အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးအား တစ်ကိုယ်တော်ရင်ဆိုင်ခြင်း

ချွင်

ရှန်းယီ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင်၊ အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသည် ရှန်းယွဲ့ကျန်းချင်ထျန်း (မိုးပြာကောင်းကင်အား ဖိနှိပ်ခြင်း)၏ ဖိနှိပ်မှုမှ နောက်ဆုံးတွင် ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့လေ၏။

သဏ္ဍာန်မဲ့ကာ ကျယ်ပြောသောအင်အားလှိုင်းများအောက်တွင်၊ အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ နတ်ဆိုးအိုကြီး၏ တွဲကျနေသော အရေပြားများသည် တဖြည်းဖြည်းတင်းရင်းလာပြီး ဗျတ်ခနဲအသံနှင့်အတူ သူ၏ ညာဘက်လက်သည် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေပြီဖြစ်သောအဝတ်အစားများကိုဆွဲဖြဲလိုက်လေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်စွာဖောင်းကြွလာပြီး၊ ပေရာနှင့်ချီမြင့်မားလာကာ တစ်ဝက်မှာ အကြေးခွံ၊ တစ်ဝက်မှာ အမွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော ထူးဆန်းသည့် ငါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ငါးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိသော်ငြားလည်း၊ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်တွင် ခြေသည်းလေးဖက် ပါရှိပြီး၊ဆူဖြိုးဖောင်းကားနေသော ကိုယ်လုံးကြောင့် ဧရာမဖားပြုတ်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေသည်။

အကြေးခွံများနှင့် အမွေးများကြားရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဒဏ်ရာဟောင်းများက သူ တစ်ချိန်က ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် အခြေအနေများကို သက်သေပြနေပေသည်။

ဟုန်ကျယ်တွင် ကြီးမားသောဖရိုဖရဲဖြစ်မှုများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော သတ်ဖြတ်ခြင်းကပ်ဘေးကြီး ပင်လျှင် အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေး၏ အသက်ကို မနုတ်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုအခါတွင် သူသည် လူငယ်ကျင့်ကြံသူလေး တစ်ဦးကိုသာ ရင်ဆိုင်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ မသေမျိုးနိယာမများမှာ အမှန်တကယ်ပင်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပါသော်လည်း၊ သူသည် ထိုအရာတို့ကို တတ်ကျွမ်းသောမြောက်ပိုင်းဟုန်မှ ကျင့်ကြံသူများကို မြင်တွေ့ဖူးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေရမည်နည်း။

"မင်းကိုယ်မင်း ဒီသခင်ကြီးဆီ ဆက်သလိုက်စမ်း"ကြမ်းကြုတ်သောငါးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ ၎င်းသည် သူ၏ကျယ်ဝန်းသောပါးစပ်ကြီးကို ဟကာဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ကျောချမ်းဖွယ်မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သြရှရှအသံကြီးဖြင့် "အောက်ဆင်းခဲ့စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဤ အသံလှိုင်းအတွင်းတွင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေပြင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ်အေးခဲသွားပြန်ပြီး၊ ရေမျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို ပေအနည်းငယ်အထူရှိသောရေခဲများက ဖုံးလွှမ်းသွားကာ၊ ရေပြင်မှ ကုန်းမြေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသည် ဤရေခဲမြစ် ကုန်းမြေပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာနင်းချကာ၊ကောင်းကင်ယံရှိ လွှင့်မျှောနေသောပုံရိပ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလိုက်ကာ ကုန်းမြေနှင့် တောင်တန်းများပင် တုန်ခါသွားလေတော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

သူ၏ ခြေသံများမှထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါသည့် အသံကြီးမှာ ဧရာမခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကို ထိုးလိုက်သကဲ့သို့၊အနီးအနားရှိ ကုန်းမြေများနှင့် ရေပြင်များတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ အရိုးတိုက်ခိုက်မတတ်အေးစက်လှသော ရေခဲလေစီးကြောင်းတစ်ခုကို ပြန့်နှံ့သွားစေကာ၊ ထိုနေရာတစ်ဝိုက်မှာ ဆောင်းရာသီ၏အအေးဆုံး အချိန်ကာလသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေလေသည်။

မြေကမ္ဘာနယ်ပယ်၏ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သော တန်းရှန့်ကျွင်း ပင်လျှင်၊ တာအိုဝိညာဉ်၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးခုအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသောအအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ခဏမျှအသက်ရှူကျပ်သွားခဲ့ရ၏။

ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် မဟာနတ်ဆိုးကြီးတစ်ပါး၏ အစစ်အမှန်အင်အားကို နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်၊ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

တန်းရှန့်ကျွင်းသည် ရှန်းယီ ကျင့်ကြံထားသော မသေမျိုးနိယာမ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို နားမလည်သလိုသိလည်းမသိခဲ့ပေ။ သူသည် ယခင် မြင်ကွင်းမှတစ်ဆင့်၊ယင်းမှာ မိုးမြေ၏ စွမ်းအင်ကိုအုပ်စိုးလွှမ်းမိုးစွာ အသုံးပြုခြင်းဖြစ်ရမည်ဟုသာ ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့၏။

မိမိကိုယ်ကို အင်အားဖြည့်တင်းခြင်းထက် သိုင်းပညာ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များနှင့် ပို၍ ဆင်တူလေသည်။

အကယ်၍ အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပါက၊ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ နိမ့်ကျသည့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် ၎င်း၏ အားနည်းချက်များကို အလွန်အမင်း ကြီးမားလာစေလိမ့်မည်။

ဤအသံလှိုင်း၏ပစ်မှတ်ဖြစ်သည့် ရှန်းယီမှာ ဆံပင်များရှုပ်ပွကာလွင့်မျှောနေပြီး အဖြူရောင်နှင်းခဲများဖြင့် ကပ်ညှိကာ၊သူ၏ မျက်တောင်များပင်ဖြူဖွေးနေလေ၏။

သို့သော်လည်း၊ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာမူ ကြည်လင်တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

နက်မှောင်ကာ အေးစက်သည့်ချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောနှင်းခဲများမှာ တိတ်ဆိတ်စွာအရည်ပျော်သွားပြီး၊ လူငယ်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုအနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်စေခြင်းမရှိပေ။

သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီးခုန်တက်ရန် ဟန်ပြင်နေသည့် အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးကို ကြည့်ရင်း၊ ရှန်းယီသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ဖီးနစ်မူလအမြုတေကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

နှလုံးသားမီးတောက်သည် သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးထံသို့ လျင်မြန်စွာစီးဝင်သွားပြီးနောက်၊ချပ်ဝတ်တန်ဆာထဲမှ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာရာ၊သူ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်ရှိလေထုကို လိမ်ကောက်သွားစေလေသည်။

ရှန်းယီသည် လောင်ကျွမ်းနေသော နာကျင်မှုကို ခံစားရန်မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေ၏။

ယွီလန်သည် ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူမကိုယ်စားပြုသည့် ဖီးနစ်မူလအမြုတေ တာအိုလက်နက်မှာ နတ်ဆိုးအင်ပါယာလက်နက်အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်ငြားလည်း၊ ယခင်ကထက် အဆတစ်ရာမက ပို၍စွမ်းအားကြီးမားနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟူး။" ရှန်းယီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ထိုအရာက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သွေးများစွန်းထင်းနေသကဲ့သို့ ပို၍ နီရဲသွားစေလေ၏။

သူသည် ပူနွေးသောလေများကိုတစ်ချက်မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကိုဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးခုန်တက်တော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှန်းယီသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတက်လိုက်ကာ၊ရုတ်တရက် မြေပြင်ဆီသို့ ထိုးဆင်းသွားလေ၏။

သူ၏ လက်ဝါးထဲရှိ ရွှေရောင်သင်္ကေတဆန်းကြယ်ဓားရှည်သည် သွယ်လျသော်လည်း အားမာန်ပါသောထိုလက်များဖြင့် တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားလျက်၊လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် တစ်ဖန်ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

သို့သော်၊ ပို၍သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲမှာ အထက်ရှိ မိုးပြာကောင်းကင်ယံတွင် ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်။

ကျယ်ပြောလှသောတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် စုစည်းလာပြီး၊ နေမင်းကိုပင် ဖုံးကွယ်နိုင်သောကိုယ်တစ်ပိုင်းသာရှိသည့် ဧရာမရုပ်တုကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကာ၊ ရှန်းယီ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ၎င်း၏ လက်ဝါးကြီးများကလည်း ပြင်းထန်စွာဖိချလိုက်လေတော့သည်။

အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေး၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ နတ်ဆိုးများကြားတွင်ကြီးမားလှသော်လည်း၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ရွှေရောင်အလင်းတန်း၏ အောက်နှင့်၊အဆုံးအစမဲ့သောကမ္ဘာမြေကြီးပမာ ကျယ်ပြောလှသည့် ကောင်းကင်မှောက်လှန်တိမ်တိုက်လက်ဝါး၏ အရှေ့တွင်တော့ အလွန်သေးငယ်နေခဲ့၏။

ခုန်တက်နေသော သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး၊လေထဲတွင် အသက်ရှုကြိမ်တစ်ရှိုက်စာမျှပင် မပြည့်သောအချိန်လေးအတွင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သေဆုံးခြင်းကပ်ဘေးသွေးကြောထဲ စီးဆင်းနေသောရှင်သန်လိုစိတ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကျပ်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်ဆီသို့ ရှောင်တိမ်းစေလိုက်၏။

ဝုန်း

တိမ်တိုက်လက်ဝါးကြီးသည် ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ၊မိုင်သန်းချီ ကျယ်ဝန်းကာဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သည့် ရေခဲမြစ်ကုန်းမြေကြီးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အက်ကွဲသွားပြီး၊ဧရာမ ရေခဲတုံးကြီးများမှာလည်း ကျောက်စရစ်ခဲများကဲ့သို့ အပေါ်သို့လွင့်စင်တက်လာလေသည်။

ရှန်းယီ၏ အမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ်ကိုင်းထားကာ၊လက်နှစ်ဖက်က ခုတ်ပိုင်းသည့် ဟန်အဖြစ်ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

ဓားမှာ သုံးပေသာရှည်လျားသော်လည်း၊ဆန်းကြယ်ရွှေရောင်ဓားသွားမှာ အဆုံးအစမဲ့သကဲ့သို့ရှိနေပြီး၊ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးနေသော ပုံရိပ်ဆီသို့ ဗြန်းခနဲ စိုက်ဝင်သွားလေတော့သည်။

"ဂါး..."

ခြေလက်လေးဖက်ပါသော ထူးဆန်းသည့် ငါးကြီးသည် ဟိန်းဟောက်သံ အကျယ်ကြီးနှင့်အတူ လိမ့်ထွက်သွားပြီး၊လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ရွှေရောင်ဓားသွားက သူ၏ အကြေးခွံနှင့် အမွေးချပ်ဝတ်ကို ထိုးဖောက်ကာ၊သူ၏ ကျောပြင်ရှိ အသားများကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်လုမတတ်ကြီးမားသောဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့၏။

ခယ်ရှစ်စန်း သည် အစွမ်းအထက်ဆုံးသော ခန်းမသခင်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ရွှေရောင်သင်္ကေတဆန်းကြယ်ဓားရှည်၏ စွမ်းအားမှာ ဖီးနစ်မူလအမြုတေထက်ပင် ပို၍အစွမ်းထက်ပေသည်။

အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသည် ယိမ်းယိုင်ကာမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှမီးတောက်တစ်ခုကိုသာ မှုတ်ထုတ်လိုက်မိလေသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပြင်းထန်သောမီးတောက်များဖြင့်ဝန်းရံခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အတွင်းမှ အပြင်သို့ လောင်ကျွမ်းခံနေရသည့်အလားပင်။

"အား" သူသည် စူးရှသောအော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဒဏ်ရာများအတွင်းသို့ ရေခဲစွမ်းအင်များဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သော်လည်း၊ ပူလောင်နေသောခံစားချက်ကိုမူ မည်သို့မျှ မပျောက်ကွယ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအစား ဒဏ်ရာရနေပြီးဖြစ်သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ပို၍တောင့်တင်းသွားစေခဲ့၏။

လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးကမှ၊ သူသည် ရှန်းယီအားအောက်သို့ ဆင်းလာရန် ဟိန်းဟောက်နေခဲ့သေး၏။

သို့သော် ယခု ရှန်းယီအမှန်တကယ် ဆင်းသက်လာသောအခါ၊သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားလျက်၊အဝေးတစ်နေရာတွင် မတ်မတ်ရပ်နေသောပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေလေတော့သည်။

"အနားကို ထပ်မလာနဲ့" ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်၊တန်းရှန့်ကျွင်းမှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်မှင်တက်သွားခဲ့လေသည်။

အစောပိုင်းက ကြိုတင်မပြင်ဆင်ထား၍အလစ်အငိုက်မိသွားခြင်းနှင့် မတူဘဲ၊ ယခုအကြိမ်တွင် အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် အစပြု၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံရပြီးနောက်၊ သူ၏ နောက်ထပ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ဒေါသတရားများ အပြည့်အဝပါဝင်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော် ရလဒ်မှာမူ မကွဲပြားခဲ့ပေ။ သူသည် ဒဏ်ရာရရှိသွားဆဲဖြစ်နေသေး၏။