အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း ၁၃ ပလက်ဖောင်းမှ တာဝန်

ရွှီး...

ရထားကြီး ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် ရဲချီယန်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤမှတ်တိုင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးက ယခင်ဘူတာရုံနှစ်ခုလို မှောင်မိုက်မနေခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ သာထွန်းနေသော နေမင်းကြီးက မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးကို လင်းထိန်နေစေသည်။

ဒီနေရာက အရင်ဘူတာရုံနှစ်ခုနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

အပြင်ဘက် လမ်းမများထက်တွင် သွေးခြောက်ရောင် အနီရင့်ရင့် အရာအစွန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး စွန့်ပစ်ထားသော ကားများမှာလည်း ပြွတ်သိပ်ပိတ်ဆို့နေကြသည်။

ကမ္ဘာပျက်မြို့တော်။

နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။

"ဟေး ဝေါလီ၊ အလုပ်လုပ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။"

"ဝေါလီ၊ စတင်လည်ပတ်နေပါပြီ။"

ရဲချီယန်က နှမြောတသဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရထားဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ဝေါလီ၏ ဒင်္ဂါးထည့်ပေါက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

စက်ထဲမှ ယိမ်းယိုင်ကာ ထွက်ခွာသွားသော ထိုစက်ရုပ်လေးကို ကြည့်ရင်း၊ အပြင်က ပေါ်လာမည့် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကများ ဖမ်းယူပြီး အရုပ်လုပ်ဆော့သွားမလားဟု ရဲချီယန် အလေးအနက် သံသယဝင်မိသည်။

"အိုး၊ ပလက်ဖောင်းကမ္ဘာရဲ့ တာဝန်က ဘာများလဲ။"

ထိုမေးခွန်းအတွက် အဖြေကို လျင်မြန်စွာပင် ရရှိလိုက်သည်။

ရထားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လေ့လာကြည့်လိုက်ရာ၊ ရဲချီယန်သည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော အလောင်းတစ်လောင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုအိတ်ထဲတွင် လေတိုက်၍ လှုပ်ခတ်နေသော သားရေစာရွက်တစ်ရွက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသားရေစာရွက်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ထင်ရှားစွာ ရေးသားထားသော်လည်း အလှမ်းဝေးလွန်းသဖြင့် သေချာမမြင်ရပေ။

ရထားတံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ရင်း ရဲချီယန်သည် သူ၏ လက်နက်ကိရိယာများကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အစားအစာ၊ ရေ၊ ကျောဘက်တွင် လွယ်ထားသော အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် ရိုင်ဖယ်၊ ခါးတွင်ချိတ်ထားသည့် မှောင်မိုက်အလင်း မှော်ဝင်ပစ္စတိုနှင့် ထက်မြက်သော မှော်ဝင်ဓားမြှောင်၊ ထို့နောက် ယခင်ဘူတာရုံရှိ ရတနာသေတ္တာမှ ရရှိခဲ့သော အဆင့်မြင့် ကြွေပြားကျည်ကာအင်္ကျီ။

သူသည် ဤကျည်ကာအင်္ကျီကိုလည်း အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်ရာ၊ အကာအကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း လျော့ကျမသွားစေဘဲ ကြီးမားလေးလံသော စည်ပိုင်းပုံစံမှ အစစ်အမှန် အင်္ကျီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားခဲ့သည်။

လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ရထားတံခါး ပွင့်သွားချိန်တွင် သူ အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး နောက်ကျောဘက်ရှိ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ရထားမောင်းနှင်သူ ကိုယ်တိုင်သာလျှင် ရထားတံခါးကို ဖွင့်နိုင်သောကြောင့် အတွင်းသို့ တစ်စုံတစ်ရာ ခိုးဝင်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။

ပြင်းထန်လှသော အပူလှိုင်းတစ်ခုက သူ့ထံ ရိုက်ခတ်လာပြီး လေထုထဲတွင် ဆွေးမြည့်နေသော ငါးပိတုံးနှင့် ကြာရှည်ပုပ်သိုးနေသည့် ပေါင်မုန့်တို့ ရောနှောနေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ပြည့်နှက်နေသည်။

အလောင်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက်၊ ရဲချီယန်က သူ့သေနတ်ပြောင်းဝကို အသုံးပြုကာ ကျောပိုးအိတ်ကို လှန်ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ သားရေစာရွက်၏ အပြည့်အစုံကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါက ကြီးမြတ်တဲ့ ပစ္စည်းပို့သမားတစ်ယောက်ပါ။"

ရဲချီယန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အလောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ကြီးမြတ်တယ် ပစ္စည်းပို့သမား သူ လုံးဝ ထိုသို့မမြင်မိပေ။

"RUN ကုမ္ပဏီရဲ့ ပစ္စည်းပို့သမားတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ဒီကမ္ဘာပျက်ကြီးထဲမှာ ရိက္ခာတွေ ပို့ဆောင်ရမယ့် ကြီးလေးတဲ့ တာဝန်ကို ငါ ထမ်းဆောင်ထားတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ပဲ ဒီကမ္ဘာပျက်ကြီးထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းပြီလေ... ငါ သေရတော့မယ်ထင်တယ်။"

ဒီပစ္စည်းပို့သမားဟာ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က အတော်လေး ဟာသဉာဏ်ရွှင်ခဲ့မယ်ဆိုတာ တွေးကြည့်ဖို့ မခက်ခဲလှပါဘူး။

"ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းပို့သမားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ဖောက်ဖျက်လို့မရဘူး မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့စာကို မြင်ပြီးရင်၊ ဒီမြို့ရဲ့ အရှေ့တောင်ထောင့်က ငွေထည်ပစ္စည်းဆိုင်ကို ငါ့ကျောပိုးအိတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေ သွားပို့ပေးပါ"

"ပစ္စည်းကို ပို့ဆောင်ပေးပြီး ငါ့ရဲ့ RUN တံဆိပ်ကို ပြလိုက်တာနဲ့၊ ဒီပစ္စည်းပို့တဲ့ အလုပ်အတွက် ဆုကြေးက မင်းအတွက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"သေချာတာပေါ့၊ မင်း မပို့ပေးလည်း ရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ သေရတော့မှာပဲကို..."

"မင်း တကယ်ပဲ မပို့ပေးတော့ဘူးလား ဆုကြေးက အရမ်းကောင်းတယ်နော်~ ငါတို့ရဲ့ RUN ကုမ္ပဏီက လွင်တီးခေါင်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံး ကုမ္ပဏီပဲ~"

ပစ္စည်းပို့သမား ဒါဆို ဒါက ပလက်ဖောင်းကမ္ဘာရဲ့ တာဝန်ပေါ့လေ

"ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိနေတာလဲ။"

သိချင်စိတ်ပြင်းပြသွားကာ ရဲချီယန်သည် ကျောပိုးအိတ်ကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ချလိုက်သည်။

သားရေစာရွက်မှလွဲ၍ သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ လေလုံပိတ် အကြည်ရောင်ဘူးတစ်ဘူးအတွင်း သေချာစွာ ထိန်းသိမ်းထားသော ကိတ်မုန့်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းပေါ်တွင် ယိုဖြင့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်

ပျော်ရွှင်ဖွယ် မွေးနေ့ပါ။

မွေးနေ့

ရဲချီယန်သည် ကျောပိုးအိတ်ကို တိတ်တဆိတ် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ပုပ်ပွနေသော အနေအထားအရ၊ ဤပစ္စည်းပို့သမား သေဆုံးနေခဲ့သည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"သူ့အတွက် မွေးနေ့ဆိုတာ မရှိတော့ပေမဲ့ ကိတ်မုန့်ကတော့ စားလို့ရသေးတာပဲ။"

ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စက်ပစ္စည်းပုံစံပေါက်သော တံဆိပ်တစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဂီယာများနှင့် သတ္တုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တံဆိပ်ပေါ်ရှိ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပြေးလွှားနေသည့် ပစ္စည်းပို့သမားတစ်ဦး၏ ပုံပင်ဖြစ်သည်။

တံဆိပ်၏ ကျောဘက်တွင် ကြီးမားသော RUN သင်္ကေတတစ်ခု ပါရှိသည်။

ထို့အပြင် မြို့မြေပုံတစ်ခုလည်း ပါရှိပြီး မြေပုံပေါ်တွင် အနီစက်ဖြင့် မှတ်သားထားသော နေရာမှာ ခရီးဆုံးပန်းတိုင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကိတ်မုန့်နှင့် တံဆိပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ရဲချီယန်သည် မြေပုံ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူ၏ ခရီးစဉ်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အရိုးစုအလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ အနီရင့်ရင့် သွေးကွက်များက တစ်ချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြနေသယောင် ရှိသည်။

"အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။"

အလောင်းတစ်လောင်းကို စားသောက်နေသည့် ခွေးအ တစ်ကောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဆိုရလျှင် ၎င်းသည် ရှင်သန်ရေးကမ္ဘာတွင် သူ့ကိုယ်သူမှလွဲ၍ အခြားသော သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

နေဦး၊ ဒါက တကယ်ပဲ သက်ရှိသတ္တဝါလား။

ခွေးအသည် အသံကြားလိုက်ပုံရပြီး ရဲချီယန်ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လာသည်။ ထိုအချိန်မှသာ ၎င်းသည် အသက်ရှင်နေသော ခွေးတစ်ကောင် မဟုတ်ကြောင်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ခေါင်းမှာ ပုပ်ပွနေပြီး နှလုံးမှာ အပြင်သို့ ထွက်နေသည် — ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ဇွန်ဘီးခွေး တစ်ကောင်ပဲ

"ဂါး"

ဇွန်ဘီးခွေးသည် ထူးဆန်းသော ဟိန်းဟောက်သံကို မြည်ကြွေးလိုက်ပြီးနောက် ရဲချီယန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ထား တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ထားစမ်း"

ရင်ထဲမှ အကြောက်တရားကို ဖိနှိပ်လိုက်ရင်း သူသည် သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ခလုတ်ဆွဲလိုက်သည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း—

သူက လက်ဖြောင့်တပ်သားတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ကျည်ဆန်ငါးတောင့်ထဲမှ တစ်တောင့်သာ ဇွန်ဘီးခွေးကို ထိမှန်ခဲ့သော်လည်း၊ အားပြင်းသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ၎င်းကို သွေးစိမ်းရှင်ရှင် အသားစအဖြစ်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ ငါ မြန်မြန် ထွက်သွားမှ ရမယ်။"

သေနတ်သံများက ကျယ်လောင်လွန်းလှရာ တစ်မြို့လုံး အနှံ့ ကြားနိုင်ဖွယ်ရှိပြီး ထိုဇွန်ဘီးခွေးများကဲ့သို့ မကောင်းဆိုးဝါးများက အနီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာနေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော မကောင်းဆိုးဝါးများမှာ ဉာဏ်ရည် သိပ်မမြင့်မားလှပေ။ လမ်းအနည်းငယ် ကွေ့ဝိုက်သွားလိုက်ခြင်းဖြင့် ရဲချီယန်သည် သူ၏ ခရီးဆုံးပန်းတိုင်ဖြစ်သော ငွေထည်ပစ္စည်းဆိုင်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ အနီးအနားတွင် မည်သည့် မကောင်းဆိုးဝါး၏ အရိပ်အယောင်မျှ မရှိခြင်းပင်။

အတော်လေးတော့ ထူးဆန်းနေသည်။

"ဒီမှာ လူ တကယ်ရှိရဲ့လား။"

တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသော ဆိုင်တံခါးကို ကြည့်ရင်း၊ အတွင်းရှိ လူများမှာ အပြင်ဘက်မှ မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ ပါးစပ်ပေါက်အတွင်း၌ သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဟု မသင်္ကာမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်အောင်ပင်။

တံခါးကို အတင်းဖောက်ဖွင့်လိုက်ရမလားဟု သူ စဉ်းစားနေဆဲမှာပင်၊ အရှေ့ဘက်ရှိ စတီးလိပ်တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ဟသွားခဲ့သည်။

ရဲချီယန်သည် သူ၏ ရိုင်ဖယ်ကို ချက်ချင်းမြှောက်လိုက်ပြီး ထိုဟနေသော အပေါက်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"မ... မပစ်နဲ့ ငါက လူပါ၊ ဇွန်ဘီ မဟုတ်ဘူး"

အမည်းရောင် သေနတ်ပြောင်းဝကြီးကို ကြည့်ရင်း အတွင်းမှလူက အက်ကွဲကွဲ အသံဖြင့် အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"...ခင်ဗျားက ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်လား။"

အတွင်းမှလူကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသဖြင့်၊ ရဲချီယန်က တံဆိပ်ကိုသာ ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က RUN ကုမ္ပဏီက ပစ္စည်းပို့သမားပါ။ အရင်ပို့တဲ့သူက လမ်းမှာသေသွားလို့ ကျွန်တော်က သူ့ကိုယ်စား ဆက်ပို့ပေးတာပါ။"

အပြင်သို့ သွားလာရာတွင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို မိမိဘာသာ သတ်မှတ်ရလေ့ရှိသည်။ ဤစိမ်းသက်နေသော ကမ္ဘာပျက်လွင်တီးခေါင်ပြင်ကြီးတွင် ပစ္စည်းပို့သမားတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ ပိုမိုလေးစားမှု ရပုံပေါ်သည်။

စတီးလိပ်တံခါးက အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ထပ်တက်သွားပြီး၊ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ရှိ ဖိုသီဖတ်သီ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဟေး ငါသိတယ်၊ မင်းက ပစ္စည်းပို့သမားဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ ပစ္စည်းပို့သမားတွေကလွဲရင် အပြင်ထွက်ရဲတဲ့သူဆိုလို့ အရူးတွေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေပဲ ရှိတာလေ၊ ဟီးဟီး... မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့ပါ။"

ရဲချီယန်က လူကြီး၏ခေါင်းကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မရွေ့လျားခဲ့ပေ။ သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လေလုံပိတ်ထားသော ကိတ်မုန့်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အထဲဝင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီမှာ ပစ္စည်း၊ ဆုကြေးက ဘယ်မှာလဲ။"

ဦးလေးကြီးက ကိတ်မုန့်ကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ စောစောလေးသာဆိုရင် ကောင်းမှာ... ဟီးဟီး... ဆုကြေး၊ ဟုတ်တယ် ဆုကြေး။ အခု သွားယူပေးမယ်။"

သူသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် စတီးလိပ်တံခါးအောက်မှ သေတ္တာတစ်လုံး ထိုးထွက်လာကာ အတွင်းရှိပစ္စည်းများကို ပြသလာသည်။

ရဲချီယန်သည် ထိုပစ္စည်းနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်။

ရထားဒင်္ဂါးတွေ

ရထားဒင်္ဂါး သုံးပြားက ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။

ရထားဒင်္ဂါးများက ပလက်ဖောင်းကမ္ဘာများအားလုံး၏ အများသုံးငွေကြေးများ ဖြစ်နေနိုင်မလား။ သို့မဟုတ်ပါက၊ ဤကမ္ဘာမှ ဒေသခံများတွင်လည်း ထိုအရာများ အဘယ်ကြောင့် ရှိနေသနည်းဆိုသည်ကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ရဲချီယန်က ရထားဒင်္ဂါးများကို သိမ်းဆည်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်၊ စတီးလိပ်တံခါးအတွင်းမှ လူက ရုတ်တရက် လက်လှမ်းကာ သူ၏ သေနတ်ပြောင်းဝကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

အခန်း ၁၄ မကောင်းဆိုးဝါး၏ ဒိုင်ယာရီ

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ကနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်

သေနတ်ပြောင်းဝမှ ဆွဲယူလိုက်သည့် အင်အားကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင်၊ ရဲချီယန် သည် ခလုတ်ဆွဲရန် ဝန်လေးမနေခဲ့ပေ။

ဒိုင်း

"ဂါး"

ပြတ်ထွက်သွားသော လက်တစ်ဖက် လွင့်စင်လာပြီးနောက် စတီးလိပ်တံခါးမှာ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှသာ တံခါးအတွင်းမှလူသည် ဖောင်းပွကြီးထွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။ လူမျက်နှာနှင့် သူယခုလေးတင် ပစ်ချလိုက်သော လက်တစ်ဖက်သာလျှင် ထိုသူ၏ မူလရုပ်သွင်နှင့် ခပ်ရေးရေး ဆင်တူနေတော့သည်။

"မင်း နောက်ကျသွားပြီ အရမ်း နောက်ကျသွားပြီ ဘာလို့ စောစော မလာခဲ့ရတာလဲ ငါ့သမီးလေးက ကိတ်မုန့်လေး စားချင်ရုံတင်ပါ ဘာလို့ မင်းတို့လို အသုံးမကျတဲ့ ပစ္စည်းပို့သမားတွေက ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ သွားသေလိုက်စမ်း"

စိတ်ကိုတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ထား—

ရဲချီယန် သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော မကောင်းဆိုးဝါးကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ သေနတ်ခလုတ်ကို ဆက်တိုက် ဆွဲလိုက်သည်။

ဒိုင်း၊ ဒိုင်း၊ ဒိုင်း... သုံးချက်ဆက်တိုက် ထိမှန်သွားသည်။

သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာ ဆိုးရွားလွန်းလှသော်လည်း ရန်သူမှာ ကြီးမားလွန်းသည့်အပြင် အလွန်လည်း နီးကပ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ရိုင်ဖယ်၏ အင်အားကပင် မကောင်းဆိုးဝါးကြီး၏ မာကျောသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ရဲချီယန် ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိုးချလိုက်သော လက်သီးတစ်ချက်က သူ့ကို လွင့်စဉ်သွားစေခဲ့သည်။

ရဲချီယန် က အံကြိတ်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဗိုက်ထဲတွင် ကမောက်ကမဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ အဆင့်မြှင့်ထားသော ကျည်ကာအင်္ကျီကသာ အကာအကွယ်အဖြစ် မရှိနေခဲ့လျှင်၊ ထိုအထိုးခံရမှုကြောင့် သူ ချက်ချင်း သတိလစ်သွားနိုင်ချေရှိသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးကြီးသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်လာပြန်သည်။

ဒိုင်း—

နောက်ထပ် သေနတ်တစ်ချက် ပစ်သံ။

"အလကားပဲ မင်းရဲ့ ကျည်ဆန်တွေကို ငါ မကြောက်ဘူးကွ"

ပိုများပြားသော ကျည်ဆန်များက သူ့ကို အဖြေပေးလိုက်သည်။

ဒိုင်း— ဒိုင်း— ဒိုင်း—

"ဟုတ်လို့လား။ ဒါဆိုလည်း ဘာလို့ အောက်ကို ငုံ့မကြည့်တာလဲ။"

ရဲချီယန် က ရယ်သွမ်းသွေးလိုက်ရာ၊ မကောင်းဆိုးဝါးကြီးသည် မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်မိပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အပေါက်အပြဲများ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ဟူး ~"

သေနတ်ပြောင်းဝကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ရဲချီယန် သည် ဗိုက်ကိုဖိကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ မှောင်မိုက်အလင်း မှော်ဝင်ပစ္စတိုထံမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

မှောင်မိုက်အလင်း မှော်ဝင်ပစ္စတိုသည် ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး သံချပ်ကာဖောက် ကျည်ဆန် များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။

ရဲချီယန်သည် မကောင်းဆိုးဝါးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အမည်းရောင် သေနတ်ပြောင်းဝဖြင့် ၎င်း၏ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ပြီး ခလုတ်ဆွဲလိုက်သည်။

ဒိုင်း—

"ဟူး... ဒီနားမှာ မကောင်းဆိုးဝါးခြေရာတွေ မရှိတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါက မကောင်းဆိုးဝါးကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ ပိုင်နက်ဖြစ်နေလို့ကိုး။"

ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် ရဲချီယန်သည် မကောင်းဆိုးဝါးကြီး၏ အလောင်းကို ကျော်ဖြတ်သွားလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်ကျနေသော ကိတ်မုန့်ကို ကောက်ယူကာ နှမြောတသဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ဘေးရှိ ရထားဒင်္ဂါး သုံးပြားကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ။"

သူသည် စတီးလိပ်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အပြည့်အဝ ဖွင့်ချလိုက်သည်။ အတွင်းပိုင်း မြင်ကွင်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ ငွေထည်ပစ္စည်းဆိုင် ဖြစ်နေတာပဲ။"

ငွေမြားတံများ၊ လှံသွားများနှင့် ခရစ်ယာန်လက်ဝါးကပ်တိုင်များကိုပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားသည်။

ဗီရိုတစ်ခုပေါ်တွင် ရဲချီယန်သည် ဒိုင်ယာရီတစ်အုပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

"မတ်လ ၁ ရက်: နောက်ဆယ်ရက်ဆိုရင် ငါ့သမီးလေးရဲ့ မွေးနေ့ရောက်ပြီ။ မြို့ပြင်က ပျက်စီးနေတဲ့ ရထား စက်ခေါင်းတွဲ ထဲကနေ ဒင်္ဂါးသုံးပြားကို ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ဒီဒင်္ဂါးတွေက RUN ကုမ္ပဏီရဲ့ ပစ္စည်းပို့သမားတွေဆီကနေ ငါတို့ တွေးတောင်မတွေးဝံ့တဲ့ အရသာရှိလှတဲ့ အစားအစာတွေကို ယူဆောင်လာပေးနိုင်တယ်လို့ မြို့ထဲက လူကြီးတွေက ပြောကြတယ် ငါ့သမီးလေးအတွက် ကိတ်မုန့်တစ်လုံး ဝယ်ပေးမယ်။ ဒီကိတ်မုန့်ကို စားလိုက်ရရင် သူ့ရောဂါ သေချာပေါက် ပျောက်ကင်းသွားမှာပဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ငါတို့ စိတ်ကူးနဲ့တောင် မှန်းဆလို့မရတဲ့ အရာတစ်ခုပဲလေ"

"မတ်လ ၅ ရက်: သမီးလေးရဲ့ ရောဂါက ပိုဆိုးလာတယ်... သူ ကိတ်မုန့်လေးပဲ စားချင်နေတာပါ။ အိုး... ကြီးမြတ်လှတဲ့ ပစ္စည်းပို့သမားကြီးရေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန် လာပေးပါ"

"မတ်လ ၉ ရက်: ...သမီးလေးက မနက်ဖြန်ရမယ့် ကိတ်မုန့်ကို အရမ်း မျှော်လင့်နေရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းပို့သမားကြီး... ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ။"

"မတ်လ ၁၁ ရက်: ...သမီးလေး သေဆုံးသွားပြီ။ သူ အဲဒီကိတ်မုန့်ကို မစားလိုက်ရဘူး။ မသေခင်လေးမှာ သူက ကိတ်မုန့်ဆိုတာ ဘယ်လိုအရသာမျိုးလဲလို့ ငါ့ကို မေးတယ်။ ငါက ချိုတယ်လို့ ဖြေလိုက်တယ်။ ချိုတယ်ဆိုတာက ဘယ်လိုအရသာမျိုးလဲ။ တကယ်တော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မသိပါဘူး။ သူ သေသွားပြီ။ သူ ဖုတ်ကောင်မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင် ဖြစ်မသွားရလေအောင် အိမ်နောက်ဖေး ခြံဝင်းထဲမှာပဲ သူ့ကို ငါ မြှုပ်နှံပေးလိုက်ရတယ်။"

"မတ်လ ၁၅ ရက်: ဟီးဟီး... ဘာလို့ ပစ္စည်းပို့သမား ရောက်မလာသေးတာလဲ။ ငါ တကယ် ကြည့်ချင်လှပြီ၊ ဟီးဟီး... ကိတ်မုန့်သာ ရှိခဲ့ရင်..."

ဒိုင်ယာရီက ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး၊ သွေးခြောက်ရောင် စုတ်ဖြဲခံထားရသော အရာများက ဆက်လက် နေရာယူထားသည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင်၊ မတ်လ ၁၅ ရက်နေ့နောက်ပိုင်းတွင် ဤလူသည် သတိလွတ်သွားကာ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးအဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဖေးတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ၊ ခြံဝင်းအတွင်း၌ စိုက်ထူထားသော အုတ်ဂူမှတ်တိုင်တစ်ခုကို ရဲချီယန် မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် အုတ်ဂူမှတ်တိုင်ရှေ့တွင် ကိတ်မုန့်ကို ချထားပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် တာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရပြီမလား။"

တာဝန်အတွက် ဆုကြေးမှာ သူ၏လက်ထဲရှိ ရထားဒင်္ဂါး သုံးပြားပင် ဖြစ်သည်။

ဤမှတ်တိုင်သည် ခရီးစဉ်၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် အချက်တစ်ချက်က ရဲချီယန် ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားစေခဲ့သည်။

မြို့ပြင်ရှိ ပျက်စီးနေသော ရထား စက်ခေါင်းတွဲ ။

၎င်းသည် သူ့လို ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက် ချန်ရစ်ခဲ့သည့် အရာတစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား။

သို့မဟုတ် ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်သည် ဤမှတ်တိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့ဖူးပြီး ဤနေရာ၌ပင် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်းများလား။

"ငါတို့က ပထမဆုံး ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူအုပ်စု မဟုတ်တာများလား။"

ရဲချီယန် ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ့အတွက် မည်သူကမျှ အဖြေပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီငွေထည်ပစ္စည်းတွေက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သုံးတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဆိုင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သူသည် ဒူးလေးတစ်ခုကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

မြားတံများနှင့်အတူ ရဲချီယန် သည် ၎င်းတို့အားလုံးကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"လေးလိုက်တာ။"

မြေပြင်ပေါ်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါးအလောင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရဲချီယန် သည် သူ၏ အပြန်ခရီးကို စတင်ခဲ့သည်။

ဆိုက်ကပ်ချိန် နောက်ပြန်ရေတွက်ခြင်း 【၃၅:၃၃】

ရထားဆီသို့ အပြန်ခရီးသည် ငွေထည်ပစ္စည်းဆိုင်သို့ သွားစဉ်ကထက် အချိန်ပိုကြာခဲ့သည်။

မြို့ထဲတွင် သူထင်ထားသည်ထက် မကောင်းဆိုးဝါးများ ပိုမိုများပြားနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် အပိုရလာသော တစ်နာရီအချိန်သာ မရှိခဲ့လျှင်၊ သူသည် ယခုကဲ့သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာမည့်အစား မကောင်းဆိုးဝါးအုပ်ကြီးကို အတင်းဖောက်ထွက်လာရဖွယ် ရှိသည်။

ဖုတ်ကောင်ခွေးများ၊ ဖုတ်ကောင်ကြက်များ၊ ဖုတ်ကောင်ကြောင်များ... သို့သော် လူပုံစံရှိသော ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

ဝေါလီ ပြန်မရောက်လာသေးသဖြင့်၊ ရဲချီယန် သည် ထွက်ခွာရန် အလျင်လိုမနေခဲ့ပေ။

အချိန်အလုံအလောက် ရှိနေသေးသဖြင့် သူသည် ဤမှတ်တိုင်မှ လက်ရှိရရှိထားသော အကျိုးအမြတ်များကို စီစဉ်နေခဲ့သည်။

မှော်ဝင်ငွေ မြားတံ (အဆင့် ၂)

သွေးစုပ်မျိုးနွယ်များကို သုံးဆသော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေသည်။

မှော်ဝင်ငွေ ခရစ်ယာန်လက်ဝါးကပ်တိုင် (အဆင့် ၂)

ဆုတောင်းပါ၊ အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်မလား။

မှော်ဝင်ငွေ ရိုးရာဓား (အဆင့် ၂)

သွေးစုပ်မျိုးနွယ်များကို ကုစားမရသော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေသည်။

ဤသုံးခုအပြင် ကျန်ရှိနေသော တိုလီမိုလီ ပစ္စည်းများအားလုံးကို အလုပ်ခုံကို အသုံးပြုကာ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် ဖန်တီးလိုက်ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် မှော်ဝင်ငွေ ၁၀ကီလိုဂရမ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ဤမျှ ပမာဏဖြင့်ဆိုလျှင် သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာ၌ သူသည် အလတ်စား သူဌေးတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ဤမှော်ဝင်ငွေလက်နက်သုံးခုထဲမှ၊ ရဲချီယန် သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။

ကိုယ်ခံစွမ်းအား: ၅၅

သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ မှော်ဝင်ခရစ်ယာန်လက်ဝါးကပ်တိုင် (အဆင့် ၃)

အမှောင်ထုထဲတွင် သန့်ရှင်းသောအလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်ပြီး၊ သွေးစုပ်မျိုးနွယ်များ၊ နတ်ဆိုးများ၊ မိစ္ဆာများနှင့် အခြားသော သတ္တဝါများကို ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော သေစေနိုင်စွမ်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ကျန်နှစ်ခုအတွက်မှာတော့၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ပစ္စတိုတစ်လက်ကိုပင် တိတိကျကျ မပစ်နိုင်ဘူးဟု ရဲချီယန် ခံစားနေရရာ ဒူးလေးမှာ ပို၍ပင် တိကျမှု လျော့နည်းနိုင်ပေသည်။ သွေးစုပ်မျိုးနွယ်များနှင့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရမည့် ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ကား၊ သူ၏ အကန့်အသတ်များကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ရထားရှေ့ခန်းတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီးနောက်၊ ကုန်သွယ်မှုပလက်ဖောင်းကို သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ကုန်သွယ်မှုကို အမှန်တကယ် လက်ခံထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က တကယ်ကြီး ဝယ်သွားတာပဲ။"

သူ၏ လက်ထဲရှိ တောက်ပနေသော ရထားဒင်္ဂါး များကို ကြည့်ရင်း၊ ရဲချီယန် သည် သစ်သီးတစ်လုံးကို ယူစားလိုက်ပြီး စကားပြောခန်း အင်တာဖေ့စ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် အခြားသော ရထားမောင်းနှင်သူ များသည် ပလက်ဖောင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

စကားပြောခန်း

လူအရေအတွက်: ၇၈၂၅ / ၁၀၀၀၀

နောက်ထပ် လူတစ်ထောင်သည် သူတို့၏ တတိယမြောက် မှတ်တိုင်၌ ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများမှာလည်း ရှင်သန်ရေးအတွက် စိန်ခေါ်မှုများကို ဆက်လက် ရင်ဆိုင်ကြရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အစားအစာ၊ ရေနှင့် ဆေးဝါး။

ဤအခြေခံ လိုအပ်ချက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် လူနည်းစုသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ရထားကို ကြိုးကြိုးစားစား အဆင့်မြှင့်တင်လိုသူများမှာမူ၊ ထိုလူနည်းစုထဲတွင်မှ အလွန်အမင်း နည်းပါးသော လူနည်းစုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။