အခန်း (၄၅-၄၆)

အခန်း ၄၅ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ဝေဒနာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာ

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အဆုံးအစမရှိ ရပ်နားချိန် အကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် တချို့လူများက သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခံလိုက်ရသည်။

ဈေးဝယ်စင်တာထဲမှ ထွက်လာသော ရှန်ကွမ်းရင်းရွှယ်ကမူ ချက်ဘောက်စ်ထဲမှ စကားဝိုင်းများကို လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်ကာ ရရှိလာသော ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ရထားပေါ်တက်၍ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူမနှင့်မတူဘဲ လီရှောင်ရှန်းကမူ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။

သူကိုယ်တိုင် ဤနေရာတွင် နေရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း သူ၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ က ဤနေရာတွင် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူထားပြီးဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီရှောင်ရှန်းတွင် သယံဇာတများကို ရိတ်သိမ်းရန် အစီအစဉ်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။

"ဘူတာရုံ ရပ်နားချိန်က အဆုံးအစမရှိဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်တွေက ဒီသံလမ်း ၂၀ ကို ပိတ်ဆို့ထားသရွေ့ ကျန်တဲ့လူတွေက အပြင်ဘက်မှာပဲ စောင့်နေရမှာပဲ။ တကယ်လို့ သူတို့က ဖြတ်သန်းခ မပေးဘူးဆိုရင် ဘူတာထဲဝင်ဖို့ မျှော်လင့်မနေနဲ့တော့။"

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ လူများစွာ ဘူတာရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ထိုအထဲတွင် လီရှောင်ရှန်း၏ အခြေခံ သယံဇာတ အကူအညီကြောင့် သူ၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်များက အခြားသူများထက် ပိုမြန်မြန် ရောက်လာကြပြီး သံလမ်း ၂၀ ၏ အများစုကို နေရာယူထားကြသည်။

ကုန်သွယ်ရေး ဘူတာ သို့ နောက်ကျမှ ရောက်လာသူများမှာ အပြင်ဘက်တွင်သာ ရပ်နားထားရပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေကြရသည်။

သူတို့မှာ နွေးထွေးမှုရရန် အချင်းချင်း ပူးကပ်နေရုံမှလွဲ၍ တတ်နိုင်သည်မရှိဘဲ ချက်ဘောက်စ်ထဲတွင် လီရှောင်ရှန်းကို ကျိန်ဆဲနေကြတော့သည်။

"လီရှောင်ရှန်း၊ မင်းကို ငါ အသေသတ်မယ်။ အပေါက်ဝကို ပိတ်ထားတာက ဘာသဘောလဲ။ ငါ့ကို အမြန်ပေးဝင်စမ်း။"

"ဒီဘူတာက မင်းအဖေပိုင်တာလား။ ဘာလို့ ငါတို့ဆီက သယံဇာတတွေ တောင်းနေရတာလဲ။ သောက်ကျိုးနည်း၊ ဖြတ်သန်းခက ရထားဒင်္ဂါး တစ်ပြားတဲ့လား။ မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်မှတ်နေလဲ။"

"ခွေးမိုက်ကောင်၊ ငါ အထဲရောက်တာနဲ့ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်။"

"ဟက်၊ မင်းတို့ကို ဘယ်သူက နောက်ကျမှ လာခိုင်းလို့လဲ။ အကယ်၍ မင်းတို့သာ ဘူတာထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာနိုင်ခဲ့ရင် ဒီလိုပဲ လုပ်လို့ရတာပဲလေ။ အရည်အချင်းမရှိရင် မရှိဘူးပေါ့။ အစ်ကိုလီ လုပ်တာ အရမ်းကောင်းတယ်။"

အကျိုးအမြတ်ရရှိခဲ့သော မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်များကပါ ဝင်ရောက်လာပြီး အခြားသူများနှင့် စကားစစ်ထိုးကြတော့သည်။

သို့သော် စကားတစ်ခွန်းကတော့ အလွန်မှန်ကန်ပေသည်။ သူတို့ နောက်ကျလွန်းသွားခဲ့ပြီး အစပြုခွင့်က သူတို့လက်ထဲတွင် မရှိခဲ့ပေ။

အပြင်ဘက်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများက ပို၍ များပြားလာပြီး ဘူတာရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် တချို့လူများက အလျှော့ပေးကာ လီရှောင်ရှန်း၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ထံသို့ ဖြတ်သန်းခ ပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

လီရှောင်ရှန်းသည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော အာဏာ၏ အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"တကယ်ပဲ ငါက ဇာတ်လိုက်ဖြစ်ဖို့ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာတာပဲ။"

သူ၏ အောင်မြင်မှုကို တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ ကြွားလုံးထုတ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့သဖြင့် အလင်းဖန်သားပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ကာ အမှတ်ရစရာ ဂဏန်းတစ်ခုကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

"ရဲချီယန်၊ ဟီးဟီး၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုတော့ ငါ လုံးဝ အဝင်မခံဘူး။"

— — — —

ရေခပ်ခြင်း၊ သစ်ပင်ရေလောင်းခြင်းများ ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။

ရဲချီယန်သည် ဗိုက်စင်သီး တစ်လုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခူးယူပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

"ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ။ အသားငါးကြီးတွေ စားရတာ နည်းနည်း ရိုးအီနေပြီ။"

အကယ်၍ အခြားသူများသာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရပါက ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေလုမျောပါး ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် အလင်းဖန်သားပြင်က လွင့်မျောနေပြီး သီးသန့် ချက်ဘောက်စ်၏ အကြောင်းအရာများကို ပြသထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဲချီယန်၏ မျက်စိရှေ့၌ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"လီရှောင်ရှန်းလား။ သူက ငါ့ကို ဘာလို့ ထပ်ရှာနေတာလဲ။"

ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် ယခု လောလောဆယ် လုပ်စရာ ဘာမှမရှိသဖြင့် သူ ဘာပြောစရာရှိသလဲဆိုတာ ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ရဲချီယန်၊ မင်းကို နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ပေးမယ်။ အဲဒီ ရိုင်ဖယ် ပုံစံကြမ်းကို ပေးလိုက်စမ်း။ ဒါဆိုရင် မင်းကို ဘူတာထဲပေးဝင်ဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်း အပြင်မှာပဲ သေဖို့ စောင့်နေလိုက်တော့။"

ဘူတာထဲ ဝင်ရမယ် ဟုတ်လား။ သူ ဘူတာရုံထဲက ထွက်လာတာတောင် တစ်ဝက်ချိုးနေပြီပဲ။

ပြီးတော့ ဒီလေသံက၊ သူ့အနေနဲ့ ဒီကောင့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် တစ်ခုခုများ လုပ်မိခဲ့လို့လား။

နောက်ထပ် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာပြန်သည်။

"ဘာလဲ။ စကားပြောရဲတဲ့ သတ္တိမရှိဘူးလား။ ဟားဟား၊ မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်။ မင်း အဲဒီ ပုံစံကြမ်းကို ပေးရင်တောင် မင်းကို အပြင်မှာပဲ သေချာပေါက် သေခိုင်းမှာကွ။ အဆင့်နိမ့် ရိုင်ဖယ် ပုံစံကြမ်းလေးက အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ မင်းကိုယ်မင်း ထင်နေတာလား။ မင်း ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ အရှက်ရမှုတွေအတွက် ငါ နှစ်ဆ ပြန်ဆပ်ပေးမယ်။"

"ငါ သူ့ကို အမြဲတမ်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်နေတာ မဆန်းပါဘူး။ သူက စိတ်ဝေဒနာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး။ အရင်က သူ့ကို ဖျက်ပစ်ခဲ့တာက သေချာပေါက် မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။"

ရဲချီယန်သည် ဤစိတ်ဝေဒနာရှင်ကို အရေးလုပ်မနေတော့ပေ။ အလင်းဖန်သားပြင်ကို ပုတ်ကာ စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ အကြောင်းပြန်လိုက်သည်။

"အို။"

ထို့နောက် သူ့ကို အမည်ပျက်စာရင်းသွင်းကာ ပိတ်ပင်လိုက်ပြီး လီရှောင်ရှန်းနှင့် အဆက်အသွယ် လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

ဘူတာရုံအတွင်းတွင် ရဲချီယန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသော လီရှောင်ရှန်းသည် "အို" ဟူသော စကားလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒေါသကြောင့် သွေးကြောများ ချက်ချင်း ထောင်တက်လာပြီး အလင်းဖန်သားပြင်ကို အပြင်းအထန် နှိပ်ကာ မက်ဆေ့ချ် အရှည်ကြီးများကို ပို့လိုက်သော်လည်း ပို့ရန် ရွေးချယ်စရာမှာ မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အမည်ပျက်စာရင်း သွင်းလိုက်တာလား။ သူက ငါ့ကို အမည်ပျက်စာရင်း သွင်းရဲတယ်ပေါ့လေ။"

လီရှောင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည့် ခေါင်းကြီးလူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်နေလေသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ လီရှောင်ရှန်း၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ထံသို့ ဖြတ်သန်းခ မပေးဘဲနှင့်ပင် လူများပို၍ ဘူတာရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီရှောင်ရှန်း၏ အစီအစဉ်တွင် ကြီးမားပြီး သိသာထင်ရှားသော ဟာကွက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

သံလမ်း ၂၀ ရှိပြီး ပြင်ပလူများကို ဝင်ရောက်ခွင့်မပြုရန် တားဆီးခြင်း၏ အခြေခံမှာ ထိုသံလမ်း ၂၀ စလုံးကို နေရာယူထားရန်ဖြစ်သည်။

ပြင်ပလူများက ဖြတ်သန်းခ ပေးသောအခါ သံလမ်းကို နေရာယူထားသူတစ်ဦးကို ဘူတာရုံမှ အရင်ထွက်ခွာစေပြီးမှ ထိုသူကို ချက်ချင်းလိုက်လာရန် အကြောင်းကြားရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့လုပ်ခြင်းအားဖြင့် သံလမ်းများကို နေရာယူထားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်များက အဆက်မပြတ် ထွက်ခွာသွားမည်ဖြစ်ပြီး ဝင်ရောက်လာသူများက လီရှောင်ရှန်း၏ စကားကို လုံးဝ နားထောင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ နေချင်လျှင် နေမည်၊ ထွက်သွားချင်လျှင် ထွက်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤဘူတာရုံတွင် အဆုံးအစမရှိ ရပ်နားချိန် အကြောင်းကို သိပြီးနောက် တချို့လူများက စမ်းသပ်ကာ နေထိုင်လိုခြင်းသာ မရှိခဲ့ပါက ဤသံလမ်း ၂၀ ကို အပြည့်အဝ နေရာယူထားရန်မှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဤလူများထဲတွင် လီရှောင်ရှန်း၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်များစွာ ပါဝင်ပြီး ထိုလူများက ထွက်သွားရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်မထားကြပေ။

မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ ရရှိမှုများမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

အခြားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်များ၏ အမြန်နှုန်းကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် သူတို့၏ ဘီးများကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးရာတွင် ပစ္စည်းများစွာ သုံးစွဲခဲ့ရသော လီရှောင်ရှန်းအတွက် ဤအခြေအနေက သူ့ကို ပို၍ မကျေမနပ်ဖြစ်လာစေသည်။

မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဟုခေါ်ဆိုသောအရာမှာ ဘယ်သောအခါမှ ခိုင်မာသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ လူတိုင်းက အလကားရမည့် ပစ္စည်းများကို မျှော်လင့်၍သာ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခုခုလုပ်ရန် အချိန်တန်သောအခါ အပြင်ပန်းတွင် နာခံသယောင်ပြပြီး အတွင်းစိတ်တွင် ပုန်ကန်ခြင်းက မြင့်မားသော ကိုယ်ကျင့်တရားတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

ထို့အပြင် သူက မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်သကဲ့သို့ အခြားသူများကလည်း သူ၏ထံမှ သယံဇာတများကို လုယူရန် တိတ်တဆိတ် အကြံအစည်များ ရှိနေနိုင်သေးသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက နေ့တိုင်း သူ၏ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ကြွားဝါနေပြီး ဒီကောင် ဘယ်လောက် ချမ်းသာကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူသည် အသိသာအထင်ရှားဆုံးသော သားကောင်ဖြစ်လာပေမည်။

မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်များ၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော အကြည့်များကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။ သူ့အနေဖြင့် ဘူတာရုံမှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်ပြေးရုံမှလွဲ၍ တတ်နိုင်သည်မရှိတော့ပေ။ ဤအမှိုက်သာသာ အစီအစဉ်က အခြားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်များအပေါ် သူသုံးစွဲခဲ့သည့် အရင်းအနှီးကိုပင် ပြန်မရခဲ့ပေ။

အချိန်များက ဆက်လက်စီးဆင်းနေသည်။

လီရှောင်ရှန်း ထွက်ခွာသွားခြင်းက လူတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ဘူတာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီဟု မဆိုလိုပေ။

သံလမ်း ၂၀ စလုံးကို လူများက အခိုင်အမာ ထိန်းချုပ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ရထားမောင်းနှင်သူ များက သယံဇာတများ သုံးစွဲ၍ ဘူတာထဲဝင်ရန် ဆန္ဒရှိလျှင်ပင် လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်နေသူများက ထွက်သွားရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်မထားသောကြောင့်ပင်။

သူတို့သည် ဤနေရာတွင် မည်မျှကြာကြာ နေနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ရထားပေါ်မတက်ဘဲ ဘူတာရုံအသစ်တစ်ခုနှင့် မကြုံတွေ့သရွေ့တော့ ရက်အနည်းငယ်လောက် အသက်ပိုရှင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။

ကံဆိုးခြင်း များနှင့် ကြုံတွေ့နေရဆဲဖြစ်သော ကျောက်လင် သည်လည်း ဘူတာရုံအတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ရဲချီယန်ထံမှ ဝယ်ယူထားသော သေနတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားရင်း သူမ ငိုကြွေးနေမိသည်။ ၎င်းကသာ သူမကို လုံခြုံမှု အနည်းငယ်မျှ ပေးစွမ်းနိုင်သောကြောင့်ပင်။

"ငါက ဘူတာထဲမှာ မသေဘဲ ဘူတာပြင်မှာပဲ သေရတော့မှာလား။ အီးဟီး... ငါက ဘာလို့ ဒီလောက် ကံဆိုးနေရတာလဲ။"

ရထားအပြင်ဘက်၊ အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော လွင်တီးခေါင်ပြင်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ အသံများကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားနေရသည်။

ကျောက်လင် သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး နေကာ နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ထားရင်း ငှက်ကုလားအုတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေလေသည်။

သူမ မကြားရသရွေ့တော့ မကောင်းဆိုးဝါးများ မရှိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေမည်ဖြစ်သည်။

[ ၂၄:၀၀:၀၀ ]

ထူးဆန်းသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းလာသည်။

ဘူတာရုံအပြင်ဘက်တွင် စုရုံးနေကြသော မကောင်းဆိုးဝါးများအားလုံးသည် တစ်စုံတစ်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာကို အာရုံခံမိသည့်အလား လူစုကွဲကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ကျောက်လင် သည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကိုမော့ကာ ရထားပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရှေ့တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသော ဧရာမ ဘူတာရုံကြီးသည် အနက်ရောင် ရွှံ့နွံထုကြီး၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံနေရသည်။ လရောင်အောက်တွင် ၎င်းမှာ အသက်ရှိနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

ဘူတာရုံအတွင်း။

မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ထားသော အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူ သည် ရဲချီယန် ပေးခဲ့သော ဗိုက်စင်သီး ကို ဖြည်းညင်းစွာ စားသုံးနေသည်။

သူသည် အမြင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်ကာ အောက်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ရန် ရွေးချယ်ထားသော လူ ၂၀ ကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"မိုက်မဲလိုက်ကြတာ၊ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလိုက်တာ... ဟီးဟီး၊ အားနည်းသူတွေက ကျိန်စာတိုက်ခံရဖို့တောင် အခွင့်အရေး မရှိကြဘူး။"

"နေခဲ့မယ် ဟုတ်လား။ အဆုံးအစမရှိ ဟုတ်လား။ ဒီကမ္ဘာမှာ ရပ်တန့်ဖို့ ရွေးချယ်စရာဆိုတာ မရှိဘူး။"

ထိုလူများ၏ ခြေအောက်တွင် အနက်ရောင် ရွှံ့နွံဝဲဂယက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

သို့သော် ထိုရွှံ့နွံများအတွင်း၌ သူတို့၏ ရထားများပင်လျှင် အဆက်မပြတ် မျိုချခံနေရလေသည်။

"ကယ်ကြပါဦး၊ ကယ်ကြပါဦး။"

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများက ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

အပြုံးမျက်နှာနှင့်လူ သည် ဗိုက်စင်သီး ကို တစ်ကိုက်ချင်းစီ ဆက်လက် စားသုံးနေလေသည်။

"အရမ်း အရသာရှိတာပဲ။"

အခန်း ၄၆ လူသစ်များ ရှင်သန်ရေး အားပေးမှု ရန်ပုံငွေ

"မြန်မြန် မြန်မြန် မြန်မြန် ကြည့်။ အို ဘုရားရေ။ ငါ အစားခံရတော့မလို့။"

"?"

ဆူညံသောအသံများ ဆက်တိုက်ဝင်လာသဖြင့် ရဲချီယန်သည် အိပ်ရာမှ နိုးလာသည်။

သူက မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်လင် ထံမှ မက်ဆေ့ချ်များဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စကားပြောမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"မင်း အချိန်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ မကြည့်ချင်ဘူးလား။ ငါ အိပ်နေတာလေ..."

"အိပ်နေတာလား။ ကျွန်မကတော့ လုံးဝ အိပ်မရတော့ဘူး။ အစ်ကိုရဲ၊ ဒါကို ကြည့်လိုက်။ အဲဒီဘူတာရုံကြီးက တကယ် အသက်ရှင်နေတာပဲ။"

ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပို့လာပြီး အနက်ရောင် ရွှံ့နွံများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော ဘူတာရုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရဲချီယန်သည်လည်း သတိအနေအထား ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အို၊ မင်းက ကင်မရာတောင် ဝှက်ထားသေးတာပဲ။"

"အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး အစ်ကိုရဲ၊ ကျွန်မပို့လိုက်တဲ့ ပုံကို ကြည့်လိုက်၊ တကယ်ကို သေမလောက် လန့်သွားတာပဲ၊ တော်သေးလို့ ကျွန်မ အထဲမဝင်လိုက်မိလို့။"

"အထဲမဝင်လိုက်မိဘူး။ အဲဒီဘူတာရုံထဲကို တစ်ခါမှ မဝင်ခဲ့ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။"

သူ၏ဘေးရှိ အိတ်ဆောင်နာရီကို ယူကာ အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုသိတဲ့အတိုင်း အခုလောလောဆယ် ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာက အရမ်းဆိုးနေတာလေ၊ အဲဒီတော့ အထဲမဝင်နိုင်ခဲ့တာက ပုံမှန်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ရပ်နားချိန်က ထောင်ချောက်တစ်ခုဆိုတာကို ပြောပြခဲ့လို့လည်း အစ်ကို့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ၊ မဟုတ်ရင် စောစောကတည်းက ကျွန်မဆီမှာ ရှိသမျှ နောက်ဆုံးအရာနဲ့ ဘူတာရုံထဲဝင်ခွင့်ကို လဲလှယ်လိုက်မိမှာ။"

"ဒါဆို အခု မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲ။"

ကျောက်လင် သည် မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

လွင်တီးခေါင်ပြင်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသော ဘူတာရုံကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး ရှေ့ရှိလမ်းမှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

မူလက စုရုံးနေခဲ့ကြသော ရထားများအားလုံးသည်လည်း မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားမှန်းမသိအောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ ကမ္ဘာများမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

"ဘူတာရုံ ပျောက်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ တခြားရထားတွေအားလုံးလည်း ပျောက်သွားတယ်၊ မြေကြီးပေါ်မှာ သံလမ်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ပြီးတော့ ရထားက ပြန်စထွက်လာတယ်။ အဲဒါက... ဒီပလက်ဖောင်း ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့သလိုမျိုးပဲ။"

"အစ်ကိုရဲ၊ ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်မတို့ကို ဒီခေါ်လာပြီး သူတို့ ဘာလိုချင်တာလဲ..."

"ရှားယာ ပြောသလို တကယ်ပဲလား။ ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်စီတိုင်းရဲ့ ကမ္ဘာက အချင်းချင်း သီးခြားဖြစ်နေတာလား။ ဟူး... ဒါဆို ကမ္ဘာဘယ်နှစ်ခုတောင် ရှိမလဲ။ စိတ်ကူးနဲ့တောင် မမှန်းဆနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်မှာပဲ။"

ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီးနောက် ရဲချီယန်သည် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားကို ရှာကာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်အိပ်လိုက်သည်။

"အရမ်းကြီး တွေးမနေပါနဲ့၊ အဲဒီအစား အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်လိုက်။ မနက်ဖြန် နေ့လယ် တစ်နာရီမှာ နောက်ပလက်ဖောင်းကို ရောက်မယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး။"

"အော် ဟုတ်သားပဲ၊ ဂွတ်နိုက်။"

စကားပြောဆိုခြင်းမှာ ချက်ချင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။

လွင်တီးခေါင်ပြင်အောက်၊ ညအချိန်တွင်။

ခရီးသွားနေသော ရထား၏ ဟိန်းဟောက်သံသာ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

ရှေ့ဆက်၍ ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

——

မနက်ခင်း

[ ၆:၃၀:၃၀ ]

အေးစက်စက် အသံလွှင့်ချက်တစ်ခုက ထိုအချိန်အထိ အိပ်မောကျနေသူများအားလုံးကို နှိုးလိုက်သည်။

[ ယနေ့တွင် အဋ္ဌမမြောက် ပလက်ဖောင်းသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူသစ် ကာလ ပြီးဆုံးရန် ပလက်ဖောင်း နှစ်ခုသာ ကျန်ရှိပါတော့သည်။ ]

[ သတ္တမမြောက် ပလက်ဖောင်း ကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက် လူသစ် ရှင်သန်ရေး အားပေးမှု ရန်ပုံငွေများကို ဖြန့်ဝေပေးမည်ဖြစ်ပါသည်။ ]

[ သတ္တမမြောက် ပလက်ဖောင်း၊ အများသုံး ကုန်သွယ်ရေး ပလက်ဖောင်း သို့ ရောက်ရှိသည့် အစီအစဉ်အလိုက် မတူညီသော ပမာဏများကို ဖြန့်ဝေပေးမည်ဖြစ်ပါသည်။ ]

[ အများသုံး ကုန်သွယ်ရေး ပလက်ဖောင်း သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိသူအား ရထားဒင်္ဂါး ၄ ပြား ပေးအပ်မည်ဖြစ်ပါသည်။ ]

[ ဒုတိယ ရောက်ရှိသူအား ၃ ပြား၊ တတိယ ရောက်ရှိသူအား ၂ ပြား ပေးအပ်မည်ဖြစ်ပါသည်။ ]

[ အခြား ရောက်ရှိသူများအား ရထားဒင်္ဂါး တစ်ပြားစီ ပေးအပ်မည်ဖြစ်ပါသည်။ ]

[ ဘူတာရုံတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပျက်ကွက်သူများအတွက် ဆုလာဘ် မရှိပါ။ ]

[ ယနေ့ ရာသီဥတု။ ကောင်းကင် ကြည်လင်ပါသည်။ ]

[ ဤဇုန်အတွင်း လက်ရှိ ကျန်ရှိနေသော လူအရေအတွက်။ ၁၂၀၄ ဦး၊ ဇုန်များ ပေါင်းစည်းခြင်းကို သုံးနာရီအတွင်း ပြုလုပ်မည်ဖြစ်ပါသည်။ ]

ရဲချီယန်သည် ဤအသံလွှင့်ချက်က ယခင်ကထက် ပို၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်ဟု အမြဲခံစားရသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသာဖြစ်မည်လားတော့ မသေချာပေ။

ရထားဒင်္ဂါး များ ရရှိမည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိပ်ရာမှ နှိုးခံရ၍ စိတ်တိုနေခြင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူသည် စနစ်ကို ဝမ်းသာအားရ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။

စာတိုက်သင်္ကေတလေးက မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသည်။

ရထားဒင်္ဂါး ၄ ပြားက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ကျလာသည်။ ၎င်းတို့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ချိန်တွယ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအရာများနှင့်ဆိုလျှင် ယခုအခါ သူ့တွင် ရထားဒင်္ဂါး ၇ ပြား ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ချစ်ပ် ကို ဝယ်ရန် ၃ ပြားသာ လိုအပ်တော့သည်။

အိပ်ပျော်နေသော ဝေါလီ ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ရဲချီယန်က ငုံ့၍ ၎င်း၏ သံခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဆက်ကြိုးစား ဝေါလီ၊ နောက်ပလက်ဖောင်းမှာ ငါတို့ ရတနာသေတ္တာ နောက်တစ်ခု ရှာတွေ့သရွေ့ မင်းအတွက် ဦးနှောက်တစ်ခု ရဖို့ လုံလောက်သွားပြီ။"

သူ၏ ကောင်းမွန်နေသော စိတ်အခြေအနေနှင့် မတူဘဲ လီရှောင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန် အကျည်းတန်နေလေသည်။

"ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ၃ ပြားလဲ။ ငါက ပထမဆုံး ရောက်တဲ့သူဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲလေ။ စနစ်။ ဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး။"

သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် စနစ်ထံသို့ တိုင်ကြားစာ ပို့လိုက်သည်။

သူ ပြန်ရခဲ့သည်မှာ အေးစက်စက် အကြောင်းပြန်ချက်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။

[ "အစီအစဉ်ချထားမှု မှန်ကန်ပါသည်။ ရထားမောင်းနှင်သူ E-3-4409၊ လီရှောင်ရှန်း၊ ရထားစနစ်အား မေးခွန်းထုတ်ခြင်းကို တွေ့ရှိရသဖြင့် သတိပေးချက် တစ်ကြိမ်။ ထပ်မံပြုလုပ်ပါက အပြစ်ပေးခြင်း ပလက်ဖောင်း သို့ ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်ပါသည်။" ]

"သောက်ကျိုးနည်း။ ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ထက် ဘယ်သူက ပိုမြန်နိုင်မှာလဲ။"

လီရှောင်ရှန်း၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှန်ကွမ်းရင်းရွှယ် သည် ရထားဒင်္ဂါး နှစ်ပြား ရရှိပြီးနောက် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့သည်။

"အဲဒီလူ ပြောတာ မှန်တယ်၊ သူက တကယ်ပဲ အဲဒီပလက်ဖောင်းကို ပထမဆုံး ရောက်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ ဘာမှမဝယ်ခဲ့တာလဲ။"

ဈေးဝယ်စင်တာတွင် သူမတွေ့ခဲ့ရသော အဆင့် ၃ ပစ္စည်း ပြခန်းနှစ်ခုကို သူမ ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

တစ်ခုကို လီရှောင်ရှန်းက ယူသွားပြီး နောက်တစ်ခုကို သူမ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဒါဆို ရဲချီယန်က ဘာဝယ်ခဲ့တာလဲ။

ရဲချီယန်တွင် ရထားဒင်္ဂါး မရှိဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။ ထိုစဉ်းလဲသော ကုန်သည်သည် လူတိုင်းထဲတွင် အချမ်းသာဆုံးဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

"တကယ်ကို သိချင်လာပြီ၊ သူဆီမှာ ဘယ်လို ပါရမီစွမ်းရည် မျိုး ရှိနေတာလဲ။"

မိန်းကလေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး အလင်းဖန်သားပြင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပြသထားသော ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များတွင် ပါရမီစွမ်းရည် ဟုခေါ်သော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

[ မှန်ကြေးမုံ လမင်း ]။ စိတ်စွမ်းအားကို စားသုံးပြီး ရထား၏အဆင့်ထက် နိမ့်သော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကျပန်းရရှိမည်။

ရှန်ကွမ်းရင်းရွှယ် သည် ပါရမီစွမ်းရည်မှတစ်ဆင့် သူမရရှိထားသော ရှုံ့တွနေသည့် ရေပူဖောင်း အပုံလိုက်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ထပ်ပြီး ကျရှုံးပြန်ပြီ။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ငါရခဲ့သမျှထဲမှာ ရေသန့်စင်စက်ကလွဲရင် အသုံးဝင်ဆုံးက မိုဘိုင်းဖုန်းတွေပဲ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ စိတ်စွမ်းအားကို စားသုံးပြီးသွားတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ ခံစားချက်က... အရမ်းနေရခက်တာပဲ... ၅၀ အောက်ရောက်သွားရင် မိမိကိုယ်ကို သံသယဝင်ခြင်း က အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ၊ အဲဒီအောက် ထပ်ကျသွားရင်ကော... ဘယ်လူသားက တကယ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။"

"ငါ အခုလောလောဆယ် ပါရမီစွမ်းရည်ကို သုံးလို့ မရတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီပြန်လည်ပြည့်တင်းတဲ့ အမြန်နှုန်းက တကယ်ကို နှေးလွန်းတယ်။"

——

"အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း"

[ စိတ်စွမ်းအား၊ ၁၂၀ မှ ၁၁၀ သို့ ]

[ အဆင့်နိမ့် ရထားတွဲ ပုံစံကြမ်း မှ သက်တောင့်သက်သာရှိသော ရထားတွဲသစ် ပုံစံကြမ်း သို့ ]

[ လိုအပ်ချက်။ သစ်သား ကီလိုဂရမ် ၁၅၀၊ သတ္တု ကီလိုဂရမ် ၂၀၀၊ စက်ယန္တရား အစိတ်အပိုင်း အခု ၉၀ ]

[ ရထားတွဲ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုအတွက် ဖန် ကီလိုဂရမ် ၃၀၊ ဖိုင်ဘာ ကီလိုဂရမ် ၂၀ ကို အပိုထပ်မံ တင်သွင်းခွင့်ပြုသည်။ ]

[ ရထားတွဲ တည်ဆောက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည် ]

[ လက်ရှိ ရထားတွဲ အရေအတွက်။ ၃ ]

အစပိုင်းကတည်းက သူရရှိထားသော အဆင့်နိမ့် ရထားတွဲ ပုံစံကြမ်းကို ရဲချီယန်က အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အရင်က အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း မလုပ်ခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။

တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများက အများအပြား တိုးလာသော်လည်း ယခုသူ့အတွက်မူ သိပ်မများလှပေ။

တည်ဆောက်ခြင်း ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။

ရထားတွဲထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ အဆင့်နိမ့် ရထားတွဲထက် ပို၍ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။ အရာအားလုံးက အသစ်စက်စက်ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်လောက်ပဲ သန့်ရှင်းအောင်ထားစေကာမူ နေရာအနှံ့အပြားမှ သံချေးတက်နေသော အရာများနှင့် ပွတ်တိုက်သံများကို မဖုံးကွယ်နိုင်သော အဆင့်နိမ့် ရထားတွဲနှင့် မတူပေ။

သို့သော် ရဲချီယန်သည် ဤမျှနှင့် မကျေနပ်သေးပေ။

"အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း"

[ စိတ်စွမ်းအား၊ ၁၁၀ မှ ၉၅ သို့ ]

[ သက်တောင့်သက်သာရှိသော ရထားတွဲသစ် မှ စိုက်ပျိုးရေး ရထားတွဲ သို့ ]

[ စိုက်ပျိုးရေး ရထားတွဲ ]

[ မတူညီသော နေရာများအတွက် အပူချိန်ထိန်းညှိမှု လုပ်ဆောင်ချက်များ တပ်ဆင်ထားသည်။ ဤရထားတွဲတွင် စိုက်ပျိုးထားသော အပင်များသည် ပိုမိုမြန်ဆန်သော နှုန်းဖြင့် ကြီးထွားလာမည်ဖြစ်သည်။ ]

[ အလိုအလျောက် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုအတွက် စမတ်ချစ်ပ်တစ်ခု တပ်ဆင်နိုင်သည်။ ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးနောက် စိုက်ပျိုးခြင်း၊ ရိတ်သိမ်းခြင်း၊ ရေလောင်းခြင်းနှင့် အခြားလုပ်ငန်းဆောင်တာများကို အလိုအလျောက် ပြီးမြောက်စေနိုင်သည်။ ]

[ မှတ်ချက်။ ဤရထားတွဲသည် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ကို သုံးစွဲပြီး မည်သည့် ဓာတ်အားထုတ်လုပ်ရေး စက်ပစ္စည်းနှင့်မဆို ချိတ်ဆက်ပြီးမှသာ အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ]

"စိုက်ပျိုးရေးတဲ့လား။ မဆိုးဘူး၊ အဖြူရောင် တောအုပ် သစ်ပင်ကို အဲဒီကို ရွှေ့လိုက်လို့ရပြီ။"