အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း ၁၂၅ - တက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့်

အိုးယန် ဟူသော ပြဿနာရှာသူ ကြောင့် မူလ စမ်းသပ်မှု သည် လုံးဝ ရယ်စရာတစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ သည် အိုးယန် ကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့်လူ တစ်ယောက် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဖြည်းညင်းစွာ ကျဉ်းလာသော အလင်းစက်ဝိုင်း သည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြန်လာပြီး ရယ်စရာ ပြဇာတ် ကို အလျင်အမြန် အဆုံးသတ်ချင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ရုတ်တရက် အရှိန်မြန်လာသော အလင်းစက်ဝိုင်း ၏ ကျဉ်းမြောင်းမှု ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မူလက ပုန်းအောင်းနေပြီး ဖရဲစေ့ စားကာ အလွယ်တကူ အနိုင်ရရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော ဓားကျင့်ကြံသူ များသည် ချက်ချင်း ငြိမ်မနေနိုင်တော့ချေ။

နှေးကွေးလွန်းသူများမှာ တိုက်ရိုက် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသဖြင့် အပြင်ဘက် စက်ဝိုင်းမှ ဓားကျင့်ကြံသူ များသည်လည်း တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြရာ မြင်ကွင်းမှာ ပို၍ပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလေ၏။

အိုးယန် ကို ဖယ်ရှားရန် မူလက ပူးပေါင်းထားခဲ့ကြသော ဓားကျင့်ကြံသူ များသည် အိုးယန် ၏ ပြင်းထန်သော ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်မှု ကို ခံစားရရုံသာမက သူတို့၏ အနောက်မှ ဓားကျင့်ကြံသူ များ၏ နောက်ကျောကို ဓားဖြင့် ထိုးခြင်းများကိုလည်း ချက်ချင်း ခံလိုက်ရပေသည်။

ထို့ပြင် အရှုပ်ထွေးဆုံး နေရာမှာ အိုးယန် ရှိရာ နေရာပင် ဖြစ်ပြီး သူသည် ခွေးကို သယ်ဆောင်ကာ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်နေလေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အိုးယန်သည် နယ်ပယ် ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးသည် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တွင် ရှိကြသော်လည်း ယခုအခါ သူတို့၏ စစ်မှန်သောချီ များ ဖိနှိပ်ခံထားရသဖြင့် သူတို့သည် ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်သော သူ့ထက်ပင် နိမ့်ကျနေကြလေ၏။

သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့သည် ကြက်သွန်မြိတ် များကို ဖြတ်တောက်သကဲ့သို့ အလျင်အမြန် လဲကျသွားကြပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေသည်ဟုပင် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားလေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... တကယ်ပဲ ဝင်မပါတော့ဘူးလား..."

ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ပိုင်ယွီက နှုတ်ခမ်းတွန့်လျက် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ငါ ဝင်ပါသည်ဖြစ်စေ မပါသည်ဖြစ်စေ ကြိုတင် ကာကွယ်မှု အနေနဲ့ အဆင်သင့် ပြင်ထားတာ အမြဲတမ်း ကောင်းပါတယ်... အလင်းစက်ဝိုင်း က ပိုပိုပြီး မြန်မြန် ကျဉ်းလာတယ်... သူတို့က လူငါးထောင် ဆိုတဲ့ ပစ်မှတ်ကို အချိန်မတိုင်ခင် ရောက်ချင်နေပုံ ရတယ်... ပိုင် ဂျူနီယာညီလေး... ဒါက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလော..."

"ထူးဆန်းတယ် ဟုတ်လား... ဘာက ထူးဆန်းနေတာလဲ..." ပိုင်ယွီက နားမလည်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"တကယ်လို့ သူတို့က ဆက်ခံသူ ကို ရှာချင်တယ် ဆိုရင် ဘာလို့ တစ်ဖွဲ့ကို လူနှစ်ယောက် ဖြစ်နေရတာလဲ... လူတစ်ယောက်တည်းကသာ အမွေအနှစ် ကို ရနိုင်ပေသည်..."

ရင်ပြင်ထဲတွင် အရူးအမူး ရယ်မောနေသော အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ ချန်ချန်ရှန်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တစ်ဖွဲ့ကို လူနှစ်ယောက်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။ အကယ်၍ သူ၏ ယခင်ဘဝက အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓားတာအို ဖြစ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး မေ့လျော့ခြင်း ဓားတာအို သည် ဆက်ခံသူ တစ်ယောက် အမှန်တကယ် လိုအပ်ပါက လူတစ်ယောက်သာ လိုအပ်မည် ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့် တစ်ဖွဲ့လျှင် လူနှစ်ယောက် ဖြစ်နေရသနည်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်ယွီသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက သူနှင့် ခွဲခွာ၍မရခဲ့သော အိုးယဲ့ကျီ ကို တွေးမိသွားလေ၏။

ဤသင်္ချိုင်းဂူကို သူ့အတွက် တည်ဆောက်ပေးခဲ့သူမှာ အိုးယဲ့ကျီ ဖြစ်နိုင်ပါသလော။

အတွေး ပေါ်လာသော်လည်း ပိုင်ယွီက ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်ပေသည်။

အိုးယဲ့ကျီ သည် သူ့ကို သူ၏ မွေးရာပါ ဓား အသစ်ပြန်လည် သွန်းလုပ်ရာတွင် ကူညီပေးရန် ဓားမီးဖို ထဲသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပစ်ချခဲ့သဖြင့် သူက ဤသင်္ချိုင်းဂူကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် အိုးယဲ့ကျီ မဟုတ်ပါက သူ ဓားအင်မော်တယ် မဖြစ်လာမီက အတိတ်ကို အခြား မည်သူ မှတ်မိနိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင် ယခုလေးတင် စည်းကမ်းများကို ကြေညာခဲ့သော အသံမှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသံ ဖြစ်ကြောင်း ပိုင်ယွီ သေချာ သိနေပေသည်။

ထိုလူသည် သူ၏ ကမ္ဘာငယ်လေး ထဲတွင် သူ့အတွက် သင်္ချိုင်းဂူ တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးနိုင်ရုံသာမက သူ၏ မွေးရာပါ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကိုလည်း အမွေဆက်ခံနိုင်လေ၏။ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသောအရာမှာ သူတို့သည် ဤ စမ်းသပ်မှု ကို စီစဉ်ရန် သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် အသံကိုပင် အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယဲ့ကျီ မှလွဲ၍ ဒုတိယ တစ်ယောက်ကို ပိုင်ယွီ စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

"အိုးယဲ့ကျီ က မသေသေးဘဲ သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေး ထဲမှာ အခုထိ အသက်ရှင်နေတာများလော..."

ပိုင်ယွီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ လက်များမှာ အလိုအလျောက် အနည်းငယ် တုန်ယင်လာခဲ့လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... လုပ်ကြရအောင်... ဒီ ရယ်စရာ ပြဇာတ် ကြီးကို အမြန် အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်..."

ပိုင်ယွီ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

အကယ်၍ အိုးယဲ့ကျီ သာ အမှန်တကယ် မသေသေးပါက သူ၏ ယခင်ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး သူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရသော သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်း ကို အမြန် တွေ့ချင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် ပိုင်ယွီကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ များသောအားဖြင့် တည်ငြိမ်လေ့ရှိသော သူ၏ စတုတ္ထ ဂျူနီယာညီလေး သည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး မှ ထွက်ခွာပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်ကတည်းက အလွန် ပုံမှန်မဟုတ် ဖြစ်နေလေ၏။

သို့ရာတွင် ချန်ချန်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

"ထစမ်း..."

ချက်ချင်းပင် ရင်ပြင်ထဲရှိ ဓားကျင့်ကြံသူ များ၏ ခြေထောက်အောက်မှ ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရေတွက်၍မရနိုင်သည့် လက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ခြေဖဝါးများကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းသွားကာ ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာသည် မြေအောက်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြလေ၏။

ရုပ်သေးရုပ် များသည်လည်း စစ်မှန်သောချီ ကို အသုံးမပြုနိုင်သော်လည်း သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နေသူမှာ ချန်ချန်ရှန်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ပင် ဖြစ်လေ၏။ ထို့ကြောင့် ချန်ချန်ရှန်းသည် လူအရေအတွက် ငါးထောင် နီးပါး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နောက်ထပ် တစ်သုတ်ကို ဖယ်ရှားရန် စောင့်ဆိုင်းလျက် ရုပ်သေးရုပ် မရေမတွက်နိုင်အောင် အနီးအနားတွင် ကြိုတင် မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ ဘေးရှိ ဂျူနီယာညီလေး သည် သူ၏ ဓားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီဖြစ်ရာ ချန်ချန်ရှန်းသည် ဓားကျင့်ကြံသူ များကို အစွမ်းကုန် ဖယ်ရှားရန် ရုပ်သေးရုပ် များကို အချိန်မတိုင်မီ အသက်သွင်းလိုက်ရတော့လေ၏။

အချိန်မီ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့သော ရင်ပြင်ထဲရှိ ဓားကျင့်ကြံသူ များသည် တိုက်ရိုက် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပေသည်။

စည်းကမ်း ၇ - အထိခံရသရွေ့ ထွက်သွားရမည်။

ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူ များဆီသို့ ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့စွာ ပြေးဝင်သွားကြပြီး သူတို့၏ အသက်ကို ပဓာနမထားသော တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံသည် နောက်ထပ် ဓားကျင့်ကြံသူ များစွာကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြန်လေ၏။

ရင်ပြင်ထဲရှိ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အတော်လေး တိတ်ဆိတ်သွားပေသည်။

အိုးယန်နှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့၏ နှောင့်ယှက်မှု အပြီးတွင်...

မူလက သောင်းနှင့်ချီ ရှိခဲ့သော ဓားကျင့်ကြံသူ များသည် ယခုအခါ မူလ အရေအတွက်၏ ငါးပုံတစ်ပုံပင် မပြည့်တော့ချေ။

ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာသည် အရူးအမူး ရိတ်သိမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ပြိုင်ဘက်များကို မသတ်ဖြတ်သော်လည်း ထိုရုပ်သေးရုပ်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အညှာအတာ ကင်းမဲ့လှပေသည်။

ထို့ပြင် ဓားကျင့်ကြံသူ များ၏ ဓားများသည် ရုပ်သေးရုပ် များကို ခုတ်ပိုင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုးခုတ်သည်ဖြစ်စေ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မဖြစ်စေနိုင်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရုပ်သေးရုပ် များသည် အင်မော်တယ် များ မဟုတ်ကြချေ။ သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးနေသောအရာမှာ ချန်ချန်ရှန်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် သာ ဖြစ်ရာ ရုပ်သေးရုပ် များသည်လည်း စည်းကမ်းများ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေကြပေသည်။

ဒုတိယမြောက် အပြောင်းအလဲ ထပ်မံ ပေါ်လာချိန်တွင် အရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်နေသော အသံသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် ငြိမ်မနေနိုင်တော့ချေ။

မူလက ဂရုမစိုက်ဟန် ရှိသော အသံမှာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာပုံ ရလေ၏။

"ဒီအဆင့် ပြီးသွားပြီ... နောက်တစ်ဆင့် သွားမယ်..."

ဂရုတစိုက် ပုံစံထုတ်ထားသော စင်မြင့်သည် မည်သည့်နေရာကမှန်း မသိ ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့်လူ နှစ်ယောက်ကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပြီး လုံးဝ ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏ နေရာတွင် ရှိနေသော မည်သူမဆို ရွံရှာသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

အသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းသည် နန်းတော် ၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ကူးပြောင်းခြင်း ခံလိုက်ရပေသည်။

ရှည်လျားသော ကျောက်စိမ်းဖြူ လှေကားထစ် တစ်ခု လူတိုင်း၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အသံသည် ဂရုမစိုက်သော လေသံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်...

"အခုကစပြီး အတွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေကို ခွင့်မပြုတော့ဘူး... မင်းတို့က ဒီ တက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့် ကို ရိုးရိုးသားသား ဖြတ်သန်းပြီး ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရမယ်... အဲဒီအခါကျရင် ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ် ကို ဆက်ခံဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားလိမ့်မည်..."

သတိပေးချက်မှာ ပြင်းထန်ပြီး ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ဘာမှ ထပ်မလုပ်နဲ့တော့... လှေကားထစ် တွေကို ရိုးရိုးသားသား တက်ကြ...

လူတိုင်း တုံ့ပြန်နေဆဲ အချိန်တွင် နောက်ထပ် တစ်သုတ်ကို ထပ်မံ ရိတ်သိမ်းရန် မူလက ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို နှမြောတသဖြင့် ခေါက်လိုက်လေ၏။ ယခုအခါ ထိုအရာမှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ထို့ပြင် မူလက ငါးထောင် အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ဓားကျင့်ကြံသူ များ၏ အရေအတွက်မှာ ယခုအခါ သောင်းနှင့်ချီ၍ ပိုများနေပေသည်။

ထိုတက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့်သည် အရည်အချင်း ပြည့်မီသော ဓားကျင့်ကြံသူများကို အမှန်တကယ် စစ်ထုတ်ရန် ဖြစ်လောက်သည်။

တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော လူသောင်းနှင့်ချီ သည် တက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့် ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေကြပြီး ဖယ်ရှားမခံရသည့်အတွက် အလွန် ကျေးဇူးတင်နေကြပေသည်။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများမှာ အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် တူလေ၏။ ရုတ်တရက် အရှိန်မြန်လာသော ကျဉ်းမြောင်းလာသည့် အလင်းစက်ဝိုင်း၊ ခွေးတစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်ကာ အညှာအတာ ကင်းမဲ့စွာ သတ်ဖြတ်နေသော ထူးဆန်းသည့်လူ နှင့် ဓားများဖြင့် ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်သော ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာ၏ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာမှု။

အကြောင်းအရာများ အလွန် များပြားလွန်းလှသဖြင့် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော ဤ ဓားကျင့်ကြံသူ အုပ်စု ကို အကြောက်လွန်ပြီး သတိလစ်သွားစေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ထို့နောက် အိုးယန်၏ ပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော လွတ်နေသည့် နေရာတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ခွေးကို ကိုင်ထားသော အိုးယန်သည် ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်နေပြီဖြစ်သော လျန်ကျိုက် ကို သူ၏ ခါးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ချည်လိုက်ပေသည်။

ကျောက်ချီယန်စွန်း မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်လေ၏။ ဤတစ်ကြိမ် အိုးယန်နှင့် တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်ရခြင်းသည် ကျောက်ချီယန်စွန်း ၏ ဘဝတွင် အဆိုးရွားဆုံး ကံဆိုးမှု ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို..."

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် အိုးယန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်ကြလေ၏။ အိုးယန်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ နန်းတော် ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ချန်ရှန်း... ရှောင်ပိုင်... မင်းတို့ တက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့် ဆိုတာကို မြင်လား..."

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ အရှေ့ရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူ လှေကားထစ် ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အရမ်း ရှည်လျားတဲ့ ကျောက်စိမ်းဖြူ လှေကားထစ် တစ်ခုက ငါတို့ အရှေ့မှာ တည့်တည့်ကြီး ရှိနေတာလေ... စီနီယာအစ်ကို မမြင်ဘူးလား..."

သို့ရာတွင် အိုးယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ တံခါးဝ အရှေ့၌ ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်ပြား တစ်ခုသာ ရှိပြီး အခြား မည်သည့်အရာမျှ မရှိဘဲ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေလေ၏။

ဒီအရာကို တက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့် လို့ ခေါ်သလော။

သို့ရာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက ၎င်းကို မြင်တွေ့ရပုံ ရပြီး သတ္တိပိုရှိသူ အချို့က စမ်းသပ်ရန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေကြလေပြီ။

အကယ်၍ သူ ဘာမှ မမြင်ရဘူးဟု ပြောလိုက်ပါက သူသည် အလွန် မိုက်မဲပုံ ပေါက်နေမည် မဟုတ်ပါလော။

အိုးယန်သည် နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားပြီး ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"ဟီးဟီး... ငါက ဒီအတိုင်း မေးကြည့်တာပါ... ဘယ်လိုလုပ် မမြင်ရဘဲ နေမှာလဲ... အရမ်း ရှည်တဲ့ လှေကားထစ် ကြီးပဲကို..."

အခန်း ၁၂၆ - အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင်

"ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါးရဲ့ စမ်းသပ်မှု ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီ လှေကားထစ် တွေပေါ်က ဖိအားကို ငါ ခံစားနေရပြီ..."

"ဒီ လှေကားထစ် တွေကို တက်ရတာ အရမ်း ခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ... အနားကပ်သွားတာနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရတယ်..."

"လှေကားထစ် တွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိတာ... ငါတို့ တစ်ဆင့် တက်သွားတိုင်း ဖိအားက နှစ်ဆ တိုးလာမည်လား..."

......

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများသည် အိုးယန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်လာခဲ့လေ၏။

သူ တစ်ယောက်တည်းသာ မမြင်ရတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သူ၏ နယ်ပယ် နိမ့်ကျနေလို့လား။

ဤသည်မှာ ရိုးသားသော လူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်ပါ့လား။

"စီနီယာအစ်ကို... ဒီ လှေကားထစ် တွေပေါ်က ဖိအားက ကျွန်တော့်အတွက်လည်း အရမ်း ကြီးမားတယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း ဖိအား မပေးပါနဲ့... တကယ်လို့ အစ်ကို မလုပ်နိုင်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အရင် သွားစောင့်နေလို့ ရတယ်..."

အိုးယန်၏ မကျေနပ်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်ချန်ရှန်းက နားလည်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒီ လှေကားထစ် တွေက အဆင့် ကိုးဆယ့်ကိုး ဆင့် ရှိတယ်... ထိပ်ဆုံးအထိ တောင့်ခံနိုင်မယ့် ဓားကျင့်ကြံသူ အရမ်း နည်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..." ပိုင်ယွီက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ဤ စမ်းသပ်မှု သည် နောက်ဆုံးတော့ အနည်းငယ် လေးနက်ပုံ ပေါက်လာခဲ့ပေပြီ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အိုးယန်သည် သက်ပြင်းချနေဆဲဖြစ်သော သူ၏ စကားနားမထောင်သည့် ညီငယ်နှစ်ယောက်ကို ဝမ်းချုပ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

သူ့ကို အထင်သေးနေတာလား။

အိုးယန်သည် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြုံးနေရုံသာ တတ်နိုင်သော ချန်ချန်ရှန်းကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ထိုစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူ များသည် ရှည်လျားသော ကျောက်လှေကားထစ် များဆီသို့ စတင် လျှောက်သွားနေကြပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူတို့၏ ခြေထောက်များသည် ကျောက်လှေကားထစ် များပေါ်သို့ နင်းလိုက်သည်နှင့် ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးက သူတို့၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။ မတည်ငြိမ်သော တာအို နှလုံးသား ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူ များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ထိုင်ကျသွားကြလေ၏။

သို့ရာတွင် မည်သူကမျှ အရှုံးမပေးကြချေ။ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ များအနေဖြင့် သူတို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် အလွန် ခက်ခဲစွာ ကြိုးစားခဲ့ရသဖြင့် သူတို့အတွက် ဤမျှ ကြီးမားသော အခွင့်အရေး မျိုးကို မည်သို့ လက်လွှတ်ခံနိုင်မည်နည်း။

လူတိုင်းသည် အံကြိတ်ကာ တောင့်ခံထားကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို နည်းနည်းချင်း ရွှေ့ကာ ကျောက်လှေကားထစ် များပေါ်သို့ ထူးဆန်းပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ကိုယ်ဟန်အနေအထား အမျိုးမျိုးဖြင့် တွားသွား တက်နေကြပေသည်။

ဓားအင်မော်တယ် လီတိုက်ပိုင် သည် သူတို့၏ မွေးရာပါ ပါရမီ နှင့် တာအို နှလုံးသား ကို စမ်းသပ်ရန် ဤ တက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့် ကို အသုံးပြုနေကြောင်းကို လူတိုင်း သိထားကြလေ၏။

သူတို့တွင် အင်မော်တယ် ၏ အမွေအနှစ် ကို ဆက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကို သိရှိရန် ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြလေ၏။ ပိုင်ယွီသည် ကျောက်လှေကားထစ် များဆီသို့ ပထမဆုံး လျှောက်သွားခဲ့ပေသည်။ ကျောက်လှေကားထစ် များပေါ်သို့ နင်းလိုက်သည်နှင့် ပိုင်ယွီသည်လည်း သူ၏ နှလုံးသား တစ်ချက် နစ်ဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူသည် လျင်မြန်စွာ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားလေ၏။

ပိုင်ယွီသည် သွက်လက်စွာ တက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဆင့် ကိုးဆယ့်ကိုး ဆင့်၏ အများစုကို တက်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် နေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော အိုးယန်ကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ အိုးယန်က သူ့ကို စိတ်အေးစေမည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီးမှသာ ချန်ချန်ရှန်းသည် လှေကားထစ် များဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ပေသည်။

လှေကားထစ် များပေါ်သို့ နင်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှ တက်လာသော အဆုံးအစမရှိသည့် ဖိအားသည် ချန်ချန်ရှန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဖိချလိုက်ပြီး သူ ဖန်တီးထားသော ရုပ်သေးရုပ် ခန္ဓာကိုယ် မှာ ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း အစစ ကြေမွသွားလေတော့၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် စစ်မှန်သော ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ ဤ တက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့် သို့ တက်ခြင်းက တက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့် ပေါ်ရှိ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကြောင့် သူ့ကို ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲခံရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ကျောက်ချီယန်စွန်း လည်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်း နစ်ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် ဒုတိယမြောက် ကျောက်လှေကားထစ် ပေါ်တွင် အထိအခိုက် မရှိဘဲ ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ထို လှေကားထစ် များပေါ်သို့ နင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရုပ်သေးရုပ် ကို ဒုတိယမြောက် လှေကားထစ် ပေါ်တွင် သူ ချထားသရွေ့ ဤ တက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့် ၏ အဆင့် ကိုးဆယ့်ကိုး ဆင့်ကို မည်သည့် ဖိအားမျှ မရှိဘဲ သူ တက်ရောက်နိုင်လေ၏။

ထို့ပြင် ဒုတိယမြောက် လှေကားထစ် ပေါ်တွင် ယခုလေးတင် ပေါ်လာသော ချန်ချန်ရှန်းသည် ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တတိယမြောက် လှေကားထစ် ပေါ်၌ ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ချန်ချန်ရှန်းသည် အမြင့်ဆုံး လှေကားထစ် များဆီသို့ ပြေးတက်သွားကာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုကို အခွင့်ကောင်း ယူခဲ့လေ၏။

ပိုင်ယွီသည် လျင်မြန်ပြီး လွယ်ကူသော်လည်း ချန်ချန်ရှန်းမှာမူ ထူးဆန်းနေပေသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့ မည်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုသည်ဖြစ်စေ ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် ဓားကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို အဝေးကြီးတွင် ချန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

လှေကားထစ် များ၏ အောက်ခြေတွင် ရပ်နေသော အိုးယန်သည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော ကျောက်ပြား ပေါ်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူ များကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်နေလေ၏။

ဓားကျင့်ကြံသူ များဖြစ်စေ၊ ပိုင်ယွီနှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့ ဖြစ်စေ... လူတိုင်းသည် ဤ ကျောက်ပြား ပေါ်တွင် ခြေစုံရပ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏အမြင်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။

လူတိုင်း ခြေစုံရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ၏ ရုပ်သေးရုပ် များကို အလျင်အမြန် အစားထိုးနေသော ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ နေရာတွင် တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုကို အစားထိုးလိုက်ပြီး ကြေမွသွားသော ရုပ်သေးရုပ် များသည် လှေကားထစ် များပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

အထက်သို့ တက်ရန် ရုန်းကန်နေကြသော ထို ဓားကျင့်ကြံသူ များသည် ဤ ကျောက်ပြား ပေါ်တွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အရူးလုပ်နေကြပြီး အိုးယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန် ရယ်စရာ ကောင်းနေပေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန် ရှက်စရာ ကောင်းလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ရှောင်ပိုင် နှင့် ချန်ရှန်း တို့ကိုတောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့သော သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ထို တက်လှမ်းခြင်းဓားစင်မြင့် သည် အမှန်တကယ် မည်သို့သော သရဲတစ္ဆေ စွမ်းရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသနည်း ဆိုတာကို စမ်းသပ်ရန် အိုးယန် ခြေလှမ်း မြှောက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင်...

သူ ခြေလှမ်း မြှောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ပခုံးကို ဖိလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ ပခုံးမှာ အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားလေ၏။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံ တစ်ခုက အိုးယန်၏ အမြင်အာရုံကို ဖုံးကွယ်သွားပြီး အနည်းငယ် တည်ငြိမ်မှုမရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ငါ့ကို တစ်ခါ လှည့်စားတာ လုံလောက်ပြီ... ဒုတိယ အကြိမ် ထပ်မလုပ်နဲ့..."

အိုးယန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့လိုပင် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ဝါးကာ သူ့ကို ပြုံးပြနေသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အမျိုးသား တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"မင်းက ဒီက ကြိုးကိုင်သူလော..."

အိုးယန်က သူ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

အမျိုးသားက ဘယ်ညာ ဟိုဒီ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မကောင်းဘူး... ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားနှင့် အိုးယန်တို့သည် သူတို့၏ မူလ နေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့၏။

သူတို့ ပြန်လည် ပေါ်လာချိန်တွင် အိုးယန်နှင့် အမျိုးသားသည် ရေကန်ရေပြင် တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကြပေသည်။ အိုးယန်သည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"မင်းက ဒီ အင်မော်တယ် ကမ္ဘာငယ်လေး ရဲ့ ပိုင်ရှင်လား..."

ထိုအမျိုးသား၏ စွမ်းရည်ပြသသည့် ဘုတ်ပြား ကို သူ မမြင်နိုင်ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုအမျိုးသားသည် လူသား တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။

ပါးစပ်ထဲတွင် မြက်ပင် ကိုက်ထားသော အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တက်ကာ အိုးယန်၏ ခါးရှိ လျန်ကျိုက် ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။ ထိုခွေးလေးသည် ငြင်းဆန်သော ညည်းသံလေး တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် အမျိုးသားက သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အဲဒါက ငါပဲ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ဒါဆို မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

အိုးယန်က သူ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ငါ မေ့နေပြီ... ငါက လီတိုက်ပိုင် နဲ့ တူတယ်... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက်နဲ့လည်း တူတယ်..." အမျိုးသားက ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝေခွဲမရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားလေ၏။

ဒီနေရာမှာ ငါနဲ့ ဂိမ်းကစားနေတာလား။

ပဟေဠိ ဝှက်သော လူများကို သူ အမုန်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

အိုးယန်သည် လျန်ကျိုက် ကို ဆွဲထုတ်ကာ အမျိုးသား၏ အရှေ့တွင် မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဒါဆိုရင် ဒီခွေးက မင်းကို မသိတဲ့ ပုံစံမျိုး ဘာလို့ ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"အချိန်တွေ အရမ်း ကြာသွားလို့ ဖြစ်မယ်... ငါ့ နာမည်ကိုတောင် ငါ မေ့နေပြီဆိုတော့ လျန်ကျိုက် ရဲ့ နာမည်ကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိမှာလဲ..." အမျိုးသားက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

မင်း ခုလေးတင် သူ့နာမည်ကို ပြောလိုက်တယ် မဟုတ်ပါလား။

အိုးယန် မြှောက်ကိုင်ထားသော လျန်ကျိုက် သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင်ကို အရူးအမူး စတင် ဟောင်လေတော့၏။

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

အိုးယန်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားနှင့် စကားပြောဆိုပြီး အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ချေ။ သူသည် ဖင်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ငါ့ရဲ့ ဒုတိယညီငယ် က ဓားအင်မော်တယ် လီတိုက်ပိုင် ရဲ့ အင်မော်တယ် အမွေအနှစ် ကို နောက်ဆုံးမှာ ရနိုင်မှာလား..."

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ... ကမ္ဘာပေါ်က ဓားကျင့်ကြံသူ အားလုံးက တရားမျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်ကြတာလေ... ကံကြမ္မာ ပါတဲ့သူက ရမှာပေါ့..." အမျိုးသားက ပခုံးတွန့်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆို ငါ စားပွဲကို မှောက်ချပစ်လိုက်ရမလား... ငါ့ရဲ့ ဒုတိယညီငယ် မရရင် ဘယ်သူမှ ကစားခွင့် မရှိဘူးလို့..."

အိုးယန်က ခွေးကို ကိုင်ကာ အမျိုးသားကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ တကယ်ကို စိတ်ကုန်နေပြီ... ငါ ခက်ခက်ခဲခဲ ပုံစံထုတ်ထားတဲ့ စမ်းသပ်မှု ကို မင်းက အမှိုက်ပုံကြီး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်တယ်..."

အိုးယန် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုအမျိုးသားက အိုးယန်ကို ကျိန်ဆဲလိုက်လေ၏။

"ဒါဆို... မြန်မြန်... ငါ့ကို တည့်တည့်သာ ဖြေစမ်းပါ..." ဟု အိုးယန်က တိုက်တွန်းလိုက်ပေသည်။

အမျိုးသားက သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သူက တကယ်ကို အသင့်တော်ဆုံးနဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆက်ခံသူ ပါပဲ..."

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေရသေးလဲ... ဓားကျင့်ကြံသူ တွေ ဒီလောက် အများကြီးကို ဒီ အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှာ ဘာလို့ ပါဝင်ခိုင်းနေရတာလဲ..."

ဟု အိုးယန်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို သူ မုန်းတီးလေ၏။ တစ်ခုခုက သင့်အတွက် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေသော်လည်း သူတို့က သင့်ကို အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခိုင်းပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီးမှသာ ထိုအရာကို ရရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မြက်ပင်ကို ဝါးနေသော အမျိုးသားသည် အိုးယန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်...

"အချိန်အကြာကြီး အသုံးမပြုတဲ့ ဓား တစ်လက်ဟာ သံချေးတက်သွားလိမ့်မယ်..."