အခန်း (၂၁-၂၂)

အခန်း ၂၁ ဘုရားသခင် ဆာလောင်နေသည်

"ခင်ဗျားပြောတဲ့ အဲဒီကျိန်စာဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

ရဲချီယန်၏ နုပျိုသော မျက်နှာထက်တွင် အကြောက်တရား၏ အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အိမ်တော်ထိန်းကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"မင်း မကြောက်ဘူးလား။"

ရဲချီယန်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရဲတိုက်၏ အပေါ်ထပ်များဆီသို့ ဦးတည်နေသော သစ်မာသား လှေကားထစ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ ရဲအုပ်အလုပ်အပြင် အချိန်ပိုင်း သင်းအုပ်ဆရာ အဖြစ်လည်း ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်သေးတယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်နေပြီဆိုမှတော့၊ ကျွန်တော် သေချာပေါက် အလွယ်တကူ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ မှော်ဝင်ငွေ လက်ဝါးကပ်တိုင် ကို သူ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ညင်သာသိမ်မွေ့လှသော သန့်ရှင်းသည့် အလင်းရောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုကို ခွင်းပစ်လိုက်ပြီး၊ ဤအလင်းရောင်ထဲတွင် ရဲချီယန်သည် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်တော် တစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသယောင် ထင်ရသည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများကို အတင်းပွတ်သပ်ကာ၊ သူ့ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် အတော်ကြာသည်အထိ ကြက်သေ သေနေခဲ့ပြီး၊ အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့သွားကာ ရဲချီယန် ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ချိန်မှသာ သူ အသိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

"ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းထောပနာ ပြုပါ၏ ငါတို့တော့ ကယ်တင်ခံရပြီ"

အချိန်ပိုင်း သင်းအုပ်ဆရာ ဟူသော အယောင်ဆောင် အမှတ်အသားဖြင့်၊ ဤစံအိမ်ကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အိမ်တော်ထိန်းကြီးထံမှ ရဲချီယန် လျင်မြန်စွာ သိရှိသွားခဲ့သည်။

ဤစံအိမ်၏ ပထမဆုံးပိုင်ရှင်မှာ တိတ်တဆိတ် သွေးဆာနေသော အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ်တွင်၊ သားကောင်တစ်ကောင်က ရဲစခန်းသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ စံအိမ်ပိုင်ရှင်သည် သူ၏ အိမ်စေမလေးကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချကာ ထောင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ခဲ့ပြီး၊ သူနှင့် ကြံရာပါ ရဲအုပ်က သူမကို ရက်ပေါင်းများစွာ နှိပ်စက်ကာ ဖြောင့်ချက်ပေးရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သေနတ်ဖြင့် ပစ်သတ်ကွပ်မျက်ခဲ့သည်။

ထိုနောက်ပိုင်း ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်၊ စံအိမ်ကြီးသည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းထန်သော ညတစ်ည၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ မိုးရွာသောည လွန်မြောက်သွားချိန်တွင်မူ၊ အစားအသောက် လာပို့သော သူဌေးက စံအိမ်ထဲရှိ လူအားလုံး သဘာဝနှင့်ဆန့်ကျင်စွာ သေဆုံးနေကြသည်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က စံအိမ်ပိုင်ရှင်၏ ဇနီးနှင့် ဖောက်ပြန်နေခဲ့သော ရဲအုပ်ပင်လျှင် အပါအဝင်ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် နှစ်သုံးဆယ်တစ်လျှောက်၊ စံအိမ်သည် ပိုင်ရှင် ဆယ်ဦးထက်မက လက်ပြောင်းလက်လွှဲ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ပိုင်ရှင်တိုင်းသည် မိုးရွာသော ညတစ်ညတွင် သဘာဝနှင့်ဆန့်ကျင်ကာ သေဆုံးသွားလေ့ရှိသည်။

လက်ရှိ စံအိမ်ပိုင်ရှင် လာဗီမှာ သရဲတစ္ဆေများကို မယုံကြည်သူဖြစ်သည်။ သူသည် အတော်လေး ချမ်းသာသော်လည်း၊ အလွန်ကပ်စေးနှဲသော ကပ်စေးနှဲတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤမျှကြီးမားသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခုက အလွန်ဈေးပေါပြီး အခွန်လွတ်ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် သူ ချက်ချင်းပင် ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ပြီးတော့...

"ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ မိုးရွာတဲ့ည၊ ဆက်သွယ်ရေးတွေ ပြတ်တောက်သွားတယ်၊ သေဆုံးမှု...အားလုံးအတူတူပဲလေ၊ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က အပြင်က ရဲစခန်းကို ကျွန်တော်တို့ တစ်ကြိမ် အောင်အောင်မြင်မြင် ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့ပြီး ခင်ဗျား ဒီကို ရောက်လာတာပါပဲ။ တကယ်လို့များ၊ ခင်ဗျားက ဒီကျိန်စာကို တကယ်ပဲ ချိုးဖျက်နိုင်ကောင်း ချိုးဖျက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။"

"အဲဒီ အိမ်စေမလေးက ဘယ်မှာ သေသွားတာလဲ။ ပထမဆုံး စံအိမ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ အိမ်စေမလေးကို ပြောတာပါ။"

"ရဲတိုက်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာက နာရီစင်မှာ ဖြစ်ရမယ်။"

ရဲချီယန်သည် ဘာလုပ်ရမည်ကို သိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိန်စာဆိုသောအရာမှာ ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ် တစ်ခုခုနှင့် ဆင်တူနိုင်ပေသည်။

ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ လက်ဝါးကပ်တိုင် ကသာ အဲဒီ ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ် ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ ဒီတာဝန်က အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

အကယ်၍သာ မလုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဘာဖြစ်လာမလဲ ဆိုသည်ကို သူ မတွေးတောနေခဲ့ပေ။ အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတာ။

ရေနံဆီမီးခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း၊ ရဲချီယန်သည် အိမ်တော်ထိန်းကြီးနောက်မှ ရဲတိုက်လှေကားအတိုင်း လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ချမ်းစိမ့်စိမ့် လေထုက ရဲတိုက်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်ကျဆင်းလာသော မိုးရေပေါက်သံများက ပို၍ပင် ကျောချမ်းစရာ ကောင်းနေသည်။

အပေါ်ဆုံးရှိ နာရီစင်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်အထိ၊ သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် အပူငွေ့များကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

"ဒီနေရာပဲ။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် အတွင်းသို့ မဝင်ရဲချေ။ ရဲချီယန်က အံကြိတ်ကာ နာရီစင်အတွင်းသို့ တစ်ကိုယ်တော် ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

နာရီစင်အတွင်းသို့ သူ ဝင်ရောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို ပစ်မှတ်လော့ခ်ချလိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို သူ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီလောက်မြန်မြန် လာတာလား။ ရှောင်စမ်း"

သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ မှော်ဝင်ငွေ လက်ဝါးကပ်တိုင် ထံမှ နူးညံ့သောအလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ နာရီစင်ကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ညကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။

ခလွမ်—

ရဲချီယန် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ပြောင်ချော၍ အလင်းပေါက်နေသော ဦးခေါင်းခွံတစ်ခု သူ၏ ခြေရင်းသို့ ပြုတ်ကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"..."

ပြီးသွားပြီလား။

ရဲချီယန်သည် အမြဲတမ်း တကယ့်အစစ်အမှန် မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ၏ ပေါင်ကို ဆွဲလိမ်ကြည့်လိုက်သည်၊ နာကျင်နေသည့်အတွက် အိပ်မက်မက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သို့မဟုတ် ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာများလား။ ဤနေရာတွင် တစ်ခဏမျှ ဆက်လက်ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း၊ ထိုပြောင်ချောနေသော ဦးခေါင်းခွံမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင်၊ တကယ်ကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကြည့်ရင်း၊ ရဲချီယန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ၎င်းကို အနည်းငယ် အထင်သေးမိသွားသလားဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ၊ ဤ တာဝန် ပလက်ဖောင်း သည် အခြား မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက် လာရောက်စူးစမ်းသည်ဖြစ်စေ လုံးဝကို အန္တရာယ်များနေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရောက်လာသူမှာ ရဲချီယန် ဖြစ်နေပြီး၊ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ရဲချီယန်၏ လက်ထဲ၌ အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်ထားသော သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ လက်ဝါးကပ်တိုင် ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါ၊ အကယ်၍သာ သူ့ထံတွင် အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပါရမီစွမ်းရည် မရှိခဲ့လျှင်၊ အဆင့် ၂ မှော်ဝင်ငွေ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို လက်ရှိ သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ လက်ဝါးကပ်တိုင်အဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲထားနိုင်ခဲ့လျှင်၊ ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းမှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ခုခံရန် အင်အားပင် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ဟူး..."

ရဲချီယန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်သည်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် ဤမှတ်တိုင်သည် အလွန်အမင်း အလျင်စလို ပြီးဆုံးသွားသယောင် ရှိသော်လည်း၊ ဘာများ အဆင်မပြေဖြစ်စရာ ရှိလို့လဲ။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြောင်ချောနေသော ဦးခေါင်းခွံကို သူ ကောက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဘာအတွက် အသုံးပြုရမည်ကို မသိသော်လည်း၊ ကျလာပြီဆိုမှတော့ ယူမသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား အပြင်ထွက်လာပြီလား။"

အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် သူ၏နဖူးမှ အေးစက်သော ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူသည် နာရီစင်အတွင်းမှ အသံကို ကြားခဲ့ရပြီး၊ ရဲချီယန်၏ လက်ထဲရှိ ဦးခေါင်းခွံကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ဒီစံအိမ်က ကျိန်စာကို ကျွန်တော် ဖြေရှင်းလိုက်ပါပြီ။ ဒီဦးခေါင်းခွံက ကျိန်စာရဲ့ မူလကိုယ်ထည်ပဲ။"

"ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးပါစေ၊ ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးပါစေ၊ ကျွန်တော်တို့ကို လာကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးနှင့်အတူ အပေါ်ထပ်မှ သူ ဆင်းလာချိန်တွင်၊ အပြင်ဘက်ရှိ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းမှာ အားပျော့သွားမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြပေ။ ၎င်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရနိုင်သော ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ် တစ်ခုသည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သော တရားခံ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ ထိုကဲ့သို့သော ရာသီဥတု ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကြောင့်သာ ထိုချည်နှောင်ခံဝိညာဉ် ကို ဖြစ်တည်လာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စံအိမ်၏ အစီအရင် ကန့်သတ်ချက် ရုပ်သိမ်းသွားသော်လည်း၊ ရဲချီယန် ချက်ချင်း လှည့်ပြန်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။

ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားလို့လဲ။ တစ်နာရီတောင် မရှိသေးဘူးလေ။

ဒီနေရာက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ။

သူဌေးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ စံအိမ်လေ။

ဒီမှာ လက်နက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ရထားဒင်္ဂါးတွေ မရှိပေမဲ့၊ တခြားမှတ်တိုင်တွေမှာ မရှိနိုင်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အရာတွေ ဒီမှာ ရှိနေတယ်။

အစားအစာ။

ဖိသိပ်ထားတဲ့ ဘီစကွတ်တွေ မဟုတ်ဘဲ၊ တကယ့် အသီးအရွက်တွေနဲ့ အသားတွေလေ။

ဗိုက်စင်သီး က အရသာရှိပေမဲ့ နေ့တိုင်းသာ စားနေရမယ်ဆိုရင် တစ်ချိန်ချိန်တော့ ရိုးအီသွားတဲ့အချိန် ရှိလာမှာပဲ။

ပုံမှန် လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ရဲချီယန်သည်လည်း ပုံမှန် အစားအသောက်များကို လွမ်းဆွတ်တောင့်တနေမိသည်။

"သင်းအုပ်ဆရာကြီး... ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ခင်ဗျားအတွက် ဆုလာဘ်ပါ။"

အညစ်အကြေးကင်းစင်သော အနီရောင် ကျောက်မျက်ရတနာ တစ်လုံးကို မီးခံသေတ္တာထဲမှ အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

"ဒါက သခင်ကြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ရရှိခဲ့တဲ့ ရတနာတစ်ခုပါ။ တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရသလို ဒီစံအိမ်ထဲမှာ ကျွန်တော်သိသလောက် အဖိုးတန်ဆုံး အရာတစ်ခုပါပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သင်းအုပ်ဆရာကြီး၊ မငြင်းပါနဲ့ဗျာ။ သေချာတာပေါ့... ဒီစံအိမ်ထဲမှာ ခင်ဗျား သဘောကျတာ တစ်ခုခု တွေ့ရင်လည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ယူသွားနိုင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာမှာ ပိုင်ရှင်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလေ။"

သူက အဲဒီ နောက်ဆုံးစကားခွန်းကို စောင့်နေခဲ့တာလေ။

ရဲချီယန်သည် ကျောက်မျက်ရတနာကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် အလေးချိန် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ရေခဲတုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ချောမွေ့ပြီး အေးစက်နေသည်။

"ကျွန်တော် မကြာခင် တောင်အောက်ကို ဆင်းတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ပစ္စည်းနည်းနည်းပါးပါး ပြန်ဖြည့်တင်းဖို့ လိုတယ်။ ကျွန်တော် အစားအသောက်နဲ့ ရေ နည်းနည်း ယူသွားလို့ ရမလား။"

"သေချာတာပေါ့။"

သူတို့၏ မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်ရာ၊ ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် လတ်ဆတ်သော အသားများ၊ ကြက်ဥများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အပုံလိုက်ကြီးကို ရဲချီယန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောပိုးအိတ်အပြည့် ထည့်ပြီးနောက် ရဲချီယန်သည် ရထားဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူသည် မိနစ်နှစ်ဆယ်လျှင် တစ်ခေါက်နှုန်းဖြင့် သွားလိုက်ပြန်လိုက် လုပ်နေပြီး၊ ရထားထဲသို့ ပစ္စည်းများ ပစ်ချပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

ရူးသွပ်သွားသော လုံခြုံရေးအစောင့်ကို ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်နေသော အိမ်တော်ထိန်းကြီးမှာ ရဲချီယန် ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားခဲ့သည်။

"သင်းအုပ်ဆရာကြီး... ကျိန်စာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေသေးလို့လား။"

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဘုရားသခင် အဘိုးကြီးက ဗိုက်ဆာလို့ အစားအသောက် နည်းနည်းပါးပါး ပြန်ယူလာခဲ့ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းလိုက်လို့ပါ။ အဲဒါ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား။"

အခန်း ၂၂ မှတ်တိုင်မှ ထွက်ခွာခြင်းနှင့် အသစ်ရလာသော အဆင့် ၄ ရတနာသေတ္တာ

ရဲချီယန်သည် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ သွားလာကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ အစားအစာ အများစုနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အမျိုးမျိုးကို သယ်ယူလာခဲ့သည်။

စံအိမ်ထဲတွင် အသက်ရှင်နေသေးသော လူနှစ်ယောက် ကျန်ရှိနေသေးကြောင်းကို သူ မေ့မထားခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ အကုန်လုံးကို မယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စံအိမ်မှထွက်ခွာမည့် သူ၏ နောက်ဆုံးအကြိမ် ခရီးစဉ်တွင်၊ သံပန်းတံခါးဘေး၌ ရပ်နေသော အိမ်တော်ထိန်းကြီးက သူ့ကို ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"သင်းအုပ်ဆရာကြီး"

ရဲချီယန် ရပ်တန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ရူးသွပ်နေသော လုံခြုံရေးအစောင့်ကို ကိုင်တွယ်ထားရင်း သူ့ကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"သင်းအုပ်ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင် ခင်ဗျားကျေးဇူးကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီပစ္စည်းလေးကို ယူသွားပေးပါ။"

"အာ... ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့။ ခင်ဗျား အကြိမ်ကြိမ် အခေါက်ခေါက် သယ်နေတာကို ပြောချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ဒီစံအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အပြောင်ရှင်းသွားရင်တောင် အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော် အခုလေးတင်မှ သတိရသွားလို့ပါ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား ဒီအတိုင်းသာ ထွက်သွားခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော် တကယ် နောင်တရနေမိမှာပါ။"

ရဲချီယန် တစ်လွဲတွေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ထပ်မံရှင်းပြကာ ဖဲကြိုးချည်ထားသော သစ်သားသေတ္တာလေး တစ်လုံးကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလာသည်။

"ဒါက"

ရဲချီယန် သစ်သားသေတ္တာလေးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြန်ဖြေလာသည်

"ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရတာ RUN ကုမ္ပဏီ အကြောင်းကို သိထားပုံရတယ် မဟုတ်လား။ ဒါက သူတို့နဲ့ ကုန်သွယ်ဖို့အတွက် ငွေကြေးတွေပါ။ ဒီရထားဒင်္ဂါးတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ဆီကနေ ဘာမဆို ဝယ်လို့ရတယ်။ သခင်ကြီးက ဒါတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့တာ၊ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ဆီမှာ ဒီသုံးပြားပဲ ရှိခဲ့တယ်။ သခင်ကြီးလည်း သေသွားပြီဆိုတော့၊ ကျွန်တော်တို့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်လေး အနေနဲ့ သင်းအုပ်ဆရာကြီးကို ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။"

မှန်ပေသည်။

သေတ္တာလေးထဲတွင် ရထားဒင်္ဂါး သုံးပြား ရှိနေသည်။

သို့သော် ရဲချီယန်ကို ပို၍ အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ နာမည်တစ်ခုပင်။

RUN ကုမ္ပဏီ။

ကမ္ဘာပျက်မြို့တော် တွင် ပေါ်လာခဲ့သော ထိုအင်အားစုက ရိုးရှင်းသော နောက်ခံတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ဘူးလား။

အနာဂတ် အခြားသော မှတ်တိုင်များတွင် ဤကုမ္ပဏီကို သူ ထပ်မံ မြင်တွေ့ရနိုင်ချေ ရှိနေသလား။

ဒါဆိုရင် ဒီအင်အားစုကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်ပြန့်ကြီးမားနေမလဲ။

သူ စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အထောက်အကူပြုနိုင်မည့် အခြားအချက်အလက်များလည်း သူ့ထံတွင် ရှိမနေခဲ့ချေ။

ရဲချီယန်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရထားဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး မိုးကာအင်္ကျီကို ချွတ်ချလိုက်ကာ၊ ပုံထားသော အစားအစာများနှင့် အိုးခွက်ပန်းကန် အမျိုးမျိုးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

အများကြီး တွေးနေတာက အသုံးမဝင်ဘူး၊ ကိုယ်တိုင် ရှင်သန်နိုင်ရေးကို သေချာအောင် လုပ်တာက ပိုကောင်းတယ်။

ဤပစ္စည်းများကို သိုလှောင်ခန်း ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခြင်းက အပြင်တွင် အကြာကြီးထား၍ ပုပ်သိုးသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

သူသည် ရထားထဲတွင် အသားကင်စင်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး၊ အရည်အသွေးမြင့်မားသော အမဲသားပြား အထူကြီးတစ်ပြားကို တင်လိုက်ကာ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော နွေးထွေးသည့် ညစာတစ်နပ်ကို ပြင်ဆင်နေလေသည်။

အသားကင်နေစဉ်၊ ရဲချီယန်သည် မိုးရေခံရန်အတွက် ခွက်များကို အပြင်ဘက်တွင် ထားရှိခဲ့ပြီး ဤမှတ်တိုင်မှ ယခုအထိ သူရရှိခဲ့သော အထူးအကျိုးအမြတ်များကို စတင်ခွဲခြားစီစဉ်တော့သည်။

【သန့်စင်ထားသော ချည်နှောင်ခံအရာဝတ္ထု】 (အဆင့် ၃)

【နတ်ဆိုးများ၊ မိစ္ဆာများကို နှင်ထုတ်ရန်အတွက် ရထား၏ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ထားရှိနိုင်သည်။】

【နူးညံ့သော ပတ္တမြား】 (အဆင့် ၁)

【အဖိုးတန်သည်။ အချို့သော သတ္တဝါများသည် ၎င်းကို ရထားဒင်္ဂါး များဖြင့် ဝယ်ယူကောင်း ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ပတ္တမြားရောင် ရထားဆေးသုတ်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။】

"တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလိုမျိုးအရာကို ရထားဒင်္ဂါး တွေနဲ့ ဝယ်ပါ့မလား။"

ရဲချီယန်သည် ကျောက်မျက်ရတနာကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး၊ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ဦးခေါင်းခွံအပေါ် အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

【ကိုယ်ခံစွမ်းအား: ၅၆ → ၄၉】 【စိတ်စွမ်းအား: ၉၀ → ၅၀】

မမြင်ရသော စွမ်းအင်တစ်ခုက ဦးခေါင်းခွံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်၊ သူ၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအား နှင့် စိတ်စွမ်းအား တို့သည် လျော့နည်းကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။

ရဲချီယန်၏ လက်ထဲရှိ အရာဝတ္ထုမှာ ဦးခေါင်းခွံနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ ၎င်းအစား ပြီးပြည့်စုံစွာ ချောမွေ့နေပြီး တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းတုံး တစ်တုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

【သန့်စင်သော ချည်နှောင်ခံ ကျောက်တုံး】 (အဆင့် ၄)

【ရထား၏ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ထားရှိနိုင်ပြီး၊ ၎င်းသည် ရထားကို နတ်ဆိုးမိစ္ဆာများ နှင်ထုတ်နိုင်စေကာ ၎င်း၏အဆင့်အောက်ရှိ မည်သည့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကိုမဆို လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီး၊ ရထားမောင်းနှင်သူ အပေါ် သက်ရောက်လာသော ဆိုးရွားသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို အလိုအလျောက် စုပ်ယူပေးနိုင်သည်။】

အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်ပြီးနောက် စွမ်းရည်များမှာ အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ကြီးမားသော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ အဆင့် ၄ ချည်နှောင်ခံ ကျောက်တုံး သည် ဆိုးရွားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို စုပ်ယူခြင်းနှင့် အဆင့် ၄ အောက်ရှိ မိစ္ဆာများကို လျစ်လျူရှုနိုင်သော အစွမ်းများကိုပါ ထပ်မံရရှိသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ အဆင့် ၅ သို့ မရောက်မချင်း၊ သဘာဝလွန် မှတ်တိုင်များနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သူ့အတွက် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ၊

ကျောက်တုံး၏ အလားအလာများ ကုန်ဆုံးသွားပြီဟု ရဲချီယန် မခံစားရခြင်းပင်။

၎င်းကို နောက်ထပ် အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ဆက်လုပ်၍ ရနိုင်သေးသည်။

ဆိုက်ကပ်ချိန် နောက်ပြန်ရေတွက်ခြင်း 【၀၀:၄၂:၄၅】

သူ၏ အသားကင် စားသောက်ပွဲကို မြိန်ယှက်စွာ ခံစားနေသော ရဲချီယန်သည် ပြင်ပ အမှိုက်သိမ်းစက် ထံမှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အောက်ဘက်ရှိ အပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝေါလီ တွားသွားဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် သွေးများပေကျံနေသော လက်ဆောင်ဗူး တစ်ဗူးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားကာ၊ ရဲချီယန် ရှေ့သို့ ယိမ်းယိုင်လျှောက်လာပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

【အဆင့် ၃ ရတနာသေတ္တာ】 (ဖွင့်နိုင်သည်)

"ကောင်းတယ် ဝေါလီ။ နောက်မှ မင်းအတွက် ဆီနည်းနည်း ရှာပေးမယ်။"

ဤစကားများကို ဝေါလီ နားမလည်ပေ။ ၎င်းသည် အမှိုက်သိမ်းစက် ဆီသို့ ပြန်သွားကာ အနားယူသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဒါဆိုရင်၊ ငါ အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ။"

ရတနာသေတ္တာ ယူဆောင်ကာ ဝေါလီ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့်၊ ဤမှတ်တိုင်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ မရှိတော့ပေ။

"မှတ်တိုင်မှ ထွက်ခွာမည်။"

【VIP ဦးစားပေး ထွက်ခွာခွင့် စတင်ပါပြီ】

ရထား စတင်ထွက်ခွာသည်။

ဖြည်းညင်းစွာ အရှိန်မြှင့်တင်ရင်း၊ ၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

မှောင်မိုက်နေသော မိုးကြိုးမုန်တိုင်း တိမ်တိုက် တစ်ခုမှ နောက်တစ်ခုသို့ ဖြတ်သန်းသွားကာ၊ အဆုံးအစမရှိသော လွင်တီးခေါင်ပြင် ထဲသို့ ရဲချီယန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

【ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများ အားလုံး စတုတ္ထမြောက် မှတ်တိုင်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပါပြီ】

【ဘူတာရုံတွင်း စကားပြောလုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ】

【အတွေ့အကြုံသစ်များ၏ မူလလျှို့ဝှက်မော်ဂျူးဖြစ်သော အတွေ့အကြုံသစ် ကာကွယ်ရေးကို ပိတ်ပင်လိုက်ပါပြီ】

【ယခုမှစ၍၊ မကောင်းဆိုးဝါး များသည် နေ့ဘက်တွင်လည်း ရထားကို တိုက်ခိုက်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်】

အသံလွှင့် ကြေညာသံ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

စကားပြောခန်းသည် ချက်ချင်းပင် ပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

【"လခွီးပဲ လူတွေကို အသက်ဆက်ရှင်ခွင့် ပေးဦးမှာလား။ ညဘက်လည်း မကောင်းဆိုးဝါး၊ နေ့ဘက်လည်း မကောင်းဆိုးဝါး တဲ့ ငါတို့ကို အိပ်ဖို့တောင် အချိန်မပေးဘူးလား ငါ့ကို သေစေချင်တယ်လို့သာ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ပါ၊ ဒီလိုမျိုး ညှဉ်းဆဲနေစရာ မလိုဘူး"】

【"ဟီးဟီး၊ မင်းတို့ သဘောမပေါက်သေးဘူးလား။ ဒီကမ္ဘာကြီးက ငါတို့ သေတာကို မြင်ချင်ရုံသက်သက်ပဲ၊ ငါတို့ကို ထွက်ပေါက်ပေးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး။"】

【"ဟင် ထူးဆန်းလိုက်တာ။ အဆင့် ၂ ရထားတောင် အစောကြီးကတည်းက ထွက်သွားလောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အသံလွှင့်ကြေညာချက်က အခုမှ ထွက်လာရတာလဲ။"】

【"တစ်ယောက်ယောက် အဆင့် ၃ ကို ရောက်သွားပြီလို့ ပြောချင်နေတာလား။ နောက်မနေစမ်းပါနဲ့။ အဆင့် ၃ ရောက်ဖို့ သယံဇာတ ဘယ်လောက်တောင် လိုတယ်ဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား။ ဘယ်သူမှ အဲဒါတွေ အကုန်လုံး စုဆောင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ တစ်နာရီတောင် မပြည့်သေးဘူးလေ။ အသံလွှင့်ကြေညာချက်ကများ တစ်ခုခု မှားယွင်းပြီး နောက်ကျမှ ကြေညာတာ ဖြစ်မှာပါ။"】

【"ဟုတ်တာပေါ့ ဒီလောက် အချိန်လေးအတွင်းမှာ ဘယ်သူကများ အဲဒီလောက်များတဲ့ သယံဇာတတွေကို စုဆောင်းနိုင်မှာလဲ။ လုပ်နိုင်တဲ့သူရှိရင် ငါ့ဖိနပ် ငါပြန်စားပြမယ်"】

【"တောက်... နေ့ဘက်ပါ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ လာတော့မယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ကျည်ဆန် အလုံအလောက် မရှိတော့ဘူး သေနတ်တွေ ရောင်းတဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ စကားလေး ဘာလေး ပြောပါဦး၊ ခင်ဗျားဆီမှာ ကျည်ဆန်တွေ ရှိသေးလား။ ပိုးကောင်အသားနဲ့ လဲပေးမယ်လေ ပရိုတင်းဓာတ် ကြွယ်ဝတယ်၊ အမဲသား အရသာမျိုးပဲ"】

【"ရွံစရာကြီး မင်းက ဘယ်ယာဂရီးလ်စ်လား။ ဘာလို့ ပိုးကောင်တွေ စားနေတာလဲ။"】

ညည်းတွားသူတွေလည်း ရှိသလို၊ အခြေအတင် ငြင်းခုံသူတွေလည်း ရှိနေကြသည်။

မှတ်တိုင် လေးခုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ ကျန်ရစ်သူများသည် ဤကမ္ဘာ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် အသားကျစေရန် အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခံခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

အသံလွှင့်ကြေညာချက်က ပြောသွားသည့်အရာများနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့ သိပ်ပြီး ဒေါသမထွက်ကြတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ဒေါသထွက်ဖို့ပင် ထုံပေပေ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

စတုတ္ထမြောက် မှတ်တိုင်အပြီး သေဆုံးသူ အရေအတွက်မှာ တတိယမြောက် မှတ်တိုင်အပြီးထက် အနည်းငယ် လျော့နည်းသည်။

【၃၄၅၅ / ၁၀၀၀၀】

သေဆုံးသူ တစ်ထောင် အောက်သာ ရှိသည်။

အောင်ပွဲခံစရာ အကြောင်းလား။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ စကားပြောခန်းအတွင်းမှ မက်ဆေ့ချ်များ လည်ပတ်သွားသည့် အမြန်နှုန်းမှာ အစပိုင်းကထက် များစွာ နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရဲချီယန်သည် ဤအရာများကို အာရုံမစိုက်နေခဲ့ပေ။ သူ၏ အာရုံအပြည့်အဝမှာ သူ၏လက်ထဲရှိ သေတ္တာပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

"အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း"

【ကိုယ်ခံစွမ်းအား: ၆၃ → ၃၃】 【စိတ်စွမ်းအား: ၇၀ → ၄၅】

【အဆင့် ၄ ရတနာသေတ္တာ ဖွင့်နိုင်သည်】

ရဲချီယန်သည် ကင်ထားသော အသားတစ်တုံးကို ခရင်းဖြင့်ထိုးကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်များကို သုတ်လိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် အဆင့် ၄ ရတနာသေတ္တာ က သူ့ကို သတိပေး ကင်းစောင့်မျှော်စင် ပေးခဲ့သည်။ ဤတစ်ခုကလည်း သိပ်မဆိုးလောက်ဘူးဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။

"အဆင့် ၄ ရတနာသေတ္တာ ကို ဖွင့်မည်"

【ရထားဒင်္ဂါး ၈ ပြား ရရှိသည်】