ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော မုန်တိုင်း

လင်းယွင်တောင်တန်း၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ တကယ်တော့ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။

တစ်ခုလုံးတွင် သေးငယ်သော လွင်ပြင်တစ်ခုသာရှိပြီး ကျန်သည့်နေရာများမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အဆက်မပြတ်သွယ်တန်းနေသော တောင်တန်းကြီးများဖြစ်ကာ ထိုလွင်ပြင်ကို တစ်ဝက်ခန့် ဝန်းရံထားခြင်းဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေအသီးသီးမှ လူများ တည်နေရာကူးပြောင်းရောက်ရှိလာသည့် နေရာမှာ ထိုလွင်ပြင်ငယ်၏ အစပ်တွင် ဖြစ်သည်။

တောင်တန်းများဆီသို့ နီးကပ်လာလေလေ၊ ထိုအပျက်သဘောဆောင်သော စွမ်းအားများမှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

တော်သေးသည်မှာ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေဘက်မှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမှာ အတော်လေးပြည့်စုံပြီး နတ်မိမယ် ရဲ့မင် ၏ "ဝိညာဉ်သန့်စင် ခြင်းတေးသံ" အကူအညီလည်း ပါဝင်သဖြင့် မည်သူမျှ မသက်မသာ ဖြစ်ခြင်းမျိုး မရှိပေ။

တားမြစ်နယ်မြေ၏ တည်နေရာမှာ လင်းယွင်တောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်ရှိပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သည့် ကျဉ်းမြောင်းရှည်လျားသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေအားလုံး ချီတက်နေသည့် လမ်းကြောင်းများမှာ အဝေးကကြည့်လျှင် ကွာဝေးနေပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်း နောက်ဆုံးဦးတည်ချက်မှာ တားမြစ်နယ်မြေဆီသို့သာ ဖြစ်သည်။

ကျွင်းယာတာအိုအရှင်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လူအားလုံး လျင်မြန်စွာ ချီတက်လာကြသည်။

မကြာမီမှာပင် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ထို့နောက်တွင် လူအားလုံး ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"ကျန့်တာအိုနဲ့ ကျိတာအိုအဆင့် တပည့်တွေက ဒီနေရာမှာပဲ ကံကောင်းခြင်းတွေကို ရှာဖွေကြ၊ တောင်တန်းထဲကို စည်းလွတ်ဝါးလွတ် မဝင်ကြနဲ့"

ကျွင်းယာတာအိုအရှင်က ပြောလိုက်သည်။

တောင်တန်းပေါ်ရှိ အပျက်သဘောဆောင်သော စွမ်းအားများမှာ လွင်ပြင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်သလို မသိနိုင်သော အန္တရာယ်များလည်း ပိုများလှသည်။

ခွန်အားမလုံလောက်သူများအနေဖြင့် ဆက်သွား ရန် မသင့်တော်တော့ပေ။

ကျွင်းယာတာအိုအရှင်၏ အမိန့်အရ အဖွဲ့ထဲမှ ကျန့်တာအိုနှင့် ကျိတာအိုအဆင့် တပည့်များအားလုံး ထွက်လာကြသည်။

လူဦးရေ သိပ်မများဘဲ တစ်ဒါဇင် ဝန်းကျင်သာ ရှိသည်။

သူတို့က တာအိုကျွင်းအဆင့် အကြီးအကဲနှစ်ဦး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် တောင်ခြေတစ်ဝိုက်တွင် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

တောင်ခြေမှာ အတော်လေး ဘေးကင်းသဖြင့် သေသေချာချာ သတိထားမည်ဆိုလျှင် မကောင်းသည့်ကိစ္စများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ စီစဉ်ပြီးနောက် အဖွဲ့က ဆက်သွားကြ သည်။

တောင်ပေါ်သို့ စတင်တက်သည်နှင့် လူတိုင်း ဤနေရာ၏ ခြားနားမှုကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။

ဖိအားက ပိုတိုးလာပြီး မိုးထိအောင် မြင့်မားလှသော တောအုပ်ကြီးက လူကို အလွန်အေးစက်ခြောက်ခြားဖွယ် ခံစားချက်မျိုး ပေးနေသည်။

အေးစက်စက် အကြည့်ပေါင်းများစွာက တစ်နေရာရာတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး သူတို့ကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသလိုပင်။

ယခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ စကားမပြောကြတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ တောင်တက်လာကြသည်။

တောင်ကုန်းကြီးတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် အဆုံးမရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ကျွင်းယာတာအိုအရှင် နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်လိုက်ပြန်သည်။

"ချန်ရှန်းတာအိုနဲ့ ထိုက်ယိတာအို တပည့်တွေက ဒီဘက်မှာပဲ ကံကောင်းခြင်းတွေကို ရှာဖွေကြ"

"ဒီချောက်ကမ်းပါးကိုတော့ လုံးဝ ကျော်မသွားကြနဲ့"

သူမက ခုနကထက် ပိုမိုလေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် အဖွဲ့အတွင်းမှ လူအများစုမှာ ထွက်လာကြသည်။

ချန်ရှန်းတာအိုနှင့် ထိုက်ယိတာအိုတို့မှာ ကံကောင်းခြင်းများကို ရှာဖွေရာတွင် အဓိကအင်အားစုများ ဖြစ်သဖြင့် လိုက်ပါလာသူ အရေအတွက် အများဆုံးဖြစ်သည်။

သူတို့က တာအိုအရှင် တစ်ဒါဇင် ခန့်နှင့် တာအိုအရှင် အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ချောက်ကမ်းပါး၏ ဤဘက်ခြမ်း တောင်တန်းများတွင် ရှာဖွေကြမည်ဖြစ်သည်။

ဤစီစဉ်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနေရာမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုအန္တရာယ်များကြောင်း သိနိုင်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထန်ထျန်းလည်း အခြေအနေအချို့ကို သတိပြုမိသည်။

ဤနေရာတွင် အပျက်သဘောဆောင်သော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေရုံသာမက အလွန်အစွမ်းထက်သော သားရဲကြီးများစွာလည်း ရှိနေကာ တာအိုအရှင် အဆင့်ရှိ သားရဲများမှာ နေရာအနှံ့ပင်။

၎င်းအပြင် အချို့နေရာများတွင် ထူးဆန်းသောအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေတတ်သည်။

အကယ်၍ မတော်တဆ ဝင်သွားမိပါက တာအိုအရှင်ပင်လျှင် ဘေးကင်းကင်း ပြန်ထွက်လာနိုင်ရန် မသေချာပေ။

၎င်းမှာ အလွန်တရာ ဘေးအန္တရာယ်များလှသော နယ်မြေတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ချန်ရှန်းတာအိုအဆင့် ဖြစ်သဖြင့် သူလည်း ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ သွားခါနီးတွင် ထန်ထျန်းက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ထန်ထျန်းက သူ၏ နေရာလွတ် ထဲမှ ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို အမှတ်မထင် ထုတ်ယူကာ အလင်းစက်လေးတစ်ခုကို ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ဝေ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ဆောင်ထား"

"မင်းကို ဘေးကင်းစေလိမ့်မယ်"

သူက လိုရင်းတိုရှင်းသာ ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့ချန်က ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး လှမ်းမယူဘဲ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဘေးကင်းစေတယ်ဆိုရင် မင်းဆီမှာပဲ ထားလိုက်ပါ"

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"ငါက မွေးရာပါ ကံကောင်းတဲ့သူဆိုတော့ သေမှာမဟုတ်ပါဘူး"

ထန်ထျန်း စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ကျောက်စိမ်းကို ဝေ့ချန်၏လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ယူဆိုရင် ယူလိုက်စမ်းပါ၊ ငါက မလိုဘူး"

"အသက်ရှင်အောင် ပြန်လာဖို့ပဲ ကြိုးစား၊ ဝေ့ယုံက နောက် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် တက်လာတော့မှာ"

ဝေ့ချန် ရုတ်တရက် အံ့သြသွားသည်။ "ဟင်"

"မင်းက သူ့အခြေအနေကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ထန်ထျန်းက မရှင်းပြတော့ဘဲ သူ့ကို အမြန်သွားရန်သာ လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

ဝေ့ယုံက ယခုအခါ ပုံရိပ်ယောင် ကမ္ဘာ ၏ ဧည့်သည်တော်ဖြစ်သဖြင့် သူက တစ်ဖက်လူ၏ အခြေအနေကို သေချာပေါက် သိနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး ၏ ပုံရိပ်ယောင် ကမ္ဘာ နှင့် အောက်ကမ္ဘာ၏ ပုံရိပ်ယောင် ကမ္ဘာ မှာ မဆက်သွယ်ရသေးသဖြင့် သူက ဘာမှ ထပ်မပြောလိုတော့ပေ။

မကြာမီမှာပင် လူအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွင်းယာတာအိုအရှင်၏ အကြည့်က ထန်ထျန်းအပေါ် ကျရောက်လာသည်။

"ထန်ထျန်း၊ မင်းလည်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့မလား"

"ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းက တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ အစပ်ပဲ၊ အန္တရာယ်အများဆုံး နေရာပဲ"

"တကယ်လို့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာရင် ငါတို့ မင်းကို မကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ စိုးလို့"

သူမက အသံ ဖြင့် လှမ်းပြောသည်။

ထန်ထျန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မလိုဘူး၊ ငါ လိုက်ခဲ့မယ်"

"ဘေးကင်းရေးအတွက်လည်း မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါ ပြင်ဆင်ထားတာ ရှိပါတယ်"

ဤအဖြေကို ကြားသောအခါ ကျွင်းယာတာအိုအရှင်၏ မျက်နှာတွင် သက်ပြင်းချလိုသည့် ပုံစံမျိုး ပေါ်လာသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမ ထပ်ပြီး နားမချတော့ပေ။

"ဒါဆိုရင် ငါ့ဘေးမှာပဲ အမြဲနေဖို့ မမေ့နဲ့"

သူမက လေးကြိမ်မြောက် သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူခွဲပြီးနောက် ကျွင်းယာတာအိုအရှင်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကျန်ရှိနေသည့် တာအိုအရှင် အကြီးအကဲနှစ်ဦး၊ လူငယ် ဟွမ်ယွမ်တာအိုအရှင် တစ်ဒါဇင် ခန့်တို့နှင့်အတူ ချောက်ကမ်းပါး၏ အစပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ချောက်ကမ်းပါးမှာ အဆုံးမရှိ နက်ရှိုင်းလှပြီး အောက်ခြေမှ အပျက်သဘောဆောင်သော စွမ်းအားများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ် နေသည်။ အကယ်၍ ကြိုတင်ကာကွယ်မှု မရှိပါက ထိတွေ့မိသည်နှင့် တာအိုဒဏ်ရာများ ရရှိစေနိုင်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျွင်းယာတာအိုအရှင်က အခြား မူလတာအိုရတနာ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ စစ်သင်္ဘောပုံစံ တာအိုရတနာ ဖြစ်ကာ အရွယ်အစား သိပ်မကြီးသော်လည်း ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားမှာ အပြည့်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူမက ၎င်းကို ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

စစ်သင်္ဘောမှာ လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး မကြာမီမှာပင် လူ တစ်ဒါဇင် ခန့် တင်ဆောင်နိုင်သော သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ဖြစ်သွားသည်။

ကျွင်းယာတာအိုအရှင်က အသက်ကို အသာအယာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး အရင်ဆုံး ခုန်တက်သွားသည်။

ဘာပြဿနာမှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှ ကျန်သည့်လူများကို လိုက်တက်ရန် ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းကိုမူ သူမက မေးပင်မမေးတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် လက်လှမ်းပြီး သူမ၏ ဘေးနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

ထန်ထျန်းကလည်း မငြင်း ပေ၊ တားမြစ်နယ်မြေ ရောက်မှသာ အခြေအနေကို ကြည့်တော့မည်။

လူ တစ်ဒါဇင် ခန့် သင်္ဘောပေါ် ရောက်သောအခါ ကျွင်းယာတာအိုအရှင်က သင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်ပြီး ခြေဖျားအောက်ရှိ ချောက်နက်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ချောက်ကြီးက နက်သော်လည်း သိပ်မကျယ်လှသဖြင့် ဟိုဘက်ခြမ်း တောင်ကုန်းပေါ်သို့ မကြာမီ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ဤဘက်ခြမ်းရှိ အပျက်သဘောဆောင်သော စွမ်းအားများမှာ ချောက်ကမ်းပါး ဟိုဘက်ခြမ်းထက် အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်း မက ပိုမိုမြင့်တက်နေကြောင်း လူတိုင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

ထိုထူးဆန်းသော အော်ရာ မှာ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်တွင် ကပ်ငြိနေပြီး ခါထုတ်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

တော်သေးသည်မှာ ဤဘက်သို့ လာသူများအားလုံးက တာအိုအရှင် အဆင့် အထက်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ကြသည်။

"ကဲ... အားလုံး 'သဘာဝမျက်ရည်' တွေကို စရှာကြတော့"

"သတိကို အဓိကထားကြ၊ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း လူခွဲမသွားကြနဲ့"

"တကယ်လို့ တစ်ခုခု မသင်္ကာသလို ခံစားရရင် ချက်ချင်းပဲ အနီးဆုံးလူကို အကူအညီလှမ်းတောင်းကြ"

ကျွင်းယာတာအိုအရှင်က လေးနက်စွာ မှာကြားလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် လူအားလုံး လူစုခွဲကာ တားမြစ်နယ်မြေ ရှိရာအရပ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း သတိကြီးစွာဖြင့် စတင် ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

ထန်ထျန်းကတော့ ကျွင်းယာတာအိုအရှင်၏ ဘေးတွင် အမြဲရှိနေပြီး သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

တားမြစ်နယ်မြေသို့ ရောက်တော့မည် ဖြစ်ရာ ကျွင်းယာတာအိုအရှင်၏ ဘေးမှ မသင်္ကာစရာ မဖြစ်စေဘဲ မည်သို့ထွက်သွားရမည်ကို သူ စဉ်းစားနေမိသည်။

သို့သော် ကျွင်းယာတာအိုအရှင်က သူ၏ စိတ်ကူးကို ရိပ်မိပုံရကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ထန်ထျန်း... မင်းက တာအိုအရှင်ကိုတောင် ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ ထူးခြားသူမှန်း ငါသိပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက တကယ်ကို သာမန်နေရာ မဟုတ်ဘူး"

"မထင်မှတ်ထားတဲ့ အန္တရာယ်မှန်သမျှ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ထန်ထျန်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေမှာပါ"

"လမ်းတစ်လျှောက်မှာလည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်သေးဘူးလေ"

ကျွင်းယာတာအိုအရှင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ့ကို သေချာ ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ရာ တစ်ခုက အဝေးမှ ရုတ်တရက် လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ဝါကျင့်ကျင့် မြူခိုးများ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"သတိထား"

ကျွင်းယာတာအိုအရှင်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး ထန်ထျန်းကို လှမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤမုန်တိုင်း၏ အင်အားမှာ သူမ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသဖြင့် တာအိုအရှင် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော သူမပင်လျှင် မခုခံနိုင်ပေ။

ထန်ထျန်းကို မဖမ်းမိခင်မှာပင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး မုန်တိုင်းအတွင်းသို့ လွင့်ပါသွားကြတော့သည်။

ဝါကျင့်ကျင့် မြူခိုးများက အမြင်အာရုံကိုသာမက စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကိုပါ ပိတ်ဆို့လိုက်သဖြင့် ခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်းက လေထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မုန်တိုင်းကို ခံစားနေရသော်လည်း ထန်ထျန်းကတော့ မခုခံဘဲ မုန်တိုင်းနှင့်အတူ လွင့်မျောနေလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင်တော့ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေ၏။

"ဟားဟား..."

"နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ စလှုပ်ရှား လာပြီပေါ့..."