အခန်း (၈၉-၉၀)

အခန်း (၈၉)

ဖုန်းပုကြွယ် ရဲတိုက်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက် တွေ့ရှိခဲ့ရသောအရာက သူ့ကိုယ်သူပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူ တံခါးခေါက်ပြီး တစ်မိနစ်အကြာတွင် အိုင်ဗန်က လာဖွင့်ပေးလေသည်။ ဖုန်းပုကြွယ် အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ဗိုလ်ချုပ်နှင့် ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။ သူသည် အလင်းရောင်အတွက် မီးတုတ်ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုခုကိုငှားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်က အလွန်ရက်ရောစွာဖြင့် သူ့ကို ဓားမြှောင်တစ်လက်နှင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လက် ပေးခဲ့ပြီး အချိန်ထပ်မဖြုန်းရန်လည်း အကြံပေးခဲ့သည်။

အမှန်တော့ ဤဇာတ်လမ်းတွင် ကစားသမားများအနေဖြင့် တောင်းဆိုရုံဖြင့် ဘော့စ်က ဤပစ္စည်းနှစ်ခုကို အလကားပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ တောအုပ်အတွင်း လှုပ်ရှားသွားလာရန် အဆင်ပြေစေရန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ အလင်းရောင်အတွက် ဖြစ်သည်။

ကစားသမား၏ အဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ဤကဲ့သို့သော ကိရိယာများကို ရရှိရန် ပိုမိုလွယ်ကူလာမည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော သာမန်အရည်အသွေးရှိ အိုင်တမ်များသည် ကစားသမား အဆင့်တက်လာပြီးနောက် တန်ဖိုးလျော့နည်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခါသုံးပစ္စည်းများနှင့် ပိုတူလာမည် ဖြစ်သည်။ ကစားသမားသည် အဆင့် နှစ်ဆယ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူတို့တွင် အနည်းဆုံး ထူးကဲအဆင့်ရှိအိုင်တမ် တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခု ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် ရှာမတွေ့လျှင်ပင် အဆင့် နှစ်ဆယ်အထိ တက်လှမ်းရာမှ ရရှိလာသော ဂိမ်းဒင်္ဂါးများနှင့် စကေးအမှတ်များကို အသုံးပြု၍ ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သည်းထိတ်ရင်ဖို သုခဘုံတွင် ပစ္စည်းကိရိယာများ ရရှိနိုင်သည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိလေသည်။

လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနှင့် ဓားမြှောင်ကို ရရှိပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် တောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ သူ၏ ထွက်ပြေးမှုကို စတင်တော့သည်။

သူ့ခန့်မှန်းချက်အရ ရဲတိုက်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောအုပ်ထဲတွင် မည်သည့်သားရဲမှ ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။ တိရစ္ဆာန်များသည် ဗီဇအတိုင်း လှုပ်ရှားကြသဖြင့် ရဲတိုက်ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာသည် သားရဲတို့၏ ဘုရင်ပိုင်နက်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားသင့်သည်။ သေချာတာပေါ့၊ ငါက ဗိုလ်ချုပ်ဇာရော့ဗ်ကို ဆိုလိုတာပါ၊ ချင်ယုရုကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ သူသည် ဆူးပင်များနှင့် ချုံနွယ်များကို မရပ်မနား ခုတ်ထွင်ရင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် တစ်မီတာကျော် မြင့်သော ပေါင်းပင်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ ရွှံ့အိုင်များကို ခုန်ကျော်ပြီး၊ မတ်စောက်သော ကျောက်နံရံများကို ပတ်သွားခဲ့သည်။ တောခွေးတစ်ကောင်၏ မစင်ဟု သူ သံသယရှိသော အပုံတစ်ခုကို နင်းမိခဲ့သည်မှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံးမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့သည်။

"သတိပေးချက်၊ ဗိုလ်ချုပ် ဇာရော့ဗ် ရဲတိုက်မှ ထွက်ခွာသွားပါပြီ"

စနစ်ကြေညာချက် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် တာဝန်တက်ဘ်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် "နေထွက်ရန် ကျန်ရှိချိန် - မိနစ် ၂၄၀" ဟု ရေးထား၏။

ဤအချိန်ဝန်းကျင်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် 'တောအုပ်' ဟု ခေါ်သော သားရဲကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ကပ်ပါလာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် မျှော့အချို့ ကပ်နေခဲ့သည်။ အသက်အမှတ်များ စတင်ကျဆင်းလာသောအခါမှသာ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ၎င်းတို့ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။ သူသည် သွေးစုပ်နေသော ထိုသတ္တဝါများကို ဓားဖြင့် လည်ပင်းနောက်ဘက်မှ ခြစ်ထုတ်လိုက်ရသဖြင့် သွေးအနည်းငယ် ပိုဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဂိမ်းလက်စွဲစာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကပ်ပါးကောင်များသည် အင်္ကျီအောက်သို့ တိုးမဝင်ဘဲ အပြင်ဘက်သို့ ပေါ်ထွက်နေသော အရေပြားကိုသာ တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဖုန်းပုကြွယ်သည် စိတ်အေးသွားစေရန် သူ့အဝတ်အစားများကို ချွတ်၍ သေချာပေါက် စစ်ဆေးမိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့မှုအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ စိုစွတ်သော အပူပိုင်းရာသီဥတု၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများ စတင်ပြသလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သက်လုံအမှတ်များမှာ စိုးရိမ်ဖွယ်အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းနေလေသည်။ ဂျက်ဇ်အက၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ကြမ်းတမ်းသော တောတွင်းမြေပြင်တွင် သိသိသာသာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပြီး သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများက သူ့ကို အိုက်စပ်ကာ သက်သောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်နေစေသည်။ သို့သော် မျှော့များထံမှ ရရှိခဲ့သော သင်ခန်းစာကြောင့် သူသည် အင်္ကျီလက်များကိုပင် လိပ်တင်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အမှောင်ထဲမှ တောအုပ်သည် ၎င်း၏ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖော်ပြလာတော့သည်။ သစ်ပင်များ၏ အရိပ်သည် လိုက်ကာစတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များ ပိုမို ထူထပ်လာသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရှုရန် သစ်ပင်ထိပ်သို့ တက်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် တဖြည်းဖြည်း လမ်းပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။

သူ တောအုပ်ထဲသို့ ပိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ခက်ခဲမှုမှာ ပိုမိုသိသာထင်ရှားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ အချို့နေရာများတွင် သစ်ပင်ချုံနွယ်များသည် သုံးလွှာမှ ငါးလွှာအထိ ရှိနေတတ်သည်။ အထက်မှ အောက်သို့ ကြည့်လျှင် တဲတစ်လုံးနှင့် တူနေခြင်းဖြစ်သည်။ လရောင်ပင်လျှင် ၎င်း၏ အာနိသင် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးသည်သာ ဖုန်းပုကြွယ်၏ တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

‘ငါ 'လူသားနဲ့တောရိုင်း' တီဗီရှိုးကို ပထမဆုံး မြင်တုန်းကတော့ သူတို့သရုပ်ဆောင်ပြနေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု တောထဲရောက်နေတဲ့ အချိန်ကျတော့ ငါက ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ အကူညီမဲ့နေပါလား၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ်ကို ဝေဖန်ရတာ မပင်ပန်းဘူးဆိုတာ တကယ်ပါလား၊ တောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ရတဲ့ ခက်ခဲမှုဟာ ကင်မရာကတစ်ဆင့် ဖော်ပြနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး’

ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ သူသည် ယခင်က ကြည့်ဖူးသည့် ဒစ်ကာဗာရီလိုင်းတစ်ခုမှ ဂန္ထဝင်ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိခြင်းအား မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစီအစဉ်၏ တင်ဆက်သူသည် သူ့အား 'တောတွင်းမှာ ရှင်သန်ရတာ ထင်သလောက် မခက်ပါဘူး' ဟူသော ခံစားချက်မျိုး ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိသော နေရာတွင် ဓားအသေးလေးတစ်လက်တည်းဖြင့် ခရီးရှည်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းသည် သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်ဆောင်မည့် အရာမဟုတ်ကြောင်းကို သူ ယခုမှ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ဖုန်းပုကြွယ်ညာဘက်ရှိ အမှောင်ထုထဲမှ တိရစ္ဆာန်အော်သံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းတို့တွင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသံနှင့်အတူ အွီအွီအွီဟူသည့် အသံများ ရောနှောနေသည်။ ယင်းမှာ တောဝက်တစ်ကောင်၏ အသံနှင့် တူနေခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုသည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် ခြေလေးချောင်းသတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် မလိုလားပေ။

အော်သံများ နီးကပ်လာပြီး တောဝက်၏ မြေပြင်ကို နင်းခြေသံနှင့် သစ်ပင်များကို တိုက်မိသံများလည်း ပါဝင်လာတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လိုက်ပြီး လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ အလင်းတန်းကို အသံလာရာ လမ်းကြောင်းသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

'ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး... တခြား အသံတစ်ခုလည်း ရှိနေသလိုပဲ...'

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အခြား တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ အသံကို ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်ရသည်။ တောဝက်တစ်ကောင်သည် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရူးသွပ်စွာ ပြေးနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူလျင်မြန်စွာ နားလည်သွားရသည်။

ဆယ်စက္ကန့်အကြာတွင် တောဝက်သည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်း၏ ခြေလေးချောင်းမှာ တုတ်ခိုင်ပြီး တိုတောင်း၏။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြွက်သားများဖြင့် တောင့်တင်းနေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနက်ရောင် အမွှေးပါးပါးလေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ၎င်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသောအခါ အနက်ရောင် တင့်ကားငယ်လေးတစ်စင်းနှင့်ပင် တူနေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် တောဝက်၏ လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ရှိ အမွှေးများ ထောင်မတ်နေပြီး တောက်လျှောက် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ ဤလက္ခဏာများက ၎င်းမှာ အလွန်ထိတ်လန့်နေကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရပုံရသည်။

တောဝက် ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းနောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော မုဆိုး ပေါ်လာတော့သည်။ ယင်းမှာ စပါးအုန်းမြွေကြီး တစ်ကောင်ပင်။ ၎င်းသည် ကျွန်း၏ အနောက်မြောက်ဘက် ထောင့်တွင်ရှိသော သားရဲလောက် မကြီးမားသော်လည်း ဤအကောင်မှာလည်း သေးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အမှန်တော့ လူအများစုသည် စပါးအုန်းမြွေတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ သားကောင်ကို မည်မျှအကောင်းကြီးကြီးအထိ မျိုချနိုင်သနည်းဆိုသည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။ ဒီလို ပြောကြည့်ရအောင်။ ငါးမီတာရှည်သော စပါးအုန်းမြွေသည် နှစ်မီတာ ရှည်သော မိကျောင်းတစ်ကောင်ကို မျိုချနိုင်ပြီး ရှစ်မီတာ ရှည်သော စပါးအုန်းမြွေမှာမူ မြင်းကျား တစ်ကောင်လုံးကို မျိုချနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်ရှေ့တွင် ရှိနေသော အကောင်မှာ ရှစ်မီတာ ရှည်လျားသည်...။

တောဝက်မှာ ထိတ်လန့်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို သို့မဟုတ် စနစ်က ကစားသမားကို နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမည်ကို မြင်တွေ့စေချင်၍ ဖြစ်နိုင်ပါသည်...။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုသော် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ အလင်းရောင် အကွာအဝေးအတွင်းတွင် အလွန်ဂန္ထဝင်ဆန်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ တောဝက်က သစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိသွားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် မြွေကြီးကမူ တောဝက်ကို ဝင်မတိုက်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် တွန့်လိမ်ကာ ရှေ့တိုးဝင်လာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းလိုက်သည်။ စက်ဝိုင်းခြမ်း ပုံသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်ပြီး တောဝက်ကို သစ်ပင်စည်ဘေးတွင် ပိတ်လှောင်လိုက်တော့သည်။ သစ်ပင်သည် အလွန် ထူထဲ၏။ လူကြီးနှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်၍ ဖက်လျှင်ပင် သစ်ပင်ကို ပတ်မိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ ဤအချိန်တွင် ၎င်းသည် တောဝက် မလွတ်မြောက်နိုင်စေရန် တားဆီးထားသော နံရံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဧရာမ စပါးအုန်းမြွေကြီးသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးလိုက်ပြီး အပေါ်သို့ မော့ကာ ၎င်း၏ သားကောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ တောဝက်သည် ၎င်းမလွတ်မြောက်နိုင်တော့ကြောင်း သိပုံရသဖြင့် ၎င်း၏ နောက်ဆုံး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းသည် အပေါ်သို့ ကော့နေသော ၎င်း၏ အစွယ်များကို မြွေကြီးခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ကာ ခြေထောက်များကို အားပြု၍ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

မြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိမှန်မီ မြွေဦးခေါင်းက အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းလာပြီး တောဝက်ကို ကိုက်ချလိုက်သည်။ ၎င်းသည် တောဝက်ကို လေထဲတွင် စက်ဝိုင်းတစ်ဝက်ခန့် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး တောဝက်ကို ထပ်မံကိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုအရှိန်မှာ မျက်စိဖြင့် ကြည့်၍ မမှီနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။ ယင်းသည် တစ်စုံတစ်ဦးက ဆီပူအိုးထဲမှ အသားတုံးတစ်ခုကို လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် နှိုက်ယူလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

တောဝက်သည် ၎င်းပါးစပ်ထဲသို့ တရားဝင် ရောက်ရှိသွားသောအခါ စပါးအုန်းမြွေကြီးသည် ချက်ချင်းပင် "စားသောက်" တော့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်မျိုး အစာစားခြင်းကို ဖော်ပြရန် စကားလုံး တစ်လုံးတည်းသာ ရှိပါသည်။ ယင်းမှာ "မျိုချခြင်း" ပင် ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်စဉ်သည် သားကောင်၏ အရွယ်အစားပေါ်တွင် မူတည်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်တတ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တစ်ဖက်သား၏ အစာစားခြင်းကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ အလင်းရောင် အချို့ကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခြေသံဖွဖွဖြင့် ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် စပါးအုန်းမြွေကြီးက တောဝက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း သွတ်သွင်းနေသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် တစ်ဖက်သား အစာစားခြင်းအပေါ်မှာသာ အာရုံစိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားရန်သာ ဆုတောင်းနိုင်တော့သည်။

သစ်ပင်ပေါ်မှ အောင်မြင်စွာ ဆင်းသက်ပြီးနောက် သူသည် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးမသွားခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန်နှင့် ထိုသတ္တဝါနှင့် ဝေးကွာသွားအောင် လုပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။

မမျှော်လင့်စွာဖြင့် ဤအချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် အခြားတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ယင်းမှာ ပို၍ပင် သေစေနိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အခန်း (၉၀)

အမဲလိုက်ခွေးများ၏ ဟောင်သံများက အန္တရာယ်နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေပြီး ဤအန္တရာယ်သည် သိသိသာသာပင် ဖုန်းပုကြွယ်ထံ ဦးတည်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ဂိမ်းမီနူးကိုဖွင့်ကာ တာဝန်တက်ဘ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဖော်ပြထားသောအချိန်မှာ နေထွက်ရန် ကျန်ရှိချိန် - မိနစ် ၂၀၃ ဖြစ်သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ဇာရော့ဗ် စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ ၃၇ မိနစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ခရီးနှင်ခဲ့သော်လည်း ရန်သူက သူ့ကို လိုက်မီရန် ဖြစ်နိုင်ခြေက အလွန်မြင့်မားနေဆဲပင်။

အမဲလိုက်ခွေးဟောင်သံများ ပိုမိုနီးကပ်လာသောအခါ မလှမ်းမကမ်းရှိ ဧရာမစပါးအုန်းမြွေကြီးသည် ၎င်း၏အစာကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းသည် တောဝက်ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်ထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ဤကျွန်းပေါ်ရှိ တိရစ္ဆာန်များသည် ခွေးဟောင်သံ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိနားလည်ကြပုံရသည်။ ၎င်းတို့သည် ခွေးများကို မကြောက်လျှင်ပင် ခွေးပိုင်ရှင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြပေသည်။

အခြေအနေက အရေးကြီးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းပုကြွယ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ထိရောက်သော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရပေမည်။ သူ သေဆုံးရန် ကံပါလာလျှင်ပင် ကျန်ရှိသည့် အသင်းဖော်နှစ်ဦးအတွက် အချိန်ပိုဆွဲပေးနိုင်ရန်နှင့် သူတို့ ဇာတ်လမ်းအောင်မြင်နိုင်ခြေ တိုးလာစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

ပုန်းအောင်းနေခြင်းက အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ခြေရာအချို့ ချန်ထားခဲ့မိသည်။ ဗိုလ်ချုပ်၏ ခြေရာခံနိုင်စွမ်းနှင့်ဆိုပါက ခြေရာများကို ထားတော့ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်ကိုင်းများ၊ နင်းခြေခံထားရသော ပေါင်းပင်များ စသည်တို့ပင် ကော့ဆက်သားတို့၏ မျက်စိမှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ဇာရော့ဗ်သည် သူ၏ အမဲလိုက်ခွေးများကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အနံ့အသက်သည် လူသားများထက် အနံ့ခံအာရုံ ပိုမိုကောင်းမွန်သော တိရစ္ဆာန်များအတွက် လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရှားနေပေလိမ့်မည်။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သားကောင်ဖြစ်သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေရမည် ဖြစ်သည်။ မှောင်မည်းပြီး ရှုပ်ထွေးသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစွမ်းထက်သော ဘော့စ်တစ်ကောင် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်ကို ကြားနေရသော်လည်း ဤ "လူသားမုဆိုး" က မည်သည့်အချိန်၊ မည်သို့ တိုက်ခိုက်လာမည်ကို မသိနိုင်ခြင်းက ထိုခံစားချက်ကို ပေါ်လွင်နေစေသည်။ သည်းထိတ်ရင်ဖို သို့မဟုတ် အက်ရှင်ဂိမ်းအများစုတွင် တစ်စုံတစ်ခု၏ လိုက်လံခံရခြင်းမှာ ကစားသမား၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်လေ့ရှိသည်။

အကယ်၍ အခြားကစားသမားသာဆိုလျှင် အတော်ကြာကတည်းက ထွက်ပြေးသွားကြပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် လမ်းကြောင်းကိုပင် ဂရုစိုက်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ အမဲလိုက်ခွေးဟောင်သံနှင့် ဝေးရာသို့သာ ပြေးကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဖုန်းပုကြွယ်မှာမူ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို မခံစားရပေ။ သူသည် သူ့ဓားကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မပြေးမီ မည်သည့်လမ်းကြောင်းက အလုံခြုံဆုံးဖြစ်မည်ကို အတည်ပြုရန် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို အသုံးပြု၍ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လက်နှိပ်ဓာတ်မီးက သူရှိရာနေရာကို ဖော်ပြသွားမည်ကို သူမစိုးရိမ်ပေ။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ပိတ်ထားလျှင်ပင် ရန်သူ နီးကပ်လာမှုကို နှောင့်နှေးစေမည် မဟုတ်ချေ။ ယင်းအစား အမှောင်ထဲတွင် သူ၏လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ခက်ခဲစေမည် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် တခေတ္တမျှ လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် မြောက်ဘက်သို့ သွားသောလမ်းက အနည်းငယ် ပြေပြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် ရှေ့လမ်းကို လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်ကာ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြေးတော့သည်။ နောက်ဘက်မှ အမဲလိုက်ခွေးဟောင်သံများက နီးကပ်လာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ထိုအသံကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖိအားကို လျစ်လျူရှုထား၏။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်သလို အာရုံလည်း တစ်ချက်မပျံ့လွင့်စေခဲ့ပေ။ သူ့အရှိန်ကို မထိခိုက်စေရန် ရှေ့ရှိလမ်းကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်သော မြေပြင်တွင် ပြေးလွှားသည့်အခါ ထွက်ပြေးသူသည် ခြေသုံးလှမ်းလှမ်းတိုင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးသူကို နောက်လှည့်ကြည့်မနေသင့်ပေ။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းက အကျိုးထက် အပြစ်ကိုသာ ပို၍ ဖြစ်စေပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းပုကြွယ် ကြည့်ဖူးသည့် သည်းထိတ်ရင်ဖို ရုပ်ရှင်များစွာတွင် မကြာခဏ ပါလေ့ရှိသော ဇာတ်ကွက်တစ်ခု ရှိသည်။ ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး (များသောအားဖြင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး) သည် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်၏ လိုက်လံခြင်းကို ခံရပြီး ထိုနေရာမှာ တောအုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အော်ဟစ်ပြေးလွှားရင်း ကင်မရာကို မကြာခဏ နောက်လှည့်ကြည့်တတ်သည်။ ကင်မရာကလည်း သူမကို မကောင်းဆိုးဝါး၏ အမြင်မှလိုက်လံပြသနေပြီး မြင်ကွင်းများကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေတတ်သည်။ ဤသို့ ခဏကြာ ပြေးပြီးနောက် ထိုဇာတ်ကောင်သည် သေချာပေါက် လဲကျသွားပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ရှုပ်ထွေးသော တည်းဖြတ်မှု မြင်ကွင်းများ၊ ခရမ်းချဉ်သီးဆော့စ် (သွေး) များ ပြည့်နှက်နေသော စခရင်နှင့် ဝက်တစ်ကောင် အသတ်ခံရသကဲ့သို့ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးသည် ပထမဆုံးသားကောင်ကို ရရှိသွားတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုကဲ့သို့သော အမှားမျိုးကို လုပ်မည့်သူမဟုတ်ပေ။ သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးကြောင့် ခလုတ်တိုက်လဲရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သူက မကောင်းဆိုးဝါးကို ပြန်ခလုတ်တိုက်အောင် လုပ်ရန်မှာ ပိုလက်တွေ့ကျပေလိမ့်မည်။

လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုသည် တခေတ္တမျှ ဆက်ဖြစ်နေပြီး ခွေးဟောင်သံများက နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ နောက်ဘက် ၁၅ မီတာခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ သူသည် ရန်သူ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ ယုတ္တိဗေဒအရ ပြောရလျှင် ဇာရော့ဗ်တွင် ရွေးချယ်စရာနှစ်ခု ရှိသည်။ တစ်အချက် သူသည် ခွေး၏ လည်ပတ်ကို လျှော့ပေးလိုက်ပြီး ခွေးကို ပစ်မှတ်ထံ လွတ်လပ်စွာ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ခိုင်းနိုင်သည်။ နှစ်အချက် သူ၏ ဘော့စ်အဆင့်ရှိသော ပစ်ခတ်မှုစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ အလုပ်ကို အပြတ်ရှင်းနိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုန်းပုကြွယ်သည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။ ကွာခြားချက်မှာ သူ့လည်ချောင်းကို ချွန်ထက်သော သွားများဖြင့် အကိုက်ခံရမည်လား သို့မဟုတ် သူ့ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကျည်ဆန်ဖြင့် အဖောက်ခံရမည်လား ဆိုသည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မှာ ကျောပြင်ပေါ်က ဒဏ်ရာသည် ဓားသမားတစ်ယောက်အတွက် အရှက်ရစရာဖြစ်သည် ဟူသတည်း။ အင်း... အဲဒါက လက်ရှိအခြေအနေနဲ့တော့ သိပ်မဆိုင်ပါဘူးလေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ သေရမည်ဆိုလျှင်ပင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ မကြာခင် အားလုံးပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်၍ မကုန်ဆုံးသေးသော အသက်အမှတ်နှင့် ကြံ့ခိုင်မှုအမှတ်များသည် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။ သူသည် စိတ်ကူးလိုက်ရုံဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် မြှင့်တင်ခြင်း မန္တန်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်လေသည်။ သူသည် ခြေထောက်ကို အားပြု၍ ဘေးဘက်သို့ ခုန်လိုက်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းလိုက်သည်။

ယင်းသည် ဖုန်းပုကြွယ် ဤစကေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသက်သွင်းပြီးနောက် ခံစားချက်မှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများ ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ အပူများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော 'အပူ' မျိုးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပူနှင့် မတူပေ။ ၎င်းသည် စေးကပ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်စေသည် မဟုတ်ဘဲ ယင်းအစား စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို မီးညှိပေးလိုက်သည်ဟု ပြောလျှင်ပင် မမှားနိုင်ပေ။

စွမ်းအင်တစ်စုံတစ်ရာ မကုန်ဆုံးဘဲ အသက်အမှတ်ကိုသာ အသုံးပြုရသည့် စကေးတစ်ခုအနေဖြင့် ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ဖုန်းပုကြွယ် လိုချင်သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ...။ သစ်ပင်နောက်တွင် ရှိနေသော ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရုတ်တရက် သံသယ ဝင်လာခဲ့သည်။

စကေးကို အသက်သွင်းပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးတို့ အားကောင်းလာခဲ့သည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူ၏ အာရုံငါးပါးမှာလည်း ထက်မြက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အကြားအာရုံမှာ အလွန်ထိလွယ်ရှလွယ် ဖြစ်လာပြီး တုံ့ပြန်မှုအရှိန်ကလည်း စူပါလူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ စိတ်အာရုံအရ ပြောရလျှင် အချိန်စီးဆင်းပင် နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုအချိန်မျိုးတွင် သူသည် သူ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော သေးငယ်သည့် အသံမျိုးစုံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် အမဲလိုက်ခွေးဟောင်သံများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ခြေလေးချောင်း မြေပြင်ကို နင်းခြေသံကိုသာ သူ သတိပြုမိသည်။ လူသားခြေသံကိုမူ လုံးဝ မကြားရပေ။

သူသည် သစ်ပင်နောက်မှ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး သို့မဟုတ် အခြားအလင်းရောင် အရင်းအမြစ်ကို မတွေ့ရပေ။ ဗိုလ်ချုပ် ဇာရော့ဗ်သည် အမဲလိုက်ခွေးများနှင့်အတူ အကန်းအတိုင်း လိုက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်... အစကတည်းက သူ့နောက်ကို လိုက်လာသည်မှာ ခွေးတစ်ကောင်တည်းသာဖြစ်ကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် မကြာမီ နားလည်သွားတော့သည်။ ယင်းမှာ ဤဇာတ်လမ်းက ကစားသမားများ ရှင်သန်နိုင်ရန် လမ်းစတစ်ခု ချန်ထားပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဇာတ်လမ်း၏ ခက်ခဲမှုကို အလွန်အကျွံ ခန့်မှန်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်သည် ခွေးများနှင့်အတူ သူ့ကို လိုက်မီရန် နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ ဇာရော့ဗ်သည် ရဲတိုက်တွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အမဲလိုက်ခွေးအုပ်ကြီးကို အရင်လွှတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ၎င်းတို့နောက်ကို အချိန်ယူ၍ လိုက်လာပုံရသည်။

ယင်းမှာ ဓားမော့တစ်ချက် စောစီးစွာ သေဆုံးသွားခြင်းနှင့် ရီရူလီ လိုင်းပြတ်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို သို့မဟုတ် ဇာတ်လမ်း၏ ခက်ခဲမှုသည် ဘော့စ်မထွက်ခွာမီ တစ်နာရီအတွင်း ကစားသမားများ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာအပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကဲ့သို့သော သတ်မှတ်ချက်သည် စနစ်၏ အမြဲပြီးပြည့်စုံသော စတိုင်နှင့် ပိုမိုကိုက်ညီပေသည်။

ကစားသမားများ လူစုခွဲနိုင်သကဲ့သို့ မကောင်းဆိုးဝါးများလည်း လူစုခွဲနိုင်ကြသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က မည်သည့်အခက်အခဲမှမရှိဘဲ ဇာတ်လမ်းကို အောင်မြင်သွားပြီး အခြားအဖွဲ့မှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာတော့မည်မဟုတ်ပေ။ အဖွဲ့တိုင်း ဤစိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့အတွက်ကြောင့် ဘော့စ်က နောက်ပိုင်းပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။