ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော ကျိကျွင်း

မင်ယောင်ကျိကျွင်း၏ ပြောပြချက်အရ ထန်ထျန်းက ဤကိစ္စများ မည်သို့ဖြစ်ပျက်လာသည်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဟုပင် ဆိုရမည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့် ကျိကျွင်းကမျှ အောက်ကမ္ဘာတစ်ခု၏ ကောင်းကင်တာအို အခြေအနေကို အကြောင်းမဲ့သက်သက် အားယားနေ၍ လိုက်ကြည့်နေမည်မဟုတ်ပေ။

ဟုန်းယွင်က ထျန်းယွမ် အင်မော်တယ်အရှင် မှတစ်ဆင့် ထန်ထျန်း၏ ထူးခြားမှုကို တိုက်ဆိုင်စွာ သိရှိသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် ကြေးမုံ ကို အသုံးပြု၍ အောက်ကမ္ဘာသို့ ဆင်းကာ ထန်ထျန်းက ကံကြမ္မာမဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် အတည်ပြုခဲ့သည်။

ဆက်လက်၍ သူက ထိုအကြောင်းကို မြောင်ယန်အား ပြောပြခဲ့သည်။

မြောင်ယန်ကလည်း ကွမ်းမင် မြင့်မြတ် နယ်မြေတွင် သူမ၏ အနာဂတ်အတွက်နှင့် တန်ဖိုးရှိကြောင်း သက်သေပြရန် မင်ယောင်ကျိကျွင်းကို ထပ်ဆင့် ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက်မှသာ မင်ယောင်ကျိကျွင်းက ထန်ထျန်းကို စတင်စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို သိရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအဆက်အစပ်ထဲမှ တစ်ခုခုသာ လွဲချော်သွားခဲ့လျှင် ဤကိစ္စများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ကံမကောင်းဟုပင် ဆိုရမည်။

သို့သော် ထိုကံမကောင်းခြင်းမှာ မင်ယောင်ကျိကျွင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

သူသာ ဤအကြောင်းကို မသိခဲ့လျှင် ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် သူက ထန်ထျန်းကို ရန်သူအဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းမှာလည်း သူ၏ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော ကံဆိုးမှု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"နားလည်ပြီ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက လူကောင်းပဲ၊ ဒီအကြောင်းတွေကို ငါ့ကို အကုန်ပြောပြနေသေးတယ်"

"ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင်တော့ ပိုးကောင်လေးတွေနဲ့ စကားပြောဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး၊ လူလုံးတောင် ပြမှာမဟုတ်ဘဲ တန်းပြီး လက်စဖျောက်လိုက်မှာ"

မင်ယောင်ကျိကျွင်းက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြော ၏။ "ငါ အစောက ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ကမ္မ က အရမ်းကြီးလွန်းတယ်"

"မဖြစ်မနေ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ချင်ဘူး"

"ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ပေးမယ်"

ထန်ထျန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာကမ်းလှမ်းချက်လဲ"

မင်ယောင်ကျိကျွင်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းဘက်က နတ်ဘုရားစောင့်ရှောက်ခံရသူကို လိုလိုလားလား အပ်မယ်ဆိုရင် မင်းကို ငါ ဘာမှမလုပ်ဘူး"

"မင်းတင်မကဘူး၊ ဒီနေ့ ဒီမှာရှိနေတဲ့ လူအားလုံး အသက်ရှင်ခွင့် ရစေရမယ်"

"မင်းတို့ကို ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်နိုင်တဲ့ လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ခဏနေခိုင်းမယ်၊ အချိန်တန်ရင် မင်းတို့ကို မဟာကမ္ဘာထဲ ပြန်လွှတ်ပေးမယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ ဘာလိုချင်လဲ ပြော၊ ငါ အကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်"

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ကတိပဲ"

ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း "နားထောင်လို့တော့... တော်တော် ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ စောနတုန်းကတော့ မင်းက မြောင်ယန်ကို ငါတို့ကို သတ်ခိုင်းဖို့ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"

မင်ယောင်ကျိကျွင်းက မငြင်းဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည်။ "အဲဒါက ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမို့လို့ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူမ ရှုံးသွားခဲ့တယ်"

"ဒါကြောင့် အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ ကျွင်းယာကြောင့် မင်းတို့အတွက် ရွေးချယ်စရာ လမ်းစတစ်ခု ပွင့်လာတယ်လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ"

"ပြီးတော့ ဒါက မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော လမ်းပဲ"

ထန်ထျန်းက အလေးအနက် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြော ၏။ "ငြင်းဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိသလောက်ပဲနော်"

မင်ယောင်ကျိကျွင်းက "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မင်း..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ ငြင်းတယ်"

ထန်ထျန်း၏ စကားအလှည့်အပြောင်းကြောင့် မင်ယောင်ကျိကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အုံ့မှိုင်းသွားတော့သည်။

"ထန်ထျန်း... မင်း ဘာပြောနေတာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား"

"ဒါဟာ မင်းအတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ"

မင်ယောင်ကျိကျွင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ရယ်မောလျက် "မင်းပေးတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်က တကယ် ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အကျင့်ဆိုးတစ်ခု ရှိတယ်"

"အဲဒါက တခြားလူ အတင်းအကျပ် ခိုင်းတာကို အမုန်းဆုံးပဲ"

"ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ စေတနာကိုတော့ လက်ခံတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကိုတော့ ငါ ငြင်းတယ်"

မင်ယောင်ကျိကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ အေးစက်သွားတော့သည်။

"ငါက ကမ္မ တွေကို မငြိတွယ်ချင်တာမှန်ပေမဲ့ အဲဒါကို ကြောက်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး"

"သေသေချာချာ စဉ်းစားစမ်း၊ နတ်ဘုရားစောင့်ရှောက်ခံရသူက ငါ မဖြစ်မနေ ရယူရမယ့် အရာပဲ"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ရှင်းယွဲ့အင်မော်တယ် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အခုက အတင်း လုယူတော့မယ့် သဘောပေါ့"

"ငါ့လက်ထဲက ဓားကရော သဘောတူပါ့မလား ကြည့်ရတာပေါ့"

ထိုသို့မြင်လျှင် ဘေးရှိ ကျွင်းယာက ထန်ထျန်းအား အသံတိုးတိုးဖြင့် အပြေးအလွှား သတိပေးလိုက်သည်။

"ထန်ထျန်း... ငါ ကတော့ အသက်ရှင်ရတာ ကြာပြီမို့ သေရမှာကို မကြောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောမှ ရမယ်"

"ကျိကျွင်းတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ ငါတို့အတွက် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဘယ်လို နည်းလမ်းမျိုး သုံးသုံး အသုံးမဝင်ဘူး၊ နတ်ဘုရားအရှင်ရဲ့ ရတနာတွေတောင် ကျိကျွင်းကို ယှဉ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး"

"အရှင် မင်ယောင် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒါက နင် အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ"

သူမက ထန်ထျန်းက ရှင်းယွဲ့အင်မော်တယ် ဓား၏ စွမ်းအားကို ယုံကြည်ပြီး ကျိကျွင်းကို ယှဉ်နိုင်မည်ဟု အထင်မှားနေမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းကမူ မည်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှမရှိဘဲ သူမကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိဘူး"

"ငါ့ဓားက အရမ်း အစွမ်းထက် တယ်၊ သူ့ကို ခုတ်ရတာ ဘာမှ ပြဿနာမရှိဘူး"

ကျွင်းယာမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

ကျိကျွင်း၏ အစွမ်းကို မမြင်ဖူးသူမှာ ထိုသို့သော ဖြစ်တည်မှုမျိုးကို စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ဘဲ "ငါ လုပ်နိုင်တယ်" ဆိုသည့် အထင်မှားမျိုး ဖြစ်တတ်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် မာနကြီးသည့် လူငယ်များမှာ တစ်ခါမျှ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု မကြုံဖူးသရွေ့ ဤအမှန်တရားကို နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမက ထန်ထျန်းကို မာနကြောင့် အရာအားလုံး မဆုံးရှုံးစေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

"မင်း တကယ်ကို ထပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါဦး"

ကျွင်းယာက ပြောသည်။

ထန်ထျန်းက ပြုံးပြီး "စိတ်ချပါ၊ စဉ်းစားပြီးပြီ"

"အခုတော့ မင်း အေးအေးဆေးဆေး နားနေလိုက်၊ ဒီကောင်ကို ငါ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာပဲ ကြည့်နေတော့"

ကျွင်းယာက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး လုံးဝ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ထန်ထျန်းတွင် ကျိကျွင်းတစ်ယောက်ကို ယှဉ်နိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်ဟု သူမ မည်သို့မျှ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

တစ်ဖက်ရှိ မင်ယောင်ကျိကျွင်းမှာလည်း သူ၏ စိတ်ရှည်မှု အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

"မသိနားမလည်တဲ့ ကလေး"

သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ အသက်က..."

"ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်စေရမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက သူ၏ လက်ကြီးကို လှမ်းထုတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်အရှိန်အဝါထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှ ချက်ချင်း ကျဆင်းလာသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားက ထန်ထျန်း၊ ကျွင်းယာနှင့် ဝူအကြီးအကဲတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင် အားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

နက်မှောင်သော ကောင်းကင်ယံ ကဲ့သို့သော အမည်းရောင် ကုလားကာ ကြီးတစ်ခုက သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

လောကကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။

ထိုတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အော်ရာ ကို ခံစားလိုက်ရသော ကျွင်းယာနှင့် အကြီးအကဲဝူ တို့၏ မျက်နှာတွင် လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ သာမန် သက်ရှိများ မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်သော ဖြစ်တည်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်၊ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ထိုအမည်းရောင် ကုလားကာ ကြီး တားဆီး၍မရဘဲ ဖိနှိပ်လာသည်ကို ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင်... တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုက မှောင်မိုက်သော ညအမှောင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လင်းလာသည်။

ဆက်၍ သူတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် ဓား အော်ရာ တစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ဟု ထင်ရသော အမည်းရောင် ကုလားကာ ကြီးကို တခဏချင်းမှာပင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

အလင်းရောင်က ကောင်းကင်ယံမှ တစ်ဖန် ပြန် ထွန်းလင်းလာသည်။

လောကကြီး ပြန်လည် လင်းထိန်သွားပြီ

အမည်းရောင် ကုလားကာ ကြီး ပြဲထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းအပေါ် ဖိနှိပ်ထားသော ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖိအားများမှာလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထန်ထျန်းက လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ရှင်းယွဲ့ အင်မော်တယ် ဓားက အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး ထွက်ပေါ်လာသော ဓားသံမှာ လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ကို ဗလာဖြစ်သွားစေသည်။

"ငါ ပြောခဲ့သားပဲ"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဓားက..."

"အရမ်း အစွမ်းထက် တယ်လို့"

သူက မင်ယောင်ကျိကျွင်းကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်ရှိ မင်ယောင်ကျိကျွင်းမှာမူ နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မှင်သက်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် သတိမဝင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

အတန်ကြာမှ သူက ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်တော့သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"မင်း အောက်ကမ္ဘာက တက်လာတာ နှစ်တစ်ဝက် တောင် မရှိသေးဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရှိနေရတာလဲ"

"ခြောက်လပဲ ရှိသေးတာလေ"

"မင်းက... အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် ကနေ ချက်ချင်း ကျိကျွင်း ဖြစ်သွားတယ် ဟုတ်လား"

"ဒါ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

မင်ယောင်ကျိကျွင်းမှာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

သူက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်နေ၏။

ထန်ထျန်းကမူ ပြုံးလျက်... "စပရိုက်လေ~"

"အံ့ဩသွားလား"