အခန်း (၃-၄)
Vol. 1 Ch. 3-4
အခန်း (၃) စမ်းသပ်ခြင်း
"ဟူး... ညီမလေးရယ်၊ ချင်လဲ့နဲ့ စေ့စပ်မယ့်ကိစ္စကို နံနက်စာစားပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောပါလို့ အစ်မ သေချာမှာထားရက်နဲ့။ နင်ကတော့ နားကိုမထောင်ဘူး။ ဒုတိယအဒေါ်တို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး စားပွဲမှာ ရှိနေတာကို၊ အဖေက အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆင်ပြေပြေ ပြောလို့ရမှာလဲ"
လင်မြို့တော်နှင့် ဆေးတောင်ကြားရှိ တောင်လမ်းပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လင်ယွီရှီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ဘေးမှ မိန်းကလေးကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆူပူနေမိသည်။ သူမ၏ ကျော့ရှင်းလှပသော မျက်နှာတွင် အပြစ်တင်လိုဟန်များ ပြည့်နေ၏။
မီးတောက်ရောင် သားရေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာမူ မီးကူးနေသော ယမ်းပုံးတစ်ပုံးအလား ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဒေါသကို ဖြေဖျောက်သည့်အနေဖြင့် ရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ကျောက်တုံးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ဖြောင့်စင်းသော ကျောက်စိမ်းရောင်ခြေတံကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ချိန်တွင် ပြင်းထန်သော လေအဟုန်တစ်ခုပါ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ တုဖေးဆိုတဲ့ ကောင်က လာဆွနေတာကို၊ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် အောင့်အည်းနိုင်မှာလဲ။ နောက်ပြီး ဒုတိယအဒေါ် ဟုတ်လား... အဲဒီ မိန်းမယုတ်က ကျွန်မတို့ရဲ့ အဒေါ် မဟုတ်ဘူး"
"အသံတိုးတိုးပြောစမ်း... ဒီလို စကားမျိုးတွေကို လျှောက်မပြောရဘူး" လင်ယွီရှီးက အလျင်အမြန် တားမြစ်လိုက်သည်။
"လျှောက်ပြောတာ ဟုတ်လား... အစ်မတို့ အားလုံး သိနေကြတာကို ကျွန်မ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား" လင်ရွှမ်းရွှမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒီ မိန်းမယုတ်က ကျွန်မတို့ ဒုတိယဦးလေးနဲ့ လက်ထပ်ပြီး လင်မြို့တော်မှာ ခုနစ်လပဲ နေရသေးတယ်၊ တုဟန်ကို မွေးခဲ့တာ။ နှစ်နှစ်ကြာတော့ သူ မြူတိမ်ဆောင်ကို ပြန်သွားတယ်၊ မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီ တုဖေးဆိုတဲ့ကောင်ကို ထပ်မွေးပြန်တယ်။ တုမျိုးရိုးနဲ့ အဲဒီနှစ်ယောက်ဟာ မြူတိမ်ဆောင်က သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို တုဟိုင်ထျန်းနဲ့ ရတဲ့ ကလေးတွေဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ"
"နင် ဒါတွေကို ဘယ်သူ့ဆီက ကြားတာလဲ" လင်ယွီရှီး ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သွားသည်။
"မိသားစုထဲက ကျင့်ကြံသူတွေ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြတာကို ကြားခဲ့တာ။ ကျွန်မက ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြဿနာရှာမှာ စိုးလို့ အဖေရော၊ အစ်မရော၊ တတိယဦးလေးရော အားလုံးက ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်ထားကြတာ မဟုတ်လား" လင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းလာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူမက မျက်ရည်ကို အတင်းသုတ်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယဦးလေး ဆုံးသွားတာက စွမ်းအင်ဖောက်ပြန်လို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ အဲဒီ မိန်းမယုတ်ရဲ့ မိသားစုကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲပြီး သေခဲ့ရတာ။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်က ဒုတိယဦးလေးက ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးပဲ၊ တစ်နေ့ကျရင် ဦးလေးအတွက် ကျွန်မ သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်"
"ဟူး... မိသားစုထဲက ကျင့်ကြံသူတွေတောင် သိကုန်ကြပြီဆိုတော့ ငါတို့ လင်မိသားစုအတွက် ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခု မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပဲ" လင်ယွီရှီးလည်း စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမက လင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည် "မြူတိမ်ဆောင်မှာ တုဟိုင်ထျန်းရဲ့ ရာထူးက မနိမ့်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကလည်း အတော်လေး မြင့်တယ်။ သူဟာ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မယ်လို့လည်း ကြားထားရတယ်။ လောလောဆယ် ငါတို့ လင်မိသားစုက သူ့ကို ရန်စလို့ မရသေးဘူး..."
"အဖေနဲ့ အစ်မတို့ ဘယ်လောက်တောင် သည်းခံနေရသလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ကျွန်မလည်း သည်းခံပါ့မယ်။ ကျွန်မ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ပြီး မြူတိမ်ဆောင်ထဲ ဝင်ခွင့်ရတာနဲ့ ဒီအကြွေးကို ပြန်ဆပ်ခိုင်းရမယ်" လင်ရွှမ်းရွှမ်းက ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"နင် ဒီလိုတွေးနိုင်တာ ကောင်းပါတယ်။ ငါတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် ကြိုးစားကြမယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ မြူတိမ်ဆောင်မှာ နေရာတစ်ခု ရလာမှာပါ။ ဒုတိယဦးလေးရဲ့ သွေးကြွေးကိုလည်း သေချာပေါက် ပြန်ယူနိုင်လိမ့်မယ်" လင်ယွီရှီးက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆေးတောင်ဘက်သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူမနှင့် လင်ရွှမ်းရွှမ်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ တွင် ရှိနေကြသော်လည်း သူမမှာ ယခုနှစ်တွင် ၁၇ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မြူတိမ်ဆောင်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရလိုလျှင် အသက် ၂၀ မတိုင်မီ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်သည်။
သုံးနှစ်အတွင်း အဆင့် ၇ မှ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက်တက်လှမ်းရန်ဆိုသည်မှာ မည်သို့မျှ မလွယ်ကူလှပေ။
လင်ယွီရှီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်လျှံနေသော်လည်း စိတ်ကို တင်းထားကာ အသံကို ရွှင်ပျအောင် ပြောင်းလိုက်သည်။ "အဖေနဲ့ တတိယဦးလေးက ဆေးတောင်မှာ ရှိနေကြတယ်။ ဒီနေ့ စားသောက်ဆောင်မှာ ပြောခဲ့တာက မသင့်တော်လို့ အစ်မ နင်နဲ့အတူ အဖေ့ဆီ လိုက်ခဲ့မယ်။ ချင်လဲ့နဲ့ နင်နဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ ကိစ္စက ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း သေချာမေးကြည့်ကြတာပေါ့"
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီငတုံးနဲ့တော့ စေ့စပ်ဖို့ လုံးဝ ငြင်းဆိုမှာပဲ" ချင်လဲ့အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် လင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ မျက်နှာလေးမှာ တင်းမာသွားသည် "အဖေ ဘာတွေစဉ်းစားနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ လုံးဝနားမလည်ဘူး။ အဲဒီကောင်က စကားလည်း မပြောတတ်သလို ဝိညာဉ်လည်း မရှိဘူး။ သူ့နားမှာ ခဏလေးနေရင်တောင် ကျွန်မကတော့ ပျင်းလှပြီ၊ ဒါကို ဘယ်လိုမှ မအောင့်အည်းနိုင်ဘူး"
"သိပါတယ်၊ သိပါတယ်။ အစ်မလည်း နင်နဲ့ သူ့ကို သဘောမတူပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်မ နင့်ဘက်က အမြဲရှိနေမှာပါ" လင်ယွီရှီးက ပြုံးကာ ချော့မော့လိုက်သည်။
ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် ချောမောလှပသော တောင်ကုန်းမြေ နတ်ဘုရားမလေးများအလား တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောရင်း ဆေးတောင်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
အတန်ကြာ လျှောက်လာပြီးနောက် တောင်ခြေသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆေးတောင် မိုင်းတွင်းထဲမှ ထွက်လာသော ချင်လဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီပျိုးစပြုနေပြီဖြစ်ပြီး ချင်လဲ့သည်လည်း ထုံးစံအတိုင်း မိုင်းတွင်းထဲမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ကြားတွင် အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ချင်လဲ့မှာ သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လာနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထုံးစံအတိုင်းပင် မည်သည့်အမူအရာမျှမရှိဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံစိုက်ထားခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့မှလာနေသော ညီအစ်မနှစ်ဦးကိုပင် မြင်ပုံမရပေ။
"ငါးနှစ်လုံးလုံး တစ်ရက်မှ မပျက်ဘူး၊ သူက ဆေးတောင် မိုင်းတွင်းထဲမှာပဲ အမြဲပတ်ပြေးနေတာ၊ ဒီငတုံးက ကြွက်တွေနဲ့များ ဆွေမျိုးတော်နေသလား မသိဘူး"
လင်ရွှမ်းရွှမ်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ချင်လဲ့ကို မြင်လျှင် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ လေအလား သဘောထားတတ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူမမှာ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေသဖြင့် သူ့အပေါ် ဖော်ဖော်ရွေရွေ မရှိနိုင်တော့ပေ။
"သူ့ကို ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေတာလဲ၊ သူက ဘာမှ သိတာမဟုတ်ဘူး။ ဟူး... သူက သနားစရာ ကောင်းပါတယ်၊ အဖိုးလည်း ဆုံးသွားပြီဆိုတော့ အခု တစ်ယောက်တည်း ကျန်နေရရှာတာ။ ငါတို့ လင်မိသားစုက သူ့ကို မနက်စာနဲ့ ညစာပဲ ပေးနိုင်တော့တယ်၊ တခြား ဘာကိုမှလည်း ငါတို့ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး..."
အဝေးမှ လာနေသော ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ လင်ယွီရှီးက သနားစိတ်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း သိပါတယ်၊ ဒါက သူ့ကြောင့် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်မကတော့ ဒေါသထွက်တာကို မထိန်းနိုင်ဘူး..." လင်ရွှမ်းရွှမ်း တစ်ယောက် စကားရှာမရ ဖြစ်သွားသည်။ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ဆိုးသွမ်းလှသည် မဟုတ်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေကိုမူ လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုအချိန်တွင် ဘေးရှိ တောအုပ်ထဲမှ ဖြူဆွတ်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော လင်မိသားစု ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ သမီးနှစ်ဦးကို ထိုနေရာတွင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း မိုင်းတွင်းထဲတွင် သူတွေ့ခဲ့သော တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာများကြောင့် ချင်လဲ့ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တစ်ခုအလား လင်ချန်ယဲ့သည် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် လျှောက်လာနေသော ချင်လဲ့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ လင်ယွီရှီးနှင့် လင်ရွှမ်းရွှမ်းတို့မှာ အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်လိုက်ကြ၏။
ဖြူဆွတ်သော ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ လင်ချန်ယဲ့၏ လက်ဝါးမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးဝင်လာချိန်တွင်ပင် သူသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မှန်မှန်ပင် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။
သူသည် ခြေလှမ်းမရပ်သလို မျက်နှာအမူအရာလည်း မပြောင်းလဲပေ။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန် သို့မဟုတ် ပြန်လည်ခုခံရန်ပင် မကြိုးစားခဲ့ပေ။
"ဖုန်း..."
လင်ချန်ယဲ့၏ လက်ဝါးမှာ ချင်လဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး ချင်လဲ့၏ ကိုယ်လုံးမှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ပြန်လည်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လမ်းကို ပိတ်ထားသော လင်ချန်ယဲ့ကို အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် ဤလူက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ရိုက်နှက်သနည်းဟု သိလိုသော အငွေ့အသက်ကလေး အနည်းငယ် ရှိနေ၏။
သို့သော် ထိုသိလိုစိတ်မှာ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်ချန်ယဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မေ့သွားသည့်အလား ယခင်အတိုင်းပင် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားပြန်သည်။
"ဘယ်သူက ငါတို့ လင်မိသားစု နယ်မြေမှာ လာပြီး ရမ်းကားနေတာလဲ"
"မျက်နှာဖုံးစွပ် လူယုတ်မာ၊ နင် လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ ချောမောသော မျက်နှာများမှာ အေးစက်သွားသည်။ သူတို့သည် လင်ချန်ယဲ့ဆီသို့ အပြိုင်တိုးဝင်လာကြပြီး မသေးငယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများကြောင့် လေတိုးသံများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
တောင်လမ်းပေါ်တွင် လင်ချန်ယဲ့သည် ဘာမှမသိသေးသော သူ၏ သမီးနှစ်ဦးကို ကျောခိုင်းထားပြီး ချင်လဲ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သေးငယ်ပြီး အားနည်းပုံရသော်လည်း စောစောက လက်ဝါးရိုက်ချက်တွင် ချင်လဲ့မှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လွင့်သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျခြင်းပင် မရှိခဲ့ပေ။
ထိုတိုက်ခိုက်မှုတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လုံးဝ မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း လင်ချန်ယဲ့အနေဖြင့် ထိုရိုက်ချက်မှာ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၃ ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကိုပင် လဲကျသွားစေပြီး အချိန်အတော်ကြာ ပြန်မထနိုင်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို သိထားသည်။
သူ ခံစားမိသလောက်ဆိုလျှင် ချင်လဲ့၏ ရင်ဘတ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကာအကွယ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မရှိဘဲ သူသည် စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချင်လဲ့မှာ လဲပင်မလဲဘဲ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုသည်က အားနည်းပုံရသော ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် စိတ်ကူး၍ မရနိုင်သည့် ခိုင်ခံ့ကျစ်လျစ်မှု ရှိနေကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။
ထိုသည်က သူ၏ အရေပြားက သာမန်ထက် သန်မာနေခြင်းလော။
လင်မိသားစု ခေါင်းဆောင်မှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက် ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။
"ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်"
လင်ချန်ယဲ့၏ လက်မှ အရိုးမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်မှာ ရုတ်တရက် နှစ်ဆခန့် ကြီးမားလာသည်။
သူ၏ လက်ဝါးအတွင်းမှ စိမ်းဖန့်ဖန့် မြူခိုးလွှာတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ပုံရိပ် ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် မြူခိုးများမှာလည်း လောင်ကျွမ်းနေသော စိမ်းရောင်မီးလျှံများအလား တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါနေ၏။
အစိမ်းရောင်မီးလျှံအားဖြည့်ခြင်း... အခြေခံအဆင့် ၅ ဝိညာဉ်ပညာရပ်။ ၎င်းမှာ လင်ချန်ယဲ့ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံထားပြီး တစ်ခါမျှ ထုတ်မသုံးဖူးသော လျှို့ဝှက်ပညာရပ် ဖြစ်သည်။ သူ၏ သမီးနှစ်ဦးပင်လျှင် ဤပညာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။
ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိသော လင်ချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ လက်ဝါးတွင် အစိမ်းရောင်မီးလျှံကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ချင်လဲ့၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြန်သည်။
"ရှက်စရာကောင်းတဲ့ လူယုတ်မာ"
"နင် သတ္တိရှိရင် လုပ်ကြည့်လိုက်လေ"
လင်မိသားစု ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် လင်ချန်ယဲ့နှင့် အတော်လှမ်းလှမ်းတွင် ရှိနေကြသေးသည်။
လင်ချန်ယဲ့မှာမူ အနည်းငယ်မျှ ဝေခွဲခြင်းမရှိပေ။ စိမ်းဖန့်ဖန့် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏ ကြီးမားသော လက်ဝါးမှာ ချင်လဲ့၏ ရင်ဘတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် ချင်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"ဘုန်း..."
စိမ်းဖန့်ဖန့် မြူခိုးများနှင့် ရောယှက်နေသော ပြင်းထန်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုမှာ ချင်လဲ့၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ထိုခဏ၌ ဘယ်သောအခါမှ မပြောင်းလဲခဲ့သော ချင်လဲ့၏ ဟာလာဟင်းလင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော လျှပ်စီးအလင်းတန်းကလေးများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လင်ချန်ယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာသဖြင့် သူ၏ စိတ်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားရသည်။
ထိုအချိန်တွင်မှ လင်မိသားစု ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
လင်ချန်ယဲ့သည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ မိုးခြိမ်းသံနှင့် ချင်လဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲက လျှပ်စီးအလင်းတန်းမှာ ဝေဝါးပြီး မြင်ယောင်သွားခြင်းလား ဆိုသည်ကို သေချာမစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် သမီးနှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မကျေမနပ်နှင့်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ရတော့သည်။
ဖြူဆွတ်သော မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအလား သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် တောအုပ်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"မလိုက်နဲ့တော့" လင်ယွီရှီး၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပနေပြီး သူမ၏ ဟန့်တားသံကြောင့် လင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏ ချောမောသော မျက်နှာတွင် လေးနက်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလူ ဆုတ်ခွာသွားတဲ့ ပုံစံက လျှပ်စီးလို မြန်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုပဲ၊ သူဟာ သေချာပေါက် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်က လူမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး"
သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော ချင်လဲ့၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ချင်လဲ့၏ ရင်ဘတ်ရှိ အင်္ကျီမှာ ပေါက်ပြဲသွားပြီး ထိုနေရာတွင် အစိမ်းရင့်ရောင် လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် "ဒီလူက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဘာလို့ လူအ,တစ်ယောက်ကို လာတိုက်ခိုက်ရတာလဲ။ အဖိုးချင်ရှန်းရဲ့ ရန်သူဟောင်းများလား"
ပြောရင်းနှင့် သူမသည် ကျောက်စိမ်းရောင် လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချင်လဲ့ ဒဏ်ရာရထားသော နေရာကို တို့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သံသယများမှာ ပို၍ လေးနက်လာသည်။ "ဒီလူက သူ့ရဲ့ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးမပြုခဲ့တာ သိသာတယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နည်းနည်းပဲ ချင်လဲ့ရဲ့ ကိုယ်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် အဲဒီစွမ်းအင်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ သူ တကယ်ပဲ ချင်လဲ့ကို သတ်ချင်တာဆိုရင် ဒီလိုမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး..."
စောစောက လင်ချန်ယဲ့သည် ညီအစ်မနှစ်ဦးကို ကျောခိုင်းပြီး ချင်လဲ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူတို့မှာ အနည်းငယ် ဝေးကွာနေသေးသဖြင့် ချင်လဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲက ထူးခြားမှုများကို မမြင်လိုက်ကြပေ။ လင်ချန်ယဲ့၏ စိတ်ထဲက မိုးခြိမ်းသံကိုလည်း သူတို့ မကြားလိုက်ကြပေ။
"ယွီရှီး၊ ရွှမ်းရွှမ်း... ချင်လဲ့ကို ပြန်သယ်လာခဲ့ကြ။ ပြောစရာရှိရင် ငါနဲ့ နင်တို့အဖေ ပြန်လာမှ ပြောကြတာပေါ့" လင်ချန်ကျိသည် ဆေးတောင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"တတိယဦးလေး၊ ကျွန်မတို့..." လင်ရွှမ်းရွှမ်းက လှမ်းအော်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ငါ သိပါတယ်၊ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက ချင်လဲ့ကို တိုက်ခိုက်သွားတာ မဟုတ်လား။ ငါတို့လည်း မြင်လိုက်တယ်။ နင်တို့အဖေက သူ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီ။ နောက်ထပ် ပြဿနာ မတက်အောင် ချင်လဲ့ကို အရင် ပြန်ခေါ်သွားလိုက်ကြ" လင်ချန်ကျိက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လင်ယွီရှီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထပ်မံ မစဉ်းစားတော့ပေ။ ချင်လဲ့မှာ သတိမေ့နေသဖြင့် အခြားနည်းဖြင့် သယ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သောကြောင့် သူမသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ချင်လဲ့ကို ကျောပိုးလိုက်ရတော့သည် "အီးယား... ဒီကောင်က တကယ်လေးတာပဲ"
သွယ်လျပြီး လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အစ်မကြီးဖြစ်သူ လင်ယွီရှီးမှာ ချင်လဲ့ကို ကျောပိုးလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ သိသိသာသာ တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်သွားတော့သည်။
"အစ်မကလည်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒီငတုံးက ဒီလောက် ပိန်ပိန်လေးကို၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစ်မကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမှာလဲ" လင်ရွှမ်းရွှမ်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ အစ်မမှာ နောက်ပြောင်နေသည်ဟုသာ ထင်လိုက်သည်။
လင်ယွီရှီးက ဘာမှပြန်မရှင်းပြပေ။ သူမသည် သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် မှီနေသော လူငယ်လေးဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ထားသောအခါတွင်မူ မထင်မှတ်ဘဲ အလွန်ပင် ချောမောနေသော ထိုမျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူမ ခေတ္တမျှ ကြောင်အ,သွားမိသည်။
'ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဒီကောင်က မျက်လုံးမှိတ်ထားရင် တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ...'
"အဖေ ပြောဖူးတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အမင်း သန်မာအောင် ကျင့်ကြံထားတဲ့သူတွေက အသားအရေ၊ အသားစ၊ ကြွက်သား၊ အကြော၊ တစ်သျှူး၊ အရိုးနဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားတဲ့သူတွေမို့လို့... ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြစ်နေရင်တောင် သာမန်လူတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုလေးတတ်တယ်တဲ့" သူမ ဘာမှပြန်မပြောသဖြင့် လင်ရွှမ်းရွှမ်းက မထီမဲ့မြင် ပြုံးရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သူလား၊ ဟွန်း... သူ့ဆီမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရိပ်အယောင်တောင် မရှိတာ။ တကယ်လို့ သူ တကယ်လေးနေတယ်ဆိုရင်လည်း သူစားထားတဲ့ ထမင်းတွေ မကြေသေးလို့ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု လေးတာကို လွယ်ထားလို့ ဖြစ်မှာပေါ့"
အစပိုင်းတွင် အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်ပြီး သေချာမစဉ်းစားမိခဲ့သော လင်ယွီရှီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ၏ ပုခုံးပေါ်က လူငယ်လေးကို ကြည့်နေသော သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩမှုနှင့် ဝေခွဲမရနိုင်သော ခံစားချက်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတော့သည်။
အခန်း (၄) အတွေးကင်းစင်သော တည်ငြိမ်မှု
ဆေးတောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။
လင်မိသားစုခေါင်းဆောင်သည် သူ၏မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် မိုင်းတွင်းထဲတွင် သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကိုလည်းကောင်း ချင်လဲ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စမ်းသပ်တိုက်ခိုက်ရာမှ သိရှိလာရသည်များကိုလည်းကောင်း အသေးစိတ် ရှင်းပြနေတော့သည်။
"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး သေချာကြည့်ခဲ့တာရော ဟုတ်ရဲ့လား။ လိုဏ်ခေါင်းလမ်းကြောင်းတွေက ဆယ်ဆမက ပိုများနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" လင်ချန်ကျိက မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည် "ဟိုမြေးအဖိုး နှစ်ယောက်တည်းနဲ့လေ... သူတို့ နေ့ရောညပါ တူးခဲ့ရင်တောင် ဒီလောက်များပြားတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို တူးနိုင်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး"
"တကယ်လို့... တကယ်လို့ ချင်ရှန်းဟာ တကယ့်အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကွဲအက်ခြင်း အဆင့်လောက်ရှိတဲ့ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်ရော မင်း ယုံမလား" လင်မိသားစုခေါင်းဆောင်က လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဗျာ..." လင်ချန်ကျိမှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားသဖြင့် အသံများ တုန်ယင်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့လာတော့သည်။ သူက မျက်လုံးပြူးကာ အက်ရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်သည် "အစ်ကိုကြီး... သူက အဲဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်နေမှာလဲ။ တကယ်လို့ သူက အဲဒီအဆင့်က လူတစ်ယောက်ဆိုရင် ငါတို့ လင်မြို့တော်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာရမှာလဲ"
"ဒါကလွဲရင် တခြား ဘာဖြစ်နိုင်ခြေမှ ငါစဉ်းစားလို့မရဘူး" လင်ချန်ယဲ့၏ အသံမှာလည်း တုန်ယင်နေ၏ "အဲဒီလို ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ လိုဏ်ခေါင်းတွေကို တူးနိုင်မှာ။ တကယ်တော့ ငါ ချင်ရှန်းကို သံသယဝင်နေတာ ကြာပါပြီ... မိသားစုထဲက လူငယ်အများစုက ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေကို ပြုပြင်ရတာဟာ အသစ်ဖန်တီးရတာထက် ပိုလွယ်တယ်လို့ ထင်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်း သိထားရမှာက တခြားသူ ဖန်တီးထားတဲ့ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေကို အောင်အောင်မြင်မြင် ပြန်ပြုပြင်နိုင်တဲ့သူဟာ အဲဒီပစ္စည်းကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ပညာရှင်ထက် အဆင့်အတန်း အများကြီး ပိုမြင့်နေရမယ်ဆိုတာပဲ"
"အစ်ကိုကြီး ပြောချင်တာက..." လင်ချန်ကျိ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
"ချင်ရှန်းဟာ လုံးဝကို သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုဆိုတာတောင် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဟန်ဆောင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."
လင်မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ အတွေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည် "အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ချင်ရှန်း ဖျားနာပြီး သေဆုံးသွားတာဟာ သံသယဖြစ်စရာတွေ အများကြီးပဲ။ သူ ဘာရောဂါဖြစ်နေမှန်းလည်း ငါတို့မသိရဘူး၊ ငါတို့က ဆေးကုပေးဖို့ လူလွှတ်တာကိုလည်း သူက လုံးဝခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ နောက်ပြီး သူဖျားပြီး သေသွားတဲ့ အချိန်ကလည်း အရမ်းတိုတောင်းလွန်းတယ်။ သူ မသေခင်မှာ သူ့ကို ရေထဲမှာပဲ မြှုပ်နှံရမယ်လို့ ခဏခဏ မှာသွားခဲ့တာ။ ငါတို့က သူ့ကို မြစ်ထဲ မျှောလိုက်တော့ ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး စုံစမ်းလို့ မရတော့ဘူးပေါ့..."
"အစ်ကိုကြီးက သူ သေချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တာလို့ သံသယရှိနေတာလား" လင်ချန်ကျိက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုပဲ" လင်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဘိုးဖြစ်သူက မရိုးရှင်းသလို၊ မြေးဖြစ်သူကလည်း ထူးဆန်းနေတယ်။ အခုထိတော့ ငါ အသေအချာ မပြောနိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အားနည်းပုံရတဲ့ ချင်လဲ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ တကယ့်ကို သန်မာကျစ်လျစ်နေတာပဲ။ တုဟန်နဲ့ တုဖေး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုတောင် သူ့ထက် သာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ခံစားရတယ်"
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၅ မှာ ရှိတဲ့ တုဖေးနဲ့ အဆင့် ၈ မှာ ရှိတဲ့ တုဟန်တို့ကတောင် သူ့ထက် မသာဘူး ဟုတ်လား" လင်ချန်ကျိက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
"အနာဂတ်မှာ ချင်လဲ့ကို ငါတို့ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ရလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်။ ဆေးတောင်ပေါ်က အပင်တွေ ညှိုးနွမ်းကုန်တာဟာ ချင်လဲ့နဲ့ တကယ်ပဲ ပတ်သက်နေနိုင်တယ်" လင်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ဝေခွဲမရသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
"အစ်မ... အဲဒီ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက ဘယ်ကလို့ အစ်မထင်လဲ။ သူက ဘာလို့ လူအ,တစ်ယောက်ကို လာတိုက်ခိုက်ရတာလဲ။ အဲဒီလူက တကယ်ကို ယုတ်မာတာပဲ"
"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အဖေနဲ့ တတိယဦးလေးတို့ သူ့ကို ဖမ်းမိဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့။ ငါတို့ လင်မိသားစုက တော်တော်လေး ဝေးလံတဲ့နေရာမှာ ရှိတာဆိုတော့ ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ လာခဲပါတယ်။ ဒါဟာ တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်" လင်ယွီရှီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောရင်း သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် ပါလာသော ချင်လဲ့၏ ခြေထောက်များကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သွယ်လျလှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် လင်ယွီရှီးသည် ချင်လဲ့ထက် နှစ်နှစ်ပိုကြီးပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ့ထက်လည်း အရပ်အနည်းငယ် ပိုမြင့်သည်။ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ ရောက်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး ချင်လဲ့ကို ကျောပိုးထားရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူသင့်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်သာလျှင် သိသိသာသာ လေးလံနေသည်ကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် သူမ၏ သံသယများမှာ ပို၍ လေးနက်လာသော်လည်း ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမ၏ဘေးက ညီမငယ်ကိုသာ စနောက်လိုက်သည်။ "နင်ကတော့ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေဘူးပဲ။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက ချင်လဲ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာနဲ့ နင်က ချက်ချင်းဆိုသလို ငါနဲ့အတူ လိုက်တိုက်တာပဲ။ ဟဲဟဲ... ငါကတော့ နင်က ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေပြီး အဲဒီလူက ချင်လဲ့ကို သတ်လိုက်ရင် နင့်အတွက် စိတ်ပူစရာတွေ ချက်ချင်း ပြီးသွားပြီလို့များ တွေးနေမလားလို့"
"အမလေး... အဖေ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်မ မကျေနပ်ပေမဲ့၊ ဒါတွေက ဒီငတုံးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒီငတုံးကလည်း သနားစရာ ကောင်းရှာပါတယ်၊ ကျွန်မက အဲဒီလောက်အထိ စိတ်ပုပ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး" လင်ရွှမ်းရွှမ်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် သာယာသော အသံများဖြင့် စကားပြောရင်း လင်မြို့တော်သို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ လင်ရွှမ်းရွှမ်းသည် အစကတည်းက ချင်လဲ့ကို အာရုံမထားခဲ့သလို လင်ယွီရှီးသည်လည်း ပထမတစ်ချက် ကြည့်ပြီးကတည်းက နောက်သို့ ပြန်မလှည့်ကြည့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ညီမငယ်နှင့် စကားပြောနေခြင်းနှင့် ခြေလှမ်းအောက်ရှိ ကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး လုံးဝသတိမထားမိသည်မှာ သူတို့ လျစ်လျူရှုထားသော ချင်လဲ့မှာ အတန်ကြာကတည်းက မျက်လုံးပွင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမျက်လုံးအစုံမှာ အေးစက်သော ကြယ်ပွင့်များအလား တောက်ပနေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မနေတော့ဘဲ ကြည်လင်တောက်ပနေ၏။
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကတည်းကဆိုလျှင် ချင်လဲ့အနေဖြင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းမှ ယခုပထမဆုံးအကြိမ် နိုးထလာခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ် နိုးထခဲ့သည်မှာ အဘိုးချင်ရှန်း မထွက်ခွာမီ သူ့ကို နှိုးခဲ့စဉ်က ဖြစ်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်ချန်ယဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ နိုးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ စကားသံများကို ကြားနေရသလို လင်ယွီရှီး၏ လည်တိုင်မှ သစ်ခွပန်းရနံ့အား ရရှိနေစဉ် ချင်လဲ့၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ဝေဝါးလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်လည် မှိတ်လိုက်ပြန်သည်။
မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်းက မှတ်ဉာဏ်များမှာ ဒီရေအလား စီးဝင်လာတော့သည်...။
သူသည် အဘိုးချင်ရှန်းနှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် မှီခိုနေထိုင်ခဲ့ကြပြီး အသက် ၁၀ နှစ်နောက်ပိုင်း မှတ်ဉာဏ်များကိုသာ မှတ်မိသည်။ အသက် ၁၀ နှစ်မတိုင်မီက မှတ်ဉာဏ်များမှာ သူ၏ မျက်မှောင်ကြားရှိ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း ပုတီးစေ့အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်။ အဘိုးချင်ရှန်း၏ အဆိုအရ အဘိုးကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို ဖွင့်၍မရဘဲ ချင်လဲ့ကိုယ်တိုင်သာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပွင့်လာအောင် လုပ်ရမည်ဟု သိထားသည်။
အဘိုးချင်ရှန်းက သူ့ကို စတင်တွေ့ရှိချိန်ကတည်းက မှတ်ဉာဏ်များမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီးသား ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။
သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း၊ မိဘများနှင့် နောက်ခံအကြောင်းအရာများကို အဘိုးက တစ်ခါမျှ မပြောပြခဲ့ပေ။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်သာ ရှာဖွေရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က အဘိုးချင်ရှန်းသည် သူ့ကို လင်မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ဆေးတောင်၏ ထူးခြားသော တည်နေရာကို အသုံးပြုကာ ထိုကျင့်စဉ်အား ကျင့်ကြံစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ၁၀ နှစ်စာ မှတ်ဉာဏ်များကို ပိတ်လှောင်ထားရုံသာမက သူ၏ မျက်မှောင်ကြားရှိ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း ပုတီးစေ့မှာ အခြား ထူးခြားသော အစွမ်းများလည်း ရှိသည်။ ထိုပုတီးစေ့ကြောင့် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် အတွေးကင်းစင်သော တည်ငြိမ်မှု အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်သွားတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အခြားသော ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ တစ်ခုမှနေ၍ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုနေနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုအခြေအနေတွင် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သာမန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုထိရောက်ပြီး ကျင့်ကြံသူတိုင်း တောင့်တရသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ထိုအခြေအနေမှာ နောက်ထပ် ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိစွမ်းအားကို အဆမတန် မြင့်မားစေခြင်းပင်။
ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်မှ လျှပ်စီးများကို ဆွဲယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံရခြင်း ဖြစ်၏။ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဤကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလျှင် မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုကြောင့် ဝိညာဉ်ပျက်စီးသွားနိုင်သလို လူအ,တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ အလွန် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူများပင်လျှင် ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် ခဲယဉ်းလှသည်။
လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိုးကြိုးထိမှန်ခြင်း၏ နာကျင်မှုကို အချိန်အတော်ကြာ တောင့်ခံနိုင်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ခါစ ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှသည်။
ဤကျင့်စဉ်ကို ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကတည်းက စတင်ကျင့်ကြံရမည် ဖြစ်သဖြင့် ဤကျင့်စဉ်အား အောင်အောင်မြင်မြင် ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ လှပသော စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံခါစသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းသဖြင့် မိုးကြိုး၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ကို မခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ဤကျင့်စဉ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် မကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ကြပေ။
သို့သော် အတွေးကင်းစင်သော တည်ငြိမ်မှု အခြေအနေသည် ကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်သွားစေသဖြင့် နာကျင်မှုကို ခံစားရခြင်းအား အလွန်အမင်း လျော့နည်းသွားစေသည်။
ထို့ကြောင့် ဤထူးခြားသော အခြေအနေကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ကျင့်စဉ်အား ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်လဲ့မှာမူ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း ပုတီးစေ့၏ အစွမ်းကြောင့် ဤကျင့်စဉ်ကို ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ဤငါးနှစ်အတွင်း သူသည် ထူးဆန်းသော အခြေအနေထဲတွင် အမြဲရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်နေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ထိုကျင့်စဉ်အတိုင်း ကျင့်ကြံနေရန် ခိုင်းစေထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကျင့်စဉ်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ မိုးကြိုးများကို ဆွဲယူကာ ခန္ဓာကိုယ်၊ ကြွက်သား၊ အကြောနှင့် အရိုးများကို သန့်စင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်များအတွင်း သူ စုဆောင်းခဲ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သူ၏ အရိုး၊ ကြွက်သားနှင့် အကြောများကြားရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအင်များထဲသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။
သူ ကျင့်ကြံခြင်း မပြုလုပ်လျှင်ပင် လျှပ်စီးထိမှန်ထားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအား အမြဲ အသုံးပြုနေရသည်။
ထို့ကြောင့် သူ ကျင့်ကြံလိုက်တိုင်း ရရှိလာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက မကြာခင်မှာပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။
စောစောက သူ မိုင်းတွင်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အားလုံး ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လင်ချန်ယဲ့နှင့် သူ့သမီးတို့က သူ့အား စမ်းသပ်တဲ့အခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရိပ်အယောင်ပင် မခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အချိန်အကြာကြီး မထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းကြောင့် သူသည် ယခု မည်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်နေမှန်း သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။ သူ၏ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွာနေသောကြောင့် သူ့၏ မျက်နှာအမူအရာက လူအ,တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်း၏ လျစ်လျူရှုခြင်းနှင့် မုန်းတီးခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုငါးနှစ်အတွင်း၌ သူသည် စုစုပေါင်း နှစ်ကြိမ်သာ နိုးထခဲ့သည်။
ပထမတစ်ကြိမ်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က အဘိုးချင်ရှန်း သူ့ကို နှိုးပြီး ခရီးတစ်ခု သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ပြန်လာဖို့ အချိန်အကြာကြီး ကြာနိုင်သလို၊ ပြန်မလာနိုင်တော့သည်လည်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း မှာကြားခဲ့သည့် အချိန်က ဖြစ်သည်။
ယခုမှာမူ ဒုတိယအကြိမ် နိုးထလာခြင်း ဖြစ်သည်။
'နောက်ထပ် သုံးလလောက်ဆိုရင် ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ရဲ့ အခြေခံတွေ ခိုင်မာသွားပြီ။ အဲဒီအခါကျရင် ဆေးတောင် မိုင်းတွင်းထဲမှာပဲ ပိတ်ပြီး ကျင့်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ တိုးတက်မှုက အဖိုးခန့်မှန်းထားတာထက်တောင် ပိုမြန်နေသေးတယ်။ နှမြောဖို့ကောင်းတာက အဘိုးထွက်သွားတာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိနေပြီ။ အခု အဘိုး ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ တကယ်ကို သိချင်မိတယ်...'
လင်ယွီရှီး၏ နူးညံ့လှသော ကျောပေါ်တွင် မှီလျက် မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း ချင်လဲ့မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေမိသည်။
"ညီမလေးတို့... ဆေးတောင်ဘက်ကနေ ဘာလို့ ပြန်လာကြတာလဲ။ ဟင်... ယွီရှီး၊ နင်က ဘာလို့ ချင်လဲ့ကို ပိုးလာရတာလဲ"
လင်မြို့တော်၏ အဝင်ဝတွင် တုဟန်နှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများ၊ တုဟိုင်ထျန်း လွှတ်ထားသော ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ လတ်လျားလတ်လျား ထိုင်နေကြသည်။ တုဟန်သည် လူအ,ဖြစ်သော ချင်လဲ့မှာ လင်ယွီရှီး၏ လှပသော ကိုယ်လုံးလေးပေါ်တွင် မှီနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို မည်းမှောင်သွားတော့သည်။
သူ၏ ဖခင်အရင်းမှာ တုဟိုင်ထျန်း ဖြစ်ပြီး ကွယ်လွန်သွားသော လင်ချန်ဟွေး မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လင်ညီအစ်မနှစ်ဦးနှင့် သူသည် သွေးသားမတော်စပ်ကြောင်းလည်း သူ သိထားသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက လှပသော လင်ယွီရှီးမှာ ကြီးလာလေ ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာလေ ဖြစ်သဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် မသင့်တော်သော အတွေးများဖြင့် သူမအား တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ယခု လင်ယွီရှီးက ချင်လဲ့ကို ကျောပိုးလာသည်အား မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မျိုချလိုက်ရသလို မအီမသာ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုလူအ,ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။
"ဆေးတောင်ကို ဆေးပင်သွားရှာရင်း လမ်းမှာ လူတစ်ယောက်က ချင်လဲ့ကို တိုက်ခိုက်နေတာ မြင်လို့။ သူ ဒဏ်ရာရသွားလို့ အရင်ဆုံး ပြန်ခေါ်လာတာ..." လင်ယွီရှီးသည် အစ်ကိုကြီး တုဟန်ဟုပင် မခေါ်ဘဲ ခပ်ပြတ်ပြတ် ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် တုဟန်တို့အုပ်စုကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဘာစကားမှ ထပ်မပြောဘဲ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
"တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ၊ ဘယ်သူက လူအ,တစ်ယောက်ကို လာတိုက်ခိုက်နေတာလဲ" တုဟန်က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် "နင် သူ့ကို ပိုးထားရတာ တော်တော်ပင်ပန်းပုံရတယ်၊ အဲဒီလူအ,ကို ငါပဲ ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်"
ပြောပြီးသည်နှင့် လင်ယွီရှီး၏ အဖြေကိုပင် မစောင့်ဘဲ တုဟန်သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လင်ယွီရှီး၏ ဘေးသို့ ရောက်လာကာ ချင်လဲ့အား အတင်းအကျပ် ဆွဲယူလိုက်တော့သည်။
မျက်လုံးမှိတ်ထားသော ချင်လဲ့မှာမူ စိတ်ထဲမှ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ တုဟန် လက်လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် တင်းလိုက်ပြီး တုဟန်ဘက်သို့ အလိုက်သင့် ယိုင်ပေးလိုက်သည်။
"အား..."
တုဟန်သည် ချင်လဲ့ကို ကျောပေါ်တင်လိုက်သည်နှင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။
ချင်လဲ့မှာ ဤမျှလောက်အထိ လေးလံနေမည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ တောင်ကြီးတစ်တောင်က သူ့အပေါ်ကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဖိချလိုက်သလို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သတိမထားမိဘဲ ဖြစ်သွားသဖြင့် တုဟန်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဗိုင်းခနဲ လဲကျသွားပြီး ခေါင်းများပင် မူးနောက်သွားတော့သည်။ သူ၏ လှပသော ဝတ်စုံမှာလည်း ဖုန်များ ပေကျံသွားပြီး အလွန်ပင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားရ၏။
တုဖေးနှင့် တခြား ကျင့်ကြံသူများမှာ တုဟန်က ချင်လဲ့အား မည်သို့ ပြဿနာရှာမည် ဆိုကြောင်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောရန် ပြင်နေကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အားလုံးမှာ တစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားကြတော့သည်။
"အစ်ကိုကြီး ကူညီဖို့ မလိုပါဘူး" လင်ယွီရှီးက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး တုဟန် ကြောင်အ,နေစဉ်မှာပင် ချင်လဲ့ကို အမြန်ပြန်လည် ကျောပိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်ရွှမ်းရွှမ်းကို မျက်ရိပ်ပြကာ လူအုပ်ကြားမှ အမြန် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ဘာပြဇာတ် ကပြနေတာလဲ" အတန်ကြာမှ တုဖေးက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
တုဟန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ဝေးကွာသွားသော လင်ယွီရှီးနှင့် သူမ၏ ကျောပေါ်က ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည် "အဲဒီလူအ,က မယုံနိုင်လောက်အောင် လေးနေတာပဲ၊ သူ့ဆီမှာ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် လေးလံတာ ပါနေရမယ်။ ငါးနှစ်လုံးလုံး အဲဒီလူအ,က ဆေးတောင် မိုင်းတွင်းထဲမှာပဲ နေနေတာဆိုတော့ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ထားတာများလား။ သေချာတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း လင်ညီအစ်မတွေက အဲဒီလောက်အထိ အတင်း ပြန်ခေါ်သွားကြတာပေါ့။ အဲဒီလူအ,ဆီမှာ ရတနာတစ်ခုခု ပါနေတာ သေချာတယ်"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုဖေးနှင့် ဘေးက ကျင့်ကြံသူများမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။