အခန်း (၄၃၅)

အခန်း။ ၄၃၅

မဟာအကြီးအကဲသည် စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း မသိစိတ်ဖြင့် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ဤမျှလောက်အထိ ရင်ဆိုင်ရခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့မိပေ။

အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယွင်ရှန်းအတွက် ကံကောင်းသောနေ့တစ်နေ့ဟုပင် ဆိုရပေမည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားသားရဲများကို ၎င်းတို့၏ သဘာဝဓာတ်ခံအလိုက် ရေ၊ မြေ၊ လေ၊ မီး ဟူ၍ အဓိကအမျိုးအစား လေးခု ခွဲခြားထားသည်။ တူညီသော ဓာတ်ခံရှိသည့် သားရဲများအကြားတွင် ပိုမိုနီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိတတ်ကြ၏။ မီးဓာတ်ခံရှိသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်

ကောင်ဖြစ်သည့် ဆွမ်းနီသည် အနီရောင်ငှက်မင်း၏ အစစ်အမှန်ကိုယ်ထည်နှင့် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် အနီရောင်ငှက်မင်း၏ နိမိတ်ပုံသည် ယွင်ရှန်းထံမှ နတ်သူငယ် ကံကြမ္မာမီးလျှံကို အာရုံခံမိသောအခါ ၎င်း၏ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းဖြစ်သူ ဆွမ်းနီနှင့် တွေ့ဆုံရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကခုန်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ယွင်ရှန်းသည် အကြောင်းစုံကို နားမလည်သေးသော်လည်း အနီရောင်ငှက်မင်းသည် ယခင်က ရန်လိုမှုများ ကင်းစင်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေရုံမျှမက ရံဖန်ရံခါတွင် ၎င်း၏ နှုတ်သီးဖြင့် ယွင်ရှန်းကို နူးညံ့စွာ ထိတွေ့နေသေး၏။

ယွင်ရှန်းသည် သတ္တိကို မွေးမြူကာ သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ငှက်မင်း၏ ဦးခေါင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏လက်သည် ငှက်မင်း၏ နဖူးနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အနီရောင်ငှက်မင်းသည် ရုတ်တရက် နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယွင်ရှန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ရှန်းနုန်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လက်ပတ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် လက်ပတ်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်ပတ်ထက်တွင် နီရဲသော ကျောက်စိမ်းစလေးတစ်ခု တိုး၍ ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုကျောက်စိမ်းစမှာ မူလကတည်းက လက်ပတ်တွင် အသားကျအောင် စီခြယ်ထားသည့်အလား တောက်ပလှပနေတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ မဟာအကြီးအကဲမှာမူ နိမိတ်ပုံ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းသည် ယွင်ရှန်း၏ လက်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်သွားပြီး အနီရောင်ငှက်မင်း နိမိတ်ပုံမှာလည်း အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ပါးပြင်များမှာ မသိစိတ်ဖြင့် တဆက်ဆက် တုန်ခါနေတော့၏။ အောက်ခြေတွင် မည်သို့သော ထူးဆန်းမှုမျိုး ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

ရွှမ်ဝူကျီမှာမူ မျက်နှာတွင် သွေးစမရှိတော့ဘဲ ပြာနှမ်းသွားရသည်။

ယွင်ရှန်းကို ပြာဖြစ်သွားအောင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်ထားတာလေ...

ဒါပေမဲ့ အနီရောင်ငှက်မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ။

နိမိတ်ပုံ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ရတာလဲ။

ဤအတွေးက မဟာအကြီးအကဲနှင့် ရွှမ်ဝူကျီတို့၏ စိတ်ကို ဆူပွက်သွားစေကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုမှသည် အသည်းအသန် ကြောက်ရွံ့ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားစေတော့သည်။

နိမိတ်ပုံတော်ဝင်ကျောက်စိမ်းဆိုသည်မှာ အသိစိတ်ရှိသော နတ်ဘုရားကျောက်စိမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တိဟုန်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှစ၍ မြို့စားမင်းအဆက်ဆက်က အထူးတလည် ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ခဲ့ရသောအရာပင်။ အလွန်တရာ အရေးကြီးသော အခြေအနေမျိုးမှလွဲ၍ ၎င်းကို အသုံးမပြုခဲ့ကြပေ။

ယခုမူ ရွှမ်ဝူကျီ၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကြောင့် တိဟုန်မြို့တော်၏ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာမှာ ယန်စံအိမ်တော်မှ မိန်းကလေး၏ လက်ထဲသို့ ပါသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် တိဟုန်မြို့တော်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်သွားလျှင်ပင် သူ၏ခမည်းတော်က သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ထားမည်မဟုတ်ကြောင်း ရွှမ်ဝူကျီ ကောင်းစွာသိရှိနေသည်။

ယွင်ရှန်းကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း အနီရောင်ငှက်မင်း တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းနှင့် ရှန်းနုန်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာလက်ပတ်တို့ တစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းသွားသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုအချို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ထိုပြောင်းလဲမှုများကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးနေရန် သူမ၌ အချိန်မရှိသေးပေ။ သူမ မေ့လျော့မထားသည်မှာ လက်ရှိရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေပင်။ မြေပြင်ပေါ်မှ တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ယံထက်မှ သေရေးရှင်ရေး အားပြိုင်မှုမှာမူ ယခုမှ စတင်နေဆဲပင်။

ရွှမ်ဝူကျီသည်လည်း ကောင်းကင်ယံမှ တိုက်ပွဲကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။ အကယ်၍သာ မဟာအကြီးအကဲက ယန်ချန်းလန်ကို အပြတ်မရှင်းနိုင်ပါက ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ကံကြမ္မာမှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားသွားတော့မည်ကို သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသည်။

မဟာအကြီးအကဲမှာမူ တိုက်ကြီး၏ ထိပ်တန်းပညာရှင်ဟူသော ဂုဏ်သတင်းနှင့်အညီ ယွင်ရှန်း၏ နဖူးထက်မှ နတ်သူငယ်တောမီးအမှတ်အသားကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ရှန်းကျူးနိုင်ငံ၏ နတ်သူငယ် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုနှင့် ပတ်သက်မှု ရှိနေမလားဟု သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ ယန်ချန်းလန်အနေဖြင့် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်သော အင်အားစုကို မိတ်ဆွေအဖြစ် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ယန်ချန်းလန်မြစ်၏ အထက်ကောင်းကင်ယံ၌ ယန်ချန်းလန်နှင့် မဟာအကြီးအကဲတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ပြန်လည်အရှိန်တက်လာခဲ့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံထက်၌ တိုက်ကွက်ပေါင်း ရာကျော် အပြန်အလှန် ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တိုက်ပွဲကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယန်ချန်းလန်၏ သိုင်းအဆင့်နိမ့်ပါးမှုမှာ သိသာထင်ရှားလာခဲ့သည်။ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ရှိသော မဟာအကြီးအကဲ၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ယန်ချန်းလန်အနေဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနေရပြီး အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေသို့ ကျရောက်နေသည်။

အခြေအနေမှာ ယန်ချန်းလန်အတွက် အလွန်စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်လာကာ သိုင်းသူတော်စင်နှင့် သိုင်းပညာရှင်အဖွဲ့ချုပ်အဆင့်တို့၏ ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလှသော်လည်း ယန်ချန်းလန်၏ မလျှော့သောဇွဲမှာ မဟာအကြီးအကဲကိုပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

“ကျုံးရန်... ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ထား”

ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်သိက္ခာ သို့မဟုတ် တရားမျှတသော ယှဉ်ပြိုင်မှုဟူသည့် စည်းကမ်းများထက် သူမဦးလေး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကသာ ပထမဖြစ်သည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ရွှမ်ဝူကျီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံတွင် တိုက်ပွဲဝင်နေသူနှစ်ဦးထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

သူမ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မနီးမဝေးတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရခြင်းကြောင့်ပင်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်ဟန်ရှိပြီး သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များကို သစ်သားဆံထိုးလေးတစ်ချောင်းဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ဆင်ယင်ထားသည်။ သူမသည် နုပျိုအေးချမ်းသော အပြာနုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းစောင်းတစ်လက်ကို ပိုက်ထား၏။

သူမသည် တစ်ဦးတည်း ရပ်နေလျက် ကောင်းကင်ယံထက်မှ တိုက်ပွဲဝင်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ လူတို့၏ စိတ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

“သူက ဘယ်သူလဲ”

ကျုံးရန်က ယွင်ရှန်းအား နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ယွမ်ရှားဟူလား...”

ယွင်ရှန်းလည်း သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ အခြေအနေမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ မဟာအကြီးအကဲသည် ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်ရာ သူ၏ တိုက်ကွက်တစ်ခုမှာ ယန်ချန်းလန်၏ ပုခုံးကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ယန်ချန်းလန်သည် ပုခုံးမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ပုခုံးရိုးမှာ ကြေမွသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ယန်ချန်းလန်... မင်းက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာကောင်းတဲ့သူပဲ။ ငါ့ဆီကနေ တိုက်ကွက်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို ခံနိုင်တဲ့သူ မပေါ်လာတာ ကြာပြီ”

မဟာအကြီးအကဲသည် တိုက်ပွဲကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤလူငယ်အပေါ် ပို၍ လေးစားကာ သဘောကျလာမိသည်။

သိုင်းပညာရှင်အဖွဲ့ချုပ်နှင့် သိုင်းသူတော်စင်တို့အကြားရှိ အစွမ်းသတ္တိကွာခြားချက်မှာ သေးငယ်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း ယန်ချန်းလန်မှာမူ သူ၏ ထူးချွန်လှသော ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် တိုက်ကွက်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်အောင် အံတုနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ သူတို့သည် ရန်သူများ မဟုတ်ခဲ့ကြပါက မဟာအကြီးအကဲအနေဖြင့် ယန်ချန်းလန်နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

“နှမြောစရာပဲ... ငါတို့က ရန်သူတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းကို အဆုံးစီရင်ရတော့မယ်”

မဟာအကြီးအကဲက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ယန်ချန်းလန်၏ စိတ်ထဲ၌မူ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ခံစားချက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ အခြေအနေကို ငုံ့ကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရချေ။ သို့သော် ပါးနပ်လှသော ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားလောက်ပြီဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ ယနေ့တွင်မူ သူသည် မဟာအကြီးအကဲ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်ရတော့မည်ပင်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ... သူမကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပြန်မတွေ့ခဲ့ရခြင်းပင်...။

ယန်ချန်းလန် စိတ်ဓာတ်ကျနေစဉ်မှာပင် ပြတ်သားပြီး အားမာန်ပါလှသော တေးဂီတသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

“စစ်သည်တော်တို့၏ အောင်ပွဲတေး”

မဟာအကြီးအကဲနှင့် ယန်ချန်းလန်တို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မြေပြင်ထက်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာရှိ ကုန်းမြင့်ငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေ၏။ လေညင်းကလေးက တိုက်ခတ်သွားရာ သူမ၏ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပြာလွင်သော ကောင်းကင်ယံတို့မှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသယောင် ထင်မှတ်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက စောင်းကြိုးများကို နူးညံ့စွာ ခတ်နှိပ်နေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများကမူ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ခန့်ညားသော ထိုအမျိုးသားထံသို့သာ အကြွင်းမဲ့ မြတ်နိုးမှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

ယန်စစ်သည်တော်တို့၏ အောင်ပွဲတေးဆိုသည်မှာ ဧကရာဇ်တေးစဉ်၏ ပဉ္စမမြောက် အခန်းကဏ္ဍ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်တေးတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စောင်းသံမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အားမာန်တက်ကြွစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အချိန်ကာလများသည် လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်ကျော်ဆီသို့ ပြန်လည်လွင့်ပါးသွားသကဲ့သို့ပင်။ စစ်မြေပြင်ထက်၌ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဤရင်းနှီးလှသော တေးသွားကို တီးခတ်နေဆဲပင်။ တူညီသော ဧကရာဇ်တေးစဉ် ဖြစ်လင့်ကစား တီးခတ်သူ မတူညီပါက ရရှိလာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာလည်း များစွာ ကွာခြားလှသည်။

ရွှမ်ဝူကျီတီးခတ်ခဲ့ပုံနှင့် မတူဘဲ ယွမ်ရှားဟူ၏ တီးခတ်မှုတွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါနှင့် အတိုင်းအဆမဲ့လှသော နက်ရှိုင်းသည့် ခံစားချက်များ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းမှာ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အပြန်ကို အဝေးတစ်နေရာမှ စောင့်ကြိုနေသည့် စစ်သည်တော်၏ ဇနီးသည်တစ်ဦး တီးခတ်နေသော တေးသွားနှင့်ပင် တူလှတော့သည်။

ရွှမ်ဝူကျီ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြာနှမ်းသွားပြီး “ယွမ်ရှားဟူ... နင်လို မိန်းမယုတ်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။