြီး၊ သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော ခြေထောက်များနှင့် ထူးဆန်းသော ခြေချောင်းများမှာရေမျက်နှာပြင်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့နေလေသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင်၊ မမြင်နိုင်သောဂယက်တစ်ခုသည် ရေပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ စိမ်းမြမြလှိုင်းလုံးများကို လှုပ်ခတ်စေကာ ၎င်းတို့မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်သည်းများကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ်အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်၊ မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့်မှာ ရေခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။

ကျစ်... ကျစ်...

အသဲယားဖွယ် အသံများနှင့်အတူ၊ အေးစက်သောတောင်တန်းကြီးတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေ၏။

၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေနေမျိုးနွယ်စု အားလုံး၏ အသက်များကို နုတ်ယူနေစဉ်မှာပင်၊ ထို အေးစိမ့်နေသောနှင်းခဲများမှာ မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သောအမြန်နှုန်းထားဖြင့် ရွှမ်ယွဲ့ မြို့တော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။

ဘိုးဘေး သည် ရေခဲတောင်ကို နင်းလျက်၊ အလျင်စလိုမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာလေသည်။

ထို အေးခဲနေသော ရေခဲများအတွင်းမှ စုစည်းလာသောသက်ရှိများ၏ စွမ်းအင်များမှာ သူ၏ ခြေဖဝါးများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး၊ သူ၏ ညှိုးနွမ်းနေသောခန္ဓာကိုယ်ကို အသက်ဓာတ်များ ပံ့ပိုးပေးနေလေ၏။

"မင်းကို ငါကြိုပြီးသတိပေးထားမယ်။ ဒီဘိုးဘေးက တကယ်ဗိုက်ဆာနေတာ၊ ငါ့ကို ထပ်ပြီး မမြှူဆွယ်နဲ့တော့။" သူသည် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ ဦးခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး၊ရုပ်ဆိုးလှသော သွားများကို ဖော်လျက်ပြုံးလိုက်ကာ၊ အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်လိုသောအေးစက်သည့် ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါသည်။

အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးကြည့်နေသည့် အရပ်မျက်နှာသည် မည်မျှအထိဝေးကွာနေသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ပေ။