အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)

အခန်း ၁၂၇ - အတိတ်ဖြစ်ရပ်များ

အချိန်အကြာကြီး အသုံးမပြုသော ဓားတစ်လက်သည် သံချေးတက်သွားလိမ့်မည်။

သံချေးများကို မည်သို့ ဖယ်ရှားပြီး ဓားတစ်လက်၏ အေးစက်သော အရောင်အဝါကို ပြန်လည် ရရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း။

သေချာပေါက် သွေးကျောက်တုံး ဖြင့် သေချာစွာ သွေးခြင်းဖြင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက ဘာသာစကား အတန်း ကိုယ်စားလှယ် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော အိုးယန်သည် ထိုစကား၏ နောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားလေ၏။ သူက သူ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းက ဓားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အသက်တွေကို သွေးကျောက်တုံး အဖြစ် အသုံးပြုချင်နေတာလား..."

အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ပြီးတော့ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို သွေးကျောက်တုံး အဖြစ် အသုံးပြုတယ်လို့ ပြောတာထက် သူတို့ရဲ့ ဓားစိတ်န္ဒကို အသုံးပြုတယ်လို့ ပြောတာက ပိုမှန်လိမ့်မယ်... ဓားတစ်သောင်းက တစ်နေရာတည်းမှာ စုဆုံပြီး အင်မော်တယ် ဓား တစ်လက်ကို သွေးပေးကြမယ်... ဒါက တော်တော် ကောင်းတဲ့ အကြံတစ်ခု မဟုတ်ပါလား..."

လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ရန် လိုအပ်သော ထိုနည်းလမ်းကို အမျိုးသားက ပုရွက်ဆိတ် အနည်းငယ်ကို နင်းမိသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အင်မော်တယ် ဓား ဟုတ်လား... အဲဒါက မိစ္ဆာ ဓား တစ်လက်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

အိုးယန်က လှောင်ပြောင်လျက် သရော်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်မော်တယ်၊ မိစ္ဆာ... ဘာကွာခြားချက် ရှိတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ... နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ပိုင် 'တစ်ခုတည်းသော အရာ' ဖြစ်လာဖို့ပဲ မဟုတ်ပါလား..."

အမျိုးသားသည် ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ အိုးယန်ကို ကြည့်၍ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ကျင့်ကြံသူတွေဟာ မွေးရာပါ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ကြတယ်... သူတို့ရဲ့ တာအို အတွက် သူတို့က ဘယ်လို နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုနိုင်တယ်... လီတိုက်ပိုင် ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံချင်နေကြတဲ့ အဲဒီ ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ... သူတို့ကရော အတူတူပဲ မဟုတ်ပါလား..."

အမျိုးသားသည် အိုးယန်ကို မလျှော့တမ်း စိုက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဲဒါက မိစ္ဆာတွေ လုပ်တဲ့ အလုပ်ပဲ... စစ်မှန်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ရဲ့ တာအိုကို ဖြောင့်မတ် မှန်ကန်မှု နဲ့ပဲ လိုက်စားကြတယ်..." အိုးယန်ကလည်း ပြန်လည် ချေပလိုက်လေ၏။

ထိုနှစ်ဦးသည် တစ်ခဏမျှ အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသားက အရင် အရှုံးပေးလိုက်ပေသည်။ သူက ရေပြင်ပေါ်တွင် လက်ထောက်ကာ နောက်သို့ မှီလျက် ပျင်းရိစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ထားလိုက်ပါတော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံး အတူတူပါပဲ... ကြားကောင်းတဲ့ ဆင်ခြေ တစ်ခုနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားရုံ သက်သက်ပါ..."

"မင်းက ဓားဝိညာဉ် တစ်ခုလား... ဒီ အစီအစဉ် ကို မင်းကိုယ်မင်း သွေးဖို့ ဖန်တီးထားတာလား..."

အိုးယန်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွား၏။ သူ၏ ဒုတိယညီငယ် သည် လီတိုက်ပိုင် ၏ အမွေအနှစ် ကို ရရှိတော့မည် ဖြစ်ရာ ဤဓားကိုပါ သူ အမွေဆက်ခံရမည် မဟုတ်ပါလား။

လူတွေကို ခွေးများကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်နေသော ဤကဲ့သို့သော ဓားတစ်လက်သည် သူ၏ ဒုတိယညီငယ် အတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုး ဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း။

"ငါက ဓားဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူး... အင်း... အဲဒီစကားက နည်းနည်းတော့ မမှန်ဘူး... ငါ့ရဲ့ အခြား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း က ဓားဝိညာဉ် ပဲ..."

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် မပြောမီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်လေ၏။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျန်ကျိုက် ၏ ခွေးနှာခေါင်းသည် အမျိုးသား၏ မျက်နှာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။

"မင်းအကြောင်း အားလုံးကို ငါ့ကို ပြောပြစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းကို အခုချက်ချင်း ငါ သတ်ပစ်မယ်..."

အိုးယန်သည် အမျိုးသား၏ အရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေသော အိုးယန်ကို ကြည့်ရင်း အမျိုးသားက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းက အဲဒီ ကောင်လေး ကို တော်တော် ဂရုစိုက်တာပဲ... ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... ငါ ပြောပြပါ့မယ်..."

အိုးယန်သည် လျန်ကျိုက် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စစ်မှန်သောချီ များကို စတင် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရာ အမျိုးသားက အရှုံးပေးသည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်လေ၏။

အမျိုးသားသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုက်လျက် သူ၏ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံ ကို ချွတ်ကာ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ခြုံထားလိုက်ပေသည်။ သူက အဝေးမှ မပြောင်းလဲသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"လီတိုက်ပိုင် နဲ့ ငါဟာ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်... လီတိုက်ပိုင် ရဲ့ ပန်းတိုင် ရောက်အောင် ကူညီပေးဖို့အတွက် ငါကိုယ်တိုင် ဓားမီးဖို ထဲကို ခုန်ချပြီး ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး အင်မော်တယ် ဓား တစ်လက်ကို သွန်းလုပ်ပေးခဲ့တယ်... လီတိုက်ပိုင် ဟာလည်း ဒီဓားကြောင့်ပဲ အင်မော်တယ် နယ်ပယ် ထဲကို အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တာ..."

"ရှောင်ပိုင် ရဲ့ ယခင်ဘဝက ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်း ဟုတ်လား..."

အိုးယန်သည် အတွေးနက်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤနေရာတွင် ဖော်ထုတ်စရာ ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူ၏ လက်တစ်ချက် တုန်ယင်သွားပြီး အသေးစား မှတ်တမ်းကျောက်တုံး တစ်ခုက သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် အမျိုးသားက သူ့ဘာသာ ဆက်လက် ပြောဆိုနေလေ၏။

"မူလက ငါလည်း သေသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အသိစိတ် ပြန်လည် နိုးထလာတဲ့ အချိန်မှာ ငါဟာ အဲဒီ ဓား ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါဟာ မင်း ခုလေးတင် ပြောခဲ့တဲ့ ဓားဝိညာဉ် ပဲ..."

သို့ရာတွင် သူ၏ အသိစိတ် နိုးထလာချိန်တွင် လီတိုက်ပိုင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အင်မော်တယ် အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သူ၏ ရင်းနှီးသည့် သူငယ်ချင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အဆုံးသတ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး သူ၏ တာအို မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ထာဝရ မြှုပ်နှံခံရတော့မည်ဟု မူလက ထင်ခဲ့သော်လည်း အင်မော်တယ် တစ်ပါးဖြစ်သော လီတိုက်ပိုင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည့် ကမ္ဘာငယ်လေး သည် သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဤကမ္ဘာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

နှစ်ကာလများသည် အလွန် ကြာမြင့်လွန်းလှပြီး သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။ ထို့ပြင် ဓားဝိညာဉ် တစ်ခုအနေဖြင့် သူသည် လီတိုက်ပိုင် ချန်ရစ်ခဲ့သော ကမ္ဘာငယ်လေး ကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရလေ၏။

သူသည် လီတိုက်ပိုင် ၏ မွေးရာပါ ဓား ဖြစ်သောကြောင့် ဤ ကမ္ဘာငယ်လေး သည် လီတိုက်ပိုင် သေဆုံးပြီးနောက် သူ့ကို ထိုကမ္ဘာငယ်လေး၏ သခင်အဖြစ် အလိုအလျောက် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဓားတစ်လက်က ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဘာမှ မလုပ်နိုင်ချေ။

အသိစိတ် ရှိနေသော်လည်း သူသည် ဓားထဲတွင် အကူအညီမဲ့စွာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး မည်မျှ ကြာမြင့်သော နှစ်ကာလများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

ဓားဝိညာဉ် တစ်ခုသည် မအိပ်စက်ဘဲ အစာစားရန် မလိုအပ်သလို အသက်ရှူရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။

ဤအဆုံးအစမရှိသော နှစ်ကာလများအတွင်း သူသည် ဓားတစ်လက်အနေဖြင့် ဤ ကမ္ဘာငယ်လေး ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ဉာဏ်တိုင်းနှင့် ရူးသွပ်သော စိတ်ကူးယဉ်မှု တိုင်းကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြန်လည် ဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက်...

သူ ရူးသွပ်သွားခဲ့လေသည်။

အမျိုးသားသည် အိုးယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ ရူးသွားခဲ့တယ်... ဘယ်အချိန်က ရူးသွားလဲ ဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ တကယ်ပဲ ရူးသွပ်နေခဲ့တာ... ငါ စတင် နာကြည်းလာတယ်... ဒီကမ္ဘာကြီးကို နာကြည်းတယ်... လီတိုက်ပိုင် ကို နာကြည်းတယ်... ငါ့ကိုယ်ငါ နာကြည်းတယ်... အရာအားလုံးကို နာကြည်းတယ်... ဒါပေမဲ့ နာကြည်းနေလို့လည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး... ငါဟာ အဲဒီ ဓား ထဲမှာ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ..."

ထို့ပြင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော သတိတရား မှာ အဆုံးအစမရှိသော နာကြည်းမှုများ ကြောင့် ညှစ်ထုတ်ခံလိုက်ရလေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ထို သတိကြီးသော သတိတရား သည် ဓားခန္ဓာကိုယ် ထဲမှ အတင်းအကျပ် ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရပြီး ထိုအရာမှာ မင်း မြင်တွေ့နေရသော ငါ ပင် ဖြစ်လေသည်။

အမျိုးသား၏ လေသံမှာ တိုးညှင်းသွားပြီး ထူးဆန်းသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုထဲတွင် နစ်မွန်းနေသည့်အလား သူ၏ စကားလုံးများမှာ ဆက်လက် စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

ငါ ဓားထဲမှာ ပိတ်မိနေတာကြောင့် အဆုံးအစမရှိတဲ့ နာကြည်းမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဓားခန္ဓာကိုယ် ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ သတိတရား ပဲ... တကယ်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလှတယ်...

ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ညှစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသော သတိတရား ယခု မင်း မြင်တွေ့နေရသော ငါသည် လီတိုက်ပိုင် ချန်ရစ်ခဲ့သော ကမ္ဘာထဲတွင် စတင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့လေ၏။

သူသည် နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပေသည်။ ဤကမ္ဘာရှိ မြက်တစ်ပင် သစ်တစ်ပင်တိုင်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေလုနီးပါး ဖြစ်ပြီး ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးကို သူ အလိုရှိသလို ထိန်းချုပ်နိုင်လေ၏။

သို့ရာတွင် သူ ဤနေရာမှ ထွက်သွား၍ မရချေ။ သူသည် ဤကမ္ဘာကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပုံ ရလေ၏။ ထို့ကြောင့် အခြား လုပ်စရာ မရှိသဖြင့် သူသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်း အတွက် ဤနေရာတွင် သင်္ချိုင်းဂူ တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးခဲ့ပေသည်။

လီတိုက်ပိုင် ၏ အရိုးများသည် သူ သေဆုံးပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ အဝတ်အစားများနှင့် သိုလှောင်အိတ် တို့ကိုမူ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုဓားမှာမူ သင်္ချိုင်းဂူ ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် စိုက်ဝင်နေလေ၏။

"ဒီ ဇာတ်လမ်းက ဘယ်လိုနေလဲ..." အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က ခေါင်းစောင်းကာ အိုးယန်ကို မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

အိုးယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တကယ်ကို ယုံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင်ပါပဲ..."

"ဒါက တကယ်ကို ယုံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပါ..."

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က သဘောတူလိုက်သော်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားကာ အကူအညီမဲ့မှုကို ပြသလိုက်လေ၏။

"ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ အမွေအနှစ် ကရော ဘယ်လိုလဲ... လီတိုက်ပိုင် က ဘာလို့ ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဘိုးဘေး ဖြစ်လာရတာလဲ..." အိုးယန်က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် အိုးယန်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အိုးယန် ကိုင်ထားသော ခွေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒီအကြောင်းကို လျန်ကျိုက် ကို မေးသင့်တယ်..."

လျန်ကျိုက် ဟုခေါ်သော ဝက်အူချောင်းခွေး သည် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပုံ ရကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်တော်လား... ကျွန်တော်က မူလက ဓားအိမ် တစ်ခု သက်သက်ပါ..."

ဓားတစ်လက်ကို ကာကွယ်ပေးသော ဓားအိမ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ခါက လူငယ်တစ်ဦးသည် ဤနေရာသို့ တိုက်ဆိုင်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။ သူ သယ်ဆောင်လာသော ရင်းနှီးမှုက ဝက်အူချောင်းခွေး ကို သူ ပြန်လာပြီဟု ထင်မှတ်စေခဲ့ပေသည်။ သူသည် လီတိုက်ပိုင် တစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သော ကြာပန်း ဓားစိတ်ဆန္ဒကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့လေ၏။

ထို့ကြောင့် ဝက်အူချောင်းခွေး သည် သူ့ကို သူ၏ မှတ်စု များ ပေးခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုလူငယ် ထွက်သွားပြီးနောက် သူ ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်မလာခဲ့တော့ချေ။

ဝက်အူချောင်းခွေး က ထိုလူငယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ချိန်တွင် သူသည် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်ကျမှ ဝက်အူချောင်းခွေး က သူ့ကို မှတ်မိသွားခဲ့ပေသည်။ သူသည် မူလက ဓားရိုး ပေါ်ရှိ ဓားပန်းဖွား ပင် ဖြစ်လေသည်။

လီတိုက်ပိုင် သေဆုံးသွားချိန်တွင် ထိုဓား၏ ဓားပန်းဖွား သည် လူ့လောကတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

သူ ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး ပြန်ရောက်လာသည်အထိ ဝက်အူချောင်းခွေး နှင့် တရားထိုင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော အဘိုးအို တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြလေတော့၏။

အခန်း ၁၂၈ - အင်မော်တယ် ပါးစပ်ဟလိုက်ချိန်တွင် နဂါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်

ဝက်အူချောင်းခွေး ၏ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီးနောက် အိုးယန်၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားလေ၏။

အိုးယန်သည် လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ကာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးများကို သေချာစွာ စီစစ်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ဝက်အူချောင်းခွေး သည် ထိုဓား၏ ဓားအိမ် ဖြစ်ပြီး ဓားဂိုဏ်း ၏ တည်ထောင်သူသည် ထိုဓား၏ ဓားပန်းဖွား ဖြစ်ကာ သူ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားမှာ ဓားဝိညာဉ် ၏ အသိဉာဏ်ရှိသော အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်ပြီး ထိုဓားထဲတွင် ရူးသွပ်နေသော ဓားဝိညာဉ် တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးလေ၏။

လီတိုက်ပိုင် သေဆုံးပြီးနောက် ဓားပန်းဖွား သည် လူ့လောကတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လူသား ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ဓားဂိုဏ်း ၏ တည်ထောင်သူ ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

ဓားအိမ် သည် ဝက်အူချောင်းခွေး ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း ထိုအရာမှာ မမှန်ကန်ချေ။ ရှောင်ပိုင် သည် ဝက်အူချောင်းခွေး ကို ရင်ဆိုင်ရုံဖြင့် အဘယ်ကြောင့် တာအို ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့သနည်း။

အိုးယန်က သူ၏ ဝေခွဲမရမှုများကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုလိုက်ရာ အမျိုးသားသည် သူ၏ လက်များကို အရှေ့တွင် ယှက်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"လီတိုက်ပိုင် ရဲ့ ဓားကို ငါ သွန်းလုပ်ခဲ့တာ... ဒါကြောင့် ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင် ဒီခွေးကိုလည်း ငါ လုပ်ခဲ့တာပဲ..."

"မင်းက မင်းရဲ့ အမွေအနှစ် ကိုလည်း ချန်ရစ်ခဲ့တာလား..." အိုးယန်က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိုးယန်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်း ယုံချင်မှ ယုံလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ မသေခင်မှာ အင်မော်တယ် အဖြစ် မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး ဆိုပေမယ့် ငါဟာ အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်..."

အိုးယန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆို ဒီ အာကာသ က မင်းရဲ့ အင်မော်တယ် ကမ္ဘာငယ်လေး လား..."

အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား... အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်ဖို့ ငါ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်လို့... ပြီးတော့ အဲဒီ ခြေတစ်လှမ်း က ဒီနေရာမှာပဲ... လီတိုက်ပိုင် ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေး ထဲက အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကို ငါ ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံ သက်သက်ပါ..."

သောက်ကျိုးနည်း... ဤကောင်သည်လည်း အလွဲသုံးစား လုပ်နေတာလား...

လီတိုက်ပိုင် ၏ ဓားဝိညာဉ် အနေဖြင့် သူသည် လီတိုက်ပိုင် ၏ ကမ္ဘာငယ်လေး ထဲမှ မြေတစ်ကွက်ကို သူ့အတွက် တိတ်တဆိတ် ဖဲ့ထုတ်ယူခဲ့လေသည်။

သို့ရာတွင် ဤအရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အိုးယန် ယခုလေးတင် ကြားခဲ့ရသော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ကိစ္စများမှာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးနေလေ၏။ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဆိုလျှင် စကားလုံး တစ်သိန်း အထိ အလွယ်တကူ ဆွဲဆန့်ရေးသားနိုင်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

တစ်နည်းဆိုရသော်... သူ၏ ဒုတိယညီငယ် သည် လီတိုက်ပိုင် ၏ တာအို ကို အမွေဆက်ခံမည်ဖြစ်ပြီး ရှောင်ပိုင် သည် လီတိုက်ပိုင် ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်း ၏ တာအို ကို အမွေဆက်ခံမည်လော။

ရှောင်ပိုင် သည် သူ၏ ဒုတိယညီငယ် ၏ ဓားအိမ် လည်း ဖြစ်လာမည်လော။

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၏ ကြီးမားသော လက်ကြီး တစ်စုံက ဤအရာအားလုံးကို တွန်းအားပေးနေသကဲ့သို့ အိုးယန် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဤတိုက်ဆိုင်မှုများသည် အနည်းငယ် များပြားလွန်းနေသဖြင့် အိုးယန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ လျန်ကျိုက် သည် အိုးယန်၏ လက်ထဲမှ အလွယ်တကူ ရုန်းထွက်သွားပြီး အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် နှင့်အတူ အိုးယန်ကို ကြည့်နေလေ၏။

ဝက်အူချောင်းခွေး လျန်ကျိုက် မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပေသည်။ တစ်ယောက်က ထိုခွေးကို ဤကမ္ဘာထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော သခင် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်က ထိုခွေးကို အလွန် သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေသော သခင်သစ် ဖြစ်လေ၏။

အလွန် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ဝက်အူချောင်းခွေး သည် ၎င်း နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် လိုက်ပါခဲ့သော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့လေ၏။

ဝက်အူချောင်းခွေး ၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် အိုးယန် အံ့အားသင့် မသွားခဲ့ချေ။ သူသည် ဤ ကမ္ဘာငယ်လေး ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ စစ်မှန်သော သခင် ပေါ်လာချိန်တွင် ထို အသိအမှတ်ပြုမှုသည် တန်ဖိုးမရှိ ဖြစ်သွားလေ၏။

တခြားသူတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေဟာ နောက်ဆုံးတော့လည်း တခြားသူတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေပါပဲ။

အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် အိုးယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့ကာ အမျိုးသားနှင့် ခွေးကို ကြည့်ပြီး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဒါဆို... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ..."

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် သူ၏ လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ထည့်ကာ အိုးယန်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

"အိုးယန်..." အိုးယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း သူ၏ လက်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကြား ထဲမှ "ဒြပ်စင်ငါးပါး မန္တန် အခြေခံမန္တန်ကျမ်းစာ" ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်လေ၏။

"မင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် က အို လား... အရမ်း ရင်းနှီးတဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ပဲ..." အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် က အိုးယန် ပါ... မျိုးရိုးနာမည်ပဲ ရှိပြီး နာမည် မရှိပါဘူး..." အိုးယန်က "ဒြပ်စင်ငါးပါး မန္တန် အခြေခံမန္တန်ကျမ်းစာ" ကို လှန်လှောကြည့်ရှုရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

"အဲဒါက အဲဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းလို့လား... ထားလိုက်ပါတော့... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်..."

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ကိုင်းကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းကို ဒီကို သီးသန့် ခေါ်လာတာက မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး အင်မော်တယ် အမွေအနှစ် ကို ဆက်ခံတာကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ ပြောပြချင်လို့ပါ... အဲဒီ ဓား ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ငါ့ရဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ... မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး က အဲဒါကို လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်... ပြီးတော့ ဓားဝိညာဉ် ကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူက ဓားအင်မော်တယ် ရဲ့ အမွေအနှစ် ကို အပြည့်အဝ ရရှိပြီး ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်ဦးတည်းသော အင်မော်တယ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခု မဟုတ်ပါလား..."

"ကိုယ်တိုင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ရလာတဲ့ အရာတွေကမှ တကယ် ထိုက်တန်တာပါ... အစကတည်းက တွက်ချက်ထားတာ ဆိုရင်တော့ ရလာတဲ့ အရာက အဆိပ် ပါတဲ့ သကြားမုန့် တစ်ခုပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်..."

အိုးယန်သည် စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကြား ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ရေကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေကာ လက်ခုပ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တီးလိုက်လေ၏။

"တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ဂျူနီယာ ကို အကြံအစည် ရှိတယ်ဆိုရင် မင်းက အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်နေရင်တောင်မှ မင်းရဲ့ သွားတွေကို ငါ ကျိုးအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

အိုးယန်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အမျိုးသားနှင့် ခွေးကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

အိုးယန်၏ ခြေရင်းရှိ ရေကန်ရေပြင်သည် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ထကြွလာစေပြီး ရေနဂါး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ရေကန်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာကာ သူတို့၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်များက လှည့်ပတ်လျက် အိုးယန်၏ အနောက်တွင် ရစ်ခွေနေကြလေ၏။

ရေနဂါး တိုင်းသည် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ အကြေးခွံများမှာ ပို၍ပို၍ ထင်ရှားလာကာ ရေကန်ရေပြင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် နတ်ဘုရား သားရဲ ၏ ထူးခြားသော ဖိအားကို သိမ်မွေ့စွာ ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

"ဝုန်း..."

ရေနဂါး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အချင်းချင်း ရစ်ပတ်နေကြပြီး သူတို့၏ မူလက အသက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ တောက်ပလာခဲ့လေ၏။ ဤ ရေနဂါး များသည် အိုးယန်၏ အဟန့်အတား မရှိဘဲ သူတို့၏ မျက်လုံးများ စတင် ပွင့်လာခဲ့ပေသည်။

"သူက တကယ်ကို အပြောင်းအလဲ တစ်ခုပဲ... သက်မဲ့ အရာတွေကို အသက် သွင်းပေးနိုင်တယ်... အင်မော်တယ် တွေတောင် အဲဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေး က လုပ်နိုင်တယ်... လျန်ကျိုက်... မင်း သခင်ကောင်း တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ..."

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် သူ၏ လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ထည့်ကာ အိုးယန်နှင့် သူ၏ အနောက်တွင် ဆင့်ခေါ်ထားသော ရေနဂါး များကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း သူ၏ ဘေးရှိ ဝက်အူချောင်းခွေး ကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အခုချက်ချင်း မလှုပ်ရှားရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာ သေရလိမ့်မယ်..." ဝက်အူချောင်းခွေး က မှတ်ချက်ပေးရန် အချိန်ရနေသေးသော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ကို ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဟင်... အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ငါက မွေးရာပါ အင်မော်တယ် ဖြစ်ပြီး ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူးလေ..."

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က ခေါင်းကို စောင်းကာ ဝက်အူချောင်းခွေး ကို မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သော ဝက်အူချောင်းခွေး မှာ အေးခဲသွားပြီး ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပေသည်။ အင်မော်တယ် အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီဟု သူ ထင်ခဲ့သော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် အိုးယန်ကို တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်ရန် အင်မော်တယ် နည်းစနစ် တစ်ခုခုကို အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့လေ၏။

ဤလူက ဒီအတိုင်း လက်လျှော့လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူသည် တာအိုရတနာ တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးပွင့်နေသော ရေနဂါး အတု ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သောက်ကျိုးနည်း... မင်းက လူရော ဟုတ်ရဲ့လော... ခွေးတစ်ကောင်ကို လှည့်စားသည် မဟုတ်လား...

ဝက်အူချောင်းခွေး လျန်ကျိုက် သည် ပါးစပ်ကို ဟကာ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ဆီသို့ ကိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝက်အူချောင်းခွေး ကို ကန်ထုတ်လိုက်လေ၏။

သူသည် ဓားအိမ် တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ရာ သူ ဖန်တီးခဲ့သောအရာက သူ့ကို ပြန်သတ်နိုင်ပါမည်လော။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သူသည် အိုးယန်ကို ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ပြီး လန်ချင်းဆုန်း က လီတိုက်ပိုင် ၏ အမွေအနှစ် ကို ရယူနေခြင်းအား မနှောင့်ယှက်သရွေ့ ထိုအရာသည် အလွန် ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ နားမလည်နိုင်သော အရာ တစ်ခုသာ ရှိလေ၏။ သူသည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော စေတနာကို ထားရှိခဲ့ပေသည်။

အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် သူ လိုချင်သောအရာမှာ လန်ချင်းဆုန်း ကို အင်မော်တယ် တာအို သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် ကူညီပေးခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။ ဤကိစ္စသည် အိုးယန်နှင့် လန်ချင်းဆုန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အလွန် ကောင်းမွန်ပေသည်။

အကြံအစည် တစ်ခုလား သို့ရာတွင် တောင်ထိပ်ငယ်လေး မှ လေးဦး အပါအဝင် ဤလူများသည် သူတို့သဘောဆန္ဒ အလျောက် ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ ခေတ်ကာလတွင် အင်မော်တယ် တစ်ပါးက လှုပ်ရှားပါက စစ်တုရင် ရုပ် တစ်ခု ဖြစ်လာခြင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဂုဏ်ပြုမှု တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန်က ဘာကြောင့် သူ့ကို ဤမျှ ဆန့်ကျင်နေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူသည် အင်မော်တယ် တစ်ပါးနှင့် ညီမျှပြီး အိုးယန်၏ နည်းလမ်းများကို သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရေးမပါဟု ယူဆထားဆဲ ဖြစ်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူသည် အုပ်စိုးသူ ပင် ဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် သူ၏ လက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေ၏။

"ခုတ်ပိုင်းစမ်း..."

အိုးယန်၏ အနောက်ရှိ ရေနဂါး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် သူတို့၏ ခေါင်းများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များ ချက်ချင်း ကွဲကွာသွားပြီး ရေအိုင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရေကန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကြလေတော့၏။

အင်မော်တယ် ပါးစပ်ဟလိုက်ချိန်တွင် နဂါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။