အခန်း (၃၁၅-၃၁၆)
Vol. 16 Ch. 315-316
အခန်း (၃၁၅) - နဂါးပျံသွေးနှင့် ရွှေကျီးကန်းအတောင်ပံ
တိမ်တိုက်စိတ်ဝိညာဉ်မျက်လုံးမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုမြင်ကွင်းမှာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ပင် သွေးပျက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။ လင်းကျင်းသည် ထို ‘ငါးခူကြီး’ က နဂါးကို ဝါးမျိုပြီးနောက် အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ၎င်း၏ မျက်လုံးအစုံဖြင့် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်ကို အထင်အသား မြင်လိုက်ရ၏။
မဟုတ်ပါပေ... ၎င်းက လင်းကျင်း ဖန်တီးထားသော တိမ်တိုက်ငှက်လေးကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုငါးခူကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤငှက်လေး၏ အရွယ်အစားမှာ ဝေလငါးကြီးတစ်ကောင်ရှေ့မှ ပုစွန်ဆိတ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် အလွန်သေးငယ်လှပေသည်။
ဤမျှ သေးငယ်လှသော ငှက်ကလေးမှာ ၎င်း၏ သွားကြားထိုးရန်ပင် မလောက်ငဟု ထိုသတ္တဝါကြီးက တွေးတောသွားပုံရ၏။ ထို့ကြောင့် တစ်ချက်မျှ ကြည့်ပြီးနောက် ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါကာ ပထမတိမ်တိုက်အလွှာထဲသို့ ငုပ်လျှိုးပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထိုအကြည့်တစ်ချက်တည်းကပင် လင်းကျင်းကို ချွေးစေးများ ပြန်လာစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။
ရုတ်တရက် လင်းကျင်းသည် သူဖန်တီးထားသော တိမ်တိုက်ငှက်ပေါ်တွင် သွေးစက်တစ်စက် တင်ကျန်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ ၎င်းမှာ စောစောက အစားခံလိုက်ရသော ခြေလေးချောင်းနဂါးထံမှ လွင့်စင်လာသည့် သွေးစက်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။
စောစောက သွေးများ လွင့်စင်လာစဉ် ငှက်ပေါ်သို့ လာမှန်ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
လင်းကျင်းသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို စူးစိုက်ကာ မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး၊ တိမ်တိုက်သယ်ဆောင်ခြင်းအတတ်ဖြင့် ထိုသွေးစက်ကို တိမ်တိုက်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ငှက်ကလေးအား လွင့်မျောနေသော ရွှေကျီးကန်းအတောင်ပံနောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်လံစေတော့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကြိုးစားမှုတိုင်းမှာ အရာထင်ခဲ့ပေသည်။ လင်းကျင်းသည် ငှက်ကလေးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းစေခဲ့ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ရွှေကျီးကန်း၏ အတောင်ပံကို နှုတ်သီးဖြင့် ကိုက်ဖမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ဤငှက်မှာ သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ ရွှေကျီးကန်းအတောင်ပံထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အပူရှိန်ကို လင်းကျင်း ခံစားနေရသည်။
ထိုပြင်းထန်လှသော ယန်စွမ်းအင်မှာ သာမန်လောကတွင် ရှိနိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပါပေ။ လင်းကျင်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ငှက်ကလေးကို ပြန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။
တိမ်တိုက်ငှက်မှာ အောက်သို့ ဆင်းလာ၍ မရဖြစ်နေခဲ့၏။
ပထမတိမ်တိုက်အလွှာ၏ အောက်ဘက်တွင် မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခုက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ငှက်ကလေးက မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ ထိုမမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်က ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးထားခဲ့သည်။
လင်းကျင်း ရှိနေသော ကမ္ဘာနှင့် အထက်ရှိ ကိုးထပ်ကောင်းကင်ဘုံမှာ သီးခြားစီ ဖြစ်နေသော ကမ္ဘာနှစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
သူသည် ထိုနေရာကို ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နိုင်ပြီး ထိတွေ့၍ မရနိုင်ပါပေ။
မဟုတ်သေးပါဘူး...။
ထိတွေ့လို့ မရဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ မန္တန်က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီဘက်ကို ရောက်သွားပြီး ငှက်ကလေး ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ။
လင်းကျင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အာရုံလွတ်သွားပါက တိမ်တိုက်ငှက်မှာ ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ နဂါးသွေးနှင့် ရွှေကျီးကန်းအတောင်ပံတို့လည်း ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။
လင်းကျင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်တော့သည်။
ကိုးထပ်ကောင်းကင်ဘုံမှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သလို ပိုမို အစွမ်းထက်သော ကမ္ဘာလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ လင်းကျင်း လာရာကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှ၏။
သူသည် ရှောင်ဟော့၏ ဓမ္မခန္ဓာကို အသုံးပြုကာ အမိန့်တော်အဆောင်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ကိုးထပ်ကောင်းကင်ဘုံ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အနှစ်သာရအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ထိုကမ္ဘာနှစ်ခုမှာ မိုင်ပေါင်း သန်းကုဋေမက ဝေးကွာနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ဤကောက်ချက်ကြောင့် လင်းကျင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားရ၏။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် သူဖန်တီးထားသော ငှက်ကလေးက နဂါးသွေးနှင့် အတောင်ပံကို မည်သို့ သယ်ဆောင်လာနိုင်ပါမည်နည်း။
ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်သလိုပင်။
လက်လျှော့လိုက်ရတော့မှာလား။
သို့သော် လင်းကျင်းမှာ လက်မလျှော့ချင်ပါပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်သာ ကိုးထပ်ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခိုးဝင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်နိုင်ရန်မှာ မသေချာလှပါပေ။ ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ကြုံကြိုက်မှုမျိုးမှာ ခဏခဏ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား။
လင်းကျင်းသည် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စတင် စဉ်းစားတော့သည်။
အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါပေ။ သူ၏ အခြေအနေမှာ ရေထဲက လပြည့်ဝန်းကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။ ရေထဲတွင် လနှင့် ကြယ်များကို မြင်နေရသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ရေထဲမှ ဆယ်ယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
တံတားတစ်ခုသာ တည်ဆောက်နိုင်မည်ဆိုလျှင်တော့ ငှက်ကလေးက သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် မေးစရာမှာ ထိုတံတားကို မည်သို့ တည်ဆောက်ပါမည်နည်း။
ဒါဟာ အလွန် နက်နဲလှသလို၊ နက်နဲမှုတွေထဲက နက်နဲမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်း မည်မျှပင် စဉ်းစားစေကာမူ အဖြေမထွက်ခဲ့ပါပေ။ တစ်ဖက်တွင်လည်း တိမ်တိုက်ငှက်ကို ထိန်းသိမ်းထားရသဖြင့် သူ၏ စွမ်းအင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ရှောင်ဟော့၏ ဓမ္မခန္ဓာ အကူအညီ ရှိနေသော်လည်း၊ ငှက်ကလေးကို ကောင်းကင်ယံမှ အောက်သို့ ဆင်းမလာအောင် မလုပ်နိုင်ပါက သူ၏ စွမ်းအင်များမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ရစရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘဲ ဆုံးရှုံးမှုနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။
တည်ငြိမ်တတ်သော လင်းကျင်းပင်လျှင် ယခုအခါ စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ရ၏။
နဂါးသွေးကို ထားလိုက်ဦး၊ ထိုရွှေကျီးကန်းအတောင်ပံမှာ ဧကန်မုချ အံ့ဖွယ်ရတနာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူမဆို ဤကဲ့သို့သော အချိန်တွင် လက်လျှော့လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။
လင်းကျင်းသည် စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်၏။ ဤကဲ့သို့ စိတ်ပျက်အားငယ်နေရသည့် အချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒါဟာ အလွန် စွန့်စားရမယ့် အစီအစဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
သူကိုယ်တိုင် အကာအကွယ်ကို မဖျက်နိုင်သော်လည်း အခြားတစ်ဦးကတော့ ဖျက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဥပမာ စောစောက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲဟိန်းသံရှင်ပေါ့။ ထိုစဉ်က ၎င်း၏ အရှိန်အဝါကို ဤကမ္ဘာ၌ ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ထိုအကာအကွယ်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်သည့် နည်းလမ်း ရှိရပေမည်။
ဒါဟာ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ထိုက်တန်လှပေသည်။
လင်းကျင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အသက်ဘေးကို ရင်းရမည့် ခရီးကို စတင်လိုက်တော့သည်။ သူသည် အကယ်၍ အခြေအနေ မဟန်တော့ပါက ပြတိုက်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ထွက်ပြေးရန်အတွက်လည်း အဆင်သင့် ပြင်ထားခဲ့၏။
ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသည်မှာ ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိပါပေ။
ထို့ပြင် ဤနေရာတွင် သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိတဲ့သူလည်း မရှိဘူး မဟုတ်ပါလား။
ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ဆက်လက် ပုန်းကွယ်မနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကိုးလွှာဆီသို့ လှမ်း၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။
၎င်းမှာ သာမန် ဟိန်းဟောက်သံ မဟုတ်ပါပေ။ သူ၏ အော်ဟစ်သံအတွင်း၌ နတ်ဘုရားဓားကျမ်းမှ သင်ယူထားသော ဓားဆန္ဒများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် သူ မသိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သူ ယခုအချိန်အထိ ထုတ်ဖော်နိုင်သမျှတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်၏။
ဓားဆန္ဒမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသောအခါ အထက်ရှိ ကောင်းကင်ကိုးလွှာကို အမှန်ပင် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။
အစောပိုင်းက ငြိမ်သက်နေသော ကောင်းကင်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အလွန်ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြီးက လင်းကျင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ်သွားစေလောက်အောင် ဖိနှိပ်ချလိုက်တော့သည်။
“ရပြီ"
လင်းကျင်းသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ အံတုလိုက်ရင်း၊ သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် တိမ်တိုက်ငှက်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်စေလျက် အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်စေလိုက်၏။
တစ်စုံတစ်ခု ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြောင့် လင်းကျင်း၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲကုန်တော့၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းကျင်း ရှိနေသော နေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ လမ်းကလေးပေါ်တွင် မြင်းရထားတစ်စီးနှင့် လူတစ်စုမှာ မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၌ ခရီးဆက်နေကြသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ပါက မြင်းရထားပေါ်တွင် ‘လုံခြုံရေး’ဆိုသည့် စာလုံးကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ ကုန်ပစ္စည်းများကို ပို့ဆောင်ပေးနေသော အစောင့်အကြပ် အဖွဲ့တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
လုံခြုံရေးအဖွဲ့များသည် များသောအားဖြင့် နေ့ဘက်တွင်သာ သွားလာလေ့ရှိပြီး ညဘက်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲလှပေသည်။ သို့သော် ခြွင်းချက်တော့ ရှိပါသေး၏။ ဥပမာအားဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်မှာ အလွန်နီးကပ်နေပါက၊ အစောင့်အကြပ်များသည် အချိန်မီရောက်ရန်အတွက် ညဘက်တွင်ပါ ခရီးဆက်ရလေ့ ရှိသည်။
အခြားသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုမှာ ကုန်ပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
ဤအစောင့်အကြပ်အဖွဲ့မှာ အထက်ပါ အကြောင်းပြချက် နှစ်ခုစလုံးကြောင့် အလျင်စလို သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်ကလည်း နီးကပ်နေသလို၊ သူတို့ သယ်ဆောင်လာသော ကုန်ပစ္စည်းများမှာလည်း အလွန် တန်ဖိုးကြီးလှပေသည်။
သူတို့ သယ်ဆောင်လာသည်မှာ ကျူရိပ်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးက မြို့တော်ရှိ အရာရှိကြီးတစ်ဦးထံသို့ ပေးပို့သော မွေးနေ့လက်ဆောင်ပင် ဖြစ်၏။ ကျူရိပ်မြို့မှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ နယ်စပ်အနီးတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ မြို့တော်နှင့် မြို့လေးမြို့စာခန့် ဝေးကွာလှပေသည်။ ဤအဖွဲ့အနေဖြင့် နေ့ညမနား သွားလျှင်ပင် မြို့တော်သို့ ရောက်ရန် ငါးရက်ခန့် ကြာပေလိမ့်မည်။
ကံကောင်းသည်မှာ အစောင့်အကြပ်များတွင် မြင်းရထားများ ပါရှိသဖြင့် အလှည့်ကျ အနားယူနိုင်ခြင်းပင်။ သို့မဟုတ်ပါက ကုန်ပစ္စည်းများကို ဆွဲလာသော သားရဲများက ခံနိုင်ရည်ရှိလျှင်ပင် လူသားများကတော့ ခံနိုင်ရည် ရှိကြမည် မဟုတ်ပါပေ။
“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ငါတို့တွေ မေပယ်မြို့ နယ်စပ်ကို ရောက်နေပြီ... နောက်နှစ်ရက်ဆိုရင်တော့ မြို့တော်ကို ရောက်မှာပါ.. ဒီအလုပ်အတွက် ငါတို့ကို အခကြေးငွေ အများကြီး ပေးထားတာ... ဒါပြီးရင်တော့ ငါတို့တွေ အကြာကြီး အေးအေးဆေးဆေး နားလို့ရပြီ”
အစောင့်အကြပ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်က အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။
ဤကိုယ်ရံတော်များသည် ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကို ရင်ဆိုင်နေကြရခြင်း ဖြစ်၏။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် တောင်ဘက်မှ မြောက်ဘက်သို့ ခရီးနှင်နေရပြီး တောတောင်များထဲတွင် အိပ်စက်ကာ စားသောက်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော ပင်ပန်းမှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိကြသည် မဟုတ်ပါပေ။ ထို့ပြင် သူတို့ထဲမှ အချို့တွင် အိမ်မွေးသားရဲ မရှိကြသလို၊ ရှိသူများ၏ သားရဲများမှာလည်း အလွန် အစွမ်းထက်ကြသည်တော့ မဟုတ်ပါပေ။
အမှန်တကယ်တော့ ဤအဖွဲ့အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည် မဟုတ်ပါပေ။ သူတို့၏ ခွန်အားမှာ အဆင့်ဆင့် ကွဲပြားလှ၏။ အချို့မှာ အလေးအပင် မရန်အတွက် အလုပ်သမားများသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ ကျန်ရှိသော ကိုယ်ရံတော်များကမူ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူကာ ရန်သူများနှင့် ဓားပြများကို ခုခံကာကွယ်ပေးကြရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအဖွဲ့တွင် အများစုမှာ အလုပ်သမားများသာ ဖြစ်ကြပြီး ကိုယ်ရံတော် ငါးဦးသာ ပါရှိသည်။ ထိုကိုယ်ရံတော်များ၏ သားရဲများမှာမူ တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ကျွမ်းကျင်သော တောခွေး၊ ဝံပုလွေနှင့် ကျားကဲ့သို့သော သားရဲများ ဖြစ်ကြ၏။
“အစောင့်အကြပ်ကျန်း... ဒီတစ်ခါ ကျုပ်တို့ ဘာတွေ သယ်လာလို့ ဒီလောက်တောင် ညဘက်မှာ ခရီးနှင်နေရတာလဲ... ခဏလောက်တော့ နားကြရအောင်ဗျာ... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေတုန်းကလည်း တကယ်ကို ပင်ပန်းခဲ့တာပဲ”
အလုပ်သမားတစ်ဦးက ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်က ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“သယ်ဆောင်လာတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအကြောင်းကို မမေးမြန်းရဘူးဆိုတာ အစောင့်အကြပ်တွေရဲ့ စည်းကမ်းပဲလေ... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ တန်ဖိုးကြီး ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေလို့တော့ ကြားတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာတွေလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး”
ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများ...။
မည်ကဲ့သို့သော ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းမျိုးဖြစ်၍ အစောင့်အကြပ်ခ ငါးရာတန်ဖိုးရှိနေရသနည်း။
အလုပ်သမားအချို့က တွေးတောနေကြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ အခကြေးငွေ ရရှိမည်ဆိုပါက ဘာတွေ သယ်လာသည်ဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်ကြပါပေ။
သို့သော်လည်း ဤခရီးစဉ်မှာ အမှန်တကယ် ပင်ပန်းလှပေသည်။
အထူးသဖြင့် အလျင်စလို သွားနေရခြင်းကြောင့်ပင်။ မြင်းရထားများကို ဆွဲရန် သားရဲများကိုသာ အားကိုးနေ၍ မရပါပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ဆင်း၍ တွန်းပေးကြရသေး၏။ တောင်တက်လမ်းများမှာ သွားလာရ ခက်ခဲလှသလို၊ ပြောင်းလဲနေသော ရာသီဥတုကိုလည်း အံတုပြီး ရှေ့ဆက်နေကြရသည်။ ပူပြင်းသည့် အချိန်တွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေတတ်သလို၊ အေးမြသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ချိန်တွင်လည်း တုန်ရီနေကြရရှာသည်။
အလုပ်သမားကြီးအချို့ အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနေသည်ကို ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သတိပြုမိသွားပုံရ၏။ သူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်တော့သည်။
“ငါတို့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်နဲ့ နှစ်ညလုံးလုံး မနားတမ်း သွားခဲ့ကြတာဆိုတော့၊ အခု ခဏလောက် နားတာကတော့ ပြဿနာ မရှိဘူး... အားလုံး ခဏလောက် နားကြစို့”
အားလုံးမှာ ဝမ်းသာသွားကြပြီး ရှေ့ရှိ လမ်းဆုံတွင် ချက်ချင်းပင် နားလိုက်ကြတော့သည်။
ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အချို့က ရေကို သောက်ကြသလို၊ အချို့ကလည်း အားအင် ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် အစာစားကြ၏။ အချို့မှာမူ ဤတန်ဖိုးရှိသော အချိန်ကို အသုံးပြုကာ တစ်မှေး အိပ်လိုက်ကြသေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်တိုင်းမှာ အရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။
အချို့ကမူ စကားပြောနေကြ၏။
“အစောင့်အကြပ်ကျန်း... ဒီလမ်းကို ခဏခဏ သွားဖူးလား... ရှုခင်းတွေက တကယ် လှတာပဲ”
ငယ်ရွယ်သော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။
လူငယ်ပီပီ အားအင် ပြည့်ဝနေသဖြင့် ခဏမျှ နားလိုက်ရုံဖြင့် အားအင်များ ပြန်လည် ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ၏ စပ်စုလိုစိတ်ကို ဖြေဖျောက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။
“အစောင့်အကြပ်ကျန်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... ငါတို့တွေ အားလုံးလည်း ဒီလမ်းကို သွားနေကြတာပဲ... မင်းက အလုပ်ထဲ ရောက်တာ မကြာသေးတော့ အရာအားလုံးက မင်းအတွက် အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေတာပေါ့... မင်း ခရီးတွေ ခဏခဏ သွားရတဲ့အခါ ရှုခင်းတွေကို စိတ်ဝင်စားတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ဝါရင့် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ရေတစ်ငုံ သောက်ရင်း သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဟားဟား... အဲဒါတော့ လုံးဝကြီး မမှန်ဘူး... ဒီနေရာက တကယ် လှတာပဲ မဟုတ်လား... ရှေ့နားလေးမှာ ‘သုံးမိုင်တောင်ကုန်း’ရှိတယ်.. အဲဒီထက် ကျော်သွားရင်တော့... ဟင်.. ဟိုဟာ... ဒီနေရာမှာ တောင်ကုန်းရှိခဲ့လို့လား”
အစောင့်အကြပ်ကျန်းက ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၃၁၆) - ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ခဏချေးပါရစေ
အစောင့်အကြပ်ကျန်း၏ မျက်နှာတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် သံသယဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေ၏။ စောစောက ဝါရင့်အစောင့်အကြပ် ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့ကဲ့သို့ အစောင့်အကြပ်များမှာ သူတို့ ဖြတ်သန်းဖူးသည့် လမ်းကြောင်းများရှိ အမှတ်အသားတိုင်းကို အလွတ်ရနေကြသူများ ဖြစ်သည်။
‘သုံးမိုင်တောင်ကုန်း’ ဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော အမှတ်အသားတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ ဤနေရာကို သူတို့ မဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းရလေ့ရှိပြီး၊ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း အစောင့်အကြပ်ကျန်းသည် ဤလမ်းကို အနည်းဆုံး အကြိမ်နှစ်ဆယ်ထက်မနည်း သွားလာဖူးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤနေရာကို အိမ်နောက်ဖေးကွင်းပြင်ကဲ့သို့ အသေးစိတ် မသိလျှင်ပင်၊ တောင်ကုန်း မည်မျှရှိသည်ကိုတော့ အသေအချာ ပြောနိုင်ပေသည်။
အထူးသဖြင့် တောင်ကုန်းမရှိခဲ့သော နေရာတွင် တောင်ကုန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာလွန်းလှပေသည်။
“ဟေ့... အဖိုးကြီးရှု ဒီကို လာကြည့်ပါဦး”
အစောင့်အကြပ်ကျန်းက ဝါရင့်အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ ထိုသူမှာ အစောင့်အကြပ်ကျန်းနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်လာခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။
“ဟိုဘက်ကို ကြည့်စမ်း... ငါမှတ်မိသလောက်တော့ အဲဒီမှာ တောင်မရှိပါဘူး၊ ကုန်းစောင်းလေးတွေပဲ ရှိတာပါ”
အစောင့်အကြပ်ကျန်း၏ လေသံမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူ မြင်တွေ့နေရသည့် အရာမှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်နှင့် ကွဲလွဲနေခဲ့၏။
သို့သော် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ တောင်ကုန်းမှာတော့ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အဖိုးကြီးရှု ရောက်လာပြီး ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်လည်း အလားတူပင် မှင်တက်သွားရ၏။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ... အဲဒီမှာ တောင်မရှိသင့်ဘူးလေ... ငါတို့တွေ ဒီလမ်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်ကမှ ဖြတ်သွားခဲ့တာပဲ၊ ဒီလောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံး ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာမှာလဲ”
အဖိုးကြီးရှုက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုတောင်ကုန်းကြီးမှာ သူ့အတွက်တော့ လုံးဝ အစစ်အမှန် မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။
အခြားသော ဝါရင့်အစောင့်အကြပ်များလည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ ထိုနေရာတွင် အရင်က တောင်မရှိခဲ့ကြောင်း အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။ ‘သုံးမိုင်တောင်ကုန်း’ ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် အလွန် ထင်ရှားသော နေရာဖြစ်သဖြင့် မှားယွင်းရန် အခွင့်အရေး မရှိပါပေ။
“တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ... ကဲ... လာကြ၊ ငါတို့ အဲဒီနားကပဲ ဖြတ်သွားရမှာဆိုတော့၊ အနားအထိ သွားပြီး သေချာ ကြည့်ကြတာပေါ့”
အစောင့်အကြပ်ကျန်းနှင့် အဖွဲ့မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရ၏။ သူတို့သည် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ထိုတောင်ကုန်းသစ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။
အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ထိုတောင်ကုန်းမှာ မြက်ပင်တစ်ပင်၊ သစ်ပင်တစ်ပင်မျှ မရှိဘဲ ပြောင်သလင်းခါနေပြီး ခုလေးတင် ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ မျက်စိကို အနည်းငယ် စူးစိုက်ကြည့်လျှင် နေရာအချို့တွင် လတ်ဆတ်သော မြေသားများကို အထင်အသား မြင်တွေ့ရ၏။ ၎င်းမှာ မြေကြီးများကို တူးဆွပြီး တစ်နေရာတည်းတွင် ပုံထားသည့် မြေပုံကြီးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
တောင်ကုန်းတစ်ခုဟု ဆိုသော်လည်း အလွန် မြင့်မားလှသည်တော့ မဟုတ်ပါပေ။
“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... တောင်ပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်”
မျက်စိလျင်သော အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးက အထက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အော်ပြောလိုက်၏။
အားလုံးက မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ တောင်ထိပ်တွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် အကွာအဝေးနှင့် မှောင်မိုက်နေမှုကြောင့် လူပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
“တောကြီးမျက်မည်းထဲမှာ ဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်း လူတစ်ယောက် ထိုင်နေတာ... မိစ္ဆာ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဆိုးများလား မသိဘူး”
တစ်ဦးက ထိတ်လန့်စွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။
အစောင့်အကြပ်ကျန်းမှာ ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း စိတ်ထား အလွန်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
“အဲဒီလူမှာ တစ်ခုခု အခက်အခဲ ရှိနေရင် ဒုက္ခပဲ... ဒီတောင်ကလည်း သိပ်မမြင့်ပါဘူး၊ ငါ တက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
ပြောရင်း သူ၏ စပ်စုလိုစိတ်ကြောင့်လည်း ထိုသူ ဘာလုပ်နေသည်ကို သိရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။
အခြားသူများက ဝိုင်းတားကြသော်လည်း၊ အစောင့်အကြပ်ကျန်းမှာ အသက်အရွယ် ရလာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းရည်မှာ ကျဆင်းသွားခြင်း မရှိပါပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ သားရဲမှာလည်း အဖွဲ့ထဲတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အမြီးတို တောင်ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်၏။
ထိုတောင်ခြင်္သေ့မှာ အလွန် ကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ဘဲ၊ လမ်းဘေးခွေးထက် အနည်းငယ်သာ ကြီးမားသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ အမြီးမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်များက တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေခြင်းက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ များပြားကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။
အစောင့်အကြပ်ကျန်းကဲ့သို့ပင်၊ ဤသားရဲမှာလည်း စစ်မြေပြင်တွင် ကျင်လည်ခဲ့သော ဝါရင့်စစ်သည်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။
အစောင့်အကြပ်ကျန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သောအခါ တောင်ခြင်္သေ့သည် သူ၏နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် လမ်းမရှိသော်လည်း ထွက်နေသော ကျောက်ဆောင်များကို အားပြုကာ တက်နိုင်ကြပေသည်။
“ဒီည လက တကယ့်ကို သာယာတာပဲ”
တောင်ပေါ်သို့ တက်နေရင်း တစ်ဝက်ခန့် ရောက်သောအခါ အစောင့်အကြပ်ကျန်းက ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
သူကိုယ်တိုင် တစ်စုံတစ်ခုကို မခံစားရသော်လည်း၊ သူ၏ သားရဲ တောင်ခြင်္သေ့ကမူ ရုတ်တရက် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
အစောင့်အကြပ်ကျန်းက မေးလိုက်၏။
သူသည် ခါးတွင် ချိတ်ထားသော လက်နက်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ သားရဲနှင့် အတူရှိလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကောင်းစွာ နားလည်ကြ၏။ တောင်ခြင်္သေ့ ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်နေခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနေကြောင်း သိရှိလိုက်ခြင်းကြောင့်ပင်။
အရင်က တောင်ခြင်္သေ့၏ အာရုံခံစားမှုမှာ အမြဲတမ်း မှန်ကန်လေ့ရှိသော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တောင်ခြင်္သေ့ကိုယ်တိုင်ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရ၏။ ၎င်း၏ ဗီဇစိတ်အရ ဤတောင်ကုန်းတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းသာ သိရှိနေခဲ့သည်။
တောင်ကုန်း၏ အောက်ခြေတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
တောင်ခြင်္သေ့က ဘာမှ ထပ်မလုပ်တော့သဖြင့် အစောင့်အကြပ်ကျန်းမှာ ဆက်လက် တက်သွားခဲ့သည်။ ဤအကွာအဝေးမှနေ၍ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ လူကို သူ အထင်အသား မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးပင်။
ထိုလူငယ်သည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ရင်း လရောင်ကို ခံယူနေခဲ့သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသူသည် အန္တရာယ်ရှိနေပုံ သို့မဟုတ် ဖျားနာနေပုံ မရသလို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် တက်လာသူလည်း မဟုတ်ပါပေ။
အစောင့်အကြပ်ကျန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။
ထိုသူမှာ အဆင်ပြေနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ ဆက်လက် မတက်တော့ပါပေ။ ဆက်သွားရန် အကြောင်းပြချက်လည်း မရှိတော့ပေ။
ဤလောကတွင် လူတစ်ယောက်မှာ အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက် နေထိုင်ရသော်လည်း၊ ကံတရားဆိုသည်မှာလည်း ရှိပေသေးသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း သူ၏ ခရီးစဉ်များတွင် အဖြစ်အပျက်များစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူး၏။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ကြိုးစားသူများနှင့်လည်း တွေ့ဖူးခဲ့သည်။ သူ ငယ်ရွယ်စဉ်က လူတစ်ယောက် မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချကာ သတ်သေရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့ခဲ့သော်လည်း၊ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသဖြင့် မိမိနှင့် မဆိုင်ဟု တွေးကာ ထိုသူ့ကို ထားခဲ့ဖူးသည်။
ထို့နောက် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် နားနေစဉ် မြစ်အထက်ပိုင်းမှ မျောပါလာသော အလောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ စောစောက မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချသွားသည့် လူပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်နှင့် အလောင်း၏ ပုံရိပ်မှာ အစောင့်အကြပ်ကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့ပြီး အိပ်မက်ဆိုးများပင် မကြာခဏ မက်ခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့ရသေး၏။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် လူသားများသည် အားနည်းနိုင်သော်လည်း စိတ်နှလုံး ကောင်းမွန်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သင်ခန်းစာ ရခဲ့သည်။
မကောင်းမှု လုပ်သူများကို ရက်စက်နိုင်သော်လည်း ရက်စက်ခြင်းမှာ ယုတ်မာခြင်း မဟုတ်ပါပေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးကို ကူညီနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရလာပါက သူ လက်လွတ်ခံတော့မည် မဟုတ်ပါပေ။ ထိုသို့လုပ်မှသာ မိမိ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အေးချမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
‘ဖြူစင်သော စိတ်ထားသည် အကောင်းဆုံးသော ခေါင်းအုံးပင် ဖြစ်သည်’ ဟု ဆိုကြသည် မဟုတ်ပါလား။
အစောင့်အကြပ်ကျန်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးပင်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက အကူအညီ လိုအပ်နေပါက သူသည် စေတနာအပြည့်ဖြင့် ကူညီတတ်သူ ဖြစ်၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် အရူးတစ်ယောက် သို့မဟုတ် စိတ်ထားကောင်းလွန်းသူတစ်ယောက်ဟုပင် အခေါ်ခံရတတ်သည်။
ထိုလူငယ်မှာ ဘေးကင်းနေကြောင်း မြင်ရသဖြင့် သူသည် ခေတ္တမျှ အနားယူကာ အောက်သို့ ပြန်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။
ရုတ်တရက် ရာသီဥတုမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။
အစောင့်အကြပ်ကျန်းသည် သူ၏ နားဘေးမှ လေတိုးသံများကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ခဏမျှ ဖွင့်၍ မရဖြစ်နေစဉ်၊ သူ၏ တောင်ခြင်္သေ့ ကြောက်လန့်တကြား ဟိန်းဟောက်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ဤသည်မှာ အစောင့်အကြပ်ကျန်းကို အလွန် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိသော်လည်း သူ၏ ဗီဇစိတ်အရ ခါးရှိ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။
နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း အစောင့်အကြပ်ကျန်းမှာ မျက်လုံးများ ဖွင့်မရဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ကြားဖူးသမျှ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးသော အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် သားရဲဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။
ထိုဟိန်းသံကြီးမှာ သူ၏ နှလုံးသားကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး၊ အစောင့်အကြပ်ကျန်းမှာ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာကာ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အခြေအနေမှာ အကြာကြီး မကြာလိုက်ပါပေ။ ၎င်းမှာ လာတုန်းကကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။
အစောင့်အကြပ်ကျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အံ့သြသွားစေသည်မှာ ပြင်းထန်သော လေများ တိုက်ခတ်သွားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖုန်မှုန့် သို့မဟုတ် အမှိုက်စများ လွင့်စင်နေခြင်း မရှိပါပေ။ အရာအားလုံးမှာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
သူ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ လူကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ထိုသူမှာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုလူငယ်သည် ယခုအခါ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သောအခါ၊ အစောင့်အကြပ်ကျန်းသည် ထိုသူ၏ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းများနောက်ကွယ်ရှိ ပြင်းထန်လှသော နက်နဲမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ နှစ်ရှည်လများ အတွေ့အကြုံများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသမျှ လူများကို အခြေခံ၍ ဤသူမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
လင်းကျင်းက အရင် စကားစလိုက်၏။
“ကျုပ်မျိုးရိုးက လင်းပါ... ဒီတောင်ပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေတာဖြစ်ပေမဲ့၊ အခုတော့ ခင်ဗျားကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ တောင်ပေါ်အထိ တက်လာအောင် လုပ်မိသလို ဖြစ်သွားပြီ”
လင်းကျင်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။ သို့သော် လင်းကျင်းနှင့် ရင်းနှီးသူများသာဆိုလျှင် သူ၏ တည်ငြိမ်နေမှုမှာ ဟန်ဆောင်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိကြပေလိမ့်မည်။
မှန်ပါသည်... ဒါဟာ ဟန်ဆောင်ထားခြင်းပင်။
စောစောက အတွေ့အကြုံမှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ အလိုရှိသည့် အရာကို ရရှိခဲ့သဖြင့် သူ အမှန်တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူ ရရှိခဲ့သော အကျိုးကျေးဇူးမှာ နဂါးသွေးတစ်စက်နှင့် အတောင်ပံတစ်ချောင်းထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။
သို့သော် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤအရာအတွက် အဖိုးအခကို အကြီးအကျယ် ပေးလိုက်ရ၏။ သူသည် ယခုအခါ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ဒဏ်ရာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်အာရုံပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာပင် ဖြစ်၏။
ရုတ်တရက် လင်းကျင်း၏ နှာခေါင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အနံ့ရလိုက်သဖြင့် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် တောင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး တောင်ခြေရှိ အစောင့်အကြပ်များအကြားတွင် ပေါ်လာတော့သည်။
သို့သော် လင်းကျင်းသည် ထိုလူများကို ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ပါပေ။ သူသည် အစောင့်အကြပ်အဖွဲ့ သယ်ဆောင်လာသော ကုန်ပစ္စည်းများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။
“တကယ့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးနံ့ပဲ”
လင်းကျင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း သူ၏ နှာခေါင်းကို တစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ထားသဖြင့်၊ ဤမြင်းရထားပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ဆေးနံ့မှာ သူ၏ စိတ်အာရုံကို တည်ငြိမ်စေပြီး ပြန်လည် အားဖြည့်ပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
လင်းကျင်းတွင် ရှင်းပြနေရန် အချိန် မရှိတော့ပါပေ။ သူသည် ထိုလူများကို အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေတော့သည်။
“မိတ်ဆွေတို့.... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို ကျုပ်ကို ခဏလောက် ချေးပေးပါဦး”