အခန်း (၄၁-၄၂)

အခန်း ၄၁ လမ်းပြပေးသော အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူ၊ မဟာကရုဏာ စက်သေနတ်ကြီး

ကုန်သွယ်ရေး ဘူတာ။

ရထားရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရဲချီယန်၏ မျက်စိရှေ့ရှိ စနစ် အလင်းဖန်သားပြင်ပေါ်မှ ဘူတာရုံ အချက်အလက်များ၏ ရပ်နားမည့်အချိန် ကော်လံတွင် အဆုံးအစမရှိ ဟု ပြသထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

အဆုံးအစမရှိ ရပ်နားခြင်းတဲ့လား။

ဤကမ္ဘာကြီးက လူတွေကို ရပ်တန့်ဖို့ ရွေးချယ်ခွင့် တကယ်ပဲ ပေးထားတာလား။

ရဲချီယန် လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

ထိုစဉ် သဲ့သဲ့မျှသာရှိသော တံခါးခေါက်သံတစ်ခုက နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရထားတံခါးရှေ့တွင် ကျား၊ မ ခွဲခြား၍မရနိုင်သော၊ အဖြူရောင် အပြုံးမျက်နှာဖုံးနှင့် အနက်ရောင် စစ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် လူတစ်ယောက် ရပ်နေပြီး သူ့ကို လက်လှမ်းပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နိုးကြားသော ကင်းစောင့်က သတိပေးချက် မမြည်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ လူတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး မဟုတ်ပေ။

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ရာ သူ၏ နှစ်မီတာနီးပါးရှိသော အရပ်အမောင်းမှာ တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

အဖြူရောင် လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်များကို လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ရဲချီယန်ကို အလေးပြုလိုက်သည်။

"ကြိုဆိုပါတယ်။ လေးစားရပါသော ရထားမောင်းနှင်သူ၊ ခရီးသွား ဘူတာ နံပါတ် ၂ ပလက်ဖောင်းရဲ့ လမ်းပြက သင့်ကို ရိုးသားစွာ ဝန်ဆောင်မှုပေးနေပါတယ်။"

"လမ်းပြ ဟုတ်လား၊ မင်းက ဘာလုပ်ပေးတာလဲ။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက ကိုယ်နေဟန်ထားကို မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"သဘာဝကျကျပြောရရင်တော့ သင့်ကို ဈေးဝယ်စင်တာထဲ ခေါ်သွားပြီး သင့်ဆီကနေ ဒီဘူတာရုံအတွက် ရထားဒင်္ဂါးတွေ ရှာပေးဖို့ပါပဲ။ သေချာတာပေါ့၊ သင့်ရဲ့ မေးခွန်းတချို့ကိုလည်း ကျွန်တော် ဖြေကြားပေးနိုင်ပါတယ်။"

"မင်းက တော်တော် ရိုးသားတာပဲ။"

"ချီးကျူးစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရထားပေါ်မှ ဆင်းကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ နိုးကြားသော ကင်းစောင့် ရှိနေသရွေ့ ရထားကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အနှောင့်အယှက်ပေးလာမည်ကို မကြောက်ရွံ့ပေ။

"မင်း ငါ့မေးခွန်းတွေကို ဖြေနိုင်တယ်ဆို၊ ဘာပေးရမလဲ။"

"ဘာမှပေးစရာမလိုပါဘူး။ လမ်းပြတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီဘူတာရုံနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သင့်မေးခွန်းတွေကို ဖြေကြားပေးတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပါ။ တကယ်လို့ သင်က ရထားဒင်္ဂါးတွေ ပိုသုံးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့လေ။"

ဈေးဝယ်ထွက်မည့်လမ်းတွင် ရဲချီယန်က သူအစိုးရိမ်ဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဒီဘူတာရုံက ဘာလို့ လွင်တီးခေါင်ပြင်မှာ တည်ရှိနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီဘူတာရဲ့ ရပ်နားချိန်က အဆုံးအစမရှိ ဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ငါ ဒီမှာပဲ ဆက်နေပြီး နောက်ဘူတာကို ရထားဆက်စီးစရာမလိုတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။"

ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသော်လည်း ဤကောင်၏ အထင်သေးကာနောက်ပြောင်ချင်သော အကြည့်များကို ရဲချီယန် ခံစားမိနေသည်။

ဤအကြည့်မှာ ခဏသာဖြစ်ပြီး အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက ပြန်ဖြေလာသည်။

"ခရီးသွား ဘူတာက ဒီကမ္ဘာမှာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတာပါ။ ဘာလို့လဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမျိုး မရှိပါဘူး။ သင်ပြောတဲ့ ရပ်နားချိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့က မှန်ပါတယ်။ သင် ဒီမှာ လုံးဝ နေထိုင်နိုင်ပြီး ရထားကို စွန့်လွှတ်ကာ ထာဝရ ကျန်ရစ်နေနိုင်ပါတယ်။"

"သင် နေခဲ့မှာလား။"

ဖုံးကွယ်မထားသော အငြိုးအာဃာတများက ရဲချီယန်ကို မျိုချချင်နေသည့်အလားဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်နေမည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်နေပုံရသည်။

"ငါကတော့ မနေဘူး။"

"နှမြောစရာပါလား။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ဈေးဝယ်စင်တာရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ရင်ဘတ်မှ ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး တံခါးကို ကပ်လိုက်သည်။

တံခါးပွင့်သွားပြီး ဈေးဝယ်စင်တာအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းက ရဲချီယန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

"ကြွပါ။"

ဈေးဝယ်စင်တာထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

လေထဲမှ အလင်းဖန်သားပြင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာသည်။

[ ID၊ E-3-1102 ]

[ အမည်၊ ရဲချီယန် ]

[ ရထားအဆင့်၊ အဆင့် ၄ ]

[ လက်ရှိ ဘူတာရုံ အရေအတွက်၊ သတ္တမမြောက် ဘူတာ ]

[ ရထားဒင်္ဂါး ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ၂၀ ]

အလင်းဖန်သားပြင်က သူ၏အချက်အလက်များကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ပြသထားသည်။

ရဲချီယန်က ဤအရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော အချက်အလက်များက တန်ဖိုးရှိလှသည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါနဲ့ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။"

မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိသောကြောင့် ဘေးရှိ အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ထိုနေရာတွင် ကြက်သေ သေနေပြီး မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့ဆီမှာ ပြဿနာရှိလို့လား။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရဲချီယန်ကို အကဲခတ်ရင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြနေသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ သင့်ရဲ့ သတ္တမမြောက် ဘူတာလား။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။ ကျွန်တော် ဒီဘူတာရုံမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး ဒီလောက်စောစော ရောက်လာတဲ့သူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ခရီးသွား ဘူတာရဲ့ နံပါတ် ၂ ပလက်ဖောင်းက ရထားမောင်းနှင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ သတ္တမမြောက် ဘူတာအဖြစ် ဘယ်တုန်းကမှ မသတ်မှတ်ခံခဲ့ရပါဘူး၊ ပြီးတော့... သင်က ဘာလို့ အဆင့် ၄ ကို ရောက်နိုင်ခဲ့တာလဲ။"

"အဲဒါ အရေးကြီးလို့လား။ မင်းရဲ့ သိချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ငါ့မှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်။"

ရဲချီယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ခြေအောက်ရှိ သားရေဖိနပ်ရှည်ပေါ်တွင် မသိမသာ လျှပ်စစ်မီးပွားများ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်တော် ရိုင်းစိုင်းသွားတာပါ။"

အလေးပြုရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်ရင်း အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက သူ၏ သွယ်လျသော လက်ဖဝါးကို မြှောက်ကာ ရဲချီယန်၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို အရှိန်နှင့် ဆွဲဆုတ်ကာ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် အပြစ်ပေးတာပါ။ အကယ်၍ သင် မကျေနပ်သေးဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြားလက်တစ်ဖက်ကိုလည်း ဆွဲဆုတ်လိုက်လို့ ရပါတယ်။"

"မလိုပါဘူး၊ ငါ အဲဒီလောက်ကြီး အားယားမနေဘူး။"

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက မြေပြင်ပေါ်ရှိ လက်မောင်းကို ကောက်ယူကာ ဆုတ်ဖြဲထားသော ဒဏ်ရာနှင့် ပြန်လည်ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

သွေးစွန်းနေသော အသားစများက ထိုနှစ်ခုကို ပေါင်းစည်းပေးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးများပင်လျှင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဒီကောင်က တကယ်ပဲ လူရော ဟုတ်ရဲ့လား။

ဈေးဝယ်စင်တာအတွင်းတွင် လမ်းကြောင်း သုံးခုရှိပြီး အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက ရဲချီယန်ကို ညာဘက်အစွန်ဆုံး လမ်းကြောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထိုလမ်းကြောင်း၏ အထက်တွင် ရောမဂဏန်း VI ဟု ရေးသားထားသည်။

"ဒါက အဆင့် ၆ ပစ္စည်းတွေအတွက် ပြသထားတဲ့ နေရာပါ။ စည်းမျဉ်းတွေအရ သင်က ဒီနေရာမှာ ပစ္စည်းတစ်ခု ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက သူ၏လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လမ်းကြောင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အလင်းပေါက်နေသော ပြခန်းနှစ်ခု မြင့်တက်လာသည်။

"နှစ်ခုတည်းလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်။ အကယ်၍ သင် မကျေနပ်ရင် ဘေးနားက အဆင့် ၄ နဲ့ အဆင့် ၅ ပစ္စည်းတွေရှိတဲ့ နေရာတွေကိုလည်း ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သင့်အတွက် ရွေးချယ်စရာ အဆင့် ၁ ကနေ ၃ အထိ အဆင့်နိမ့် ကုန်သွယ်ရေး ဘူတာတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။"

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ အရင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ပြခန်းနှစ်ခု၏ အလယ်သို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ စနစ် အလင်းဖန်သားပြင်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုပစ္စည်းနှစ်ခု၏ အချက်အလက်များက ၎င်းပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

[ မဟာကရုဏာ စက်သေနတ်ကြီး ] (အဆင့် ၆)

[ ကျည်ဆန်များအစား စိတ်စွမ်းအားကို အစားထိုး အသုံးပြုနိုင်သည်။ စိတ်စွမ်းအား တစ်မှတ်လျှင် ကျည်ဆန် ဆယ်တောင့် ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး၊ နတ်ဆိုး၊ အဆိပ်အတောက်များကို ပိုမိုထိခိုက်စေနိုင်ကာ တစ္ဆေများနှင့် ပုံမှန်မဟုတ်သော သတ္တဝါများကို လွန်ကဲသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ထပ်ဆောင်းပေးနိုင်သည်။ ]

[ ဈေးနှုန်း၊ ရထားဒင်္ဂါး ၁၈ ပြား ]

[ ကွေ့ရှီးဓား ] (အဆင့် ၆)

[ အမြင့်ဆုံး စိတ်စွမ်းအား ၁၀ မှတ်ကို စားသုံးပြီး သက်ရှိအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ပစ်မှတ်များ၏ စိတ်စွမ်းအားကို သုံးဆ လျော့ကျစေသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ရန်သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိမိကိုယ်ကို သံသယဝင်ခြင်းနှင့် စိတ်ဖောက်ပြန်ခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုများ နှစ်ဆတိုးလာမည်ဖြစ်သည်။ ]

[ ဈေးနှုန်း၊ ရထားဒင်္ဂါး ၁၈ ပြား ]

"တော်တော် ဈေးကြီးတာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဈေးနှုန်းထက်ကို ပိုတန်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူ ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ အဆင့် ၆ ပစ္စည်းများက ဤဈေးနှုန်းနှင့် အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိပေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီ ကွေ့ရှီးဓား ဆိုတာက သောက်ကျိုးနည်း ဘာကြီးလဲ။

ပြိုင်ဘက်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကို လျှော့ချဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး စိတ်စွမ်းအားကို စားသုံးရမယ်ပေါ့လေ။

ဒါက ရန်သူကို ၈၀၀ ထိခိုက်စေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ၈၀၀၀ ထိခိုက်စေတဲ့ လုပ်ရပ်သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

အခန်း ၄၂ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို သေခွင့်ပေးပါ

"သင်ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်းပါပဲ။"

ရဲချီယန်၏ လက်ထဲရှိ ရထားဒင်္ဂါး ၁၈ ပြားက ရွှေရောင် အလင်းမှုန်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြခန်းထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်နှင့်အတူ အနက်ရောင် ရွှေရောင် မဟာကရုဏာ စက်သေနတ်ကြီး က သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အရမ်းကြီးတာပဲ။ အရမ်းတုတ်တာပဲ။ အရမ်းမိုက်တာပဲ။

ပြီးတော့...

"အရမ်းလေးတာပဲ။"

ရဲချီယန်က ၎င်းကို မယူရန် ကြိုးစားကြည့်လိုက်ရာ ထိုအလေးချိန်က ဤအရာကို အဘယ်ကြောင့် စက်သေနတ်ကြီး ဟု ခေါ်ဆိုရကြောင်း သူ့ကို နားလည်သွားစေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ယခင်က ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို ၂၀ မှတ်အထိ တိုးမြှင့်မထားခဲ့လျှင်၊ ခွန်အားများလည်း တိုးလာမည်မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းကို မယူရန် အလွန်ခက်ခဲမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက လုံးဝ ကူညီမည့်အရိပ်အယောင်မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဤသေနတ်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြန်ယူသွားရတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကြီးမားသောပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသောကြောင့် ကျောပေါ်ရှိ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ မီးခံသေတ္တာကို ထုတ်ယူကာ စက်သေနတ်ကြီးကို ၎င်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။

"..."

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက စကားမပြောသော်လည်း မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူ၏မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး ရဲချီယန်က မီးခံသေတ္တာကို ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပြီးနောက်တွင်ပင် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရဲချီယန်က သူ့ကို မနှိုးဘဲ ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ နောက်ဆုံးတွင် သူက စကားစပြောလာတော့သည်။ "သင်က တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူပါပဲ။"

"ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးနိုင်မလား။"

"ဒီအကူအညီက အခုလောလောဆယ် သင်လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ပေမယ့်ပေါ့။"

"အကယ်၍ သင် သဘောတူမယ်ဆိုရင် အဆင့် ၆ ပစ္စည်း နောက်တစ်ခုကို အလကားပေးပါ့မယ်။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရဲချီယန်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘာအကူအညီလဲ။"

သူ ထွက်မသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက အခြား အဆင့် ၆ ပစ္စည်း၏ မှန်ကို ခွဲကာ ၎င်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။"

"ကျွန်တော့်ကို သေခွင့်ပေးပါ။"

ကွေ့ရှီးဓား ကို သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလာသည်။

ဓားသွားမှ ခရမ်းရောင်၊ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့လာပြီး တီးတိုးပြောသံများက နားထဲတွင် အခါအားလျော်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"မင်းသေချင်ရင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုက်ပေါ့။ ဘာလို့ ငါ့ဆီလာတာလဲ။ ပြီးတော့ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ပြတ်တောက်သွားတဲ့ ခြေလက်တွေကို ပြန်ဆက်နိုင်တဲ့သူကို ငါ သတ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး... ဟုတ်တယ်မလား။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသတ်နိုင်ပါဘူး။ လမ်းပြအားလုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသတ်နိုင်ပါဘူး။ ဟီးဟီး... စိတ်ချပါ၊ သင် သဘောတူသည်ဖြစ်စေ မတူသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး။ သင်ပြောသလိုပဲ၊ အခုလောလောဆယ်တော့ သင် ကျွန်တော့်ကို တကယ် မသတ်နိုင်ပါဘူး။"

"ဒါဆို ဘာလို့လဲ။"

"ကျွန်တော် လောင်းကြေးထပ်နေတာပါ။ သင် ဒီကို နောက်တစ်ကြိမ် လာလိမ့်မယ်လို့ လောင်းကြေးထပ်ပြီး အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော့်ကို လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိလာမယ်လို့ လောင်းကြေးထပ်နေတာပါ။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်။

တွန့်လိမ်နေသော အရေးအကြောင်းများနှင့် စိတ္တဇဆန်သော အသွင်အပြင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း တစ်ချိန်က ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဒီမှာ နေဖို့ ဖိအားပေးခံခဲ့ရတယ်။ ဟီးဟီး... ဒါက ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာ ရှိနေစေတဲ့ ကျိန်စာပါပဲ။ ကြောက်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက မျက်နှာဖုံးကို ပြန်တပ်လိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းကို ကျွန်တော် ထုတ်ယူလိုက်ပြီဖြစ်လို့ ပြန်ထည့်လို့ မရတော့ပါဘူး။ ဒီဓားက အခု သင့်ဟာပါ။ အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီကိစ္စကို သင်မေ့သွားရင်တောင် ကျွန်တော် ဘာမှမပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

ကွေ့ရှီးဓား က ရဲချီယန်၏ ခြေရင်းသို့ ကျသွားသည်။

လက်ခံသင့်သလား။

ဘာလို့ လက်မခံရမှာလဲ။

"ငါ လုပ်နိုင်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်သလို၊ ဘယ်အချိန်မှာ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာကိုလည်း အာမမခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ သဘောတူပါတယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ။"

အလေးပြုရင်း အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက သူ၏ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဒီဘူတာမှာ သင့်ရဲ့ ဝယ်ယူမှုတွေ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဘူတာရုံမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းက အထူးအစားအစာတချို့လည်း ရှိပါတယ်။ ရထားဒင်္ဂါးတွေကို သုံးပြီး ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်။ စားကြည့်ချင်ပါသလား။"

"အင်း... ငါ မစားတော့ဘူး၊ ဘာမှမလို... "

"ပေါက်စီ၊ ဖက်ထုပ်၊ ဟော့ပေါ့၊ အားလုံးရှိပါတယ်။ ရထားဒင်္ဂါး တစ်ပြားပဲ ကျသင့်မှာပါ။ ဒါက ဘူတာရုံထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူ အတွက် သီးသန့်ပေးထားတဲ့ အထူးခံစားခွင့်ပါ။ တကယ်ပဲ မလိုဘူးလား။"

"..."

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ မျက်စိရှေ့ရှိ မျိုးစုံလှသော အရသာရှိလှသည့် အစားအစာများကို ကြည့်ရင်း လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူလုပ်ခဲ့သော ရှုပ်ပွနေသည့်၊ အရမ်းငန်လွန်းသော သို့မဟုတ် အရမ်းပေါ့လွန်းသော အကင်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ အထိန်းအကွပ်မဲ့နေသော တံတွေးများကို မျိုချလိုက်ပြီး စတင်စားသောက်တော့သည်။

————

အများသုံး ဘူတာရုံ ပွင့်ပြီးနောက် ငါးနာရီနှင့် မိနစ်သုံးဆယ်အကြာ။

စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ရထားတစ်စင်းက ခရီးသွား ဘူတာ သို့ အဝေးမှ ဝင်ရောက်လာသည်။

ရထားရပ်တန့်သွားပြီး လီရှောင်ရှန်းက ရထားထဲမှ ဖရိုဖရဲဖြင့် ပြေးထွက်လာသည်။

"အဟွတ်၊ အဟွတ်... သောက်ကျိုးနည်း။ အဲဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ရထားကို တကယ်ပဲ မီးရှို့လိုက်ကြတာလား။ ကံကောင်းလို့ ရထားအမြန်နှုန်းက မြန်နေသေးလို့၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီမှာတင် ငါ သေသွားလောက်ပြီ။ သောက်ကျိုးနည်း၊ ငါ့ရထားတွဲတော့ ပျက်စီးသွားပြီ။"

ယခု သူ၏ရထားတွင် စက်ခေါင်းတွဲ တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ပစ္စည်းများစွာ သိုလှောင်ထားသော မူလ ရထားတွဲနှစ်ခုမှာ ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ရထားအမြန်နှုန်း မြန်လွန်း၍သာ မဟုတ်လျှင် ရထားတွဲများနှင့်အတူ သူပါ အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူက မြေပြင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ဒေါသများ ငြိမ်သက်သွားရန် အချိန်အတန်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။ ဗလာဖြစ်နေသော ဘူတာရုံကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တစ်ဖန် ပြုံးယောင်သန်းလာတော့သည်။

"ငါက တကယ်ပဲ ပထမဆုံးပဲ၊ ဟားဟားဟားဟား။"

"ဒီတစ်ခါတော့ လက်နက်တွေ ဖန်တီးနိုင်တဲ့ ပုံစံကြမ်းတစ်ခုကို ဝယ်ရမယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီပုံစံကြမ်းကို သုံးပြီး တခြားသူတွေဆီကနေ တောက်လောင်မီးတောက် ကျောက်တုံး တွေနဲ့ လဲလှယ်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ ဆက်ပြီး ဦးဆောင်နိုင်ပြီ။"

"ဟင်။ အမြဲတမ်း ရပ်နားခြင်း။ ဘယ်သူက ရပ်နားချင်လို့လဲ။ ငါက ဇာတ်လိုက်ဖြစ်မယ့် လူကွ။"

လီရှောင်ရှန်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အချစ်လေးရေ၊ ကိုယ်လာပြီ။"

သူလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဤအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေကြောင်းကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ပုံမှန် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန်။

ဗလာဖြစ်နေသော ဘူတာရုံတွင် ရထားတစ်စင်းတည်းသာ ရှိပြီး ရဲချီယန်က ရထားခေါင်မိုးပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်ကာ ငြိမ်းချမ်းသော နေရောင်ခြည်ကို ခံစားနေသည်။

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက သူ၏ဘေးတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

"ပြောပါဦး၊ သူတို့က ဟိုဘက်ကနေ ဒီဘက်ကို မမြင်နိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာလား။"

"သေချာတာပေါ့။ ကုန်သွယ်ရေး ဇုန်တွေရဲ့ အဆင့်တွေမှာ အလွန်တင်းကျပ်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိပါတယ်။ အဆင့်နိမ့် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန်တွေက အဆင့်မြင့် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန်တွေမှာရှိတဲ့ ဘယ်အရာကိုမှ လုံးဝ မမြင်နိုင်ပါဘူး။"

"တစ်နည်းပြောရရင်၊ အခုချိန်မှာ ပိုမြင့်တဲ့ ကုန်သွယ်ရေး ဇုန်တစ်ခုကနေ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေနိုင်တာပေါ့။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ခရီးသွား ဘူတာ မှာ လူသစ်နဲ့ ပုံမှန် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန် ဆိုပြီး နှစ်မျိုးပဲ ရှိပါတယ်။"

"အိုး။"

ရဲချီယန်က မြေပဲများကို စားရင်း လူသစ် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန် မှ လီရှောင်ရှန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေသည်။

"တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် လူသစ် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန် မှာ မင်းလို လမ်းပြ မရှိဘူးလား။ ဒီကောင်က လမ်းပျောက်နေတဲ့ပုံပဲ။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အရင်ကတော့ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက နောက်ပိုင်းမှာ သေသွားတယ်။ သူ့ကို ကျွန်တော် တကယ်ကို အားကျတယ်။"

"ကျွန်တော်က အခုလောလောဆယ် လူသစ်နဲ့ ပုံမှန် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန် နှစ်ခုစလုံးအတွက် လမ်းပြအဖြစ် အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်နေတာပါ။ ကျွန်တော် လူသစ် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန် မှာ ပေါ်လာသင့်ပေမယ့် လူသစ်အုပ်စုတစ်စုကို လမ်းပြပေးရတာထက်စာရင် သင်က ကျွန်တော့်အတွက် ပိုအရေးကြီးပါတယ်။"

"ထပ်ပြောရရင် ဒီကုန်သွယ်မှုက လူသစ် ရထားမောင်းနှင်သူ တွေကို ဘူတာ ၁၀ ခုအတွင်းမှာ ဒီကမ္ဘာအကြောင်း တတ်နိုင်သမျှ နားလည်စေဖို့ သင်ခန်းစာတစ်ခုမျှသာပါပဲ။ တကယ်တော့ ပုံမှန် ကုန်သွယ်ရေးဇုန် က ဒီနေ့ ပွင့်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သင်က ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့အတွက် ပုံမှန် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန် ကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်ပေးခဲ့ရတာပါ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးက ဆယ်စုနှစ်တွေအတွင်းမှာ တစ်ခါပဲ ဖြစ်ဖူးပါတယ်။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက ရဲချီယန်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဘူတာ ၁၀ ခုသို့ မရောက်မီ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ရထားကို အဆင့် ၄ သို့ မည်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင်သလို၊ ရဲချီယန်က ပုံမှန် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန် သို့ မည်သို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်ကိုလည်း နားမလည်နိုင်ပေ။

ထို့ပြင် သူ မမှားနိုင်ပေ။ စောစောက သူမြင်ခဲ့သည်မှာ အဆင့် ၉ မီးခံသေတ္တာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ လူသစ် ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက် ရရှိနိုင်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်နိုင်ခြေ ပို၍ပင် နည်းပါးလှသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိမတန်လှပေ။

သို့သော် ဤသို့ ယုတ္တိမတန်မှုကြောင့်ပင် ရဲချီယန်က သူ့ကို သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်က ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

"အို၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ နည်းနည်း ဂုဏ်ယူသင့်တာပေါ့။ ဒါနဲ့ မင်းရော နည်းနည်း စားချင်လား။"

ရဲချီယန်က နောက်ဆုံးကျန်နေသော မြေပဲစေ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သော်လည်း အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက စကားမပြောဘဲ ခေါင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ လွှဲဖယ်သွားသည်။

"..."

"ဆောရီး၊ မင်းစားလို့မရဘူးဆိုတာ ငါ မေ့သွားလို့။"

နောက်ဆုံး မြေပဲစေ့ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ရဲချီယန်က အလင်းဖန်သားပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ကာ အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို စနစ်က ပြသထားတဲ့ အဆုံးအစမရှိ ရပ်နားချိန် ဆိုတာက တကယ်ပဲ ပြဿနာရှိတယ် မဟုတ်လား။"

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူက တိတ်ဆိတ်နေရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"အင်း၊ ငါ နားလည်ပါပြီ။"

ရဲချီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အဖြေရပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ချက်ဘောက်စ် နောက်ကွယ်တွင် မက်ဆေ့ခ်ျ အသိပေးချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျောက်လင်ထံမှဖြစ်သည်။

သူ မှတ်မိသည်က မမှားလျှင် ထိုအမျိုးသမီး၏ ကံကြမ္မာမှာ ထိန်းညှိခံထားရပြီး ယခုအချိန်တွင် ကံဆိုးခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်နေသင့်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်စားပြုပုံမှာ မီးခိုးရောင် ပြောင်းမသွားသေးသောကြောင့် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့် ဘူတာရုံက သူမ၏ ကံကောင်းမှုများနှင့် ယခုဘူတာရုံ၏ ကံဆိုးခြင်း များအရ သူမက ဤဘူတာရုံသို့ အသက်ရှင်လျက် တကယ်ပဲ ရောက်လာနိုင်ပါ့မလား။

လွန်ခဲ့သော မိနစ် ၄၀ က။ ["အစ်ကိုရဲ၊ ဘူတာရောက်ရင် တွေ့ကြမလား။ ကျွန်မ အစ်ကို့ဆီ သရေစာတွေနဲ့ ဝိုင် ယူလာခဲ့ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။"]

လွန်ခဲ့သော ၉ မိနစ်က။ ["အို၊ ဒုက္ခပါပဲ... ကျွန်မရထားရှေ့မှာ မံမီတွေ အများကြီး ပိတ်ဆို့နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ခရုတွေလိုပဲ အရမ်းနှေးတယ်။ ဟားဟား၊ ကျွန်မရဲ့ ကံဆိုးခြင်း က အဲဒီလောက်ကြီး မပြင်းထန်ဘူးထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဝိုင်တွေ အားလုံး ကွဲသွားလို့၊ တောင်းပန်ပါတယ်။"]

ယခု။ ["အိုကေ အစ်ကိုရဲ၊ ကျွန်မ တကယ်ပဲ ကံဆိုးခြင်း တွေ စတင်ကြုံတွေ့နေရပြီ။ ဘီးတွေက မံမီတွေရဲ့ အလောင်းတွေနဲ့ ငြိသွားလို့ ရထားအမြန်နှုန်း တော်တော်ကျသွားတယ်။ အစ်ကို ကျွန်မကို ပြုပြင်ရေး ပစ္စည်းတချို့ ရောင်းပေးနိုင်မလား... အစ်ကိုသိတဲ့အတိုင်း ပြီးခဲ့တဲ့ ဘူတာရုံမှာ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အစ်ကိုကလွဲရင် ကုန်သွယ်ရေးပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ ကျွန်မ တင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူမှ မဝယ်ကြဘူးလေ..."]

တကယ်ပဲ သူမက ကံဆိုးခြင်း တွေ စတင်ကြုံတွေ့နေရပြီပဲ။