အခန်း (၃၁၁-၃၁၂)
Vol. 16 Ch. 311-312
အခန်း (၃၁၁) - လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်း
ကျောက်ဝမ်ထန်သည် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ပိုင်ကျန့်ခုန်း၏ ယုံကြည်အားကိုးမှုကို ရရှိထားသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ သူ၏ အလုပ်ရှင်သည် ကျောက်ဝမ်ထန်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မေတ္တာရိပ်မြုံ၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းကို ရန်သူအဖြစ် ရွေးချယ်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
အကယ်၍ သူသာ ပိုင်ကျန့်ခုန်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါက၊ သူကိုယ်တိုင်သာ နစ်နာဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။
အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်လှသော ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ ထိုမျှအထိ မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပါပေ။
သို့သော် ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်မှာ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော်လည်း၊ ထိုအန္တရာယ်ကြားတွင် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုမှာ ပုန်းလျှိုးနေခဲ့၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ထက်မြက်လှသည့် အကြံစည်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဤအခြေအနေကို အသုံးချနိုင်ပါသည်။
တီလီနှင့် ချွီဝမ်ကျီတို့ ပြန်ပေးဆွဲခံရသည့် ဖြစ်ရပ်ကို အကြောင်းပြကာ၊ ချွီဝမ်ကျီကို မေတ္တာရိပ်မြုံ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်အောင် သူ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။
ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းကို ပြန်လည်နှိပ်ကွပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါပေ။
ကျောက်ဝမ်ထန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးပင်။ ဤအခွင့်အရေးကိုသာ လက်လွတ်လိုက်ပါက၊ သူနှင့် သူ၏ ချစ်သူတို့ ပေါင်းဖက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်။
ဤဖြစ်ရပ်တွင် ရန်သူမှာ အဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့၏။ မေတ္တာရိပ်မြုံ၏ အဆင့်အတန်းအရဆိုလျှင် ဤလုပ်ရပ်၏ တရားခံမှာ မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီး၊ အနောက်နိုင်ငံမှ ယန်ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ဧကန်မုချ သိရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ယန်ဘုရင်ကသာ တီလီနှင့် ချွီဝမ်ကျီကို ဖမ်းဆီးသွားခြင်းဖြစ်ပါက၊ မေတ္တာရိပ်မြုံသည် ဒေါသထွက်နေလျှင်ပင် အခြေအနေကို ငြိမ်သက်သွားအောင်သာ လုပ်ဆောင်ရန် ရွေးချယ်ပေလိမ့်မည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနောက်နိုင်ငံမှာ အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ယန်ဘုရင်သည် အနောက်နိုင်ငံ၏ ဘုရင်တစ်ဆယ့်သုံးပါးထဲတွင် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်နေလျှင်ပင်၊ နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံ၏ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေဆဲပင်။ မေတ္တာရိပ်မြုံ၏ နောက်ကွယ်မှ အဖွဲ့အစည်းသည် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံအတွင်း သြဇာကြီးမားသော်လည်း၊ ရန်သူမှာ ပြင်ပနိုင်ငံမှ ဖြစ်နေပါက သူတို့အနေဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေရန်သာ ရွေးချယ်ကြပေလိမ့်မည်။
ဒါဟာ အခွင့်အရေးတစ်ခုပင်။
တီလီနှင့် ချွီဝမ်ကျီတို့ကို ယန်ဘုရင်က ပြန်ပေးဆွဲသွားသည်ဟု လူတိုင်းက ယုံကြည်နေသရွေ့၊ မည်သူမျှ ဤကိစ္စကို ဆက်လက် လိုက်လံစုံစမ်းကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။
ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူသည် ချွီဝမ်ကျီအတွက် နေထိုင်စရာ နေရာတစ်ခု စီစဉ်ပေးနိုင်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်မှ နုတ်ထွက်ကာ၊ စစ်ဝတ်တန်ဆာကို ချွတ်၍ ချွီဝမ်ကျီနှင့်အတူ အေးချမ်းသော ဘဝတစ်ခုကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ မဆိုးလှသော ဇာတ်သိမ်းတစ်ခုပင်။
ငွေကြေးပိုင်းအရဆိုလျှင်လည်း ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ ဆင်းရဲသူ မဟုတ်ပါပေ။ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော ဥစ္စာဓနများမှာ သူနှင့် ချွီဝမ်ကျီတို့ တစ်သက်လုံး လွတ်လပ်သက်သာစွာ နေထိုင်သွားရန် လုံလောက်လှပေသည်။
အစပိုင်းတွင် သူသည် လင်းကျင်းနှင့် ဤအကြောင်းကို ဆွေးနွေးကာ အကူအညီတောင်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့၏။ သို့သော် ယခုအခါ လင်းကျင်းမှာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် တရားထိုင်နေပြီး၊ အထူးဆန်းဆုံးမှာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖော်ပြ၍မရသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေခြင်းပင်။
ကျောက်ဝမ်ထန်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လင်းကျင်းကို သွားရောက် မနှောင့်ယှက်ရဲတော့ပါပေ။
ကျောက်ဝမ်ထန်အပြင် မိစ္ဆာကျားသစ် လင်းပေါင်မှာလည်း ထပ်တူပင် စိုးရိမ်နေခဲ့ရ၏။
သူ၏ ကလဲ့စားချေမှုမှာ ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယန်ဘုရင် သေဆုံးသွားသလို သူ၏ ကျွန်တံဆိပ်လည်း ပြုတ်သွားခဲ့ပြီ။ သူသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက် ထွက်ပြေးရန်သာ ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
လင်းပေါင်သည် အခြေအနေအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ ပုန်းအောင်းနေရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရပေဦးမည်။ သူသည် အစောပိုင်းက သူ့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သော ထိုအစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
သို့သော် ယခုအခါ သူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ထိုနတ်ဘုရားဆရာကြီးမှာ တရားထိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဝမ်ထန်ကဲ့သို့ပင် လင်းပေါင်မှာလည်း လင်းကျင်းကို မနှောင့်ယှက်ရဲပါပေ။ သူ ထွက်သွားချင်သော်လည်း မထွက်သွားရဲသဖြင့်၊ လင်းကျင်း အလုပ်ပြီးဆုံးသည်အထိ ထိုနေရာမှာပင် ရပ်၍ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည်။
မည်သူမျှ စကားမပြောကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တင်းကျပ်ကာ အနေခက်စရာ ဖြစ်နေခဲ့၏။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတို့သည် ပို၍ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ လင်းကျင်း၏ ကျောပြင်တစ်ခြမ်းမှ အလွန်အေးမြသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ အခြားတစ်ခြမ်းမှမူ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်နေခြင်းပင်။ ထိုစွမ်းအားနှစ်ရပ်မှာ အားပြိုင်နေကြပြီး၊ အားပြိုင်မှု အထမြင့်ဆုံးအချိန်တွင် ထိုစွမ်းအင်များမှာ ဆယ်ပေခန့်အထိ ပြန့်လွင့်သွားကာမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းကျင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထရပ်လိုက်၏။
လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်လည်း အစောပိုင်းက ဘာဖြစ်သွားသည်ကို အတိအကျ မသိပါပေ။
သူသည် ရှောင်ဟော့ကို ထိုဖိနှိပ်နေသော စွမ်းအားများကြားမှ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက် ကူညီပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သော ‘ဘေးဒုက္ခ’နှင့် တူလှပေသည်။ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်သော စွမ်းအားများကို ငှားရမ်းအသုံးပြုလိုက်သောအခါ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးက ၎င်းတို့ကို ငြင်းပယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လင်းကျင်းသည် ပြတိုက်၏ အရှိန်အဝါကို ငှားရမ်းကာ ရှောင်ဟော့ကို ထိုဘေးမှ ကျော်လွှားနိုင်အောင် ကူညီနိုင်ခဲ့သည်။
အချိန်အများကြီး မကြာလိုက်ပါပေ။ ဓမ္မကိုယ်ထည်၏ မြင်ကွင်းမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ပြောင်းလဲမှုများ၊ ထပ်ဆင့်နေသော တိမ်လွှာများနှင့် ထိုခမ်းနားလှသော နန်းတော်ကြီးမှာ အစအနပင် မရှိတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သားရဲဟိန်းသံကြီးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် ဤဘေးဒုက္ခကို သူကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသော်လည်း၊ ယခုအခါ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ တကယ့်ကို သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းပင်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လင်းကျင်းသည် ဤဖြစ်ရပ်ကို သူ၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူလိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ရခြင်း သို့မဟုတ် နဂါးအိုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားလှပေသည်။
အမှားအယွင်း အနည်းငယ်မျှ ရှိသွားပါက ရှောင်ဟော့နှင့် သူသည် ထိုနတ်ဘုရား စွမ်းအင်များ၊ ထပ်ဆင့်နေသော ကောင်းကင်ယံနှင့် ကြောက်စရာကောင်းသော သားရဲကြီးတို့၏ ဒဏ်ကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားပေလိမ့်မည်။
အရာအားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းခြင်းပင်။
ရှောင်ဟော့မှာ စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရ၏။ သူ၏ ဓမ္မကိုယ်ထည်မှာ မမြင်နိုင်သော နတ်ဘုရား စွမ်းအင်များကြောင့် ပြိုပျက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့်၊ ယခုအခါ ပြန်လည် နာလန်ထူနိုင်ရန်အတွက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းလည်း ပင်ပန်းနေခဲ့သော်လည်း ယခုမှာမူ နားနေရမည့် အချိန် မဟုတ်သေးပါပေ။
သူ မျက်လုံးဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်ဝမ်ထန်၏ အဖွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းများ၊ ထပ်ဆင့်နေသော ကောင်းကင်ယံနှင့် သားရဲဟိန်းသံတို့ကို သူနှင့် ရှောင်ဟော့သာ မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အခြားသူများမှာမူ ဘာမှ မသိလိုက်ကြပါပေ။
ဤအချက်က လင်းကျင်း၏ ‘နတ်တောင်တော် အဆောင်' မှာ ဤဖြစ်ရပ်၏ မြစ်ဖျားခံရာဖြစ်ကြောင်း ပိုမို သေချာသွားစေခဲ့သည်။
‘ကြည့်ရတာ အဲဒီအမိန့်တော်ကို နောက်တစ်ခါ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးလို့ မဖြစ်တော့ဘူးပဲ... ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ ဒီလိုမျိုး တုံ့ပြန်မှုတွေ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်လာရင် တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီးပဲ... နောက်တစ်ကြိမ်မှာ ငါ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားတောင် မသေချာဘူး’
လင်းကျင်း တွေးလိုက်မိသည်။
သူသည် ထိုထိတ်လန့်စရာ မြင်ကွင်းမှ ယခုအထိ အာရုံမပြတ်သေးပါပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ အစွမ်းထက်သော၊ နက်နဲဆန်းကြယ်လှသော အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။
သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ ကျောက်ဝမ်ထန်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ထိုသို့သော ခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရခြင်းပင်။
လင်းကျင်း တရားထိုင်ခြင်းမှ နိုးထကာ ထရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဝမ်ထန်၊ တီလီနှင့် မိစ္ဆာကျားသစ်တို့ အားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြတော့သည်။
“ဆရာလင်း”
ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အနားသို့ သွားကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။
သူသည် လင်းကျင်းအပေါ် အလွန် လေးစားမိသွားသဖြင့် အရင်ကကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မခေါ်ရဲတော့ပါပေ။ သို့သော် လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ညီအစ်ကိုကျောက်... ကျုပ်ကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လို မသတ်မှတ်တော့ဘူးလား”
ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ မှင်တက်သွားရ၏။ သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်သွားခဲ့သည်။ လင်းကျင်းသည် သူနှင့် အဆင့်အတန်း များစွာ ကွာခြားနေသော်လည်း၊ သူ့ကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံဆဲဖြစ်ရာ၊ လင်းကျင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခင်မင်ထိုက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
“ညီအစ်ကိုလင်း... ဒါ ကျုပ်ရဲ့ အမှားပါ”
ကျောက်ဝမ်ထန်က စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်၏။ သူသည် ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ သူ၏ အတွေးများနှင့် အကြံအစည်များကို လင်းကျင်းအား ပြောပြလိုက်တော့သည်။
“ညီအစ်ကို ရယ်မယ်ဆိုရင်လည်း ရယ်ပါတော့၊ ကျုပ် ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ပါဘူး... ဝမ်ကျီနဲ့ ကျုပ်က မနှစ်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြတာ... မြင်မြင်ချင်းပဲ ချစ်မိသွားကြတာ... ကျုပ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြပေမဲ့၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းတွေကြောင့် ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနိုင်ခဲ့ကြဘူး... အခုတော့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ရလာပြီဆိုတော့၊ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးဖို့ ညီအစ်ကိုလင်းကို အကူအညီတောင်းပါရစေ”
ပြောရင်းနှင့် ကျောက်ဝမ်ထန်က ဦးညွှတ်လိုက်၏။
ဤနေရာတွင် ရှိနေသူ မည်သူမျှ၊ မိစ္ဆာကျားသစ်ပင်လျှင် ဤအကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မဟသင့်ပါပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ ကြီးမားသော ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ကျန့်ခုန်းပင်လျှင် သူ့ကို ကူညီနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။
အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ ထိုကျားသစ်ကို သတ်ပစ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ ထိုသို့ လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိသလို လင်းကျင်းကလည်း လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။
ထို့ကြောင့် ဤသားရဲကို နှုတ်ပိတ်နိုင်မည့်သူမှာ မည်သူ ရှိပါဦးမည်နည်း။
လင်းကျင်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပါတော့သည်။
ထို့ပြင် လင်းကျင်း ပြသခဲ့သော အစွမ်းများကြောင့် ကျောက်ဝမ်ထန်တွင် အကြံအစည်ရှိလျှင်ပင် သူ တစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။ သူ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စဖြစ်နေလျှင်ပင် လင်းကျင်းနှင့် ဆွေးနွေးရပေမည်။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အရာအားလုံးကို နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ချွီဝမ်ကျီ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်ခံရစဉ်က ကျောက်ဝမ်ထန် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချကာ လိုက်သွားကတည်းက သူ သံသယ ဝင်ခဲ့ခြင်းပင်။
ထိုစဉ်က လင်းပေါ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းသဖြင့် မေတ္တာရိပ်မြုံ၏ အစောင့်များပင် လိုက်မလာရဲကြပါပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ အသက်ကို အလဟဿ စတေးရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့်ပင်။ ကျောက်ဝမ်ထန်ကဲ့သို့ လူမျိုးက ထိုအန္တရာယ်ကို လျစ်လျူရှုကာ လိုက်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက် ရှိရပေမည်။
ယခုတော့ လင်းကျင်းသည် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
အခန်း (၃၁၂) - ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်း
လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ထိုအမူအရာကို မြင်မှသာ ကျောက်ဝမ်ထန်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားနိုင်တော့သည်။
အချိန်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိနေသဖြင့် သူလုပ်ဆောင်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသော အရေးကြီးသည့် ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရလိုက်၏။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောက်ဝမ်ထန်သည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ယန်ဘုရင်၏ အစောင့်နှစ်ဦးကို သူ အပြတ်ရှင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။
ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ လင်းကျင်း၏ အပ်စိုက်မှုကြောင့် ခေတ္တမျှ လှုပ်ရှား၍ မရဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း၊ လင်းကျင်းက ရှောင်ဟော့ကို ကုသပေးနေစဉ် စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သဖြင့် ထုံကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွဲကူရင်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ရရှိထားသော ဒဏ်ရာများကြောင့် သူတို့မှာ အဝေးသို့ မရောက်နိုင်ကြပါပေ။ ထို့ပြင် ကျောက်ဝမ်ထန်က တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူတို့ကို ပြန်လည်ခြေရာခံနိုင်ရန်အတွက် ခြေရာခံမန္တန်တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ခတ်နှိပ်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့်ပင် ကျောက်ဝမ်ထန် ပြန်ရောက်လာရန် အချိန်အများကြီး မကြာလိုက်ပါပေ။
သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော သွေးညှီနံ့များ စွဲကျန်နေခဲ့သည်။ ယန်ဘုရင်၏ အစောင့်နှစ်ဦးစလုံးမှာ အသက်ပျောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာ မလိုတော့ပါပေ။ သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ထိုအလောင်းနှစ်လောင်းကိုလည်း မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်အောင် စီမံထားခဲ့မည်မှာ သေချာလှပေသည်။
ယန်ဘုရင်၏ အလောင်းမှာမူ ဘုရင်ဟောက်ကောင်နှင့်အတူ ကျောက်တောင်ကြီးအောက်တွင် မြှုပ်နှံခံထားရပြီးဖြစ်ရာ သီးသန့်စီမံနေရန် မလိုတော့ပါပေ။ ယခုအချိန်တွင်တော့ အလောင်းမှာ အသားစိုင်များအဖြစ် ကြေမွသွားလောက်ပြီ ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် အမှန်တရားကို သိရှိသူဟူ၍ ယခု အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသာ ရှိပါတော့သည်။
လင်းကျင်းမှာ ယုံကြည်ရသူဖြစ်သလို၊ ချွီဝမ်ကျီမှာလည်း ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသူမှာ တီလီ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပါတော့၏။
သို့သော် ချွီဝမ်ကျီ၏ အဆိုအရ သူတို့မှာ သိကျွမ်းသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ညီအစ်မအရင်းအခြာကဲ့သို့ ရင်းနှီးကြသည် ဟူ၏။ ထို့ပြင် တီလီကိုယ်တိုင်ကလည်း အနောက်နိုင်ငံမှ ထွက်ပြေးလာသူဖြစ်သဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးလိမ့်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။
ဤသို့ဖြင့် ကျောက်ဝမ်ထန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ပြေပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် အဝေးမှ လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ကျောက်ဝမ်ထန်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားခဲ့ရသည်။ မေပယ်မြို့မှ ကျွမ်းကျင်သူများ နောက်ဆုံးတွင် လိုက်လာကြပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။
“မကောင်းတော့ဘူး... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန် ရောက်လာကြတာလဲ”
ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ လက်ခြေများ အေးစက်သွားရ၏။ သူ သိရှိထားသမျှ မေတ္တာရိပ်မြုံ၏ အစောင့်အကြပ်မှာ သူနှင့် အဆင့်တူ သို့မဟုတ် သူ့ထက်ပင် အနည်းငယ် အစွမ်းထက်နိုင်သော ကျန်းယွမ်ဆိုသူ ဖြစ်သည်။
ထိုသူမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် လူမသိအောင် နေတတ်သော်လည်း သူ၏ ခွန်အားမှာ လျှော့တွက်၍ မရပါပေ။ သူ့တွင် အဆင့် ၃ သားရဲရှိရုံသာမက၊ ထိုသားရဲမှာ အဆင့် ၃ သားရဲများထဲတွင် အင်အားအကြီးဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော ရှားပါးသတ္တဝါတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် မေတ္တာရိပ်မြုံကဲ့သို့သော သြဇာကြီးမားသည့် အဖွဲ့အစည်းက ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားသဖြင့် ကျန်းယွမ်၏ လက်အောက်တွင်လည်း ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရှိနေခဲ့၏။ မေတ္တာရိပ်မြုံသည် ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို မွေးမြူထားပြီး၊ ထိုသူများသည် မြို့အတွင်း၌ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ကြသော်လည်း မေတ္တာရိပ်မြုံတွင် ပြဿနာတက်တိုင်း ခေါ်ယူခြင်း ခံကြရစမြဲပင်။
လင်းယုန်သားရဲများမှာလည်း မေတ္တာရိပ်မြုံကဲ့သို့ အဖွဲ့အစည်းမျိုးအတွက်တော့ ဝယ်ယူရန် မခဲယဉ်းလှပါပေ။
ယခုအချိန်တွင် ချွီဝမ်ကျီနှင့် တီလီတို့ကို ဝှက်ထားရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျောက်ဝမ်ထန် သိလိုက်ရသည်။ လင်းယုန်များ၏ အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် စစ်ကူများသည် ခဏချင်းအတွင်း သူတို့ကို မြင်တွေ့သွားကြပေလိမ့်မည်။
ဤနေရာတွင် ပုန်းခိုရန် နေရာလည်း မရှိပါပေ။
“အကုန်လုံးက ပြီးခါနီးမှ ပျက်စီးတော့မှာပဲ”
ကျန်းယွမ်နှင့် အဖွဲ့ ရောက်လာပါက ချွီဝမ်ကျီနှင့် တီလီတို့ကို ပြန်ခေါ်သွားကြမည်ကို ကျောက်ဝမ်ထန် သိနေခဲ့သည်။ ထိုအခါ တီလီကို ထားလိုက်ဦး၊ ချွီဝမ်ကျီမှာတော့ မေတ္တာရိပ်မြုံတွင် ငွေရှာပေးသည့် စက်ရုပ်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက် နေထိုင်သွားရပေဦးမည်။
ဒါဟာ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာပဲလား။
သူမရဲ့ ကံကြမ္မာကို သူ ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပါ့မလား။
မဖြစ်နိုင်ပါပေ။
ဤအခွင့်အရေးသာ လက်လွတ်သွားပါက ကျောက်ဝမ်ထန်အနေဖြင့် မေတ္တာရိပ်မြုံ၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူသာမက မြို့တော်ဝန် ပိုင်ကျန့်ခုန်းပင်လျှင် ထိုသို့လုပ်ရန် သတ္တိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။
ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဝမ်ထန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျသူတစ်ဦးဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြုတ်ကာ ချွီဝမ်ကျီကို သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ချွီဝမ်ကျီမှာလည်း ထပ်တူပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသော်လည်း ကျောက်ဝမ်ထန် ဘာတွေးနေသည်ကို သူမ နားလည်နေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဘာမှ မပြောဘဲ မတတ်သာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေသော အပြုံးလေးတစ်ခုကိုသာ ပြန်လည် ပေးလိုက်ပါတော့သည်။
ကျောက်ဝမ်ထန်သည် ချွီဝမ်ကျီ၏ အတွေးကို သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အခုချက်ချင်းပင် လူသတ်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲချင်နေခဲ့၏။ အကယ်၍ သူသာ ကျန်းယွမ်နှင့် အဖွဲ့ကို အပြတ်ရှင်းလိုက်ပါက ချွီဝမ်ကျီနှင့် အတူတူ နေနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း သူ အောင်မြင်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည့် အချက်နှင့်၊ အောင်မြင်ခဲ့လျှင်ပင် သူ၏ အကြံအစည်မှာ တစ်နေ့တွင် ပေါ်ပေါက်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျောက်ဝမ်ထန်၏ ဆင်ခြင်တုံတရားက သတိပေးနေခဲ့သည်။
မေတ္တာရိပ်မြုံကသာ သူ၏ လုပ်ရပ်ကို သိရှိသွားပါက ပိုင်ကျန့်ခုန်းပင်လျှင် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။
အမှန်ပင် လင်းယုန်များမှာ အလွန် မြန်လှပေသည်။ အသက်ရှူအကြိမ် သုံးကြိမ်ပင် မပြည့်ခင်မှာပင် ထိုသားရဲများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ လင်းယုန်နှစ်ကောင် ပျံသန်းလာခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ကောင်တွင် လူတစ်ဦးနှင့် အခြားတစ်ကောင်တွင် လူနှစ်ဦး ပါလာခဲ့သည်။
စုစုပေါင်း လူသုံးဦးပင် ဖြစ်၏။
ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ ကျန်းယွမ် ဖြစ်သည်။
ဤကျန်းယွမ်မှာ မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်ရှိပြီး သူရဲကောင်းတစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။ သူ့နောက်တွင် သားရဲတစ်ကောင်မျှ ပါမလာသဖြင့် ထိုသူသည်လည်း သားရဲကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်ရပေမည်။
ဒုတိယ လင်းယုန်ပေါ်ပါလာသော အခြားလူနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦး၏ လက်မောင်းတွင် မြွေဟောက်တစ်ကောင် ရစ်ပတ်ထားပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ကျောကုန်းနေကာ သူ၏ ကျောပြင်မှ ကင်းမြီးကောက် အမြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။ အသေအချာ ကြည့်လိုက်သောအခါမှသာ ထိုသူ၏ ထူးဆန်းသော ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ အဝတ်အစားများအောက်တွင် ကြီးမားသော ကင်းမြီးကောက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ပိုးထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ထိုလူနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးထက်တစ်ဦး ပို၍ ရုပ်ဆိုးလှသလို အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ပုံမှာလည်း ထူးဆန်းလှပေသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့ထံမှ သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ကျောက်ဝမ်ထန် သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုသည်ကို သိရှိလိုက်၏။ ထိုသူများမှာ လူဆိုးလောကတွင် နာမည်ကြီးသော ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြပြီး မေတ္တာရိပ်မြုံက ညစ်ညမ်းသော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် ငှားရမ်းထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ကျောက်ဝမ်ထန် စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် လင်းကျင်းက ရှေ့သို့တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်အေးအေးထားပါ.. ငါ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်မန္တန် သုံးထားတယ်... တို့နှစ်ယောက်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေကို ဟိုသုံးယောက် မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဤစကားကြောင့် ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ ပထမဦးစွာ အံ့သြသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။
အကယ်၍ အခြားသူသာ ဤသို့ ပြောခဲ့လျှင် ကျောက်ဝမ်ထန် ယုံကြည်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။ သို့သော် ယခုပြောသူမှာ လင်းကျင်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် လင်းကျင်းကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်၏။
ဘာမှမရှိသည့် မြေပုံကြီးတစ်ခုကို တောင်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအဖို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်မန္တန်ကို တတ်မြောက်ထားသည်မှာ မဆန်းလှပါပေ။ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်မန္တန်မှာ သာမန်မန္တန်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ၏ အတတ်ပညာတစ်ခု ဖြစ်၏။ အနည်းဆုံးတော့ ကျောက်ဝမ်ထန်တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါပေ။
လင်းကျင်း၏ စကားမှာ ချွီဝမ်ကျီနှင့် တီလီတို့ ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်လှပေသည်။ မိစ္ဆာကျားသစ် လင်းပေါင်ပင်လျှင် ကြားလိုက်ရ၏။ သူတို့မှာ စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း ဘာမှ မလှုပ်ရှားရဲဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နေနေကြရတော့သည်။ စကားပြောရန် သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားရန်လည်း မဝံ့ရဲကြပါပေ။
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ‘ငါ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့၊ ငါ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့’ ဟု ဆုတောင်းနေကြရှာသည်။
သို့သော် လင်းယုန်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ထိုသုံးဦးမှာ အလွန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ မည်သို့ မမြင်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။
သူတို့၏ အတွေးများမှာ အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အားလုံးမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြရ၏။
ကျောက်ဝမ်ထန်မှာလည်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေသော်လည်း လင်းကျင်းကတော့ အေးဆေးနေဆဲပင်။ ထိုသုံးဦး လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဝမ်ထန်သည် အတတ်နိုင်ဆုံး စိတ်ကို ထိန်းကာ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လိုက်သည်။
“ကျန်းယွမ်... မင်းတို့ကလည်း နှေးလိုက်တာ”
ကျောက်ဝမ်ထန် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ စီမံခန့်ခွဲသူကြီး တစ်ဦးဖြစ်သလို အတွေ့အကြုံ များစွာရှိသူလည်း ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများတွင် တည်ငြိမ်စွာ နေတတ်ရန် သူ လေ့ကျင့်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်၏။
သူသည် စကားပြောရင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ထိုသုံးဦး၏ လမ်းကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။
ကျန်းယွမ်သည် ကျောက်ဝမ်ထန်ကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလိုက်၏။
“စီမံခန့်ခွဲသူကျောက်... တစ်ခုခု ဖြစ်တယ်လို့ ကြားတာနဲ့ ကျုပ် ချက်ချင်း လိုက်လာခဲ့တာပါ... မိန်းကလေးချွီနဲ့ အနောက်ဘက်က ရောက်လာတဲ့ အလှပဂေးလေးတို့ ပြန်ပေးဆွဲခံရတယ်လို့ ကြားတယ်... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိရအောင် တစ်ချက်လောက် ပြောပြပေးနိုင်မလား”
သူ၏ စကားလုံးများမှာ ယဉ်ကျေးနေသော်လည်း ကျန်းယွမ်မှာ အလျှော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်သည်တော့ အမှန်ပင်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ ထက်မြက်လှပေသည်။ သူ့ကို လှည့်စားရန်မှာ လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။
စကားပြောနေရင်း သူ၏ အကြည့်မှာ လင်းကျင်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ကျန်းယွမ်သည် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ စီမံခန့်ခွဲသူဖြစ်သော ကျောက်ဝမ်ထန်ကို အလွယ်တကူ မှတ်မိသော်လည်း၊ ဘေးမှ အခြားတစ်ဦးကိုမူ မသိပါပေ။ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းယွမ်၏ ဗီဇက လင်းကျင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးနေခဲ့၏။