အခန်း (၁၀၀-၁၀၂)

အခန်း ၁၀၀ - လေဇယ်နှင့် တိုက်ပွဲ

ဓားရှည်မှာ ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် အလောင်းလေးလောင်းကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အထင်အမြင်သေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ ဤတပည့်လေးဦးမှာ အမျိုးမျိုးသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြရာ အသန်မာဆုံးသူမှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၆ တွင် ရှိနေပြီး အားနည်းဆုံးသူမှာမူ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၂ တွင် ရှိသည်။

သူတို့သည် သူနှင့် စီနီယာအစ်မဖြစ်သူတို့အတွက် မည်သို့လျှင် ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ကျွင်းမော့ရှောင်သည် အလောင်းလေးလောင်းထံမှ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး စီနီယာအစ်မထံသို့ နှစ်ကွင်း ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြပြန်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ မိုးကြိုးကန်၏ တည်နေရာကို မသိရှိကြသလို ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေကြသည်ကိုလည်း မသိကြပေ။ လျှပ်စီးတောင်တန်းကြီးမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် သူတို့အတွက်မှာမူ မရေရာမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့သည် တောင်တန်းအနက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက်တိုးဝင်ပြီး ကံစမ်းကြည့်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

"ဂျုန်း... ဂျိန်း... ဝုန်း..."

နိမ့်ဆင်းနေသော တိမ်တိုက်များထဲမှ ဧရာမ လျှပ်စီးတန်းကြီးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာနေပြီး အကြိမ်ရေမှာလည်း ပိုမိုစိပ်လာခဲ့သည်။

အနိမ့်မှ ပျံသန်းနေစဉ်အတွင်း သူတို့သည် ထိုလျှပ်စီးတန်းများကို အစဉ်တစိုက် သတိထားနေကြရသည်။ ဤလျှပ်စီးတန်းများမှာ မည်သည့်ပုံသေနည်းမျှမရှိဘဲ ကျဆင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် နေရာတစ်ခုမှာ လျှပ်စီးကျဲနေတတ်သော်လည်း အချို့သော နေရာငယ်လေးများတွင်မူ လျှပ်စီးများမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်နေတတ်သည်။

၎င်း၏ ထူထပ်မှုမှာ ဆယ်တောင်ခန့်ရှိသော ဝန်းကျင်အတွင်းမှာပင် လျှပ်စီးတန်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကျဆင်းနိုင်သည်အထိ ဖြစ်သည်။

လျှပ်စီးတစ်ကြောင်းစီမှာ အနည်းဆုံး တစ်တောင်ခန့် ထူထဲလှပြီး သဘာဝတရား၏ အနှိုင်းမဲ့စွမ်းအားရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်သေးငယ်သည်ဟု ခံစားရစေလောက်အောင် အံ့မခန်းဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့မှာ နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းကို အသုံးပြုကာ မရပ်မနား ကျဆင်းနေသော လျှပ်စီးမိုးကြိုးများကြားတွင် အတော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်သန်းနေကြရသည်။

"စီနီယာအစ်မ... ဟိုဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက တပည့်တွေလည်း ငါတို့ထက်တော့ ပိုပြီး အခြေအနေ ကောင်းမယ်မထင်ဘူး..."

လျှပ်စီးများ အလွန်ထူထပ်သော နေရာတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူတို့သည် ခေတ္တမျှ အနားယူလိုက်ကြသည်။ ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလူတွေ ဘယ်ကို ရောက်ကုန်ကြပြီလဲမသိဘူး၊ ပြီးတော့ မိုးကြိုးကန်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုလည်း အခုထိ မတွေ့ရသေးဘူး..."

လော့လီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမသည်လည်း ကျောက်တုံးကြီးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော သဲလွန်အား ရလိုရငြား အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ယခုရောက်ရှိနေသော နေရာမှာ လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သန်မာသူ အနည်းငယ်သာလျှင် ဤမျှအထိ ဝေးကွာသော နေရာသို့ လာရောက်ရဲကြသည်။

ထို့ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အချိန်အတော်ကြာ အကဲခတ်ကြည့်သော်လည်း လူသားတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှကိုပင် မတွေ့ရှိရတော့ချေ။

ရုတ်တရက် ထူထပ်လှသော တောအုပ်အတွင်းမှ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် လွင့်မျောနေသည်။ လေဇယ်ငှက်သည် သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ တောက်လောင်နေသည်။

"ဒါက တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ လူငယ်နှစ်ယောက်ပဲ၊ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၃ လောက်ပဲ ရှိတာကိုး..."

"ငါ ဒဏ်ရာရထားတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို ဖြေရှင်းဖို့ကတော့ ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

သူတို့ကြားတွင် တောင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကွာဝေးနေသော်လည်း လေဇယ်ငှက်၏ နှာခေါင်းမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးခြားသည့် မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကို သူ ချက်ချင်းပင် အနံ့ရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီလူငယ် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်က နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာလား..."

လေဇယ်ငှက်မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် လောဘဇောများ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

"တကယ်လို့ငါသာ ဒီလူငယ်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်ကို ဝါးမြိုလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းဖို့နဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ် တိုးတက်ဖို့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေက အတိုင်းအဆမရှိ များပြားမှာပဲ..."

ထိုအချိန်တွင် လေဇယ်ငှက်မှာ လောဘစိတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေပြီ။

သူ၏ ဧရာမအတောင်ပံများကို အားပါးတရ ခတ်လိုက်ရာ သူသည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မှ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသော လျှပ်စီးများကို ရှောင်တိမ်းရင်း ထိုလူငယ်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

"စီနီယာအစ်မ... ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေက အဲ့ဒီလေဇယ်ငှက်ကို ဖမ်းမိသွားပြီး ဒီနေရာကနေ ခေါ်သွားပြီဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးတောကာ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... မောင်လေး... ဘိုးဘေးကြီးက ငါတို့ကို လေ့ကျင့်ဖို့ ဒီကို လွှတ်လိုက်တာလေ... တကယ်လို့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက လေဇယ်ကို ဖမ်းမိသွားပြီး ထွက်သွားကြပြီဆိုရင် ဘိုးဘေးကြီးက ငါတို့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားမှာပေါ့..."

လော့လီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီးက ထွက်သွားပြီလေ... သူ ဒီကကိစ္စတွေကို အခုထိ စီမံနိုင်ပါဦးမလား..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"မောင်လေး... မြင်းနက်ကြီးကို မမေ့နဲ့လေ... သူက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာ... တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် သူက ငါတို့ကို သေချာပေါက် အကြောင်းကြားမှာပေါ့... ငါတို့ကို ဒီအတိုင်း ခေါင်းမပါတဲ့ ကြက်တွေလိုမျိုး ပတ်ပြေးနေခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လော့လီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး သူမက တောက်ပသောအပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ မြင်းနက်ကြီးက ဖော်ပြမရနိုင်လောက်အောင် နက်နဲတဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ..."

"အခု ဘိုးဘေးကြီး မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တောင် မြင်းနက်ကြီးက ငါတို့ကို လျှို့ဝှက်ပြီး သေချာပေါက် ကူညီမှာပဲ..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ဟိုတုန်းက သွေးဝတ်စုံဂိုဏ်းမှာ ငါတို့ ဂျူနီယာတွေကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာလည်း အဲ့ဒီ မြင်းနက်ကြီးပဲ မဟုတ်လား..."

သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ရက်စက်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟားဟား... ထပ်ပြီး ရှာမနေနဲ့တော့... ငါ လေဇယ် ရောက်လာပြီ..."

ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့မှာ ထိုအသံကြောင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ သစ်ပင်မြင့်ကြီး၏ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ဧရာမ အပြာရောင်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်မှာ သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုငှက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး သူ၏ အပြာရောင် အမွေးအမှင်များပေါ်တွင် လျှပ်စီးပန်းပွင့်လေးများ တဖြတ်ဖြတ် လက်နေသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"လေဇယ်... မင်းကို ငါတို့ တော်တော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာလိုက်ရတယ်..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့၏ လေ့ကျင့်မှုအတွက် အသေးစိတ် ညွှန်ကြားချက် မပေးခဲ့သော်လည်း သူနှင့် စီနီယာအစ်မဖြစ်သူတို့မှာ ယခင်ကတည်းက သဘောတူထားကြသည်မှာ ဤလေဇယ်ကို ဖမ်းဆီးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လော့လီသည်လည်း သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

စီနီယာအစ်မနှင့် မောင်လေးဖြစ်သူတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပေးအယူမျှစွာဖြင့် လေဇယ်ငှက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

"ဝှစ်... ဝှစ်..."

ဓားချီ တန်းများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်များမှာ ၎င်းတို့ကြားတွင် ရစ်ပတ်ကာ အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"မင်းတို့လို ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၃ လောက်ပဲ ရှိတဲ့ အရေးမပါတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့... ရယ်စရာပဲ..."

လေဇယ်ငှက်က ဒေါသတကြီးနှင့် မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် မည်သူမှန်းမသိသော ဤလူငယ်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ မြင်မြင်ချင်း တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

"ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူးလေ..."

"ငါက ဒီလူသားမျိုးနွယ် ကလေးနှစ်ယောက်ကို လိုက်ဖမ်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဘာလို့ အခြေအနေက ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

"ဒီနှစ်ယောက်က ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက လူတွေနဲ့လည်း မတူဘူး... သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းနေရတာလဲ..."

လေဇယ်ငှက်သည် တွေးမိလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ လျှပ်စီးတန်းများစွာ ဒလဟော ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤလျှပ်စီးတန်းများမှာ ကျယ်ပြန့်သော မိုးကြိုးဓားများအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားကြပြီး လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့် တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းများဆီသို့ တဖြတ်ဖြတ် အသံများနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

နဂါးနတ်ဘုရား ဓားအလင်းတန်းနှင့် မိုးကြိုးဓားတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာမြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ဟိန်းသွားလောက်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီးအပြီးတွင် တိုက်ကွက်နှစ်ခုလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လေဇယ်ငှက်မှာ မှင်တက်မိသွားခဲ့ရသည်။

"ဒီကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ဓားစွမ်းရည်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ..."

"ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တွေတောင် ဒီကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာဆိုရင် ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား..."

"ဝှစ်..."

လေဇယ်ငှက်သည် သူ၏ အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်သည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် လွင့်မျောလျက် မိုးကြိုးဓားများကို အောက်ဘက်သို့ ရူးသွပ်စွာဖြင့် တရစပ် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

"ငါ အရင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ ဟိုမိုးကြိုးကန်ရေကို မျိုချပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ့ဒဏ်ရာတွေက တော်တော်လေး ပြန်ကောင်းလာပြီ... ငါ ခဏလောက်တော့ ဆက်ပြီး တိုက်နိုင်ပါသေးတယ်..."

"ဒီလူသားမျိုးနွယ် လူငယ်နှစ်ယောက်ကို ငါ သေချာပေါက် ဝါးမြိုရမယ်..."

"ငါသာ သူတို့ရဲ့ နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇကို စုပ်ယူလိုက်နိုင်ရင် ငါ့ဒဏ်ရာတွေက လျင်မြန်စွာ ပြန်ကောင်းသွားမှာပဲ... ဖြစ်နိုင်တာက... ငါ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်ကိုတောင် ထိုးထွင်းတိုးတက်နိုင်လိမ့်မယ်..."

လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ လေဇယ်ငှက်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အလွယ်တကူပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။

နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းကို အသုံးပြုထားသဖြင့် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှပေသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် များပြားလှသော ပုံရိပ်ယောင်များမှာ ဟိုမှသည်သို့ ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း လေဇယ်ငှက်အား ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဤကဲ့သို့ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လေဇယ်ငှက်မှာ ချက်ချင်းပင် အခက်တွေ့သွားခဲ့ရသည်။

"ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ လူငယ်နှစ်ယောက်က ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တွေထက်တောင် ပိုပြီးတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး..."

တိုက်ကွက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လေဇယ်ငှက်မှာ ထွက်ပြေးရန်ပင် စတင်စီစဉ်နေရတော့သည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်သွားသည်။

"ငါ အခုချက်ချင်း မပြေးဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ပြန်ပေါ်လာပြီး ဒီကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ငါ ပိတ်မိသွားနိုင်တယ်..."

"ဝှစ်..."

လေဇယ်ငှက်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ပါးစပ်ကြီးကို ထပ်မံ ဖွင့်လိုက်ပြန်ရာ လျှပ်စီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုနှစ်ဦးထံသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။

"စီနီယာအစ်မ... မကောင်းတော့ဘူး... လေဇယ်က... သူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေပုံပဲ..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က အကြည့်စူးစူးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ လေဇယ်ငှက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သိရှိသွားသဖြင့် သူသည် နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ မရေတွက်နိုင်သော နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်များမှာ လျှပ်စီးပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လေဇယ်ငှက်ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြတော့သည်။

အခန်း ၁၀၀ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၀၁ - ဘိုးဘေးကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့် မိုးကြိုးကန်များကို စုဆောင်းခြင်း

"ထွက်ချင်နေတာလား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မင်းသာ ထွက်ပြေးသွားရင် ငါတို့ ဘိုးဘေးကြီးကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ..."

လော့လီက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားတော့သည်။ ရွှေနဂါးပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုမှာ လှစ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် သူမသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခု၌ ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လော့လီ၏အရှိန်အဝါမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏မဟာနဂါးနတ်ဘုရားအရှိန်အဝါမှာလည်း ကွဲပြားစွာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာခဲ့ရာ ယခင်က သူမ၏ကျောပြင်ပေါ်ရှိ ဧရာမရွှေနဂါးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်..."

အနှိုင်းမဲ့ရွှေနဂါးဓားမှာ တုန်ခါသွားပြီး ၎င်း၏ဓားဦးဖျားမှ ရွှေကြာပန်းများမှာ တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာကြသည်။ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ထိုရွှေကြာပန်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး လေဇယ်ငှက်၏ ထွက်ပြေးနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။

လေဇယ်ငှက်သည် ထိုရွှေကြာပန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။ ထိုရွှေကြာပန်းများမှာ ဓားချီများဖြင့်သာ လုံးဝဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိသွားခဲ့သဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲတော့ချေ။ သူသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်ကိုသာ တိုက်ခိုက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ရှေ့မှ ထိုလူငယ်ကိုသာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်လျှင် သူအလွယ်တကူ ထွက်ပြေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူအံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ကျွင်းမော့ရှောင်၏ဓားမှာလည်း တုန်ခါသွားပြီး ရွှေရောင်ဓားချီကြာပန်းများမှာ တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုရွှေရောင်ဓားချီကြာပန်းများမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် ဝဲပျံလျက် ထိုနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို လုံးဝပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ ဓားဘုရင်ကျောက်တုံးမှ သူတို့နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည့် အထူးကဲဆုံးဓားပညာဖြစ်သော 'ကိုးကမ္ဘာကြာပန်းစွမ်းရည်'ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနည်းစနစ်မှာ ရီယွင်နှင့် သူ၏ရင်းနှီးသောအပေါင်းအသင်းဖြစ်သူ လျိုယီယီတို့ ပူးတွဲဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ်နှစ်ခုလုံးတွင် အလွန်ထူးချွန်ပြီး ရန်သူများကို ပိတ်မိစေရန်နှင့် သုတ်သင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နဂါးနတ်ဘုရားဓားနည်းစနစ်ထက်ပင် ပိုမိုစွမ်းဆောင်ရည်စုံလင်လှသည်။

ယခု လေဇယ်ငှက်မှာ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်နေပြီဖြစ်ရာ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ သူ့ကို ပိတ်မိစေရန်အတွက် 'ကိုးကမ္ဘာကြာပန်းကျမ်း'ကို သဘာဝအလျောက် အသုံးပြုလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော မိုးကြိုးစွမ်းအင်သုံး ငှက်မိစ္ဆာမျိုးမှာ ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လျှင် သူ၏အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လိုက်လံဖမ်းဆီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှေရောင်ဓားကြာပန်းများမှာ လည်ပတ်နေကြပြီး ပိုက်ကွန်တစ်ခုပမာ ပုံဖော်လျက် အထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဖိနှိပ်လာကြသည်။ လေဇယ်ငှက်မှာ ရှောင်တိမ်း၍မရတော့သဖြင့် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ကာ ရွှေရောင်ဓားကြာပန်းများကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေရတော့သည်။

"ဂျိန်း... ဂျိန်း..."

သို့သော်လည်း ရွှေရောင်ဓားကြာပန်းများမှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေကြပြီး အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် မိုးကြိုးတိုက်ကွက်အများစုကို ချေဖျက်ပေးလိုက်ကြသည်။ အချို့သော ရွှေရောင်ဓားကြာပန်းများမှာ သူတို့၏ထိန်းချုပ်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် အရှိန်မြင့်တက်လာပြီး လေဇယ်ငှက်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်ကြသည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း..."

ဓားကြာပန်းများမှာ ထိမှန်သည့်အခါတွင် ကွဲအက်သွားကြသည်။ လေဇယ်ငှက်မှာ သူ၏မာကျောလှသော အမွေးအတောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည့်အတွက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ အသားစများနှင့် သွေးများမှာ လွင့်စင်သွားပြီး သူ၏ဒဏ်ရာများမှ သွေးစိမ်းများ စီးကျလာတော့သည်။

ဤသည်မှာ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့အတွက် သူတို့၏ဓားများကို ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤဓားပညာကို အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ အထက်နှင့်အောက် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေရောင်ဓားကြာပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင်၏ လက်မတိုင်းကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းပင်။

"ဝုန်း... ဝုန်း..."

ထိုနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏တိုက်ကွက်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ကြပြီး လေဇယ်ငှက်ကို ပြင်းထန်သော ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ ဆက်တိုက် ရရှိစေသည်။

"မောင်လေး... ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါတို့ ဒီလေဇယ်ကို သတ်မိတော့မယ် ထင်တယ်..."

လေဇယ်ငှက်၏ သနားစဖွယ်အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း လော့လီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် စီနီယာအစ်မ... ငါတို့ သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးသင့်လား..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့၏ဘိုးဘေးကြီးမှာ သူတို့ကို အတွေ့အကြုံယူရန်သာ ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထူးခြားသည့် သတ်မှတ်ချက်များ ပေးမထားခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူတို့ လေဇယ်ကို သတ်လိုက်လျှင် ဘိုးဘေးကြီးအား မည်သို့ ပြန်လည်ရှင်းပြရမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်နေကြသည်။

"သူ့ကို အရင်ဆုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်ဦး၊ အသက်လေး မသေရုံတမယ်ပဲ ထားလိုက်ပြီးမှ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့..."

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လော့လီက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘာ... အသက်လေး မသေရုံတမယ်ပဲ ထားမယ်..."

သူတို့၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လေဇယ်ငှက်၏စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ ဒီနှစ်ယောက်က သူ့ကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးပုံပဲ... ထိုသို့တွေးတောရင်း လေဇယ်ငှက်က အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သန်မာသူကြီးတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ခုခံမှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် မလှုပ်မယှက် လွင့်မျောနေတော့သည်။ ရွှေရောင်ဓားကြာပန်းအချို့မှာ သူ့ထံသို့ အေးအေးလူလူ လွင့်မျောလာကြပြီး သူ၏အပြာရောင်အမွေးအတောင်များကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ကြရာ ဒဏ်ရာသစ်များ ထပ်မံရရှိစေပြီး သွေးစိမ်းများ စီးကျလာပြန်သည်။ လေဇယ်ငှက်မှာ ငြိမ်သက်စွာ နေရန်သာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားတင်းထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤနှစ်ဦးထံမှ အသက်ချမ်းသာမတောင်းဘဲ အလျှော့မပေးလျှင် ယနေ့ သူအသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ကြောင်း သူသိနေသည်။

လော့လီသည် လက်ကို တားလိုက်သည်။ သူမ၏ဓားဦးဖျားမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ရွှေရောင်ဓားကြာပန်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဆက်လက်လည်ပတ်နေကြသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုကိုမူ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ကျွင်းမော့ရှောင်သည်လည်း သူ၏ရွှေရောင်ဓားကြာပန်းများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လေဇယ်ငှက်မှာ အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်၊ သူ၏အသက်မှာ ချမ်းသာရာရသွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားပါးတရ ချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် နောင်တရသော အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤကျင့်ကြံသူ လူငယ်နှစ်ဦးကို ဝါးမြိုရန် လောဘမတက်ခဲ့လျှင် ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ်မျိုး ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။ နဂါးနတ်ဘုရားသွေးဗီဇကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၃ သာ ရှိကြသည့် ဤလူငယ်နှစ်ဦးမှာ ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။

"ငါတို့ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းသာ ထွက်ပြေးသွားရင် ငါတို့ ဘိုးဘေးကြီးကို ရှင်းပြလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လော့လီက လေဇယ်ငှက်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ထွက်မပြေးပါဘူး... ကျွန်တော့်အသက်က သန်မာသူကြီးနှစ်ဦးက ပေးတဲ့ အသက်ပဲ... စီနီယာတို့ ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော် နာခံပါ့မယ်၊ ဘယ်လိုအာခံမှုမျိုးမှ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး..."

လေဇယ်ငှက်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏အမွေးအတောင် အတော်များများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏မြောက်များလှစွာသော သွေးထွက်သံယိုဒဏ်ရာများမှာ မြင်မကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော နာကျင်မှုများမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိပ်စက်နေသည်။ လေဇယ်ငှက်မှာ ရှင်သန်ရန်အတွက် ထိုနာကျင်မှုကို အောင့်အည်းသည်းခံနေရသည်။ သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ထိုရွှေရောင်ဓားကြာပန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သူထွက်ပြေးနိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်နေသည်။ ဤလူငယ်နှစ်ဦးမှာ သူ၏အရှိန်ကို မမီကြောင်း လေဇယ်ငှက် ယုံကြည်နေသည်။ သူတို့မှာ ဤမျှော်လင့်မထားသော ဓားပညာကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို ပိတ်မိအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"စီနီယာအစ်မ... ငါတို့မှာ ဒီလောက်အထိ သန်မာတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်းမရှိဘူး..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏မောင်လေးဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ လော့လီသည်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ မတတ်သာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အဓိကကျင့်စဉ်သုံးခုတွင် သူတို့အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသော်လည်း မိစ္ဆာသားရဲများကို နှိမ်နင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍မူ သူတို့မှာ ဘာမှမသိကြပေ။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အရှင်းလင်းဆုံးသော နည်းလမ်းမှာ ထိုမိစ္ဆာသားရဲကို ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျင့်စဉ်တစ်ခု၏ မန္တန်စကားလုံးများမှာ လော့လီ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နက်နဲလှသော အစိမ်းရောင်လက်ကောက်တစ်ခုမှာ လော့လီ၏လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"သူ့ကို ဖမ်းဆီးဖို့အတွက် ဒီလက်ကောက်ကို အသုံးပြုလိုက်ပါ... အခုကစပြီး လေဇယ်ရဲ့ အသက်က မင်းရဲ့အပိုင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ဘိုးဘေးကြီး၏ တည်ငြိမ်သော အသံမှာ လော့လီ၏စိတ်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘိုးဘေးကြီးက ဒီမှာ ရှိနေသေးတာပဲ..."

လော့လီမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် အော်ပင်အော်ဟစ်ချင်လာခဲ့သည်။ သူသည် အလျင်အမြန်ပင် လက်နှစ်ဖက်ကို စုလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဦးညွှတ်ကာ "ဘိုးဘေးကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မ... ဘိုးဘေးကြီးက သူ ထိုးထွင်းတိုးတက်ပြီးလို့ ပြန်ရောက်လာတာလား..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး..."

လော့လီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက ငါတို့ တပည့်တွေကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးနေတာပဲ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ ကျွင်းမော့ရှောင်သည်လည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။

လော့လီက သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အစိမ်းရောင်လက်ကောက်ကို မြှောက်ကာ မန္တန်ကို စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ နက်နဲလှသော အစိမ်းရောင်လက်ကောက်မှ နူးညံ့ပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုတောက်ပမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အစိမ်းရောင်ချည်မျှင်တန်းတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ကာ လေဇယ်ငှက်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လေဇယ်ငှက်သည် ထိုအစိမ်းရောင်ချည်မျှင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဗီဇအရပင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူလှည့်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်လိုက်စဉ်မှာပင် အစိမ်းရောင်ချည်မျှင်မှာ ရုတ်တရက် အရှိန်မြင့်တက်လာပြီး လေဇယ်ငှက်ကို ရိုက်ခတ်ကာ လက်ကောက်အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

"စီနီယာအစ်မ... ဒါက ဘာလဲ..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က ထိုနက်နဲလှသော အစိမ်းရောင်လက်ကောက်ကို စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘိုးဘေးကြီး အခုလေးတင် ငါ့ကို ပေးလိုက်တာလေ... သူက ငါ့ကို မန္တန်တစ်ခု သင်ပေးတယ်၊ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ လေဇယ်ကို ဒီလက်ကောက်ထဲမှာ ဖမ်းလိုက်တာ..."

လော့လီက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ ယခုလေဇယ်ငှက်မှာ လက်ကောက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ အလုံးစုံထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။ အမှန်တကယ်ပင် သူမသည် စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် လေဇယ်ငှက်၏ သေခြင်း သို့မဟုတ် ရှင်ခြင်းကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ပေသည်။

"ဝိုး... ဒီလက်ကောက်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ... ငါတို့ အခုဆို မိစ္ဆာသားရဲတွေ အများကြီးကို စုဆောင်းလို့ ရပြီပေါ့... နောင်ကျရင် သူတို့က ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်သလို တပည့်တွေအတွက်လည်း စီးနင်းစရာ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ပေါင်ကို ပုတ်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မ... ငါလည်း ဘိုးဘေးကြီးဆီကနေ လက်ကောက်တစ်ခုလောက် တောင်းချင်လိုက်တာ..."

"ဝှစ်..."

အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ မှင်တက်မိသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏လက်ကောက်ဝတ်တွင် သူ၏စီနီယာအစ်မရှိ လက်ကောက်နှင့် တထပ်တည်းတူညီသော လက်ကောက်တစ်ခု ရှိနေလေပြီ။

အခန်း ၁၀၁ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၀၂ - လေဇယ်လမ်းပြခြင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်နှင့်တိုက်ပွဲ

"ဘိုးဘေးကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျွင်းမော့ရှောင်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသောမျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည်သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ကာ လော့လီအား ဝင့်ကြွားစွာပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မ... ကြည့်ပါဦး... ငါလည်းတစ်ခုရပြီ..."

"မင်းလေးကတော့လေ..."

လော့လီကအားရပါးရရယ်မောလိုက်သည်။

သူမ၏ဂျူနီယာမောင်လေးမှာ အရပ်အမောင်းကောင်းပြီး သန်မာထွားကြိုင်းသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် ၁၃ နှစ်၊ ၁၄ နှစ်အရွယ်သာရှိသေးသည်။ အခြေခံအားဖြင့် သူသည် လူငယ်တစ်ဦး၏စိတ်ဓာတ် ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ရံဖန်ရံခါတွင် ကလေးဆန်သောအမူအရာများကို မရှောင်လွှဲနိုင်ပေ။

ဘိုးဘေးကြီးသည်လည်း ဤအချက်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ကျွင်းမော့ရှောင်ကိုပါ လက်ကောက်တစ်ခုပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု လော့လီခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးသည် သူတို့ဂျူနီယာသုံးဦးအပေါ်တွင် တကယ်ကိုအလေးအနက်ထားပြီး ဂရုစိုက်ပေးသည်ဟု ဆိုရပါပေမည်။

"မောင်လေး... ဒါကတကယ်ကောင်းတာပဲ... နောင်ကျရင် ငါတို့က မိုးမြေရတနာမျိုးစုံကို စုဆောင်းနိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ သင့်တော်တဲ့မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့ တွေ့ရင်လည်း လက်ကောက်ထဲကို ဖမ်းခေါ်သွားလို့ရတာပေါ့..."

လော့လီကပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ကျွင်းမော့ရှောင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူသည်သူ၏စိတ်ထဲရှိမန္တန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ပြီး လက်ကောက်ကိုထိန်းချုပ်ကြည့်ရာ လက်ကောက်မှအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ လတ်တလောတွင် သူဖမ်းဆီးရန် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်မျှမရှိသဖြင့် သူသည်မန္တန်ရွတ်ဆိုခြင်းကို အမြန်ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လော့လီသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုတွေးမိသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာထားမှာတည်ကြည်သွားသည်။

"ငါတို့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ကြိုးစားအားထုတ်ရမယ်... ဒီလက်ကောက်က မိစ္ဆာသားရဲမျိုးစုံကို ဖမ်းဆီးနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်က ပိုင်ရှင်ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အပေါ်မှာလည်း မူတည်နေသေးတယ်..."

ကျွင်းမော့ရှောင်သည်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းမန္တန်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်စီနီယာအစ်မ... မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံးသူ့ကို အနိုင်တိုက်နိုင်ရမယ် မဟုတ်လား..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည်သူ၏ခေါင်းကိုကုတ်ကာ အရှက်ပြေ ရယ်မောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မရဲ့လက်က လက်ကောက်ကိုစတွေ့တုန်းကတော့ ဘယ်မိစ္ဆာသားရဲကိုမဆို အဲ့ဒီလက်ကောက်နဲ့ ဖမ်းလို့ရတယ်လို့ ငါတကယ်ထင်နေတာ..."

"အိပ်မက်မက်နေတာလား..." လော့လီကစိတ်ပျက်လက်ပျက်ပြောလိုက်သည်။ "မြင်းနက်ကြီးလိုမျိုး အနှိုင်းမဲ့မိစ္ဆာကြီးကိုတောင် ဘယ်လက်ကောက်မဆို ဖမ်းနိုင်မယ်လို့ မင်းတကယ်ထင်နေတာလား..."

"ဟားဟား... စီနီယာအစ်မ... ငါက စိတ်ကူးယဉ်လွန်းသွားတာထင်တယ်..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်လို၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

လော့လီ စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် လက်ကောက်အတွင်းမှ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေဇယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ လေဇယ်မှာ သူ၏မူလအရွယ်အစားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လေဇယ်သည် သူ၏ရှေ့မှလူငယ်နှစ်ဦးကို အလွန်အမင်းထိတ်လန့်သောမျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အစိမ်းရောင်လက်ကောက်ကို သူအလွန်ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ၎င်းမှာ မည်သို့သော နတ်ဘုရားအဆင့်လက်နက်ဖြစ်သည်ကို သူအတိအကျမသိသော်လည်း သူသည် ထိုအရာ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို အလွယ်တကူခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

လက်ကောက်အတွင်းရှိ ဆန်းကြယ်သောဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ သူ၏အသက်မှာ လုံးဝဥဿုံထိန်းချုပ်ခံထားရပြီဖြစ်ကြောင်း လေဇယ်သိရှိသွားခဲ့သည်။ လက်ကောက်ပိုင်ရှင်၏ စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူသည်ချက်ချင်းပင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေသည်။

"လေဇယ်က သခင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်..." လေဇယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိုသေစွာဝပ်ဆင်းလျက် လော့လီအား ဦးတိုက်လိုက်သည်။

"ထတော့..."

လော့လီကအေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

လေဇယ်သည် သူ၏ခြေထောက်ပေါ်သို့ အမြန်ထရပ်လိုက်ရသော်လည်း အလွန်ပင်ကြောက်ရွံ့နေပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ချေ။

ဤလူငယ်နှစ်ဦးမှာ သေချာပေါက် အင်အားကြီးမားသော နောက်ခံရှိရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်မှ သာမန်ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များ မဟုတ်ကြပါပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့သည် ဖလောင်ထျန်းမင်းဆက်မှ လာသူများ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုနှစ်ယောက်မှာ သူလုံးဝရန်မစရဲသော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြသည်။

"လေဇယ်... ငါတို့လျှပ်စီးတောင်တန်းထဲကို ဝင်လာတာက အဓိကအားဖြင့် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရဖို့အတွက် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းကတပည့်တွေကို ရှာဖို့ပဲ... သူတို့က မင်းနောက်ကို လိုက်နေကြတာဆိုတော့ အခုသူတို့ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာ မင်းသိလား..."

လော့လီကတည်ကြည်စွာမေးလိုက်သည်။

"သခင်မ... ကျွန်တော်သူတို့ကို ခေတ္တခဏ မျက်ခြေဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ သူတို့ရှိနိုင်တဲ့ ခန့်မှန်းခြေနေရာကို ကျွန်တော်သိပါတယ်..." လေဇယ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ကို သူတို့ဆီ မြန်မြန်ခေါ်သွားပေးစမ်း..."

လော့လီ၏မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသည်။

သူတို့သည် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှတပည့်များကို ရှာဖွေနေခဲ့ရသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူတို့သည် လေ့ကျင့်ရန်လာကြသော သာမန်တပည့်အချို့ကိုသာ ဟိုတစ်ယောက် ဒီတစ်ယောက်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူတို့၏ ပင်မအင်အားစုများကိုမူ မတွေ့ရသေးပါပေ။

လေဇယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်ဆင်းလိုက်ပြီး ရိုသေစွာပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ... ကျွန်တော့်ရဲ့ကျောပေါ်ကို ကြွပါ၊ ကျွန်တော်သူတို့ဆီကို ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်..."

လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားကြပြီးနောက် သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကြသည်။ ဤလေဇယ်မှာ ပျံသန်းနိုင်သောမိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏အရှိန်မှာလည်း အလွန်ပင်မြန်ဆန်လှသည်။ ယခုသူ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့အတွက် စီးနင်းစရာသတ္တဝါတစ်ကောင် ရရှိသွားခဲ့လေပြီ။ ဤသည်မှာ တကယ်ပင် မျှော်လင့်မထားသော ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ လေဇယ်၏ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။

"ဝှစ်..."

လေဇယ်သည် သူ၏အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ပြီး အနိမ့်မှပျံသန်းလျက် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ပျံသန်းနေစဉ်အတွင်း သူသည် မည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များထဲမှ အဆက်မပြတ်ကျဆင်းနေသော လျှပ်စီးတန်းများကို အစဉ်တစိုက် ရှောင်တိမ်းနေရသည်။ သို့သော်လည်း မိုးကြိုးစွမ်းအင်သုံးမိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သဖြင့် သူသည်လျှပ်စီးများကို အလွန်အာရုံခံလွယ်သည်။ ထို့ကြောင့် လျှပ်စီးများ ပိုမိုထူထပ်လာသည့်တိုင်အောင် သူသည်၎င်းတို့ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး တိကျစွာရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ရာ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စီးနင်း လိုက်ပါလာခဲ့ကြရသည်။

လေဇယ်သည် အလွန်အာရုံစိုက်ပြီး ပျံသန်းနေကာ သူ၏သခင်လေးနှစ်ဦးကို မထိခိုက်စေရန်အတွက် တိမ်တိုက်ထဲမှ လျှပ်စီးများ သူ၏ကျောပေါ်သို့ ကျရောက်ခြင်းမရှိစေရန် အထူးဂရုစိုက်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏အသက်မှာ ထိုမိန်းကလေး၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ပြင် ထိုလူငယ်မှာလည်း ထိုမိန်းကလေး၏ဂျူနီယာမောင်လေးဖြစ်ပြီး သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အလွန်နက်နဲသည်မှာ ထင်ရှားလှသဖြင့် လေဇယ်မှာ မည်သည့်မတော်တဆမှုမျိုးကိုမျှ မဖြစ်စေရန် အလွန် ဂရုစိုက်နေမိသည်။

သူတို့သည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလောက်သည့်အချိန်အထိ ပျံသန်းလာခဲ့ကြသည်။ အဝေးတစ်နေရာမှနေ၍ ထူးခြားသောအနက်ရောင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်စုဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းသွားခဲ့ကြသည်။

‘ဟိုလူတွေက မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းကလူတွေပဲ...’

ရင်းနှီးလှသော ဝတ်စုံဒီဇိုင်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့၏မျက်ဝန်းများတွင် တည်ကြည်သောအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းမှလူများသည် အလွန်ပင်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကသာ သူတို့သည် နဂါးပြန်လှန်နည်းစနစ်ကို အသုံးမပြုခဲ့လျှင် ထိုကဲ့သို့ရက်စက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသောသူများကို အမှန်တကယ်ပင် အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုတွင်မူ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ အိပ်မက်တိမ်တိုက်တောင်တန်းတွင် သူတို့တွေ့ခဲ့ရသော အရေအတွက်ထက် နှစ်ဆမက ပိုများနေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူတို့မှာ ရှစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"စီနီယာအစ်မ... ငါတို့လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် ပြိုင်ဘက်တွေက နောက်ဆုံးတော့ အတော်လေးသန်မာလာပြီပဲ..."

ကျွင်းမော့ရှောင်က သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် စူးရှသောအလင်းတန်းများ လက်သွားကာ သူ၏တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များကို ဖော်ပြနေသည်။

"အင်း..."

လော့လီကခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းတပည့်များမှာ အရေအတွက် များပြားလှသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အမြင့်ဆုံးသူမှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အနိမ့်ဆုံးသူမှာမူ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၄ တွင် ရှိသည်။ ဤသည်မှာ အိပ်မက်တိမ်တိုက်တောင်တန်းတွင် သူတို့တွေ့ခဲ့ရသော အုပ်စုနှင့် အလွန်ပင်ကွာခြားလှသည်။

သို့သော်လည်း ဤအချိန်အတောအတွင်း ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင်မူ သူမနှင့် သူမ၏ဂျူနီယာမောင်လေးတို့၏ကျင့်ကြံမှုမှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၃ သို့ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သဘာဝအားဖြင့် သူတို့၏လက်ရှိအင်အားကို ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁ တွင် ရှိစဉ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များသည် ထူထပ်လှသောတောအုပ်အနက်ပိုင်းမှနေ၍ လျှပ်စီးများကို ရှောင်တိမ်းရင်း လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်လာကြသည်။

"ဒီ အပေါစားနေရာကတော့လေ... လျှပ်စီးတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်..."

တပည့်တစ်ဦးက တိုးညင်းသောလေသံဖြင့် ဆဲဆိုညည်းညူလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... လေဇယ်ကို ငါတို့ဘာသာ သတ်ဖို့ကြိုးစားတာက တကယ်ကိုမလွယ်ဘူး... ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်မှုလုပွဲမှာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့လေဇယ်ကို ဘယ်သူအရင်တွေ့မလဲဆိုတဲ့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပဲ..."

အုပ်စု၏ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိသော ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၉ တွင်ရှိသည့် မျက်နှာညိုညိုနှင့်လူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤလေဇယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်မှုလုပွဲတွင် အမြင့်ဆုံးသောဆုလာဘ် ဖြစ်ပေသည်။ မည်သည့်ဂိုဏ်းမဆို လေဇယ်ကို သတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဤခေါင်းဆောင်မှုလုပွဲတွင် အနိုင်ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော ဆုလာဘ်များကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

လျှပ်စီးတောင်တန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှတပည့်များသည် သူ့နောက်သို့ မလျှော့သောဇွဲဖြင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ တစ်စုံတစ်ရာသောအကြောင်းပြချက်ကြောင့် လေဇယ်သည် ဆေးလုံးတစ်မျိုးမျိုးကို စားသုံးခဲ့ပုံရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အတော်လေးပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး သူ၏အရှိန်မှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာကာ လျှပ်စီးတောင်တန်းအနက်ပိုင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှတပည့်များမှာ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အုပ်စုသုံးစုခွဲကာ လေဇယ်ကို နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ထိုမျက်နှာညိုညိုနှင့်လူငယ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားသည်။ သူသည်မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အဝေးမှနေ၍ လျင်မြန်စွာပျံသန်းလာသော ဧရာမအပြာရောင်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"အဲ့ဒါ လေဇယ်ပဲ..."

သူသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူ၏ဓားကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာရယ်မောလျက် အော်ပြောလိုက်သည်။

"လေဇယ် ပေါ်လာပြီ... အားလုံးပဲ ငါနဲ့အတူ ဒီမိစ္ဆာသားရဲကို ဝိုင်းသတ်ကြစို့..."

အခန်း ၁၀၂ ပြီးပါပြီ။