အခန်း (၉၃၃-၉၃၄)

ကမ္ဘာပျက်ကြီး၏နဂါးဧကရာဇ်။ အပိုင်း (၉၃၃ + ၉၃၄)

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်၏ ဒုတိယအတွဲ။

တုပိုင် သူ ကျိန်းသေပေါက် အနိုင်ရမည်ဟု ပြတ်သားစွာ ကြေညာခဲ့၏။ သူ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့စွာ လေလုံးထွားနေခြင်း မဟုတ်သလို ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော လူအုပ်ကြီးကို သနားစိတ်ဖြင့် တမင်သက်သက် လှည့်စားအားပေးနေခြင်းလည်း လုံးဝမဟုတ်ချေ။ သူ့ထံတွင် ကမ္ဘာပျက်စစ်ပွဲကြီးအား အမှန်တကယ် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ နက်နဲလှသော စိတ်အာရုံထဲတွင် အစီအစဉ် နှစ်ခုတိတိကို တွက်ချက် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်၏။

ပထမအစီအစဉ်ကား ဓားသွားပေါ် လမ်းလျှောက်ရသကဲ့သို့ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှသည်။ တုပိုင်အနေဖြင့် အောင်မြင်နိုင်ခြေကို ရေရာစွာ မြင်တွေ့နေရသော်ငြား ၊ သူ့ရှေ့မှောက်၌ မကျော်ဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားခက်ခဲသော တောင်တန်းကြီးပမာ အတားအဆီးတစ်ခုက မားမားမတ်မတ် ပိတ်ဆို့နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဒုတိယအစီအစဉ်မှာမူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းပြန်လှန်သွားလျှင်တောင် အမှားအယွင်း လုံးဝမရှိနိုင်သည့် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သေချာသော လမ်းစဉ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လောကတစ်ခုလုံးကို ပတ်မွှေရှာဖွေလျှင်ပင် ရနိုင်ရန်ခဲယဉ်းသော ရှားပါးပစ္စည်းများစွာ လိုအပ်သည့်အပြင် ၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်တစ်ခုလည်း လိုအပ်၏။ ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤဒုတိယအစီအစဉ်သာ အောင်မြင်သွားပါက ကောင်းကင်ဘုံ၏ နိယာမများကိုပင် ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသွားမည်ဖြစ်၏။ ကမ္ဘာဖျက် မိစ္ဆာသခင်၏ သန်း ၄၀ သော စစ်တပ်ကို ထည့်ပင် ပြောနေစရာ မလိုတော့ချေ။ မိစ္ဆာကောင်ရေ သန်း ၄၀၀ လာခဲ့လျှင်တောင်မှ ထိုအစီအစဉ်ရှေ့၌ ပုရွက်ဆိတ်တစ်အုပ်ပမာ အရာရောက်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလှသည်မှာ ယခုအခါ တုပိုင်၏ ကျင့်စဉ်အခြေခံမှာ မွေးကင်းစကလေးငယ်တစ်ဦးထက်ပင် အားနည်းလွန်းနေကာ ၊ ရှားပါးပစ္စည်းများ ရှာဖွေရသည်ကလည်း ကောင်းကင်မှ ကြယ်ကို လှမ်းဆွဲရသည်ထက် ခက်ခဲနေသေးသည်။ ထို့ထက်ပိုဆိုးသည်က သူတို့တွင် ထိုအရာများကို စုဆောင်းရန် အချိန်တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့သည့်အဆုံး သေမင်းနှင့် အလောင်းအစားလုပ်ရမည့် ပထမအစီအစဉ်ကိုသာ သူ အံကြိတ်၍ ရွေးချယ်လိုက်ရတော့သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

နန်းတော်၏ ခန်းမတစ်ခုအတွင်းဝယ်… လင်းလုသည် ကျယ်ဝန်းသော သစ်သားစားပွဲကြီးပေါ်၌ မွှေးပျံ့နေသည့် ဟင်းလျာများကို သပ်ရပ်စွာ ခင်းကျင်းထား၏။ သူမတို့ မိသားစုသုံးယောက်အပြင် တုပိုင်နှင့် သူ၏သမီးလေးပါ ပါဝင်သော စုစုပေါင်း လူငါးယောက်တို့မှာ ထိုစားပွဲရှည်ကြီး၌ ဝင်ထိုင်ကာ ညစာသုံးဆောင်နေကြသည်။

အပြင်ဘက်၌ သွေးချောင်းစီးမည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဆိုက်ရောက်နေသော်ငြား ၊ ဤနေရာရှိ အပြင်အဆင်နှင့် လေထုမှာမူ အတော်လေး နွေးထွေးငြိမ်းချမ်းနေပြီး ခေတ်သစ်ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အလယ်အလတ်တန်းစား မိသားစုများ သွားရောက်လေ့ရှိသော သီးသန့်စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်နှင့် အတိအကျ ဆင်တူနေ၏။

လူငါးယောက်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေကြသော်လည်း ၊ လင်းလု၏ မျက်ဝန်းများက သူ့အား တစ်ခုခု အရေးတကြီး ပြောစရာရှိနေကြောင်း တုပိုင်၏ စူးရှသော အာရုံများက ချက်ချင်း ရိပ်မိနေသည်။

တုပိုင်က ဖခင်တစ်ဦး၏ လေသံဖြင့် စေခိုင်းလိုက်၏။ “ရှောင်ရှောင်… စားပြီးရင် မင်းရဲ့ မောင်နှမတွေကို ခေါ်ပြီး အပြင်မှာ သွားကစားတော့”

တုရှောင်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ပန်းကန်ထဲမှ ကျန်နေသော ထမင်းများကို အမြန်စားလိုက်ကြပြီးနောက် ၊ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က အပျော်တမ်း လက်ချင်းချိတ်ကာ အခန်းပြင်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

လီရှောင်ချန်၏ သားဖြစ်သူမှာမူ ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ညှိုးငယ်သော အမူအရာဖြင့် သူတို့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားလိုက်၏။

ကလေးများ ထွက်သွားသည်နှင့် လီရှောင်ချန်၏ ဇနီးဖြစ်သူ လင်းလုသည် နေရာမှထကာ တုပိုင်အတွက် မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နှင့် သူမအတွက် တစ်ခွက် ဖြည်းညင်းစွာ ငှဲ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် တုပိုင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ဝင်ထိုင်ကာ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ယနေ့တွင် သူမက အနက်ရောင် ဇာပန်းခက်များ တပ်ဆင်ထားသော ဂါဝန်တိုလေးကို ကိုယ်ကျပ် ဝတ်ဆင်ထားရာ ၊ သူမ၏ ဖြူဝင်းသောအသားအရေနှင့် အထူးလိုက်ဖက်နေပြီး ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ပြည့်ဖြိုးမောက်ကြွားကာ ယောက်ျားတိုင်း ရင်ခုန်သွားစေနိုင်သည့် ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

တုပိုင်အနေဖြင့် သူမနှင့်ပတ်သက်၍ အတိတ်က မည်သည့်အမှတ်ရမှုမျှ မရှိတော့သော်ငြား ၊ သူမသည် ထိုစဉ်က တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သော နတ်သမီးအဆင့်အတန်းဝင် အနုပညာ အထူးကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအား အလယ်အလတ်အဆင့်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ထူးခြားလှပသည့် ထိပ်တန်းအလှပိုင်ရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ကျိန်းသေပေါက် သတ်မှတ်ရမည် ဖြစ်၏။

လင်းလုက နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ မေးလာသည်။ “လီရှောင်ချန် ရှင့်ကို ကျွန်မအကြောင်းတွေ ပြောပြခဲ့တယ်မလား”

တုပိုင်က စကားမပြန်ဘဲ အေးစက်စွာ ခေါင်းတစ်ချက်သာ ညိတ်ပြလိုက်၏။

လင်းလုက သက်ပြင်းချကာ ရှင်းပြလာသည်။ “အဲဒီ အော်ဒီကားပေါ်ကလူကလေ… ကျွန်မတို့တက္ကသိုလ် အနုပညာကျောင်းရဲ့ အာဏာရှိတဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးလေ။ သူက နာမည်ကြီး ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ သေချာတာကတော့ သူ့မှာ အစိုးရပိုင်းမှာလည်း အရှိန်အဝါရှိပြီး အဆင့်အတန်းကလည်း လုံးဝကို မနိမ့်ဘူး။ ကျောင်းကလုပ်တဲ့ အနုပညာဖျော်ဖြေပွဲမှာ သူက ကျွန်မကို သဘောကျသွားလို့ဆိုပြီး သူ့ကားနဲ့ လိုက်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။”

“အဲဒီတုန်းက ကျွန်မက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကြောက်နေခဲ့ပေမဲ့… အောင်မြင်ချင်တဲ့ လောဘကြောင့် လက်ခံလိုက်မိတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ သူက ကားပေါ်မှာတင် ကျွန်မနဲ့ အိပ်ခဲ့တယ်။ အချိန်ကတော့… ဟင်း… နာရီဝက်လောက်ပဲ ကြာတာပါ။ ပြီးတော့ သူက သူကိုယ်တိုင် စွမ်းဆောင်ရည်မကောင်းတာကို ဒေါသထွက်ပြီး ကျွန်မကို ကားပေါ်ကနေ မောင်းချခဲ့တယ်။ အဲဒီလို အရှက်ကွဲနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ လီရှောင်ချန်က မြင်သွားခဲ့တာလေ။”

တုပိုင်က သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ကာ ဟန့်တားလိုက်၏။ “နောက်ဖြစ်မယ့်ကိစ္စကို ငါသိတယ်။ မင်း ဆက်ပြောစရာမလိုပါဘူး။”

သို့သော် လင်းလုက ရပ်မသွားဘဲ ဆက်ပြောသည်။ “ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ ဩဇာအာဏာက အဲဒီအချိန်ထိ အရာရောက်နေတုန်းပါပဲ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူက ကျွန်မကို နာမည်ကြီး ဇာတ်ကားတွေ ရိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့တယ်။ အကုန်လုံးက ဇာတ်လမ်းမှာ အရေးပါတဲ့ ဇာတ်ပို့နေရာတွေချည်းပဲ။ ပြီးတော့ နာမည်ကြီး ရုပ်သံလိုင်းတစ်ခုမှာလည်း အစီအစဉ်တင်ဆက်သူအဖြစ် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ လုပ်ခွင့်ရခဲ့သေးတယ်။”

“ရှင်လည်း သိတဲ့အတိုင်း ကျွန်မတို့က ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ရုပ်ရှင်နဲ့ ရုပ်သံအနုပညာကို သင်ယူခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတွေမှ မဟုတ်တာလေ။ သာမန် ဘက်စုံတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေပဲ။ ကျွန်မတို့လို အနုပညာကျောင်းသားတွေ တကယ့်သရုပ်ဆောင်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်တက်ရသလို ခက်ခဲလွန်းလို့ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”

တုပိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ သရုပ်ဆောင် သင်တန်းကျောင်းတွေကို မသွားခဲ့တာလဲ။”

လင်းလုက ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် ဖြေလာသည်။ “အနုပညာ စာမေးပွဲမှာ ကျသွားခဲ့လို့ပါ။ ကျွန်မရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က တကယ်တော့ အရမ်းကို သာမန်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ စာပေပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မက အမှတ်ကောင်းကောင်းရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကောင်းကင်က ကြယ်တစ်ပွင့်လို တောက်ပချင်ခဲ့တာလေ။ သူ အဲဒီလောက် မြေတောင်မြှောက်ပေးခဲ့ပေမဲ့ သရုပ်ဆောင်လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ကျွန်မ လုံးဝ အောင်မြင်မလာခဲ့ပါဘူး။ အဆင့် ၄ ၊ အဆင့် ၅ နေရာလောက်က သရုပ်ဆောင်တွေလောက်တောင် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလေ။”

“နောက်ပိုင်း ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျွန်မကို နှစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ဆက်သွယ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က အရင်ကထက်တောင် ပိုဆိုးသွားတယ်။ သူ တကယ် မစခင်မှာပဲ အင်္ကျီချွတ်ပြီးတာနဲ့ကို ဘာမှဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဟင်း… ဒုတိယအကြိမ်မှာဆို သူ ငိုတောင်ငိုခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီလို အာဏာရှိတဲ့ ယောကျ်ားကြီးတစ်ယောက် ငိုတာ အရမ်းကို ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတယ်။”

“သူက ငယ်ငယ်က ဘဝမှာ မအောင်မြင်ခဲ့လို့ သူချစ်တဲ့ မိန်းမကို မရခဲ့ဘူးတဲ့။ နောက်ပိုင်း အနာဂတ်အတွက် ရုပ်ဆိုးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အတင်းအဓမ္မ လက်ထပ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အာဏာရှိလာတဲ့ အချိန် ၊ သူလိုချင်တဲ့ မိန်းမတွေကို ရနိုင်တဲ့အချိန်ကျတော့လည်း သူ ဘာမှမစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူးတဲ့လေ။ တကယ်တော့ ချောမောလှပတဲ့ မိန်းမတိုင်းရဲ့ ဘဝက အိပ်ယာပေါ် ရောက်ဖို့အတွက်မှ မဟုတ်တာ။”

တုပိုင်မှာ မည်သည့် မှတ်ချက်မျှ မပေးဘဲ သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုသာ အေးဆေးစွာ ကိုင်၍ သောက်နေလိုက်၏။

လင်းလုက မျက်လွှာချကာ ဆက်ဆိုသည်။ “အဲဒီကတည်းက ဂုဏ်ထူးဆောင် ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျွန်မကို မြင်တိုင်း ရှက်ပြီး ရှောင်နေတော့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ထပ်မရှာရဲတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို အခွင့်အရေးတွေ အမြဲတမ်းပေးပြီး ဇာတ်ကားရိုက်ကူးရေး အဖွဲ့တွေဆီကို အဆက်မပြတ် တွန်းပို့ပေးခဲ့တယ်။”

“တကယ်တော့ သူက အရှက်ကွဲရမှာစိုးလို့ ၊ ကျွန်မက သူ့အကြောင်းတွေ လျှောက်ပြောမှာကြောက်လို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ သူက ကျွန်မအတွက် အားကုန်ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အဲဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲကနေ မထွက်ခဲ့ပါဘူး။ ဖျော်ဖြေရေးလောကမှာ လူတွေ မျက်မှန်းတန်းမိတဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ အင်တာနက်မှာ တိုက်ရိုက်လွှင့်တဲ့ အလုပ်က ရုတ်တရက် နာမည်ကြီးလာပြီး တစ်နှစ်ကို ဝင်ငွေ ယွမ်သန်းနဲ့ချီပြီး ရလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးဘူး။”

ထိုစကားကြောင့် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သော တုပိုင်ပင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရ၏။

“ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ… သူက ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး သူ့ဆီ ချက်ချင်းလာခဲ့ဖို့ ပြောတယ်။ သူက အရှိန်အဝါရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတော့ စစ်တပ်က အထူးကာကွယ်ပေးထားတဲ့ စခန်းတစ်ခုကို သွားလို့ရတယ်လေ။”

“ကျွန်မလည်း အသက်ရှင်ချင်တော့ လိုက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး နေထိုင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးက နိုင်ငံတွေနဲ့ အင်အားကြီး စစ်တပ်တွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။ ရန်သူတွေက ဘာလက်နက်တွေ သုံးခဲ့သလဲဆိုတာကို ကျွန်မ အခုထိ နားမလည်သေးသလို ၊ နျူကလီးယားဗုံးတွေကို ဘယ်လိုများ ပစ်လွှတ်လိုက်လဲဆိုတာကိုတောင် မသိလိုက်ဘူး။”

လင်းလု၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး ဆက်ပြောပြန်၏။ “နောက်ဆုံးတော့ စစ်စခန်းက ပြိုကျသွားပြီး ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးလည်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မလည်း ရှင်သန်ဖို့အတွက် နှစ်အတော်ကြာ ဒုက္ခမျိုးစုံ ခံခဲ့ရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မက အင်တာနက်မှာ တိုက်ရိုက်လွှင့်နေခဲ့တာလေ။”

“ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်က ကမ္ဘာကြီးပေါ်မှာ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုတွေလည်း ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သာမန်ထက် အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်နေပြီ။ ရှင်သန်ဖို့အတွက် ကျွန်မက အစွမ်းထက်တဲ့လူ နှစ်ယောက်ဆီမှာ သိက္ခာချပြီး မှီခိုခဲ့ရသေးတယ်။ အဲဒီလူနှစ်ယောက်စလုံးက ကျွန်မရဲ့ တိုက်ရိုက်လွှင့်တာကိုကြည့်တဲ့ ပရိသတ်တွေလေ။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ လီရှောင်ချန် ပေါ်လာတဲ့အထိပဲ…”

လင်းလုက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩချီးကျူးရိပ်များ စွန်းထင်းလျက် ဆိုသည်။ “အဲဒီအချိန်က လီရှောင်ချန် ပေါ်လာတာလေ… နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသလိုပဲ ဘယ်လောက်တောင် ခံ့ညားပြီး အာဏာပြည့်ဝနေလဲဆိုတာ ရှင် စိတ်ကူးတောင် ယဉ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အမြင့် ၅ မီတာလောက်ရှိပြီး တောင်တန်းကြီးလို ခံ့ညားထည်ဝါတဲ့ သံချပ်ကာဝတ်စုံကြီးကို ဝတ်ထားတယ်။”

“လေထုထဲမှာ စက္ကန့်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်း သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး… သူက လေတစ်ချက် အသာမှုတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် ကျွန်မ မှီခိုနေတဲ့ အဲဒီအချိန်က အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတဲ့လူက ချက်ချင်း ပြာကျသွားခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ မိန်းမဖြစ်လာခဲ့တာပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အရမ်းကို ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်တစ်ခုရှိတယ်။ သူ ကျွန်မနဲ့ အိပ်တိုင်း လုံးဝ အမှောင်အတိကျနေတဲ့ အထဲမှာပဲ အိပ်လေ့ရှိတယ်။ သူ့မျက်နှာအစစ်ကို ကျွန်မကို အမြင်ခံချင်ပုံမရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်လည်း သိတဲ့အတိုင်း… ကျွန်မက ယောက်ျားတွေနဲ့ အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးသား မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ အမှောင်ထဲမှာတောင်မှ သူတို့ရဲ့ အရပ်အမောင်းကို ကျွန်မ တိတိကျကျ ခံစားလို့ရသလို သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအချိုးအစားတွေကိုလည်း ကျွန်မ လက်နဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်လို့ရတယ်။”

လင်းလုက သူမ၏ ရင်တွင်းမှ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရင်ဖွင့်လာ၏။ “လီရှောင်ချန်ရဲ့ မျက်နှာကလေ… အရမ်းကို ရုပ်ဆိုးတာ။ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ တူရွင်းပြားလို ပြားချပ်ချွန်ထွက်နေတဲ့ မေးစေ့ကြီးကို ကျွန်မ ချက်ချင်း ခံစားသိခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက သူ့ရဲ့ မျက်နှာအစစ်ကို ကျွန်မ မသိဘူးလို့ အမြဲတမ်း ထင်နေခဲ့တာ။ တစ်ခါတော့ သူ့ရဲ့ အဲဒီလို ဖုံးကွယ်ထားမှုကို ကျွန်မ တမင်သက်သက် ဖော်ခဲ့တယ်။”

“အဲဒီနောက်တော့ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့တယ်။ တစ်ညတော့ အရမ်းကို မှောင်မိုက်နေတဲ့အချိန် သူ ကျွန်မနဲ့ ထပ်အိပ်ဖို့ လာခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မက သူ့နာမည်ကို အသံထွက်ပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းပဲ… သူ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ကြက်သေသေသွားပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ကျောက်တုံးကြီးလို တောင့်တင်းသွားတယ်။ အဲနားက ရွှံ့ညွန်အလား ပျော့ခွေကျသွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက အလိုအလျောက် ကျုံ့ဝင်သွားသလို ဖြစ်သွားတယ်။ အစက သူက အဲဒီကိစ္စမှာ အရမ်းကို အားသန်ပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်တာ။”

သူ၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့ကာ သိမ်ငယ်နေစိတ်မှာ ထိုအဆင့်အထိပင် နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာအစစ်ကို သိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်… အစွမ်းထက်လှပါသည်ဆိုသော ဧကရာဇ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် စွမ်းဆောင်ရည်များ ကျဆင်းသွားကာ လုံးဝကို ကျော်ဖြတ်၍မရနိုင်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးကြီးတစ်ခု ဖြစ်တည်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လင်းလုက အေးစက်စက် ပြုံးလျက် ပြောလာ၏။ “သူ သတိဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျွန်မကို လည်ပင်းညှစ်သတ်တော့မလို့ လုပ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ပြန်ပြီး တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ ရှင် ကျွန်မကို သတ်ချင်ရင် သတ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်ထဲက ရှင်နဲ့ရထားတဲ့ ကလေးကိုပါ တစ်ခါတည်း သတ်လိုက်ပေါ့လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရုပ်ဆိုးတဲ့ မျက်နှာကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် အကြာမှာတော့ သူ အရှုံးပေးပြီး ထွက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ နောက်နေ့မှာပဲ သူ ကျွန်မကို တရားဝင် လက်ထပ်ခဲ့တယ်။”

လင်းလုက ညှို့ငင်နိုင်သော အပြုံးလေးဖြင့် ဆိုသည်။ “ကျွန်မ ဘဝမှာ ယောက်ျားတွေ အများကြီးနဲ့ ကြုံဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဘဝမှာ တကယ် အဖော်ပြုပေးခဲ့တာ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။ တစ်ယောက်က ဂုဏ်ထူးဆောင် ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ရုပ်ဆိုးပြီး စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ လီရှောင်ချန်ပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ကျွန်မ လုံးဝ မမုန်းပါဘူး။ ဒါ တကယ်ပြောတာပါ။ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ တိတ်တဆိတ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းကိုလည်း ကျွန်မ မမုန်းပါဘူး။ သူက ကျွန်မကို သူ့ဘဝရဲ့ နောင်တတစ်ခုလို သဘောထားပြီး အသည်းအသန် ပြန်ပေးဆပ်ချင်နေခဲ့တာလေ။”

“လီရှောင်ချန်ကိုလည်း ကျွန်မ မမုန်းပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ညစ်နွမ်းတဲ့ ရွှံ့နွံထဲမှာ အတူတူ ရောက်နေကြတာပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမုန်းပါဘူး။ ကျွန်မ အချစ်ဆုံး ယောက်ျားက ဘယ်သူလဲလို့ ရှင် မေးရင် လီရှောင်ချန်လို့ပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေမှာပဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူး။”

လင်းလုက သက်ပြင်းချကာ ဆက်ဆို၏။ “တကယ်တော့ လီရှောင်ချန်က ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ပါဘူး။ ဒီလောကမှာ ဘယ်ယောက်ျားကများ ချောမောလှပတဲ့ မိန်းမတွေနဲ့ မအိပ်ချင်ဘဲ နေမှာလဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။ သေချာတာကတော့… ရှင်ကတော့ သူတို့နဲ့ လုံးဝ ကွာခြားပါတယ်။ ရှင်က အရမ်းချောပြီးတော့ ယောက်ျားဆန်ဆန် ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကတည်းက ရှင်နဲ့ အိပ်ချင်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ ကျောင်းမှာ အများကြီးပဲ။ ဒါနဲ့ စကားမစပ်… ရှင့်ကို ပြောစရာ လျှို့ဝှက်ချက်လေးတစ်ခု ရှိတယ်…”

ထိုစကားကြောင့် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သော တုပိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ အလျင်အမြန်ပင် ဟန့်တားလိုက်သည်။ “တော်ပြီ။ မင်း ဆက်ပြောဖို့ မလိုတော့ဘူး။”

လင်းလုက သူမ၏ ချယ်ရီသီးလို နီသွေးနေသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို လက်ဖြင့် ကွယ်ကာ သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်၏။ “ရှင် မှတ်မိနေတာလား။”

တုပိုင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အင်း… အတိတ်ဆိုတာ ပြန်တွေးဖို့တောင် မကောင်းတဲ့အရာပဲ။”

ကမ္ဘာပျက်ကြီး၏နဂါးဧကရာဇ်။ အပိုင်း (၉၃၃ + ၉၃၄) ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်၏ ဒုတိယအတွဲ။