အခန်း (၂၆၇-၂၆၈)

အခန်း ၂၆၇ ရှောင်မို ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို ဘာမှ အဖြစ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး

ဘဝပေါင်းရာချီ စာအုပ်၊ လမင်းနှင်းခဲ တောင်ထွတ်။

ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နှင်းပြိုကျမှုအပြီး ဤနှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ကန္တာရထဲတွင် မိန်းကလေးငယ်က ဒူးခေါင်းအထိ နက်သော နှင်းများထဲ၌ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ရှောင်မိုကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

မိုးကြိုးဘေးဒဏ်က လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သွေးချီများက ပြန့်နှံ့လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။

ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ အာရုံမခံနိုင်ဘဲ ထူထပ်သော နှင်းဖြူများထဲတွင်သာ ဆက်လက် တူးဆွရှာဖွေနေနိုင်တော့သည်။

"မိကူ... မိကူ။"

ဟွန်တွန်းလေးသည်လည်း အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေပြီး ရှောင်မို၏ နာမည်ကို ခေါ်ဝေါ်နေသည့်အလား ၎င်း၏ ဖောင်းမို့နေသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက နှင်းများထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ၎င်း၏သခင်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

"မိကူ။"

နာရီဝက်တိတိ ကြာပြီးနောက် ဟွန်တွန်းလေးက ဝမ်ရှင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ဘေးသို့ ပျံသန်းလာကာ ၎င်း၏ ပါးစပ်ဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို အဆက်မပြတ် ဆွဲငင်နေပြီး ၎င်း၏ အတောင်ပံသေးသေးလေးများက ပြင်းထန်စွာ ခတ်နေလျက် ဝမ်ရှင်းကို နေရာတစ်ခုခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလားပင်။

"ရှောင်မိုကို တွေ့ပြီလား။" ဝမ်ရှင်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ဟွန်တွန်းလေး၏ နောက်သို့ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အခြေဆီသို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။

မိန်းကလေးနှင့် ဟွန်တွန်းလေးတို့က နှင်းဖြူများကို အဆက်မပြတ် တူးဆွလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ရှောင်မို၏ လက်မောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မိုကို အင်အားသုံး၍ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်မို။"

ရှောင်မို၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ရှင်း၏ မျက်လုံးများက တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏ မည်းခြောက်နေသော အသားအရေက အက်ကွဲနေကာ သွေးများက ခဲနေပြီး နှင်းဖြူများနှင့် ရောယှက်နေခဲ့သည်။

"မိကူ။"

ဟွန်တွန်းလေးက ၎င်း၏သခင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ငြိမ်းသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူ၏ သက်စောင့် မူလဇစ်မြစ်ကို အာရုံခံမိပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အမူအရာတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

ဟွန်တွန်းလေးအတွက် ၎င်း၏သခင်က ကယ်တင်၍မရနိုင်တော့ဘဲ နာရေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဟု ထင်မှတ်နေသည့်အလားပင်။

"ရှောင်မို ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို ဘာမှ အဖြစ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဆင်းစေပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို တည်ငြိမ်စေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကျောက်စိမ်း စစ်မှန်ဝိညာဉ်သီး၊ နန်းတော်ကိုးဆောင် ဝါးပန်း၊ ရေခဲပန်း ပြာမြက်။"

ဝမ်ရှင်းက နှင်းများထဲမှ သူမလိုအပ်သော ဝိညာဉ်ပန်းများနှင့် ဝိညာဉ်အပင်များကို တုန်ယင်စွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် သူမ လေ့လာသင်ယူထားသည့်အတိုင်း ဤဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို အလျင်အမြန် ကြိတ်ချေလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အနှစ်သာရ သွေးများကို အစက်ချကာ ရှောင်မို၏ အဝတ်အစားများကို ဆုတ်ဖြဲပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ သတိတကြီး သုတ်လိမ်းပေးလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဤဝိညာဉ်ဆေးပင်များက အာနိသင် စတင်ပြသလာခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်က ယိုစိမ့်နေသော သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်လေး တစ်လုံးနှင့် တူနေပြီး ဝမ်ရှင်း ပေးစွမ်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လုံးဝ စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်တော့ပြီး ရှောင်မိုကို ကျောပိုးကာ လမင်းနှင်းခဲ တောင်ထွတ်မှ အလျင်အမြန် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မိုကို အရင်ဆုံး နေရာချထားရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားချင်နေချိန်လေးမှာပင်။

သို့သော် ဝမ်ရှင်း ပျံသန်းလာသည်မှာ မကြာသေးမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ရှင်း၏ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားပြီး မည်သည့် တွေဝေမှုမျှမရှိဘဲ သူမ၏ ပျံသန်းမှုကို ချက်ချင်း အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ဝမ်ရှင်းနှင့် ရှောင်မိုတို့က အထက်သုံးဆင့်မှ ကျင့်ကြံသူ အချို့နှင့် မကြာခဏကြုံတွေခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဤအထက်သုံးဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုက ရှောင်မိုကို သတ်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း သို့မဟုတ် သူမ၏ နှလုံးသားကို ယူဆောင်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှင်း ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဤကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးက ဝမ်ရှင်းကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အကြံအစည်များကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ သူတို့ထံသို့ ချက်ချင်း တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာကြသည်။

သူတို့က ဝမ်ရှင်းနှင့် ရှောင်မိုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲတွင် ပို၍ပင် ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ဤမသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးက ရှောင်မိုကို သတ်နိုင်၊ မသတ်နိုင် ကြည့်ရန် အင်အားပေါင်းစပ်ပြီးနောက် အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို လုယူရန် မူလက စီစဉ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟွန်တွန်းလေး အတွက်တော့ ၎င်းက သူတို့နှင့် မပူးပေါင်းလျှင်တောင် ကိစ္စမရှိပေ။ ဟွန်တွန်းလေး၏ တစ်ကိုယ်လုံးက ရတနာတွေချည်းပဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ၎င်းကို အရင် မွေးမြူထားပြီး ဆေးဖော်စပ်ရန် ၎င်း၏ သွေးနှင့် အသားများကို ထုတ်ယူမည်ဆိုပါက ဆေးလုံးများစွာကို သေချာပေါက် ဖော်စပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဟွန်တွန်းလေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်ရခက်လာသောအခါ သူတို့က ၎င်းကို သတ်ပစ်လိုက်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက နောက်ထပ် ကြီးမားသော ရတနာ အမြောက်အမြား ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

တကယ်လို့ သူတို့က အနိုင်မရလျှင်တောင်မှ သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းခြင်းက ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာနိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့က ရှောင်မိုနှင့် အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို တွေ့ရှိချိန်တွင် ထို မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်က ဝမ်ရှင်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှောက်ကျနေပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားများက ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားပြီး ဤထက်ပိုကောင်းသော အခွင့်အရေး မရှိနိုင်တော့ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ခရမ်းရောင် တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူက ဝမ်ရှင်းထံသို့ ရုတ်တရက် လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

အင်အား ကြီးမားလှသော ထိုရွှေရောင် လက်ဝါးရာကြီးက သူမအပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလာခဲ့သည်။

ဝမ်ရှင်းက ခဏတာမျှ တွေဝေမနေဘဲ သူမ၏ ကျောပေါ်ရှိ ရှောင်မိုကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်း တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်၏ နောက်ဘက် ခြံဝင်းရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကြာပန်းမှ ရွှေရောင် ကြာစေ့တစ်စေ့ကို ဖန်တီးထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤကြာစေ့ကို ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီး ရွှီးကျင်း က သန့်စင်ပေးထားခဲ့ပြီး ကာကွယ်ရေး မှော်ရတနာ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။

ကြာစေ့ အသက်ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက ရုတ်တရက် ပွင့်လန်းလာပြီး ဝမ်ရှင်းကို လုံးလုံးလျားလျား လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

"ဘုန်း "

ရွှေရောင် လက်ဝါးရာကြီးက ရွှေရောင် အလင်းတန်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရွှေရောင် ကြာပန်း၏ စွမ်းအားဖြင့် ကာကွယ်ခံထားရသည့်တိုင် ဝမ်ရှင်းက သွေးတစ်လုတ် မအန်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဟွန်တွန်းလေးလည်း ခေါင်းမူးပြီး ပျို့အန်ချင်လာကာ ၎င်း၏ ဗိုက်ထဲတွင် ဗလောင်ဆူသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို အောင့်ခံကာ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရှောင်မိုကို တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ထားပြီး ဟွန်တွန်းလေးက ဝမ်ရှင်း၏ ခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားခဲ့သည်။

ထိုရွှေရောင် ကြာစေ့က သူတို့ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ယံကို ချက်ချင်း ဆုတ်ဖြဲပြီး အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မဖြစ်ဘူး။ သူတို့ကို လိုက်ကြ။"

မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးက သူတို့၏ သားကောင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်ပြေးခွင့် ပြုနိုင်မည်နည်း။ သူတို့က ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အလင်းတန်း ကျဆင်းသွားသော ဦးတည်ရာသို့ အလျင်အမြန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြသည်။

သို့သော် ဤအလင်းတန်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်ရုံသာမက ကံကြမ္မာဟောကိန်းထုတ်ခြင်းနှင့် ခြေရာခံခြင်း အားလုံးကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

အချိန်ခဏလေး အတွင်းမှာပင် ၎င်းက မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို အဝေးကြီးမှာ ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။

မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံ အမြင့်မှ ထိုးဆင်းလာပြီး ကွေ့ကောက်နေသော မြစ်တစ်စင်းထဲသို့ အတိအကျ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

"ဘွမ်း"

ရေများက အမြင့်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြစ်ရေပြင်ကို ဖြတ်၍ ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားကာ မြစ်ကမ်းဘေးရှိ မြက်ခင်းများကို စိုရွှဲသွားစေခဲ့သည်။

ထိုရွှေရောင် ကြာစေ့က တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လန်းလာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပွင့်ဟနေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သတိလစ်နေသော ဝမ်ရှင်း၊ ရှောင်မိုနှင့် ဟွန်တွန်းလေးတို့ကို သယ်ဆောင်လျက် ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ အောက်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မျောပါသွားခဲ့သည်။

အနောက်ဘက်ဒေသ၏ မြောက်ပိုင်းရှိ အေးချမ်းသော ကျေးရွာလေး တစ်ရွာ၏ ဘေးတွင် အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးက မြစ်ကမ်းဘေး၌ အဝတ်လျှော်နေခဲ့သည်။

အသက် ဆယ့်တစ်နှစ်၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်ခန့် ရှိသော အမျိုးသမီး၏ သမီးဖြစ်သူက မမောနိုင်မပန်းနိုင်သော စာကလေးလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ရှေ့နောက် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ သူမက မြစ်ထဲသို့ ကျောက်ခဲအချို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ငါးများကို လန့်ဖြတ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမက ခုန်နေသော ဖားတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိသွားပြီး သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ၎င်းကို ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေခဲ့သည်။

မိန်းကလေးငယ်က နောက်ဆုံးတွင် ဖားကို ဖမ်းမိပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်လေးမှာပင် သူမ၏ တောက်ပပြီး ရွှန်းလဲ့နေသော မျက်လုံးလေးများက အေးခဲသွားခဲ့သည်။

"အွတ်"

ဖားက မိန်းကလေးငယ် သတိမထားမိသည့် အချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ထွက်ပြီး မြက်ခင်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် မိန်းကလေးငယ်၏ အာရုံက ဖားအပေါ်တွင် မရှိတော့ပေ။

သူမက မြစ်လယ်ခေါင်ကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ခဏတာ တွေဝေသွားကာ ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး သူမ၏ မိခင်ထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲကာ မြစ်ရေပြင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အမေ... အမေ။ မြန်မြန် ကြည့်ပါဦး။ ကြာပန်းကြီးက အကြီးကြီးပဲ။ ပြီးတော့ ကြာပန်းပေါ်မှာ လူတွေလည်း ရှိတယ်။"

"သမီး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ မြစ်ထဲမှာ ကြာပန်းက ဘယ်ကလာမှာလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီပေါ်မှာ လူတွေက ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေမှာလဲ။" အမျိုးသမီးက သူမ၏ သမီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဝတ်များကိုသာ ဆက်လက် ထုရိုက်လျှော်ဖွပ်နေခဲ့သည်။

"တကယ်ပြောတာ... တကယ်ပါ။ အမေ မြန်မြန် ကြည့်ပါဦး။"

မိန်းကလေးငယ်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ သမီး လက်ညှိုးထိုးပြသော မြစ်ညာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘုရားရေ..."

မြစ်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမ ကြာပန်းကြီး တစ်ပွင့် တကယ် ရှိနေခဲ့သည်။

ကြာဖတ်ခုံပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါလေး တစ်ကောင်တို့ လဲလျောင်းနေကြသည်။

ကြာပန်းကြီးက ရေစီးကြောင်းအတိုင်း အောက်ဘက်သို့ မျောပါလာပြီး သူတို့ဆီသို့ ပေါလောမျောလာနေခဲ့သည်။

အခန်း၂၆၈ လောကကြီးရဲ့ ဆံပင်တွေ ဖြူသွားတဲ့အထိ... တိမ်တိုက်တွေအောက်က သစ်ခြောက်ပင်ကြီးပွင့်လန်းလာတဲ့အထိ

"အမေ... အစ်ကိုကြီးရှောင် အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"အမေလည်း မသိဘူး။ သူ... သူ အဆင်ပြေသင့်ပါတယ်။"

"အမေ... ဒီအစ်မကြီးက အရမ်းလှတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ ဆံပင်မရှိတာလဲ။"

"ဝေ့ဝေ့... သူက ဘုန်းကြီးလေ၊ ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီး ဘုန်းကြီးပေါ့။ အမေလည်း အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။"

"ဒါဆို အမေ... ဒါကြီးကကော ဘာကြီးလဲ။ သူက ပန်းနုရောင် အသားဆိုင်ကြီးနဲ့၊ ပြီးတော့ အတောင်ပံတွေလည်း ရှိတယ်။ အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။" စကားပြောရင်း နင်ဝေ့က လက်လှမ်းကာ သတိလစ်နေသော ဟွန်တွန်းလေးကို ညင်သာစွာ ထိုးဆွလိုက်သည်။

ဟွန်တွန်းလေး၏ အိစက်နေသော ဗိုက်လေးက ပြန်ကန်ထွက်လာခဲ့သည်။

"အင်း... အမေလည်း တကယ်တော့ မသိဘူး။" သခင်မဝမ်က သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သမီးက လူတွေကို ဒီတိုင်း လျှောက်ကိုင်လို့ မရဘူးလေ။"

"အို။"

နင်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အစ်မကြီးကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ကုန်လွန်ခဲ့သောအချိန်များက အမျိုးသမီးငယ်က မြစ်ကမ်းဘေးတွင် အဝတ်လျှော်နေစဉ် မြစ်ညာဘက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ မျောပါလာသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကြာပန်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြသည်။

သခင်မဝမ်က ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို ကြာပန်းပေါ်မှ ကယ်ဆယ်ပြီးနောက် အမျိုးသားမှာ သခင်လေးရှောင် ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သိရှိသွားခဲ့သည်။

သခင်မဝမ်က သခင်လေးရှောင်ကို ကြာပန်းပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆွဲချလိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်ရန် ကောက်ရိုးအချို့ကို ရှာဖွေကာ သူ့ကို လှည်းငယ်လေးတစ်စီးဖြင့် မည်သူမျှ မသိအောင် ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လည် တွန်းခေါ်လာခဲ့သည်။

"အမေ ကြည့်ပါဦး... ဒီအစ်မကြီး နိုးလာတော့မယ့်ပုံပဲ။"

အစ်မကြီး၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နင်ဝေ့က သူမ၏ မိခင်၏ အင်္ကျီလက်စကို အလျင်အမြန် ဆွဲလိုက်သည်။

သခင်မဝမ်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးငယ်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်လုံးများတွင် တွေဝေမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ဝမ်ရှင်းက ကုတင်ဘေးမှ သူမကို ကြည့်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် တွေဝေသွားခဲ့သည်။

မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူမကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်ကိုသာ သူမ မှတ်မိပြီး သူမက ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီး ပေးထားသော ကာကွယ်ရေး မှော်ရတနာကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် ဘာဖြစ်သွားလဲ ဆိုတာကို သူမ မသိတော့ပေ။

"ရှောင်မို"

အသိစိတ် လုံးဝ ပြန်လည်ရရှိသွားပြီးနောက် ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မိုကို ချက်ချင်း သတိရသွားခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်မလေး။ သခင်လေးရှောင်က ဘေးခန်းမှာ အနားယူနေပါတယ်။" သခင်မဝမ်က ဝမ်ရှင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သခင်မလေးနဲ့ သခင်လေးရှောင်က ဘယ်လို ပတ်သက်မှု ရှိလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား။"

"ရှောင်မိုက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ။" ဝမ်ရှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးရှင် နှစ်ဦး... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား။"

"ဒါက ကျွန်မတို့ အိမ်ပါ။ အရင်က သခင်မလေးနဲ့ သခင်လေးရှောင်တို့က ကြာပန်းတစ်ပွင့်ပေါ်မှာ မျောပါလာတာ။ ကျွန်မက ကြာပန်းကို တားလိုက်ပြီး သခင်လေးရှောင်နဲ့ သခင်မလေးကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့တာပါ။

တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုနဲ့ သခင်လေးရှောင်က သိနေတာ ကြာပါပြီ။

ဖုန်းယဲ့မြို့တော်မှာတုန်းက ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက ကျွန်မရဲ့ သမီးကို အတင်းအဓမ္မ ခေါ်သွားချင်နေခဲ့တာ၊ အဲဒီတုန်းက သခင်လေးရှောင်က ကျွန်မကို ကူညီပေးခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက် သခင်လေးရှောင်က ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မသမီးကို အနန္တတာအိုဂိုဏ်းဆီ လူလွှတ်ပြီး ပို့ပေးခဲ့တယ်။"

ဝမ်ရှင်း စိတ်အေးသွားစေရန် သခင်မဝမ်က အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်ပြီး ဖုန်းယဲ့မြို့တော်တွင် သခင်လေးရှောင်က သူတို့ မိသားစုအပေါ် မည်မျှ ကျေးဇူးပြုခဲ့ကြောင်းကိုလည်း ပြန်လည် ပြောပြခဲ့သည်။

သခင်မဝမ်နှင့် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူတို့သည် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်သို့ တကယ် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြပြီး သွေးမိစ္ဆာက သူတို့ကို လက်ခံပေးခဲ့ကြောင်း ဝမ်ရှင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က သွေးမိစ္ဆာက ယင်ယန်မျက်လုံးများအနေဖြင့် သာမန်လူ့လောကကို အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ဖြတ်သန်းရန် လိုအပ်ပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲတွင် မနေသင့်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက သူတို့နှစ်ဦးကို ဤခြံဝင်းဆီသို့ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး လေးနှစ်အကြာတွင် လာကြိုမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဝမ်ရှင်းက အကြောင်းရင်းကို နားမလည်သော်လည်း ဤကြုံတွေ့မှုက တကယ်ကို ကံတရားပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှင်းက ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ရှောင်မို၏ အခန်းသို့ သွားပြီး ရှောင်မို၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းစေလိုက်သည်။

ဝမ်ရှင်း ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင်—

ရှောင်မိုက ဤတစ်ကြိမ် ဘေးဒဏ်ခံယူရာတွင် ကျရှုံးခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းက မသေမျိုး ဘေးဒဏ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဘေးဒဏ် ကျရှုံးပြီးနောက် ရှောင်မို၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများနှင့် မူလအရိုးများက ဆိုးရွားစွာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားကာ အလွန် အန္တရာယ်များနေပြီး သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကိုပင် ဆုံးရှုံးရလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ထည့်မပြောတော့ပေ။

ရှောင်မို၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်သည်လည်း အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သူ နိုးလာရန် အချိန်မည်မျှ ကြာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ လူအများစုအတွက် ဤမျှလောက် ဆိုးရွားသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ပျက်စီးမှုက လုံးဝ မနိုးလာနိုင်တော့ဘဲ တစ်သက်လုံး ကုတင်ပေါ်တွင်သာ လဲလျောင်းနေရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှင်း နိုးလာပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ဟွန်တွန်းလေးလည်း နိုးလာခဲ့သည်။

ဟွန်တွန်းလေးက ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ။

သို့သော် ၎င်း၏ သခင်က ကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏ စိတ်အခြေအနေက အလွန် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

"မိကူ... မိကူ။"

ရှောင်မို၏ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဟွန်တွန်းလေးက ရှောင်မို၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ၎င်း၏ သခင်ကို နှိုးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်။

နှစ်ရက်။

သုံးရက်။

အချိန်တွေ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ရှင်းနှင့် ဟွန်တွန်းလေးတို့က ဤနေရာရှိ ဘဝနှင့် အသားကျလာခဲ့သည်။

ဝမ်ရှင်း နေထိုင်သော ကျေးရွာတွင် ရွာသားများစွာ ရှိသောကြောင့် သူမ၏ အသွင်အပြင်က အလွန် ထင်ရှားနေပြီး ယင်းက သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားစေကာ ကျင့်ကြံသူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ရှင်းက ဆံပင်တုကို ပြန်လည် တပ်ဆင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘုန်းကြီးဝတ်ရုံကို ချွတ်ကာ သာမန် ပိတ်ချောအဝတ်အစားများကို ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မိုကို နေ့တိုင်း ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုတ်သင်ပေးကာ အမျိုးမျိုးသော ဆေးဖက်ဝင် ကုထုံးများကို ဖော်စပ်ပေးခဲ့သည်။

ဟွန်တွန်းလေးက နေ့တိုင်း ရှောင်မို၏ နားနားကပ်၍ သူ့ကို နှိုးရန် "မိကူ" ဟု အသံအနည်းငယ် ပြုလုပ်ရုံမှလွဲ၍ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာများကို ရှာဖွေရန် ဝမ်ရှင်းနှင့်အတူ ပျံသန်းသွားလာနေတတ်သည်။

ဝမ်ရှင်းက ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတိုင်းကို ကြိုးစားကြည့်ခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓက ရှောင်မိုကို နိုးလာအောင် ကောင်းချီးပေးပါစေဟု မျှော်လင့်လျက် သူမက ခြံဝင်းထဲရှိ သစ်ခြောက်ပင်ကိုပင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျမ်းစာများ ရွတ်ဖတ်ပြခဲ့သည်။

သခင်မလေးဝမ်ရှင်းက သူတို့က သူငယ်ချင်းတွေလို့ ပြောနေသည့်တိုင် သခင်လေးရှောင်အတွက် သခင်မလေးဝမ်ရှင်း လုပ်ပေးနေသမျှ အရာအားလုံးကို ကြည့်ရင်းနှင့် သခင်မဝမ်က သူတို့နှစ်ဦးမှာ မိတ်ဆွေအဆင့်ထက်သေချာပေါက် ပိုတယ်လို့ ခံစားနေခဲ့ရသည်။

တကယ်လို့ သူတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲဆိုရင် သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အပင်ပန်းခံနိုင်မှာလဲ။

သခင်မလေးဝမ်ရှင်းအတွက်တော့ ရှောင်မိုက သူမရဲ့ အသက်လိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

မသိမသာဖြင့် လဝက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဤကျေးရွာလေးတွင် နှင်းများ အကြီးအကျယ် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

နှင်းများက သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် စတင် ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် မတိတ်သေးပေ။

အဝါရောင်သန်းနေသော အညိုရောင် ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် အဖြူရောင် နှင်းများ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မီးခိုးခေါင်းတိုင်များ တစ်ဝိုက်တွင်သာ မည်းမှောင်ပြီး စိုစွတ်နေသော အစက်အပြောက် အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့သည်။ ခြံစည်းရိုးများပေါ်တွင် စုပုံနေသော ကောက်ရိုးများပေါ်သို့ နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းလာပြီး ပွယောင်းသော အလွှာတစ်ခုကို ဖန်တီးထားခဲ့သည်။

အရွက်မရှိသော အဝါရောင် သစ်ပင်ကြီးက ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်တည်နေပြီး ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များက နှင်းများ၏ အလေးချိန်အောက်တွင် အနည်းငယ် တွဲကျနေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နှင်းစိုင်များက အကိုင်းအခက်များပေါ်မှ လျှောကျလာပြီး သစ်ပင်အောက်သို့ နှင်းမှုန့်လေးများကို ပြန့်ကျဲသွားစေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် တိုးညှင်းသော ခွေးဟောင်သံတစ်ခုက ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

နံနက်စောစောတွင် နင်ဝေ့ နိုးလာသောအခါ အစ်မကြီး ဝမ်ရှင်းက အဝါရောင် သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း ဒူးထောက်ကာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်ပြီး အစ်ကိုကြီးရှောင်အတွက် ဆုတောင်းပေးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်မကြီး ဝမ်ရှင်း" နင်ဝေ့က အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟင်။" ဝမ်ရှင်းက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မကြီး ဝမ်ရှင်းက ဘာလို့ သစ်ပင်ကို ဆုတောင်းနေတာလဲ။ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ဆုတောင်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။" နင်ဝေ့က မေးလိုက်သည်။

အမှန်တော့ နင်ဝေ့က ဒီအကြောင်းကို မေးချင်နေတာ ရက်အတော်ကြာနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် အမေက သူမကို အစ်မကြီး ဝမ်ရှင်းကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ ပြောထားခဲ့သည်။

စပ်စုလိုစိတ်က နင်ဝေ့၏ ရင်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ကြီးထွားလာခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် သူမက နောက်ဆုံး၌ ထပ်မအောင့်ထားနိုင်တော့ပေ။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီးက ပြောဖူးတယ်။ ဗုဒ္ဓက အရာအားလုံးမှာ ရှိတယ်တဲ့။ သမီးရဲ့ စိတ်နှလုံးက ရိုးသားဖြူစင်နေသရွေ့ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ဆုတောင်းဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျောက်တုံးကို ဆုတောင်းရင်တောင် ရပါတယ်။" ဝမ်ရှင်းက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီး ဝမ်ရှင်း... အစ်မက အချိန်အကြာကြီး ဆုတောင်းနေခဲ့တာပဲ... ဗုဒ္ဓက အကြောင်းမပြန်ရင်ကော။" နင်ဝေ့က မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဗုဒ္ဓက ငါ့ကို အကြောင်းမပြန်ဘူးဆိုရင် ငါ ဆက်ပြီး ဆုတောင်းနေမှာပဲ။"

"ဒါဆို အစ်မကြီး ဝမ်ရှင်းက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆုတောင်းနေဦးမှာလဲ။" နင်ဝေ့က သနားကြင်နာမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ။"

အမျိုးသမီးငယ်က ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော နှင်းပွင့်များကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"လောကကြီးရဲ့ ဆံပင်တွေ ဖြူသွားတဲ့အထိ။"

"တိမ်တိုက်တွေအောက်က သစ်ခြောက်ပင်ကြီး ပွင့်လန်းလာတဲ့အထိပေါ့"