အစိမ့်တောင် ဘိုးဘေး၏ သေဆုံးမှု

ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းသည် အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးထက် အစစ်အမှန်စွမ်းအားတွင် သာလွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ဆိုလိုပေသည်။

ထိုရွှေရောင်သင်္ကေတဆန်းကြယ်ဓားရှည်သည် ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် နှင့် ယှဉ်နိုင်သော မဟာနတ်ဆိုးအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဤမျှလွယ်ကူစွာဖောက်ထွင်းနိုင်သည်လော။

ဤမျှတန်ဖိုးကြီးသောရတနာမျိုး၏ သတင်းကို အဘယ်ကြောင့် ယခင်ကတစ်ခါမျှမကြားဖူးခဲ့ရသနည်း။

"ရပ်စမ်း" အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးက နောက်ထပ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

သို့သော် ရှန်းယီကမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် အရှေ့သို့တည့်တည့်ကြည့်ကာ၊ ဓားရှည်ကို စောင်းလျက်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အလျင်စလိုမရှိသလို နှေးကွေးခြင်းလည်းမရှိဘဲ လျှောက်လှမ်းလာဟန်ရှိသည်။

သို့တိုင် သူလှမ်းလိုက်သောခြေလှမ်းတိုင်းတွင်၊ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးမှာမိုင်တစ်ရာခန့် တိုတောင်းသွားစေ၏။

နက်မှောင်သောချပ်ဝတ်ဖိနပ်သည် ကွဲအက်နေသောရေခဲပြင်နှင့် ထိတွေ့သွားပြီး တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာရာ၊ အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေး အစောပိုင်းကပြေးဝင်လာစဉ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဆူညံသံများနှင့် ယှဉ်လျှင်များစွာ ပိုမိုတိတ်ဆိတ်လှပေသည်။

သို့သော် မဟာနတ်ဆိုးအိုကြီး၏ နားထဲတွင်မူ၊ ဤအေးဆေးတည်ငြိမ်သောခြေလှမ်းများသည် သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို မြန်ဆန်လာစေပြီး၊ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ်တဒိတ်ဒိတ် ခုန်ပေါက်နေစေတော့သည်။

"အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူတဲ့ မင်းကို ငါ အသေအကြေတိုက်ခိုက်မယ်" တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပူလောင်သောနာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည့် အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသည်၊ တစ်ကြိမ်ရင်ဆိုင်လိုက်ရရုံဖြင့် သူ၏ ဝှက်ဖဲကို အသုံးပြုရန် ဖိအားပေးခံရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှမတွေးထားခဲ့ဖူးပေ။

သူသည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ လုံးဝန်းသော ကိုယ်တွင်းအမြု‌တေတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး၊ အလယ်ပိုင်းတွင်သာ သေးငယ်သောကျောက်စိမ်းဖားပြုတ်လေး တစ်ကောင် ပါရှိလေသည်။

ထိုကိုယ်တွင်းအမြုတေမှာ အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိဘဲ၊ သူ အတင်းအဓမ္မ လုယူကာသန့်စင်ထားသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းမှာ ထင်ရှားနေပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ထိုအရာမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေခြင်းဖြစ်လေ၏။

ကျောက်စိမ်းဖားပြုတ်လေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုင်နေသည့်ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် ရှိနေပြီး၊ ၎င်း၏ ရှေ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းတွင် အမြုတေအားပွေ့ဖက်ထားသည့်ဟန်ပန်ဖြင့်ရှိလေသည်။

"သူ့ကို သတ်စမ်း" အေးစိမ်ါတောင် ဘိုးဘေးသည် သူ၏ အနှစ်သာရသွေးများကို ကိုယ်တွင်းအမြုတေထဲသို့ စီးဝင်စေလိုက်ပြီး၊ ကျောက်စိမ်းဖားပြုတ်လေးကို မျက်လုံးများဖွင့်လာစေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ကိုယ်တွင်းအမြုတေထဲမှ လေပြေတစ်ခုတိုက်ခတ်လာခဲ့၏။

မိုးခြိမ်းသံများထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်နှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ မိုးမြေ၏ အငွေ့အသက်ကိုပါ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားသည် ကုန်းမြေနှင့် ရေပြင်တစ်ခုလုံးကို ထာဝရ ဆောင်းရာသီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့်အလား ထင်မှတ်ရစေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ လျင်မြန်စွာပင်ဖြူလွှလွှ ကန့်လန့်ကာကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ယင်းမှာ သေမတတ်တိတ်ဆိတ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး၊ တန်းရှန့်ကျွင်း၏ အမြင်အာရုံဖြင့်ပင်လျှင်ပေသုံးဆယ်ထက် ကျော်လွန်၍ မမြင်နိုင်တော့ပေ။

ယခုအခါ၊ ထိုဆောင်းရာသီကုန်းမြေသည် မဟာနတ်ဆိုးအိုကြီးနှင့် ရှန်းယီ၏ ကြားတွင် တည်ရှိနေလေပြီ။

ဒေါသတကြီးတိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းများမှာ လွန်စွာကြမ်းတမ်းလှပြီး၊ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ဝံ့သည့် မည်သည့် သက်ရှိသတ္တဝါကိုမဆိုမျိုချပစ်ချင်နေသည့်အလား အလွန်အေးစက်နေလေသည်။

အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးမှာ ခက်ထန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာအော်ဟစ်နေလင့်ကစား၊ သူသည် အမှန်တကယ်တွင် ကိုယ်တွင်းအမြုတေမှ ဖန်တီးလိုက်သောဖြစ်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုနေကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"နေပါဦး" တန်းရှန့်ကျွင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်အလား၊ သူ၏ လက်ကို အလျင်စလိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

အမှန်တကယ်ပင်၊ ရှန်းယီသည် လွန်စွာတိတ်ဆိတ်ပြီးကျယ်ပြောလှသည့် အေးစက်သောနယ်မြေကြီးကို ကြည့်ကာ၊ဓားကိုကိုင်လျက် ပြတ်သားစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

တိုက်ပွဲစတင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ မဟာနတ်ဆိုးအိုကြီးကို အလွတ်ပေးလိုက်ရန် သူ့တွင် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပေ။

"ရှီး" တန်းရှန့်ကျွင်း၏ လက်ဝါးသည် မြူဖြူများနှင့် ထိတွေ့ရုံသာ ရှိသေးသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ များစွာပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ်တုန်ခါသွားသည်ကို သူသိသိသာသာခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ အသိစိတ်မှာပင် အနည်းငယ်တောင့်တင်းကာမှုန်ဝါးသွားခဲ့၏။

ဤဖြစ်စဉ်သည် အပေါ်ယံဟန်ပြသက်သက် မဟုတ်ပေ။ ယင်းသည် သက်ရှိသတ္တဝါများ၏ ဝိညာဉ်များကို အစဖျောက်ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် စွမ်းအားကို အမှန်တကယ်ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုကြီးကြောင့်၊ ယင်ချီကျန်းသည်သာမက ရွှမ်းယွဲ့ မြို့တော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိကြသော ကျင့်ကြံသူတိုင်းသည် မည်သည့်အရာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိလို၍ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လာကြလေသည်။

ယင်ယာကျွင်း သည် ထိုမေ့မရနိုင်သော နက်မှောင်သည့် ယပုံရိပ်ကို နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖန်ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်ပြီးအသက်စွမ်းအင်မဲ့နေဟန်ရှိသော အေးစက်သည့်နယ်မြေအတွင်းသို့ တည်ငြိမ်စွာဝင်ရောက်သွားသည်ကို သူမ ငေးကြည့်နေမိသည်။

နှင်းထုကြီးထဲတွင် လုံးဝနစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူ၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပို၍ပို၍ မှုန်ဝါးသွားခဲ့လေ၏။

"ဂိုဏ်း... ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း။"

အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသည် ကိုယ်တွင်းအမြုတေအထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဖားပြုတ်လေး လုံးဝကျေနပ်သွားသည်အထိ အနှစ်သာရသွေးများကို အစွမ်းကုန်လောင်းထည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက်မှသာ သူသည် ပြင်းထန်စွာအသက်ပြင်းပြင်းအကြိမ်အနည်းငယ် ရှူလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မပျောက်ပျက်သေးသောကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်အချို့ရှိနေလေသည်။

ပြောစရာပင် မလိုဘဲ၊ ကျောက်စိမ်းဖားပြုတ် ကိုယ်တွင်းအမြုတေ၏ စွမ်းအားမှာ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။ သို့သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ဤအရာမှာ သူမွေးရာပါပိုင်ဆိုင်ထားသော အရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို သန့်စင်ရန်အတွက် အချိန်ကြာမြင့်စွာကုန်ဆုံးခဲ့ရပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်ငြားလည်း၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေလက်များကို ထိန်းချုပ်ရသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာမထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။

၎င်းကို တူညီသောနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအပေါ် အသုံးပြုရန်တွေးတောခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြိုင်ဘက်မှာ ရှောင်တိမ်းသွားမည်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ဤကောင်လေးသည် ၎င်း၏ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ယဝင်ရောက်လာဝံ့လိမ့်မည်ဟု အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေး တစ်ခါမျှမတွေးထားခဲ့မိပေ။

တစ်ဖက်လူတွင် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည့် တစ်စုံတစ်ရာရှိနေခြင်းများလော။

သို့သော် အေးခဲခြင်းစွမ်းအင်မှာ အပေါ်ယံမြင်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသည် မဟုတ်ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက အသက်စွမ်းအင် လုံးဝကင်းမဲ့နေပြီး ဤမျှတိတ်ဆိတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"သေလမ်းကို ရှာနေတာပဲ။" သူသည် တစ်ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်၊ ထွက်ပြေးမည့် အတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်၏။

ဤအတိုင်းသာ ထွက်သွားရမည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားသောဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ၊ အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသည် ကျောက်စိမ်းဖားပြုတ် ကိုယ်တွင်းအမြုတေကို ထိန်းချုပ်ရန် သူ၏ အနှစ်သာရသွေးများကို ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကာ၊ ထိုအထဲတွင် ရှန်းယီအား လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးပမ်းလေတော့သည်။

အေးစက်ခြင်း နယ်မြေ၏ အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်ကြိုးပမ်းလိုက်ချိန်မှာပင်၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေသည်။

လှည့်ပတ်တိုက်ခတ်နေသော လေနှင့် နှင်းများကြားမှ၊ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဖြည်းညင်းစွာထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ရှန်းယီသည် အရှေ့သို့တည့်တည့်စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ သူ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ သူ၏ ဆံပင်များကိုစည်းနှောင်ထားသော ရွှေရောင်သင်္ကေတသရဖူနှင့် သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ‌နက်မှောင်သည့်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတို့မှာ တစ်လက်မချင်းအက်ကွဲကာကြေမွသွားပြီး၊ ကွာကျသွားကာ မြေပြင်နှင့် ထိတွေ့သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ခရမ်းရွှေရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ဝူကျွင်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်အားနည်းလွန်းလှရာ၊ နက်မှောင်သောချပ်ဝတ်တန်ဆာ၏ ထိရောက်မှုမှာ လက်ရှိတိုက်ခိုက်မှု အဆင့်နောက်သို့ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ထူးခြားမှုမရှိသော နက်မှောင်သည့်ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှန်းယီ၏ အကြည့်တစ်ချက်ဝေ့ဝဲလိုက်မှုကပင် အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးအား ကြောက်ရွံ့မှုများပြည့်နှက်သွားစေပြီး၊ မလှုပ်ရှားရဲလောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့၏။

ရှန်းယီ၏ ဘေးတွင်မူ၊တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကျားဖြူကြီးတစ်ကောင်သည် တည်ငြိမ်ပြီး သပ်ရပ်လှပသောဟန်ပန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေလေသည်။

အနည်းငယ်ငိုက်ကျနေသော ၎င်း၏ ခေါင်းမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုအရိပ်အယောင် အချို့ကို ပေါင်းထည့်ပေးထားလေ၏။

ကျားဖြူကြီးသည် ရှန်းယီ၏ ဘယ်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေပြီး၊ ၎င်း၏ အမြီးမှာ နှင်းခဲနှင့် နှင်းပွင့်များအားလုံးကို သပ်ကာဖယ်ပစ်ရန်ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေလေသည်။

"ရပ်စမ်း၊ သူ့ကို တားစမ်း။" အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသည် သူ၏ အဆီအနှစ်သွေးများကို ပို၍ပင် လောင်းထည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအမြုတေထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဖားပြုတ်လေးမှာ သိသိသာသာ ဖောင်းကားလာပြီး၊သူ၏ ယခင်က တွေဝေငေးမောနေသောမျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သွေးကဲ့သို့နီရဲလာကာ ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်လာလေတော့သည်။

ဖားပြုတ်တစ်ကောင်၏ အော်သံပင် ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလားဖြစ်နေ၏။

သို့သော် ယင်းမှာ ဒေါက်ခနဲ ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရ၏။

အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေး၏ ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်များအောက်တွင်၊ ကိုယ်တွင်းအမြုတေပေါ်၌ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်း၏ ချောမွေ့နေသောမျက်နှာပြင်မှာ စတင် အက်ကွဲလာလေသည်။

ပြောင်းလဲမှုမရှိသောအမူအရာဖြင့်၊ ရှန်းယီသည် ဓားကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ချွန်ထက်သော ထိပ်ဖျားဖြင့် ကိုယ်တွင်းအမြုတေနှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက်အားစိုက်သုံးလိုက်ကာ၊ ဓားသွားကို ကျောက်စိမ်းဖားပြုတ်၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများအောက်မှ တစ်လက်မချင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားစေလေသည်။

ဘန်း..

ကိုယ်တွင်းအမြုတေမှာ လေထဲတွင်ပင် အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည့် အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသည် သူ၏ တုတ်ခိုင်သော ခြေထောက်များဖြင့် မြေပြင်ကို အပြင်းအထန်ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး၊အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တစ်ဖန် ထွက်ပြေးပြန်လေတော့သည်။

...

ရှန်းယီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မင်ရောင်ဝတ်ရုံ လွင့်ခတ်သွားသည်နှင့်အမျှ၊နောက်ထပ် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

အသက်ရှုကြိမ်တစ်ကြိမ်အတွင်းမှာပင်၊ ထိုအရာသည် ကြမ်းကြုတ်သော ဆန်းကြယ်သည့်ကျားကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထွက်ပြေးနေသောအလင်းတန်းကို ဖမ်းဆီးရန် ကောင်းကင်မှနေ၍ ခုန်အုပ်လိုက်လေတော့သည်။

ဆန်းကြယ်သည့်ကျားကြီးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများပြည့်နှက်နေသော ၎င်း၏ လက်သည်းများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်၏။

အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးကြီး၏ အသားစိုင်များကို ထိခိုက်မှုမရှိစေခဲ့သော်ငြားလည်း၊ မဟာနတ်ဆိုးအိုကြီးသည် ယခုအချိန်မှာတော့ သနားစရာကောင်းသော ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအသံကြီးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ ရွှမ်းယွဲ့ မြို့တော်အတွင်းရှိ သတ္တဝါများကို မျက်နှာများ တုန့်သွားစေကာကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားစေလေသည်။

ဘုတ်

အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသည် ခေါင်းစိုက်ကျသွားပြီး၊ရေခဲပြင်နှင့် ပြင်းထန်စွာရိုက်မိလေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် မဟာနတ်ဆိုးကြီးသည် ယခုအခါမြေပြင်ပေါ်တွင် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လူးလှိမ့်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေလေတော့သည်။

အလွန်ထိတ်လန့်စွာဖြင့်၊ သူသည် အပေါ်မှ ဖိထားသော ဆန်းကြယ်ကျားကြီးကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ လက်များသည် ကြမ်းတမ်းသောအနက်ရောင်မီးတောက်များအတွင်းသို့ လှမ်းနှိုက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ထိုခန္ဓာကိုယ်ကိုဖောက်ထွက်သွားလေ၏။

"မသေမျိုး၊ ကြီးမြတ်တဲ့ မသေမျိုးကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ၊တောင်ပိုင်းဟုန် မသေမျိုးဂိုဏ်းအတွက်တိုက်ပွဲဝင်ဖို့၊ နဂါးနတ်ဆိုးကို အသေအကြေတိုက်ခိုက်ဖို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်" အလွန်အမင်းနာကျင်မှုကို ခံစားနေရသော အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသည်၊ ဤကဲ့သို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခကိုခံစားရမည့်အစား မိမိကိုယ်ပိုင် ဝမ်းဗိုက်ကိုသာ ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေမိတော့သည်။

သို့သော်၊ သူ့အားတုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာ ရှန်းယီက ရွှေရောင်သင်္ကေတဆန်းကြယ်ဓားရှည်ကို တစ်ဖန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်းပင်။

ဖြောင့်တန်းသောဓားသွားသည် ဆန်းကြယ်သောရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် တောက်လောင်သွားပြီး၊ ဟန့်တား၍မရနိုင်သော အင်အားဖြင့် လေထုကို ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သောလှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဧရာမ ငါးခေါင်းကြီးကို လွင့်စင်သွားစေပြီး၊ ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် ဘုတ်ခနဲ အသံကြီးများဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်ပေါက်သွားစေတော့သည်။

[ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် အေးစိမ့်ခြင်းငါးနတ်ဆိုးအား သတ်ဖြတ်ပြီး၊ စုစုပေါင်း သက်တမ်းနှစ် ၆၆၀၀၀၀၊ လက်ကျန်သက်တမ်း ၂၅၀၀၀၀၊ စုပ်ယူပြီး]

ရှန်းယီသည် သူ၏ ဓားရှည်ကိုပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အကယ်၍ ဤငါးနတ်ဆိုးသာ ၎င်း၏ သဘာဝ သက်တမ်းများကုန်ဆုံးချိန်အထိ နေထိုင်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ယင်းမှာ အတော်လေးနှမျှောစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ နှင်းမုန်တိုင်းနှင့် အေးစက်သောနယ်မြေတို့မှာ တိတ်ဆိတ်စွာပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း၊ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ စိုစွတ်ကာပြင်းထန်စွာအေးစက်နေဆဲပင်။

ရှန်းယီ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ ရပ်နေသော နေရာ၏ အလွန်တွင်၊ ကောင်းကင်အမိုးခုံးကြီးမှာ မည်းမှောင်ကာမှုန်မှိုင်းနေပြီး၊ မိုင်ထောင်သောင်းနှင့်ချီသော အကွာအဝေးတစ်လျှောက်လုံးတွင် နှင်းပွင့်ကြီးများတလွင့်လွင့်ကျဆင်းနေကာ၊ နန်ဟုန်ရေပြင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးသည် ကောင်းကင်မှနေ၍ တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်ကြီးများကိုမြင်တွေ့ရန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ကြပေသည်။

ယခင်က ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် နတ်ဆိုးအချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသောအတွေ့အကြုံအရ၊ ဤသဘာဝ ဖြစ်စဉ်မှာ အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေးသေဆုံးသွားခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ရှန်းယီ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေ၏။

ယင်းက ဤမျှကျယ်ပြန့်သော သက်ရောက်မှုမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအရာများ အားလုံးမှာ သူနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ရှန်းယီသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး၊ အေးခဲခြင်းနယ်မြေကို ဖြတ်သန်းလာစဉ်က သူ့အပေါ် ကပ်တွယ်နေသော အအေးစွမ်းအင်များကို ဖယ်ရှားရန် သူ၏နှလုံးသားမီးတောက်၏ အပူစွမ်းအင်ကိုအသုံးပြုလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ရုပ်အလောင်းကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

သူ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်မည်လောဆိုသည်မှာ သူ၏ သီအိုရီ မှန်ကန်မှုရှိမရှိအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေလေတော့သည်။