အခန်း (၁၉-၂၀)

အခန်း ၁၉ စတုတ္ထမြောက် မှတ်တိုင်

"ငါ့ကို လက်ဖြောင့်တပ်သား စွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်တာပဲ။"

ဒီစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင်၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဖုတ်ကောင် မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ ထပ်ကြုံရင်တောင် သူ ပုန်းအောင်းနေစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ရဲချီယန် ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဆုလာဘ်တွေ အားလုံးကို အပြည့်အဝ နားလည်စုပ်ယူပြီးနောက်၊ ရဲချီယန်သည် အခြားလုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့သဖြင့် သစ်သီးတစ်လုံးကို စားလိုက်ပြီး သီးသန့်စကားပြောခန်း အင်တာဖေ့စ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဒီရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတွေကြားထဲမှာ သူက နာမည်အနည်းငယ် ရနေပြီဖြစ်ရာ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထံ လာရောက်ကုန်သွယ်ကောင်း ကုန်သွယ်နိုင်သည်။ ပုံစံကြမ်းတွေ၊ ရထားဒင်္ဂါးတွေ ပါလာခဲ့ရင် လွတ်သွားမှာ နှမြောစရာပဲလေ။

"ဟင် လီရှောင်ရှန်း သူက လွန်ခဲ့တဲ့ မှတ်တိုင်သုံးခုတုန်းက ကောင် မဟုတ်ဘူးလား။"

"မဟာမိတ်အဖွဲ့ ထဲကို ဝင်ဖို့ ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်ထားတာလား။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ အဲဒါက ဘာကြီးလဲ။"

ရဲချီယန်က သေချာ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ရာ၊ လီရှောင်ရှန်း၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

"မဟာမိတ်အဖွဲ့... ကြည့်ရတာ ယုံကြည်ရမယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။"

တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက်၊ လီရှောင်ရှန်း၏ သူငယ်ချင်းတောင်းဆိုမှုကို လက်ခံရန် ရဲချီယန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဒီကောင်က သူ့လို လမ်းကြောင်းတူ မဟုတ်ပေမဲ့၊ သူ့ဆီမှာ ရထားဒင်္ဂါးတွေတော့ ရှိလောက်မှာပဲ။

သူနဲ့ ကုန်သွယ်မှုလုပ်တာက ပြဿနာမရှိပေမဲ့၊ အရမ်းကြီးတော့ အဆက်အသွယ် မလုပ်သင့်ဘူး။

တစ်ဖက်တွင်လည်း၊ ငါးမျှားတံ အရောင်းအဝယ်ကိစ္စဖြင့် အခြားသူများနှင့် အခြေအတင် ဖြစ်နေသော လီရှောင်ရှန်းသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းတောင်းဆိုမှုကို လက်ခံလိုက်ကြောင်း အသိပေးချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ ကိုယ်တိုင် အရင်ကမ်းလှမ်းပြီး သူငယ်ချင်းအဖြစ် အပ်ခဲ့တာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာကို သူ မှတ်မိသည်။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ့ကို ဆက်သွယ်လာပြီပဲ မဟုတ်လား။"

ရဲချီယန် 【"ငါးမျှားတံ လုပ်ပြီးပြီလား။"】

"ဟင်"

ရဲချီယန်ထံမှ မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီရှောင်ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

【"အစ်ကို ရဲ၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ ပထမဆုံး ရထား အဆင့်မြှင့်တာရော ပြီးသွားပြီလား။"】

【"ငါးမျှားတံ ရောင်းမှာလား။ သယံဇာတ ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ။"】

သူ့မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေရန် ရဲချီယန် ပျင်းရိနေသဖြင့်၊ သူ၏ လိုအပ်ချက်ကိုသာ ဆက်လက် ပြောလိုက်သည်။

【"ဟီးဟီး၊ သေချာပေါက် ရောင်းမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို အလကားလည်း ပေးလို့ရပါတယ်။"】

လောကကြီးမှာ အလကားရတဲ့ အရာဆိုတာ မရှိဘူး။ နောက်ဆက်တွဲ ပါလာမည့် ဒါပေမဲ့ ဆိုသည့် စကားလုံးကို ရဲချီယန် စောင့်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။

【"မင်း ငါ့ရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ထဲကို ဝင်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ငါ့ရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်တွေ အားလုံးက သစ်သား ၅ ကီလိုဂရမ် ဒါမှမဟုတ် ရထားဒင်္ဂါး တစ်ပြား ထည့်ဝင်ရုံနဲ့၊ ငါက သူတို့ကို တစ်ရက်စာ ရိက္ခာနဲ့ ငါးမျှားတံတစ်ချောင်း ပေးမယ်။ အရင်က မင်း မြင်ဖူးမှာပါ၊ အဆင့် ၂ ကို မြှင့်ပြီးသွားရင် ငါက ရှင်သန်ရေး ရိက္ခာတွေ ထုတ်လုပ်နိုင်တယ်လေ။"】

【"သေနတ်တွေ ရောင်းပြီး မင်း အစားအစာနဲ့ ရေတွေ အများကြီး စုဆောင်းထားနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ သေနတ်တွေ လုပ်ဖို့အတွက်ဆိုပြီး ငါ့ဆီကနေ သတ္တု ကီလိုဂရမ် တစ်ရာကျော်တောင် ယူသွားသေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အစားအစာဆိုတာ တစ်နေ့ ကုန်သွားမှာပဲ၊ ပြီးတော့ သေနတ်တွေ ရောင်းရခက်တဲ့ အချိန်ဆိုတာလည်း ရှိလာဦးမှာ။ ငါ့ရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ထဲကို ဝင်လိုက်၊ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်တွေကို သေနတ်တွေ တပ်ဆင်ပေးမယ်။ နောင်တစ်ချိန် ငါတို့ အချင်းချင်း တွေ့ဆုံနိုင်တဲ့အခါကျရင်၊ ငါတို့က အကြီးဆုံး အင်အားစုကြီး တစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"】

ရှည်လျားလှသော မက်ဆေ့ချ်ကြီးကို ရဲချီယန် တည်ငြိမ်စွာ ဖတ်လိုက်သည်။ ဗိုက်စင်သီး ကို ဝါးစားရင်း သူ၏ အကြောင်းပြန်စာကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

【"ဒါနဲ့၊ မင်း ငါးမျှားတံ ရောင်းမှာလား။ မရောင်းဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်တော့။"】

ငါးမျှားတံ ရောင်းနေသူမှာ လီရှောင်ရှန်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

အစောပိုင်းတုန်းက ပထမဆုံး မှတ်တိုင်မှာ စက်ယန္တရား ငါးမျှားတံ ပုံစံကြမ်းကို ရခဲ့တဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိတယ်။ အဲဒီလူက အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးပြီး ငါးမျှားတံတွေလည်း ရောင်းနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝယ်ချင်တဲ့သူကတော့ အရမ်းကို နည်းပါးလှတယ်။

လီရှောင်ရှန်း ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ ရဲချီယန် ထပ်ပြီး စောင့်ကြည့်မနေတော့ပေ။

သူသည် စကားပြောခန်းထဲတွင် "ငါးမျှားတံ" ဟူသော သော့ချက်စာလုံးကို တိုက်ရိုက် ရှာဖွေလိုက်ရာ၊ ထိုလူကို လျင်မြန်စွာပင် ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

【"ငါးမျှားတံ ရောင်းမှာလား။"】

【"ရောင်းမယ်"】

တွေ့လား၊ ဒါကမှ လူတွေသဘောကျတဲ့ ရောင်းသူမျိုး။

ရဲချီယန်သည် စက်ပစ္စည်း အစိတ်အပိုင်း နှစ်ဆယ်နှင့် ဘီစကွတ် တစ်ခုကို တစ်ဖက်လူအား ပေးကာ စက်ယန္တရား ငါးမျှားတံ တစ်ချောင်းကို ကုန်သွယ်ရယူလိုက်သည်။

"ဟေး၊ အလိုအလျောက်တောင် လုပ်ပေးသေးတာပဲ။ ဒါက သစ်သား ငါးမျှားတံထက်တောင် အများကြီး ပိုကောင်းသေးတယ်။"

ရဲချီယန်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ကို စတင်လိုက်သည်။

【အဆင့်နိမ့် စက်ယန္တရား ငါးမျှားတံ → အဆင့်နိမ့် ငါးမျှားသွေး စက်ယန္တရား ငါးမျှားတံ】

【ငါးစာ မလိုပါ။ ရေထဲ ချလိုက်သည်နှင့် ငါးများကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။】

ရဲချီယန် ငါးမျှားတံကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ချိန်တွင် သူငယ်ချင်းတောင်းဆိုမှု အသစ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

အဲဒါက သူ့ကို ငါးမျှားတံ ရောင်းခဲ့တဲ့သူဆီကဖြစ်ပြီး၊ နာမည်က ကျောက်လင် တဲ့။

သူ လက်ခံရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဒိန်း

အချိန် 【၁၂:၃၀:၀၀】

မှိုင်းညို့နေသော ကောင်းကင်ယံမှ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အပူချိန်ထိန်း ရထားတွဲ အတွင်း၌၊ ရဲချီယန်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တိမ်မည်းကြီးများက အသက်ရှူရခက်လောက်အောင်ပင် ဖိစီးလွှမ်းမိုးထားသည်။ ကောင်းကင်မှ မိုးပေါက်တစ်ပေါက် ကျဆင်းလာပြီးနောက်၊ လျင်မြန်စွာပင် အဆုံးအစမရှိသော မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

【"ဒင် ဒေါင်"】

အသံလွှင့် ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

【"ယနေ့သည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ကျရောက်မည့်နေ့ ဖြစ်ပါသည်"】

【"ရထားမောင်းနှင်သူ များအားလုံး သတိပြုရန်၊ နောက်ဘူတာရုံသည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ရာသီဥတုရှိသော ပလက်ဖောင်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားနိုင်ချေ အလွန်မြင့်မားပါသည်"】

【"မိုးကာ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်"】

"ဒီလိုမျိုးလည်း ရှိတာလား။ လွင်တီးခေါင်ပြင် ကမ္ဘာက ရာသီဥတုက ပလက်ဖောင်းတွေကို သက်ရောက်မှု ရှိတယ်လား။ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် တစ်ကမ္ဘာတည်းလို့ မထင်ရပါဘူး။"

ရဲချီယန်သည် သူ့အတွက် နောက်ထပ် ကံကြမ္မာ လမ်းဆုံလမ်းခွ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

【ကံကြမ္မာ လမ်းဆုံလမ်းခွ စတင်လည်ပတ်သွားပါပြီ။ အောက်ပါ ပလက်ဖောင်းနှစ်ခုမှ မှတ်တိုင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပါ။】

【ပလက်ဖောင်း ၁ လျှပ်စီး ဂေါ်ဘလင် မျိုးနွယ်စု (အဆင့် ၃ အမဲလိုက် ပလက်ဖောင်း)】

【ပလက်ဖောင်း ၂ ယိုယွီစံအိမ် (အဆင့် ၃ တာဝန် ပလက်ဖောင်း)】

"သေချာတာပေါ့၊ ပလက်ဖောင်း အဆင့်က ထပ်တက်သွားပြန်ပြီပဲ။ ရထား အဆင့်တက်တာနဲ့ ပလက်ဖောင်းတွေလည်း အဆင့်လိုက်တက်တာကိုး။ ပြီးတော့ ဘာလို့ ဂေါ်ဘလင်တွေ ထပ်ဖြစ်နေရတာလဲ။"

ဂေါ်ဘလင်တွေနဲ့ သူ့ကြားမှာ ခိုင်မာတဲ့ ရေစက်တစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ရဲချီယန် အမြဲတမ်း ခံစားမိနေသည်။ သူက စတုတ္ထမြောက် မှတ်တိုင်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဂေါ်ဘလင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပလက်ဖောင်းက သုံးခုတောင် ရှိနေခဲ့ပြီလေ။

ဒီပုံအတိုင်းဆိုရင်၊ ဂေါ်ဘလင်ပလက်ဖောင်းကို မရွေးမနေရ ရွေးရမယ့် အချိန်တစ်ခု ရောက်လာတော့မယ်လို့ သူ ခံစားနေရတယ်။

ဒါတောင်မှ၊ ဒီတစ်ခုကို ရွေးဖို့တော့ သူ အစီအစဉ်မရှိသေးဘူး။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ သိဖို့လိုတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ်မှာ အတော်လေး အန္တရာယ်များမယ့်ပုံပေါ်တဲ့ အမဲလိုက် ပလက်ဖောင်းတစ်ခုထဲ ဝင်ဖို့တော့ သူ အစီအစဉ်မရှိဘူး။

ဒုတိယ ရွေးချယ်စရာအတွက်ကတော့ နာမည်ကိုကြည့်ပြီး ဘာမှမသိရပေမဲ့၊ အန္တရာယ်မရှိဘူးလို့တော့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး။

ယခင်က ကမ္ဘာပျက်မြို့တော် ဆိုသည်မှာလည်း တာဝန် ပလက်ဖောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်များစွာ ပါဝင်နေခဲ့သည်ကို မေ့ထား၍မရပေ။ အကယ်၍ သူ့ထံတွင် ထူးချွန်သော လက်နက်ကိရိယာများနှင့် သတိပေးကိရိယာများသာ မရှိခဲ့လျှင်၊ လျှို့ဝှက်တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ နေနေသာသာ၊ အခြားမည်သူမျှ ရှင်သန်လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ပလက်ဖောင်း ၂ ကို ရွေးမယ်။"

【ပလက်ဖောင်း ရွေးချယ်မှု ပြီးစီးပါပြီ】

【ကျေးဇူးပြု၍ နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ပြီး ခိုင်မြဲစွာ ကိုင်တွယ်ထားပါ။ ရထား ဆိုက်ရောက်မည့် စတုတ္ထမြောက် မှတ်တိုင်မှာ...】

【ယိုယွီစံအိမ်】

ရထားသည် အရှိန်မြှင့်တင်နေသည်။

အရှေ့ဘက်ရှိ နေရာလွတ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ဖြစ်နေသည်။

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မိုးပေါက်များသည် ရထား၏ အရှေ့ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပါးလွှာသည့် အလွှာတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်တည်သွားခဲ့သည်။

မိုးကြိုးပစ်သံများနှင့် အမှောင်ထုတို့က အဖော်ပြုလျက်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာလွတ်သည် ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

【လက်ရှိ ပလက်ဖောင်း ယိုယွီစံအိမ်】

【ဆိုက်ကပ်ချိန် နောက်ပြန်ရေတွက်ခြင်း ၄:၅၉:၅၉】

【ကံကောင်းပါစေ】

【ဤမှတ်တိုင် အန္တရာယ်ရှိသည်】

ရထားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့်၊ အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ရဲချီယန် မြင်လိုက်ရသည်။

သူ ရပ်တန့်လိုက်သော နေရာမှာ ပျက်စီးနေသည့် တောင်ကွေ့လမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မှောင်မိုက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင်၊ အပြင်ဘက်မှ ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေသော မိုးရေပေါက်သံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

မိုးကြိုးလျှပ်စီး လက်သွားသော အလင်းရောင်ကြောင့်၊ မလှမ်းမကမ်းတွင် မီးခိုးထွက်နေသော ရဲကားတစ်စီးနှင့် ရဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အလောင်းအချို့ကို ရဲချီယန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"...အရင်တစ်ခေါက်ကလို ဖုတ်ကောင် တွေပါတဲ့ နေရာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်"

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဝေါလီ ကို အရင် နှိုးလိုက်မယ်။"

【ဝေါလီ၊ စတင်လည်ပတ်】

သူ့ထံရှိ နောက်ဆုံးကျန်သော ရထားဒင်္ဂါး နှစ်ပြားထဲမှ တစ်ပြားကို ဝေါလီ ၏ အထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ယိမ်းယိုင်ကာ ရထားထဲမှ ထွက်ခွာသွားသော စက်ရုပ်ငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း၊ ရဲချီယန်သည် အပြင်ထွက်ရန်အတွက် သူ၏ နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်လိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ၊ အထူး သိုလှောင်ခန်း သုံးခန်း ရှိသည်။ ဗိုက်စင်သီး နှင့် ကျည်ဆန်များအပြင်၊ နောက်ဆုံးအခန်းတွင် ယခင်မှတ်တိုင်မှ သူရရှိခဲ့ပြီး အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်ထားသော ဗိုင်းရပ်စ် ဖြေဆေး သုံးပုလင်း ပါရှိသည်။

【ကောင်းချီးပေးခံရသော ဗိုင်းရပ်စ် ဖြေဆေး】

【ဖုတ်ကောင် ဗိုင်းရပ်စ် / သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း / သရဲတစ္ဆေ စားသုံးခံရခြင်း / ရောဂါကူးစက်ခြင်းတို့ကို ကုသပေးနိုင်ပြီး၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသည့်အခါ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည်ကုစားပေးနိုင်သည်။】

မူလက ဖုတ်ကောင် ဗိုင်းရပ်စ်များကိုသာ ကုသနိုင်သော ဖြေဆေးသည်၊ အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်ပြီးနောက် အသက်ကယ်ဆေးရည် တစ်မျိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒုတိယအနေဖြင့်၊ ပစ္စတိုတစ်လက်၊ ရိုင်ဖယ်တစ်လက်၊ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း၊ ကျည်ကာအင်္ကျီတစ်ထည်နှင့် မှော်ဝင်ငွေ လက်ဝါးကပ်တိုင် တစ်ခု။

လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ကာ သူ ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်၍ ရထားသော မိုးကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရဲချီယန်သည် တံခါးဖွင့်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။

အခန်း ၂၀ မုန်တိုင်းထန်နေသော စံအိမ်

သူသည် လေပြင်းနှင့် မိုးဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်း ပျက်စီးနေသော ရဲကားဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ခဏမျှ စောင့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းအနည်းငယ်တွင် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသဖြင့် ရဲချီယန် စတင်ရှာဖွေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ အလောင်းဘေးမှ အသံဖမ်းစက်တစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

"ဒါဗေးလ်တောင်ပေါ်က ယိုယွီစံအိမ်ကနေ အရေးပေါ်အကြောင်းကြားစာ ကျွန်တော်တို့ လက်ခံရရှိခဲ့တယ်။ ဒေသခံ သူဌေးကြီး လာဗီ အဲဒီမှာ သေဆုံးသွားတယ်တဲ့။ ဟူး... ဒီသူဌေးတွေကို ကျွန်တော် တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေတစ်လျှောက် ဒီစံအိမ်ကြီးမှာ လူဘယ်လောက်တောင် သေခဲ့ရပြီးပြီလဲ။ ဘာလို့ လူတွေက ဒီမှာ လာနေချင်ကြသေးတာလဲ။ ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ နေရာကြီးက ကျွန်တော့်မြို့ကနေ ကားမောင်းရင် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက် သွားရတယ်။ တော်တော်ကို ဝေးလွန်းလို့ စိတ်တောင် ရှုပ်ရတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီသူဌေးကြီးက ကျွန်တော်တို့ ရဲစခန်းရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ပဲ မသွားချင်ပါစေ၊ သူ့ကိုသတ်သွားတဲ့ လူသတ်သမားကိုတော့ မဖြစ်မနေ ရှာဖွေရလိမ့်မယ်။ လူသတ်သမားကို ရှာတွေ့တာနဲ့ သူ့သမီးက ကျွန်တော်တို့ ရဲစခန်းကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ သေချာပေါက် ထပ်လုပ်ပေးမှာပဲ။"

"အစစ်အမှန် လူသတ်သမားကတော့ လာဗီရဲ့ အိမ်စေမလေးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ၊ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ တကယ်လို့ တကယ့်လူသတ်သမားကို မဖမ်းနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း၊ သူ့ကိုပဲ ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချလိုက်ရုံပေါ့။ ဒီလိုလုပ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ၊ ဟီးဟီး။"

"ဒါက တာဝန်လား။ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါက အယောင်ပြထားတဲ့ တာဝန်သက်သက်ပဲလား..."

ရဲချီယန်သည် ခဏမျှ ဆက်လက်ရှာဖွေလိုက်ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ရဲကားထဲမှ ပစ္စတို နှစ်လက်၊ အဆင့်နိမ့် ကျည်ဆန်များ ဖြည့်ထားသော ကျည်အိမ် လေးခုနှင့် ရဲသုံး လျှပ်စစ်တုတ်တစ်ချောင်းတို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အခြားတစ်ယောက်ယောက်သာ ဤပစ္စည်းများကို ရှာတွေ့ခဲ့လျှင် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကံဆိုးစွာဖြင့် ၎င်းတို့မှာ သူ့အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်လှပေ။ ပစ္စည်းများကို ရထားပေါ်သို့ သူ ပြန်ပစ်တင်လိုက်ပြီး၊ ရဲတံဆိပ်နှင့် ရဲအုပ်၏ သက်သေခံကတ်ပြားကို ယူဆောင်ကာ ရဲချီယန်သည် ကွေ့ကောက်နေသော တောင်တက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်တက်လာခဲ့သည်။

ယိုယွီစံအိမ် မှာ ရထားရပ်နားသည့် နေရာနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်မီအချိန်အတွင်း၊ ရဲချီယန်သည် အနက်ရောင် စံအိမ်ကြီးတစ်ခု၏ သံပန်းတံခါးဝရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တံခါးဝရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်သည် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလာခဲ့သည်။

"ခင်ဗျား၊ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။"

ရဲချီယန်က သူ၏ သက်သေခံကတ်ပြားနှင့် ရဲတံဆိပ်ကို ပြသလိုက်ရာ၊ မှောင်မိုက်ပြီး မိုးရွာသွန်းနေသော ရာသီဥတုတွင် တစ်ဖက်လူအား သူ၏ အယောင်ဆောင်ထားသော အမှတ်အသားကို ယုံကြည်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

"အို... ရဲအုပ်ကြီးပဲ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်လာခဲ့ပါ"

လုံခြုံရေးအစောင့်သည် တံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပေးပြီး ရဲချီယန်ကို အတွင်းသို့ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရဲအုပ်ကြီး ရောက်လာပြီပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်ကြီးကို သတ်သွားတဲ့ တကယ့်လူသတ်သမားကို မဖြစ်မနေ ရှာပေးပါဗျာ"

လုံခြုံရေးအစောင့်သည် မျက်ရည်ပေါက်ကြီးပေါက်ငယ် ကျကာ ငိုကြွေးနေပုံရပြီး၊ အလွန်အမင်း သစ္စာရှိသည့်အသွင် ပေါက်နေသည်။

"မစ္စတာ လာဗီ ဘယ်လို သေဆုံးသွားတာလဲ။"

"သခင်ကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ လေးညက ဆုံးပါးသွားတာပါ။ ကျွန်တော့်အပြင်၊ စံအိမ်ထဲမှာ သခင်ကြီးရဲ့ သားနဲ့ သမီးရယ်၊ အိမ်တော်ထိန်းကြီးရယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်စေမလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ။ ရဲအုပ်ကြီး... သခင်ကြီးကို သတ်သွားတာ အဲဒီ အိမ်စေမလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ် ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ဖမ်းပေးပါဗျာ"

ရဲချီယန်သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လေးရက်က ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က မစ္စတာ လာဗီ သေပြီး တစ်ရက်ကြာမှ တိုင်ချက်ဖွင့်တာပေါ့ ဘာလို့လဲ။"

လုံခြုံရေးအစောင့်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်

"တစ်ပတ်လုံး မိုးရွာနေခဲ့လို့ စံအိမ်ရဲ့ တယ်လီဖုန်းလိုင်းတွေနဲ့ အင်တာနက်တွေ ပြတ်တောက်သွားလို့ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကမှ ရဲစခန်းကို အဆက်အသွယ် ရခဲ့တာပါ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ စံအိမ်ထဲမှာပဲ စောင့်နေခဲ့တာပါ၊ ဘယ်သူမှ အပြင်မထွက်ရဲကြဘူးလေ။"

ဟား၊ ဒါက မုန်တိုင်းထန်နေတဲ့ စံအိမ်ကြီးများလား။

ရဲချီယန် အရင်က ဆော့ကစားခဲ့ဖူးသော လူသတ်သမားရှာသည့် ဇာတ်ညွှန်းဂိမ်းအများစုတွင် ဤကဲ့သို့ ဆင်တူသော နောက်ခံဇာတ်ကွက်များ ရှိတတ်သည်။

သို့သော် တကယ်သာ ထိုမျှ ရိုးရှင်းနေမည်ဆိုပါက၊ ဤနေရာကို အဆင့် ၃ တာဝန် ပလက်ဖောင်းအဖြစ် အဘယ်ကြောင့် သတ်မှတ်ထားမည်နည်း။

အဆင့် ၂ တာဝန် ပလက်ဖောင်းတစ်ခုတွင်ပင် ဖုတ်ကောင် ကဲ့သို့သော မကောင်းဆိုးဝါး များ ရှိနေခဲ့ပြီဆိုသည်ကို သိထားသင့်သည်။ အဆင့် ၃က... ဒီလောက်တောင် သာမန်ရိုးရှင်းနေမှာလား။

ရဲချီယန်သည် ထိုမျှ ရိုးရှင်းလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။

အခြေအနေက ပို၍ သာမန်ဆန်လေလေ၊ မမြင်နိုင်သော အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို ပိုမို ဖုံးကွယ်ထားလေလေပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စံအိမ်၏ ရဲတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင်၊

အပေါ်ဘက်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အား"

အသံလာရာဆီသို့ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လျှပ်စီးတစ်ကြောင်း ဖြတ်လက်သွားသည်။

အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်းက ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး သူတို့ဘေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ကျဆင်းလာသည်။

မိုးရေနှင့် ရောနှောနေသော သွေးများက မြေပြင်ပေါ်တွင် အနီရင့်ရင့် သွေးချောင်းတစ်ခုအဖြစ် စီးဆင်းသွားသည်။

သို့သော် ရဲချီယန်၏ အကြည့်ကမူ အလောင်းပြုတ်ကျလာခဲ့သော နေရာသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ လူသားတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သော အရိပ်တစ်ခုပင်။

ပြီးတော့...

"မင်း ခံစားမိလား။"

သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဆွဲထားသော သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ မှော်ဝင်ငွေ လက်ဝါးကပ်တိုင် ထံမှ အပူငွေ့များ ဖြာထွက်နေသည်။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး။"

"အား အိမ်စေမလေး၊ အိမ်စေမလေး သေသွားပြီ"

သူ့ဘေးရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မုတ်ဆိတ်ဖြူများနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ရဲတိုက်ထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအဘိုးအိုကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ လုံခြုံရေးအစောင့်သည် ချက်ချင်း အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"ဒါ ခင်ဗျားလက်ချက်ပဲ ခင်ဗျား သူ့ကို သတ်လိုက်တာ"

အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။ လုံခြုံရေးအစောင့်၏ ကျောပြင် အမှောင်ထုထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျား အံ့ဩသွားလောက်တယ်... ကျွန်တော်က ဒီအိမ်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းပါ။ ခင်ဗျားက အပြင်ကလာတဲ့ ရဲအုပ်လား။ တော်တော်လေး ငယ်သေးတာပဲ၊ ဟူး... နောက်တစ်ယောက် သေသွားပြန်ပြီ... တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"

"နောက်တစ်ယောက် သခင်ကြီး လာဗီ နဲ့ အခုလေးတင် သေသွားတဲ့ အမျိုးသမီးအပြင်၊ တခြားသေတဲ့သူ ရှိသေးလို့လား။"

ရဲချီယန်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးသံရဲရဲ အလောင်းကို မကြည့်မိစေရန် မိမိကိုယ်ကို အတင်း ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် အိမ်တော်ထိန်းကြီးမှာ ယင်းကို အသားကျနေပုံရသည်။ သူသည် အလောင်းကို ကောက်မလိုက်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားရာ၊ ထိုနေရာတွင် ကြိုတင်တူးထားပုံရသော မြေကျင်းအုတ်ဂူ အချို့ ရှိနေသည်။

ထိုမြေကျင်းများထဲမှ တစ်ခုထဲသို့ အလောင်းကို သူ ပစ်ချလိုက်သည်။

အုတ်ဂူမြေကျင်း ငါးခုရှိပြီး၊ သုံးခုထဲတွင် အလောင်းများ ရှိနှင့်နေပြီးဖြစ်သည်။

""

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို အရင် ဝင်ပါဦး ရဲအုပ်ကြီး။"

ရဲတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သော်လည်း အေးစက်စက် ခံစားချက်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင်၊ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရဲချီယန် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးများပင် ထသွားစေသည်။

"ကော်ဖီ သောက်မလား။ ဒါမှမဟုတ် လက်ဖက်ရည်လား။"

"ရေနွေးဆို အဆင်ပြေပါတယ်။"

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး။"

မကြာမီမှာပင်၊ ရဲချီယန်၏ ရှေ့တွင် ကော်ဖီတစ်ခွက် ချထားပေးလာသည်။ သူ မသောက်ဘဲ အိမ်တော်ထိန်းကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်

"ဒီမှာ တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ သခင်ကြီး လာဗီ တစ်ယောက်တည်း သေတာလို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ ခုနက..."

အိမ်တော်ထိန်းကြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မှိန်ဖျော့နေသော ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်တွင် သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော သူ၏မျက်လုံးများမှာ တကယ်ကို ကြက်သီးထစရာပင်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လေးရက်ကတော့ သခင်ကြီး တစ်ယောက်တည်း သေတာ မှန်ပါတယ်။ သခင်မလေးနဲ့ သခင်လေးတို့ အပြင်းအထန် ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ အိမ်စေမလေးက သခင်ကြီးကို သတ်တာလို့ သခင်မလေးက ယုံကြည်နေပြီး၊ သခင်လေးနဲ့ အိမ်စေမလေးကတော့ တိတ်တဆိတ် ချစ်သူတွေဖြစ်နေကြတော့ သဘာဝကျကျပဲ သခင်လေးက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ သူတို့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြပြီးတော့၊ နောက်နေ့မနက်ကျ သခင်မလေးရဲ့ အလောင်းကို ထပ်ခိုးပေါ်မှာ ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ရတယ်။ လုံခြုံရေးအစောင့်က သခင်မလေးကို သဘောကျနေတာဆိုတော့ အဲဒီနေ့မှာတင် သူ ရူးသွပ်သွားတော့တာပဲ။ တတိယနေ့မှာတော့ သခင်လေးပါ သေဆုံးသွားပြန်တယ်... ဒီနေ့က စတုတ္ထမြောက်နေ့ပေါ့..."

"ကျွန်တော်လည်း အနှေးနဲ့အမြန် သေရတော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်၊ ဒါကြောင့် မနေ့က ကျွန်တော်တို့ ငါးယောက်လုံးအတွက် အုတ်ဂူမြေကျင်းတွေ တူးထားလိုက်တာ။ ကျွန်တော် သေသွားရင်တောင် မြှုပ်နှံဖို့ နေရာလေးတော့ ရှိသွားတာပေါ့၊ ဟီးဟီး... ရဲအုပ်ကြီး၊ ဒီစံအိမ်က ကျိန်စာသင့်နေတာ။ ဒီမှာနေတဲ့သူတိုင်း သေကြရလိမ့်မယ်... ဈေးပေါရုံနဲ့ ဒီနေရာကို မဝယ်ဖို့ သခင်ကြီးကို ကျွန်တော် အကြံပေးခဲ့သင့်တာ... ဟူး... အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားပါပြီ၊ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ... ခင်ဗျား၊ ခင်ဗျားလည်း အမြန်ဆုံး ထွက်သွားသင့်တယ်။"

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ရမည့် လူသတ်မှုကနေ သဘာဝလွန် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

ရဲချီယန်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အကယ်၍သာ သူ့ထံတွင် ဤသန့်ရှင်းသောနယ်မြေ မှော်ဝင်ငွေ လက်ဝါးကပ်တိုင် မရှိခဲ့ပါက၊ သူ ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်ချင်နေမိလိမ့်မည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာတောင်၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်နေနေသေးတာလဲ။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီး ခေါင်းမော့လာပြီး ခြောက်ကပ်ကပ် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီစံအိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး။ စံအိမ်ရဲ့ တံခါးဝကနေ အပြင်ကို လျှောက်သွားလို့ကို မရတော့တာပါ။ ရဲအုပ် ရောက်လာရင်လည်း အထဲကို ပေးမဝင်ဖို့ လုံခြုံရေးအစောင့်ကို ကျွန်တော် သေချာမှာထားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားလည်း ထွက်သွားလို့မရတော့ဘူးဆိုရင်၊ ခင်ဗျားအတွက်ပါ မြေကျင်းတစ်ကျင်း ကျွန်တော် တူးပေးပါ့မယ်။"