အခန်း (၄၃၇)

ကျုံးရန်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲ၌ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယဦးလေး၏ ယခုကဲ့သို့ အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းနှင့်

ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ခြင်းဖြစ်စဉ်မှာ အစောပိုင်းက အသုံးပြုခဲ့သော ကိုးရွက်ပါ ခရမ်းရောင်ဂျင်ဆင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များသည်။

ထိုဂျင်ဆင်းသည် ကိုးရွက်ပါ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းစဉ်ကလည်း ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးများကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ယွင်ရှန်းနှင့် ရဲ့ပေ့မင်တို့ကြောင့် ဂျင်ဆင်းသည် မိုးကြိုးစွမ်းအား အနည်းငယ်ကိုသာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းကို ယန်ချန်းလန်အတွက် အသုံးပြုခဲ့ရာ ဂျင်ဆင်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ပျံ့နှံ့စီးဆင်းမှုနှင့်အတူ ယန်ချန်းလန်၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှုမှာ တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုမိုးကြိုးစွမ်းအား အကြွင်းအကျန်များကပင် ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးအစစ်အမှန်များကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင်။

ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးသည် အကျိုးကျေးဇူး ရှိနိုင်သည်ကို သိရှိထားသော်လည်း ယခင်က သူမနှင့် ရဲ့ပေ့မင်တို့ မိုးကြိုးအပစ်ခံခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကြောင့် ယွင်ရှန်းမှာ ဒုတိယဦးလေး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် များစွာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမိသည်။

“သခင်မလေး... ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က ဦးလေးကိုယ်တိုင်ပဲ ကြံ့ကြံ့ခံရမှာပါ။ တခြားဘယ်သူမှ ကူညီပေးလို့ မရပါဘူး”

ယွင်ရှန်း၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ကျုံးရန်က ဆက်လက်နှစ်သိမ့်သည်။

“ရှေးခေတ်ကတည်းက သိုင်းပညာရှင်တွေဟာ အစွမ်းသတ္တိကို အရာရာထက် ဦးစားပေးခဲ့ကြတာပါ။ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီတင်မကဘဲ မဆုတ်မနစ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ အကယ်၍ ဦးလေးသာ ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် သူက အဆမတန် အစွမ်းထက်လာလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်လည်း ဒါဟာ ကံကြမ္မာပဲမို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး”

ကျုံးရန်မှာ ယွင်ရှန်းနှင့် ယန်ချန်းလန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ အသက်ကို ပေါင်းလိုက်သည်ထက်ပင် အသက်ကြီးသူဖြစ်ရာ လောကဓံတရားများကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသူ ဖြစ်၏။ ကျုံးရန်၏ နှစ်သိမ့်မှုကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိသည်။

ဒုတိယဦးလေး... ဒီတစ်ခါတော့ မဖြစ်မနေ ကျော်ဖြတ်ရမယ်နော်။ ဦးလေးရဲ့ ဇနီးသည်က ဦးလေးကို စောင့်နေတုန်းပဲ

ယွမ်ရှားဟူ ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ ယန်ချန်းလန်အတွက် အားဆေးတစ်ခွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ တည်ရှိမှုနှင့် စောင်းသံတို့ကပင် ယန်ချန်းလန်၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်ကို တောက်လောင်စေခဲ့ခြင်းပင်။ ယန်ချန်းလန်သာ ဤဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့နှစ်ဦး မုချပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယွင်ရှန်း ယုံကြည်နေသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီးတိမ်တိုက်များကြားမှ နွယ်ပင်ဟောင်းကြီးတစ်ခုအလားရှိသော ပြာနှမ်းနှမ်း ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲ၍ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အလင်းတန်းများ လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်တောအုပ်များမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုဒေါသမာန်ပါလှသော မိုးကြိုးကြီးမှာ ယန်ချန်းလန်၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ခုနစ်ပေခန့် မြင့်မားသော ထိုအမျိုးသားကြီးမှာမူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား၌ မတုန်မလှုပ် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ရပ်တည်နေဆဲပင်။

ယွင်ရှန်းမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် အံကြိတ်ထားမိသည်။

ယန်ချန်းလန်သည် မိုးကြိုးအပစ်ခံရသည့် ခဏ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများနှင့် ချွေးပေါက်အားလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ ဖားလောင်းငယ်လေးများအလား သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရူးသွပ်စွာ လူးလွန့်လှုပ်ရှားနေကြ၏။

ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်များ၏ ဖိအားကြောင့် သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ အသက်ရှူရကျပ်တည်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ဖောင်းကြွလာခဲ့သည်။ မိုးကြိုး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို သူ၏ အာရုံခံပေါက် ခြောက်ပေါက်မှာလည်း ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်တော့ဘဲ သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ချန်းလန်သည် သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုသို့သော သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေမျိုး၌ သူသည် ယွမ်ရှားဟူကို တစ်ဖန် ပြန်လည်မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံး စတင်တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ အာရုံထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ အစောပိုင်းကပင် အရေးအကြီးဆုံး အချိန်အခိုက်အတန့်၌ ယွမ်ရှားဟူ၏ စောင်းသံမှာ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူမသည် သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် နန်ယမြို့လေးတွင် သူ့ကို အစဉ်အမြဲ စောင့်ကြိုနေခဲ့ခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ မှောင်အတိကျနေသော ညအမှောင်ထက်တွင် အလင်းရောင်စလေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ယန်ချန်းလန်၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျောက်စိမ်းအတတ်နှင့် မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ အားပြိုင်နေကြ၏။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ကြမ်းတမ်းလှသော မိုးကြိုးစွမ်းအားမှာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျောက်စိမ်းအတတ်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အစွမ်းအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရပြီး ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်း၍ အစင်ကြယ်ဆုံးသော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်အဖြစ်သို့ ပေါင်းစည်းသွားခဲ့တော့သည်။

ယန်ချန်းလန်၏ အဝတ်အစားများမှာ ပြာအဖြစ် ကြွေကျသွားပြီး သူ၏ အရေပြားမှာလည်း မိုးကြိုးစွမ်းအားကြောင့် မည်းနက်လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့၏။ သို့သော်လည်း စွမ်းအားနှစ်ရပ် ပေါင်းစည်းကာ အင်အားသစ်တစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်တည်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးသော သန်စွမ်းနုပျိုမှုများဖြင့် ပြန်လည်နိုးထလာသည်။

သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးအဆစ်များအတွင်း၌ သက်စောင့်အားမာန်များ လျှံတက်လာခဲ့ပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော အရေပြားများမှာ လျင်မြန်စွာပင် ကွာကျ၍ အသစ်ပြန်လည် ဖြစ်တည်လာခဲ့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ယန်ချန်းလန်သည် ပြာပုံထဲမှ တစ်ဖန်ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော ဖီးနစ်ငှက်အလား အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာတောင့်တင်းလှသော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်များက သူ့အား ဝန်းရံထားတော့သည်။ သူ၏ ကျောပြင်ရှိ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်တောင်ပံများမှာလည်း အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လင်းယုန်မင်း၏ တောင်ပံများအလား ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ ယန်ချန်းလန်သည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ အဝတ်အစားသစ်များကို ထုတ်ယူဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ပံများကို ခတ်နှိပ်လျက် ကောင်းကင်ယံထက်မှ အားမာန်ပါလှသော လင်းယုန်တစ်ကောင်အလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာခဲ့တော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ လွန်ခဲ့သော ၁၅ မိနစ်ကထက် လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ကာလက စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိပြီး မာန်မာနထောင်လွှားခဲ့သော ယန်ချန်းလန်မှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလားပင်။

ယန်ချန်းလန်၏ အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း ရှည်လျားကာ အားမာန်ပြည့်ဝနေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိုမိုခိုင်မာပြတ်သားလာခဲ့ပြီး ထိုခဏ၌ သူ၏ပုံစံမှာ ယန်ပါးဟိုနှင့်ပင် အနည်းငယ် တူညီနေတော့သည်။

နှစ်ပေါင်း (၃၀) ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင် ကျိုးနိုင်ငံတော်ကြီးသည် ဒုတိယမြောက် သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦး၏ ပေါ်ထွန်းလာမှုကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ကျိုးနိုင်ငံတောင်ဘက်ပိုင်း၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ထူးခြားသည့် သဘာဝဖြစ်စဉ်များမှာ သိုင်းသူတော်စင်အသစ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းကို နိမိတ်ဖတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယန်စံအိမ်တော်မှ ယန်ချန်းလန်ပင်။

ဤသတင်းသည် စိတ်ပါဝင်စားသူများမှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ရက်

အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သတင်းမှာ ယွီကျင်းမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာ ယန်စံအိမ်တော်၌ ရှိနေသော ယန်ပါးဟိုသည် ပထမတွင် မှင်သက်သွားခဲ့သော်လည်း ထို့နောက်တွင်မူ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဘဲ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဟားတိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဦးလေးယန်အနေဖြင့် ယန်ပါးဟို၏ ဤကဲ့သို့သော ရယ်မောသံကို မကြားရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ယန်ပါးဟိုသည် ရယ်မောနေရင်းမှ သူ၏ မျက်ဝန်းအိုကြီးများမှာ နီရဲလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးကာ ဝမ်းသာပီတိမျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့ရသည်။

ယန်ပါးဟို၏ ငိုကြွေးသံကြောင့် ဦးလေးယန်မှာ များစွာ ထိတ်လန့်သွားရရှာသည်။

ယန်ပါးဟိုက ငိုကြွေးရင်း

“ယန်ဆုန့်ရေ... နောက်ဆုံးတော့ ငါ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာနဲ့ အသက်ရှူနိုင်ခဲ့ပြီကွ။ ဒီနေ့ကစပြီး ဘယ်သူက ယန်စံအိမ်တော်မှာ ဆက်ခံမယ့်သူ မရှိဘူးလို့ ပြောရဲဦးမလဲ။ ငါတို့ရဲ့ သားမြေးမျိုးဆက် တစ်ဆက်ထက်တစ်ဆက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာပြီကွ”

ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးဧကရာဇ်မင်းသည် များစွာ ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ပျက်မိသည်။ သူသည် ယန်ချန်းလန်အား ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခွင့် ပြုခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေခြင်းပင်။ ယခုအခါ ယန်ချန်းလန်သည် နန်းတွင်းနှင့် ပတ်သက်မှုမရှိတော့ဘဲ မုဆိုးစစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မုဆိုးစစ်သည်တော် အဖွဲ့ချုပ်မှာမူ များစွာ ဝမ်းမြောက်နေကြ၏။ ကောင်းကင်ယံ မုဆိုးတပ်ဖွဲ့တွင် ဆင့်ခေါ်ခြင်းဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦး ရှိရုံမျှမက ယခုအခါ သိုင်းသူတော်စင်သစ်တစ်ဦးကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဖွဲ့ချုပ်သည် ကောင်းကင်ယံ မုဆိုးတပ်ဖွဲ့အား သူတို့ဘက်ပါလာစေရန် ချက်ချင်းပင် စည်းရုံးမှုများ စတင်တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ယွင်ရှန်း၊ ယန်ချန်းလန်နှင့် အခြားသူများမှာ ကျိုးနိုင်ငံ တောင်ဘက်နယ်စပ်၌ ရှိနေဆဲပင်။ ယွမ်ရှားဟူအား မဟာအကြီးအကဲ လျိုချန်းဖုန်း ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ယွင်ရှန်းတို့သည် မြို့အတွင်း၌ စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် နန်ယမြို့လေး၌ ယွမ်ရှားဟူ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း နေထိုင်ခဲ့သည့် နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသော အိမ်လေးတစ်လုံးသာ ဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပရိဘောဂများလည်း အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဒေသခံများ၏ ပြောကြားချက်အရ လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်ခန့်က အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် မြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မိတ်ဆွေ သို့မဟုတ် အစေအခံ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှမရှိဘဲ တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

အိမ်သန့်ရှင်းရေးအတွက်သာ မြို့ထဲမှ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ငှားရမ်းခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးသည် အမြဲတမ်း မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသဖြင့် သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့် အသက်အရွယ်မှာ ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်လေ့မရှိဘဲ တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ဆောင်းရာသီမတိုင်မီ၌သာ ခရီးဝေးတစ်ခုသို့ ထွက်ခွာလေ့ရှိသည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ခန့်က ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ထိုအမျိုးသမီးကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ဖူးသည်။ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးသူ အဘွားအို၏ အဆိုအရ ထိုလူငယ်သည် အမျိုးသမီးအား “အစ်မကြီး” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

“ဦးလေး... အဲဒါ ယွမ်ရှားဟူ ဖြစ်ရမယ်။ သူမက တိဟုန်မြို့တော်ကနေ ထွက်လာပြီး ဒီမှာ တစ်ဦးတည်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်နေခဲ့တာပဲ”

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ လှပနုပျိုသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ မိသားစုကို စွန့်ခွာကာ ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသော နေရာလေးတွင် ရှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ ယန်ချန်းလန်အပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ သစ္စာတရားမှာ အလွန်ပင် လေးစားဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

ယန်ချန်းလန်သည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ထိုအခန်းအတွင်း၌ တစ်ရက်နှင့် တစ်ညလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သည်။ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင်မူ သူသည် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ယွင်ရှန်းနှင့် ကျုံးရန်တို့အား အံ့အားသင့်စေမည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်တော့သည်။

“ဦးလေး... ဦးလေးက တိဟုန်မြို့တော်ကို ကိုယ်တိုင်သွားမယ်လို့ ပြောတာလား”

ယွမ်ရှားဟူ၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုသည် ယန်ချန်းလန်၏ အေးစက်နေသော စိတ်နှလုံးသားအစုံကို ပြန်လည်နိုးထစေခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်သည်။