အခန်း (၄၂၉)

အခန်း။ ၄၂၉

ရွှမ်ဝူကျီသည် ထိုတည်းခိုခန်းအတွင်း၌ စိတ်မသက်မသာဖြင့် တစ်ညတာကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ အရုဏ်ဦးအလင်းရောင် ပျိုးစပြုသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ခရီးဆက်ရန် အလောတကြီး ပြင်ဆင်တော့သည်။ ယနေ့အတွင်း မဟာကျိုးနယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထန်ယွမ်မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် သူ စီစဉ်ထား၏။

“ရှေ့နားတင် ထန်ယွမ်နဲ့ မဟာကျိုးရဲ့ နယ်နိမိတ်ရှိပြီ။ ဒီတစ်ခေါက် ငါ့ရဲ့တာဝန်က ပြီးမြောက်

လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ကံကောင်းတာက အဲ့ဒီအဖိုးကြီး ယန်ပါးဟိုကို အဆိပ်ခတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ငါသာ တိဟုန်မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လို့ လူသတ်သမားတစ်ယောက် ငှားပြီး သူ့ကို လုပ်ကြံခိုင်းလိုက်ရင် ယန်စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားမှာ အသေအချာပဲ”

ရွှမ်ဝူကျီသည် တစ်ဝက်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် စိတ်ထဲမှ ကြံစည်နေမိသည်။ သူသည် ထန်ယွမ်နှင့် မဟာကျိုး နယ်စပ်သို့ ချဉ်းကပ်လာနေပြီဖြစ်ရာ ရှေ့နားတွင် ထန်ယွမ်၏ နယ်စပ်မြို့များ ရှိနေသည်။

သူသည် တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တောင့်တင်းသွားရ၏။ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်မှာ သုသာန်မြေတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

“ဒီနေရာက ဘာနေရာလဲ”

ရွှမ်ဝူကျီသည် မရေမရာ မှတ်မိနေသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤနေရာကား လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မဟာကျိုး၊ ထန်ယွမ်နှင့် ဟောက်ချင်တို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ရာ နေရာဖြစ်ပြီး နန်ယမြို့ဟောင်း တည်ရှိခဲ့ရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

“ရွှမ်ဝူကျီ... ဒီနေရာက ယန်မိသားစုတပ်မတော်က ညီအစ်ကိုပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်နဲ့ နန်ယမြို့က အရပ်သားသောင်းပေါင်းများစွာရဲ့ အရိုးတွေကို မြှုပ်နှံထားတဲ့နေရာပဲ”

ငရဲပြည်မှ လွင့်ပျံလာသည့်အလား အေးစိမ့်လှသော အသံတစ်ခုကြောင့် ရွှမ်ဝူကျီ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားရသည်။

“ယန်ချန်းလန်”

ရွှမ်ဝူကျီသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ သူ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ စီတန်းနေသော ဂူဗိမာန်များအကြားတွင် ရပ်နေသည့် လူအချို့ကို မြင်လိုက်ရ၏။

အလယ်တွင် မဟာကျိုး၏ ယန်ချန်းလန် ရပ်နေပြီး သူနှင့်အတူ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် လူငယ်တစ်ဦးလည်း ပါရှိနေသည်။ ထိုသူတို့မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယွင်ရှန်းနှင့် ကျုံးရန်တို့ပင်။

သူတို့သုံးဦး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းကပင် အခြေအနေများ ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရွှမ်ဝူကျီ သိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးအတွင်း၌လည်း ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေ၏။

“မြို့စားမင်းရွှမ်... ရှင်က တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်တာပဲနော်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မျက်နှာဖုံးကို သုံးလေးကြိမ်လောက်တောင် ပြောင်းခဲ့တာပဲ”

ယွင်ရှန်းက ရွှမ်ဝူကျီ၏ မျက်နှာထက်မှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ သာသာယာယာပင် ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်တော့သည်။

“ဟီးဟီး...သခင်မလေး ဒီကောင်က သိပ်ကြောက်တတ်တာပဲ။ လေတိုက်လို့ မြက်ပင်လှုပ်တာလေးမြင်တာနဲ့ ယုန်တစ်ကောင်ထက်တောင် ပိုမြန်အောင် ပြေးတော့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက သူ ငါ့ရဲ့ အချစ်တော်လေးတွေကိုတော့ ဘယ်လိုမှ ကျော်မတက်နိုင်တာပဲ”

ကျုံးရန်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ပတ်လည်တွင် လင်းနို့အချို့က ချက်ချင်းပင် ဝဲပျံနေကြတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် ယွင်ရှန်းသည် ရွှမ်ဝူကျီ တိဟုန်မြို့တော်တွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက သူ့ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်

ရန် ကျုံးရန်ကို အမိန့်ပေးထားခဲ့ခြင်းပင်။ ရွှမ်ဝူကျီသည် မဟာကျိုး၏ ယွီကျင်းမြို့တော်မှ နန်ယမြို့အထိ တောက်လျှောက် ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း သူ၏ သဲလွန်စမှာ ကျုံးရန်၏ လက်ခုပ်ထဲမှ တစ်ခါမျှ လွတ်ထွက်မသွားခဲ့ပေ။

သူတို့သုံးဦးကို အတူတူ မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှမ်ဝူကျီ၏ စိတ်ထဲတွင် အခြေအနေများ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ သူသည် တိဟုန်မြို့တော်၏ မြို့စားလေးဟူသော သူ၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မေ့လျော့ခြင်းမရှိသေးပေ။

“ယန်ချန်းလန်... မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်ရဲလို့လဲ။ တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ရင် တိဟုန်မြို့တော်က မင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“တောက်... တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ လူကြောက်ပဲ။ ဆင့်ခေါ်ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိတဲ့ မင်းအဖေကလွဲရင် မင်းမှာ တခြားဘာအရည်အချင်း ရှိသေးလို့လဲ”

ကျုံးရန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ရွှမ်ဝူကျီ၏ ဖခင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွင် ဤကဲ့သို့သော သားမျိုး ရှိနေခြင်းမှာ ဝမ်းနည်းစရာပင် ကောင်းလှသည်။

“ဒုတိယဦးလေး... လူကိုတော့ ရှာတွေ့ပြီ။ သူ့ကို ဘယ်လိုမျိုး အပြစ်ပေးမလဲဆိုတာကတော့ ဦးလေးရဲ့ သဘောအတိုင်းပါပဲ”

ယွင်ရှန်းက သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ယန်လေး... သူနဲ့ ငါ့ကြားက ကိစ္စကို ငါတို့ဘာသာပဲ ရှင်းပါ့မယ်။ မင်းနဲ့ ဆရာကြီးကျုံးတို့ ဘေးကို ခဏဖယ်ပေးထားပါ”

ယန်ချန်းလန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှမ်ဝူကျီမှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ ယန်ချန်းလန်မှာ အရင်အတိုင်းပင် လူအူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူတို့ဘက်တွင် လူသုံးယောက်ရှိပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီမှာလည်း အင်အားမနည်းကြပေ။ သို့ပါလျက်နှင့် ယန်ချန်းလန်က တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ သေတွင်းထဲသို့ ဆင်းသက်ခြင်းပင်။

ရွှမ်ဝူကျီသည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပလွေတိုလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

ယွမ်ပုဖော့ အသုံးပြုသော ပလွေမှာ အရှည်စားဖြစ်သော်လည်း ရွှမ်ဝူကျီ၏ ပလွေတိုမှာမူ ထိုပလွေ၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိသည်။ ထိုပလွေကို မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီလျက်ရှိ၏။

ထိုပလွေမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ တုံးတိတိပစ္စည်းတစ်ခုဖြင့် ဖန်သားပြင်ကို ခြစ်တိုက်နေသကဲ့သို့ ရှိရာ နားထောင်ရသူတိုင်း မသိစိတ်ဖြင့် ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထသွားရသည်။ ရွှမ်ဝူကျီ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် သွေးရောင်လွှမ်းသော ဆင့်ခေါ်ခြင်းအင်းကွက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည်လည်း မိစ္ဆာသားရဲများကို ဆင့်ခေါ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည့် ဧကရာဇ်၏တေးသံအကြောင်းကို ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့သည်။ ရွှမ်ဝူကျီသည် ဂီတသံကို အသုံးပြု၍ မိစ္ဆာသားရဲများကို ဆင့်ခေါ်တတ်သည့် ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦးအဖြစ် သံသယရှိခြင်း ခံထားရသူလည်း ဖြစ်၏။

အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော ယွမ်ပုဖော့နှင့် မတူသည်မှာ ရွှမ်ဝူကျီသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆင့်ခေါ်သားရဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ခြင်းပင်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော တောင်ဘက်နယ်စပ်တိုက်ပွဲအတွင်း သူ၏ ဆင့်ခေါ်သားရဲမှာ ဒေါသထွက်နေသော ယန်ပါးဟို၏ အားပါလှသော လက်သီးချက်ကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရဖူးသည်။

သွေးရောင်လွှမ်းသော ဆင့်ခေါ်ခြင်းအင်းကွက်သည် ကြီးမားလှသော သွေးအိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အတွင်းမှ သွေးပူဖောင်းများမှာ တဗွက်ဗွက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုသွေးပူဖောင်းများကြားမှ အမည်မသိ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖော်ထုတ်လာခဲ့၏။

၎င်းမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လှသော မြေကမ္ဘာ သွေးမိကျောင်းတစ်ကောင်ပင်။ ထိုသွေးမိကျောင်းသည် သွေးအိုင်အတွင်းမှ တွားသွားကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ၎င်းသည် နဝမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသော သွေးမိကျောင်းဘုရင်ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အရုပ်ဆိုးလှသော အရည်ကြည်ဖုများ ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိသည်။ အမြီးမှသည် ကျောရိုးတစ်လျှောက်တွင်လည်း ချွန်ထက်လှသော သံဆူးချွန်များ ပါရှိနေ၏။

၎င်း၏ တိုတောင်းသော်လည်း သန်မာလှသော ခြေလက်အင်္ဂါများသည် အားအင်ပြည့်ဝနေပုံရပြီး ရှည်လျားလှသော ပါးစပ်အောက်တွင်လည်း အေးစိမ့်စွာ တောက်ပနေသည့် သွားတန်းများမှာ အစီအရီ ရှိနေကြသည်။ ထိုသွေးမိကျောင်းဘုရင်၏ နဖူးထက်တွင်မူ သွေးကျောက်

မျက်တစ်လုံး တပ်ဆင်ထားသည်။

ထိုမိစ္ဆာသားရဲသည် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

ယွင်ရှန်းနှင့် ကျုံးရန်တို့မှာလည်း မျက်နှာပျက်သွားကြရ၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆင့်ခေါ်သူများဖြစ်ကြသည့်အလျောက် ရွှမ်ဝူကျီ ဆင့်ခေါ်လိုက်သော မိစ္ဆာသားရဲမှာ သာမန်သားရဲမဟုတ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးကို သွေးရောင်အရှိန်အဝါများက လွှမ်းခြုံထားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သွေးစွန်းနေသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ပင်။

၎င်းသည် အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် သွေးမိုးတိမ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။

“သခင်မလေး... မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေး ဒါကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။ အဲ့ဒါက ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူထားတဲ့ သွေးမိုးတိမ်သားရဲပဲ။ ဒီကောင် ပေါက်ဖွားပြီး မကြာခင်မှာတင် တိဟုန်မြို့တော်က လူတွေက အထူးနည်းလမ်းနဲ့ ဖမ်းဆီးပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဂရုတစိုက် မွေးမြူထားခဲ့တာ နေမှာ”

ကျုံးရန်သည် ထိုသွေးမိုးတိမ်သားရဲ၏ ဇာစ်မြစ်အစစ်အမှန်ကို သိရှိသွားသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် မိစ္ဆာသားရဲ အမျိုးအစားများစွာ ရှိသော်လည်း သွေးသားမှ ပေါက်ဖွားလာပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ် သို့မဟုတ် သွေးကဲ့သို့သော မှော်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သူမှာ သွေးမိုးတိမ်သားရဲများသာ ရှိသည်။ သွေးမိုးတိမ်သားရဲများသည် တုထျန်းသားရဲ သွေးမိုးတိမ်တိုက်များမှတစ်ဆင့် ပေါက်ဖွားလာကြခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ပေါက်ဖွားသည့် ကာလကြာမြင့်မှုအပေါ် မူတည်၍ မိုးတိမ်တိုက်များအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးမိုးတိမ်သားရဲများ၏ အခြေအနေမှာလည်း ကွဲပြားခြားနားတတ်ကြသည်။ အကောင်ကြီးပိုင်း ရောက်နေသော သွေးမိုးတိမ်သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ရန် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပါက ရရှိလာမည့် သားရဲသွေးနှင့် မိစ္ဆာသားရဲအရိုးတို့မှာ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှု ကျင့်စဉ်နှင့် လက်နက်ပစ္စည်းများ သွန်းလုပ်ခြင်းတို့အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သားပေါက် သွေးမိုးတိမ်သားရဲများမှာမူ အရေအတွက် အလွန်နည်းပါးလှပြီး ၎င်းတို့သည် ဤတိုက်ကြီးရှိ ဆင့်ခေါ်သူများ အလိုချင်ဆုံးသော ဆင့်ခေါ်သားရဲများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ မွေးမြူနိုင်ပါက သွေးမိုးတိမ်သားရဲများ၏ စွမ်းအားမှာ တူညီသောအဆင့်ရှိ အခြားမိစ္ဆာသားရဲများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသာလွန်သည်။

တိဟုန်မြို့တော်သည် ဤ မြေကမ္ဘာ သွေးမိုးတိမ်မိကျောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်အတွက် အမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ပုံပင်။ ထိုမိကျောင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် ယန်ချန်းလန်၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အရိပ်အယောင်အချို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူတို့သုံးဦး၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှမ်ဝူကျီမှာ ပို၍ပင် ကျေနပ်အားရသွားပြီး သူ၏ လက်ရှိ အကျပ်အတည်းကိုပင် မေ့လျော့သွားတော့သည်။

“ယန်ချန်းလန်... ငါ့မှာ သွေးမိုးတိမ်သားရဲကို ဆင့်ခေါ်သားရဲအဖြစ် ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မယ်လို့ မင်း ဘယ်တုန်းကမှ ထင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးမှာ ငါ ဒါကို လူသားတွေနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို အရှင်လတ်လတ် ကျွေးပြီး ဂရုတစိုက် မွေးမြူခဲ့တာ။ အခုတော့ နဝမအဆင့် အထွတ်အအိပ်ရှိတဲ့ သွေးမိုးတိမ်သားရဲကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ဒီနေ့မှာတော့ ဒါနဲ့ပဲ မင်းကို အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်”

ရွှမ်ဝူကျီ၏ စကားကြောင့် ယွင်ရှန်းနှင့် ကျုံးရန်တို့မှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားကြရသည်။ နှလုံးသားမရှိဘဲ ရူးသွပ်လှသော ရွှမ်ဝူကျီမှာ မိစ္ဆာသားရဲကို အစာကျွေးရန်အတွက် လူသားများကို အရှင်လတ်လတ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းပင်။

လူတိုင်းတွင် လင်လုံသားရဲမျှော်စင်ကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်သည့် နတ်ဘုရားအဆင့် မှော်လက်နက်များ ရှိနေသည်မဟုတ်သဖြင့် ဤတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ မှော်ဆရာများသည် သူတို့၏ မိစ္ဆာသားရဲများကို အစာကျွေးရန် လိုအပ်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း ဆင့်ခေါ်သူ အများစုမှာ သာမန်မိစ္ဆာသားရဲ အသားများကိုသာ ကျွေးမွေးလေ့ရှိကြသည်။

ရွှမ်ဝူကျီမှာမူ ထိုသွေးမိကျောင်းကို ကျွေးရန် လူသားများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤသတင်းသာ အပြင်သို့ ပေါက်ကြားသွားပါက တိဟုန်မြို့တော်သည် ပြင်းထန်သော ဝေဖန်ရှုတ်ချမှုများနှင့် မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

“ရွှမ်ဝူကျီ... မင်းမှာ တကယ့်ကို လူသားဆန်မှု မရှိတော့ဘူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက... ငါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ယန်ချန်းလန် မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာပဲ”

ယန်ချန်းလန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ လည်ချောင်းအတွင်းမှနေ၍ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုကို ကျယ်လောင်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်လေတော့သည်။